Relaties
alle pijlers
Burn out partner
donderdag 16 februari 2017 om 23:18
Hoi allemaal,
6 weken geleden ben ik bevallen van onze 4e kind. Mijn man en ik waren erg verrast door de zwangerschap maar tegelijk ook heel blij. Op her werk van mijn man liep het niet zo goed, veel overwerken en veel stress en een dreigend faillissement. Mijn man veranderde in korte tijd van vrolijk en gezellig maar chagrijnig en moe. Tijdens zwangerschap stond ik er veel alleen voor met onze 3 andere kinderen vanwege het vele werken. In de kraamweek werd mijn man opeens erg ziek. Sindsdien is hij moe, ziek, chagrijnig. Hij denkt dat hij van alles mankeert lichamelijk maar weigert te erkennen een burnout te hebben... ons seksleven staat heel lang op minimaal (moeilijke zwangerschap en nu kraamweken) nu zegt mijn man dat hij zich zo voelt door ons slechte seksleven en wilde hij bij mij weggaan. Ik heb hem overtuigd nog even vol te houden tot we uit de kraamtijd zijn voordat hij een ingrijpende beslissing maakt. Ik ben heel erg verdrietig op het moment. Mijn man en ik hadden een hele leuke relatie met veel liefde en gezelligheid. Ik vermoed dat hij depri is en een burnout heeft. Ik wil er graag voor hem zijn maar hij is zo moeilijk in de omgang geworden, snel geïrriteerd en denkt dat ik hem niet begrijp. Maar mijn gevoelens lijken er niet meer toe te doen maar ik ben wel net bevallen, nog vol hormonen en vermoeidheid met een baby en 3 kindjes. Ik weet niet meer hoe ik hem uit zijn depressie/burnout kan helpen maar ik wil hem ook niet kwijt.
Kan iemand mij advies geven?
6 weken geleden ben ik bevallen van onze 4e kind. Mijn man en ik waren erg verrast door de zwangerschap maar tegelijk ook heel blij. Op her werk van mijn man liep het niet zo goed, veel overwerken en veel stress en een dreigend faillissement. Mijn man veranderde in korte tijd van vrolijk en gezellig maar chagrijnig en moe. Tijdens zwangerschap stond ik er veel alleen voor met onze 3 andere kinderen vanwege het vele werken. In de kraamweek werd mijn man opeens erg ziek. Sindsdien is hij moe, ziek, chagrijnig. Hij denkt dat hij van alles mankeert lichamelijk maar weigert te erkennen een burnout te hebben... ons seksleven staat heel lang op minimaal (moeilijke zwangerschap en nu kraamweken) nu zegt mijn man dat hij zich zo voelt door ons slechte seksleven en wilde hij bij mij weggaan. Ik heb hem overtuigd nog even vol te houden tot we uit de kraamtijd zijn voordat hij een ingrijpende beslissing maakt. Ik ben heel erg verdrietig op het moment. Mijn man en ik hadden een hele leuke relatie met veel liefde en gezelligheid. Ik vermoed dat hij depri is en een burnout heeft. Ik wil er graag voor hem zijn maar hij is zo moeilijk in de omgang geworden, snel geïrriteerd en denkt dat ik hem niet begrijp. Maar mijn gevoelens lijken er niet meer toe te doen maar ik ben wel net bevallen, nog vol hormonen en vermoeidheid met een baby en 3 kindjes. Ik weet niet meer hoe ik hem uit zijn depressie/burnout kan helpen maar ik wil hem ook niet kwijt.
Kan iemand mij advies geven?
vrijdag 17 februari 2017 om 22:34
zaterdag 18 februari 2017 om 02:16
Advies na lezen van je openingspost: Luister ondanks je hormonen naar hem, wat hij voelt, hoe hij het ervaart, wat bij hem speelt, wat hij wil voor nu en voor de toekomst. Luister gewoon even.
En daarna kun je passen en meten en besluiten. Je hormonen en kraambed doen er even niet toe. Richt je even op hem. Het gaat nu even om hem.
En daarna kun je passen en meten en besluiten. Je hormonen en kraambed doen er even niet toe. Richt je even op hem. Het gaat nu even om hem.
Death may indeed be final, but the love we share while living is eternal
zaterdag 18 februari 2017 om 02:28
quote:elle5460 schreef op 17 februari 2017 @ 08:46:
Hoe oud ben je TO?
.
.
Waar ik maar niet kan begrijpen..dat men in deze tijd nog, vier kids krijgt.
Dat spijt me.
De tijd laat het gewoon weg niet meer toe.
.
Ik waarschuw mijn kids ook vaak...stel kids krijgen zo lang mogelijk uit.
Spaar en bouw wat op samen...zodat je rugdekking hebt.
Elle, hoe krijg je het je strot uit.
Dat jij zo op jezelf of dwingeland of ocd of autistisch bent wil niet zeggen dat er ouders/partners zijn die dit niet aan kunnen.
Ik ga ervan uit dat jij je hebt laten steriliseren, maar als je modern wil volhouden aan de 2.3 kinderen ben je zelf ook de grens overschreden. Wat geeft jou het recht om anderen dan te veroordelen op die 0,8 kinderen meer dan jij hebt?
Hoe oud ben je TO?
.
.
Waar ik maar niet kan begrijpen..dat men in deze tijd nog, vier kids krijgt.
Dat spijt me.
De tijd laat het gewoon weg niet meer toe.
.
Ik waarschuw mijn kids ook vaak...stel kids krijgen zo lang mogelijk uit.
Spaar en bouw wat op samen...zodat je rugdekking hebt.
Elle, hoe krijg je het je strot uit.
Dat jij zo op jezelf of dwingeland of ocd of autistisch bent wil niet zeggen dat er ouders/partners zijn die dit niet aan kunnen.
Ik ga ervan uit dat jij je hebt laten steriliseren, maar als je modern wil volhouden aan de 2.3 kinderen ben je zelf ook de grens overschreden. Wat geeft jou het recht om anderen dan te veroordelen op die 0,8 kinderen meer dan jij hebt?
Death may indeed be final, but the love we share while living is eternal
zaterdag 18 februari 2017 om 05:51
quote:momsie33 schreef op 17 februari 2017 @ 22:34:
Woww Iones wat klinkt het herkenbaar! Idd hij is ook heel afstandelijk naar zijn familie en beste vrienden. Geen zin zegt hij maar hij heeft er gewoon de energie niet voor. Ook sport hij niet meer en doet niks leuks voor zichzelf. Hoe heeft jouw vriend zich hier uit gekregen?
Dit had mijn man ook. Zware depressie als gevolg een Burn out.
Sociale contacten was nogal een dingetje destijds. Dit verwaarloosde hij ook enorm.
Mijn man heeft de eerste stap naar de huisarts gezet is daar door verwezen naar een 1e lijn psycholoog. Die konden verder niks meer dus door naar 2e lijn psycholoog. Zij deden eigenlijk alleen maar symptoom bestrijding. Was zo'n grote landelijke organisatie.
Weer een jaar verder zaten we met zoon in het traject voor adhd. En hier werd er pas echt verder naar man gekeken en uiteindelijk echt geholpen. Dus geef niet op!
Mijn man heeft in de aanloop naar de depressie ook weleens geroepen niet meer te willen (leven). Achteraf bij de huisarts hoorde ik van hem dat ik hem terug kreeg doordat ik zei dat hij dan moet beseffen wat hij mij en de kinderen aan doet.
Man verlaten is nog nooit in mij opgekomen in die periode. Wel vond ik die periode zwaar, maar de aanloop periode nog veel zwaarder.
Man is er bovenop gekomen door therapie en medicatie. Mijn man heeft zware adhd met gevoeligheid voor depressies. Gebruikt nog steeds medicatie. Zonder medicatie weet ik niet of wij het samen gered zouden hebben.
Je mag me ook pb sturen als je daar behoefte aan hebt.
Woww Iones wat klinkt het herkenbaar! Idd hij is ook heel afstandelijk naar zijn familie en beste vrienden. Geen zin zegt hij maar hij heeft er gewoon de energie niet voor. Ook sport hij niet meer en doet niks leuks voor zichzelf. Hoe heeft jouw vriend zich hier uit gekregen?
Dit had mijn man ook. Zware depressie als gevolg een Burn out.
Sociale contacten was nogal een dingetje destijds. Dit verwaarloosde hij ook enorm.
Mijn man heeft de eerste stap naar de huisarts gezet is daar door verwezen naar een 1e lijn psycholoog. Die konden verder niks meer dus door naar 2e lijn psycholoog. Zij deden eigenlijk alleen maar symptoom bestrijding. Was zo'n grote landelijke organisatie.
Weer een jaar verder zaten we met zoon in het traject voor adhd. En hier werd er pas echt verder naar man gekeken en uiteindelijk echt geholpen. Dus geef niet op!
Mijn man heeft in de aanloop naar de depressie ook weleens geroepen niet meer te willen (leven). Achteraf bij de huisarts hoorde ik van hem dat ik hem terug kreeg doordat ik zei dat hij dan moet beseffen wat hij mij en de kinderen aan doet.
Man verlaten is nog nooit in mij opgekomen in die periode. Wel vond ik die periode zwaar, maar de aanloop periode nog veel zwaarder.
Man is er bovenop gekomen door therapie en medicatie. Mijn man heeft zware adhd met gevoeligheid voor depressies. Gebruikt nog steeds medicatie. Zonder medicatie weet ik niet of wij het samen gered zouden hebben.
Je mag me ook pb sturen als je daar behoefte aan hebt.
zaterdag 18 februari 2017 om 22:55
Ik probeer bewust niet fel te reageren op mensen die het gek/dom/stom vinden als je meer dan 2 kids wenst te baren.. ik neem aan dat zij daar hun reden voor hebben om het als afschrikwekkend te ervaren. Ondanks hoe mijn man momenteel chagrijnig door het leven ploeterd is hij naar onze kinderen nog altijd de lieve papa die ze gewend zijn. Voorlezen, in bad doen, spelletjes spelen.. hij steekt zijn laatste energie in de kids.. Juist omdat hij altijd een liefdevolle papa is en ik mezelf zie als een liefdevolle mama hebben we zo sterk de wens samen gedeeld een groter gezin te willen. Zo verschrikkelijk is het niet allemaal het is juist gezellig druk. Alleen vind ik de zwangerschap en kraamtijd wel heel pittig elke keer opnieuw..
De verandering in zijn gedrag en humeur is echt totaal nieuw, al heeft hij in het verleden (voordat we kinderen hadden) een keer een depressie gehad en heeft hij ook adhd. Hij heeft bruist normaal van de energie en is altijd vrolijk en lief. Nu is hij energieloos, chaggie en heel snel op zn teentjes getrapt.. dat hij zei dat we uit elkaar moeten gaan kwam als donderslag bij heldere hemel, dat heeft me wel wakker geschud uit mn kraambubbel. Het doet nog steeds pijn dat hij zo iets heeft kunnen willen maar hij heeft het terug genomen en ik zie hem worstelen dus ik vergeef het hem.
Gelukkig zijn de meeste mensen hier op t forum lief en denken hard mee ipv ongefundeerde conclusies trekken.
Ik ben 35 trouwens en mijn man is 37.
Ik werk momenteel part time (verpleegkundige) (nu wel nog met verlof) en mijn man heeft samen met een compagnon een marketing bedrijf (Voor de mensen die hierom vroegen..)
De verandering in zijn gedrag en humeur is echt totaal nieuw, al heeft hij in het verleden (voordat we kinderen hadden) een keer een depressie gehad en heeft hij ook adhd. Hij heeft bruist normaal van de energie en is altijd vrolijk en lief. Nu is hij energieloos, chaggie en heel snel op zn teentjes getrapt.. dat hij zei dat we uit elkaar moeten gaan kwam als donderslag bij heldere hemel, dat heeft me wel wakker geschud uit mn kraambubbel. Het doet nog steeds pijn dat hij zo iets heeft kunnen willen maar hij heeft het terug genomen en ik zie hem worstelen dus ik vergeef het hem.
Gelukkig zijn de meeste mensen hier op t forum lief en denken hard mee ipv ongefundeerde conclusies trekken.
Ik ben 35 trouwens en mijn man is 37.
Ik werk momenteel part time (verpleegkundige) (nu wel nog met verlof) en mijn man heeft samen met een compagnon een marketing bedrijf (Voor de mensen die hierom vroegen..)
maandag 20 februari 2017 om 16:31
quote:momsie33 schreef op 17 februari 2017 @ 22:34:
Woww Iones wat klinkt het herkenbaar! Idd hij is ook heel afstandelijk naar zijn familie en beste vrienden. Geen zin zegt hij maar hij heeft er gewoon de energie niet voor. Ook sport hij niet meer en doet niks leuks voor zichzelf. Hoe heeft jouw vriend zich hier uit gekregen?
Sporten deed mijn vriend toen ook niet. Had hij geen tijd voor maar hij had ook nergens zin meer in. Niets leuks doen voor zichzelf inderdaad. Hoe hij zich hieruit gekregen?
Nou, hij is echt helemaal vastgelopen maar toen was ik al anderhalf jaar weg bij hem. Ik vond het erg, maar ik had hem hiervoor altijd al gewaarschuwd. Hij heeft toen een tijdlang thuis gezeten. Daarna ander werk genomen, ander levensaanpak. Sporten opgepakt, mountainbike gekocht om met een stel te gaan fietsen. gewoon heel zijn instelling veranderd. Het zal altijd zijn valkuil blijven om weer te veel op zich te nemen op het werk. Dat wel. Hij zal ervoor blijven moeten oppassen.
Toen het uitging tussen ons hebben we heel, heel veel gepraat. Hij zei dat hij zichzelf niet meer snapte. Waarom hij geen zin had om hier of daar mee naar toe te gaan. Ik zei dat ik het wel snapte, want ik herkende het van mezelf. Soms is je hoofd zo moe, ben je gewoon zo moe dat je geen puf meer hebt om iets te ondernemen, om mensen te ontmoeten en zo. En dat is gewoon een teken aan de wand. Maar hij kon zichzelf toen nog niet veranderen. Ik raadde hem aan om naar een psycholoog te gaan en dat heeft hij slechts twee x gedaan. En dat was dus niet goed genoeg.
Woww Iones wat klinkt het herkenbaar! Idd hij is ook heel afstandelijk naar zijn familie en beste vrienden. Geen zin zegt hij maar hij heeft er gewoon de energie niet voor. Ook sport hij niet meer en doet niks leuks voor zichzelf. Hoe heeft jouw vriend zich hier uit gekregen?
Sporten deed mijn vriend toen ook niet. Had hij geen tijd voor maar hij had ook nergens zin meer in. Niets leuks doen voor zichzelf inderdaad. Hoe hij zich hieruit gekregen?
Nou, hij is echt helemaal vastgelopen maar toen was ik al anderhalf jaar weg bij hem. Ik vond het erg, maar ik had hem hiervoor altijd al gewaarschuwd. Hij heeft toen een tijdlang thuis gezeten. Daarna ander werk genomen, ander levensaanpak. Sporten opgepakt, mountainbike gekocht om met een stel te gaan fietsen. gewoon heel zijn instelling veranderd. Het zal altijd zijn valkuil blijven om weer te veel op zich te nemen op het werk. Dat wel. Hij zal ervoor blijven moeten oppassen.
Toen het uitging tussen ons hebben we heel, heel veel gepraat. Hij zei dat hij zichzelf niet meer snapte. Waarom hij geen zin had om hier of daar mee naar toe te gaan. Ik zei dat ik het wel snapte, want ik herkende het van mezelf. Soms is je hoofd zo moe, ben je gewoon zo moe dat je geen puf meer hebt om iets te ondernemen, om mensen te ontmoeten en zo. En dat is gewoon een teken aan de wand. Maar hij kon zichzelf toen nog niet veranderen. Ik raadde hem aan om naar een psycholoog te gaan en dat heeft hij slechts twee x gedaan. En dat was dus niet goed genoeg.