Relaties
alle pijlers
contact met moeder
vrijdag 1 maart 2019 om 12:27
Wat is nu eigenlijk precies je vraag? En waarom vind je het raar dat je ingeschreven moet zijn op de plek waar je woont? En als kerstavond zo belangrijk voor je moeder is, waarom verbaast het je dan dat ze het niet fijn vindt als je uitgerekend dan naar de bioscoop gaat?
Afhankelijk van de ouderschapsregeling kun je overigens gewoon alimentatie aan je moeder vragen.
De dingen die jij noemt vind ik eigenlijk helemaal niet zo extreem klinken hoor, maar misschien lees ik niet goed of zo...
Mijn moeder kreeg ooit eens 3x kinderbijslag voor mij omdat ik een tijd in het buitenland zat, terwijl ze helemaal niets voor of aan me betaalde en terwijl ik al jaren uit huis was. Daar kwam ik achter toen ik terugkwam en daardoor geen recht bleek te hebben op iets anders. Dat zou ik overigens ook niet echt "extreem" noemen.
Afhankelijk van de ouderschapsregeling kun je overigens gewoon alimentatie aan je moeder vragen.
De dingen die jij noemt vind ik eigenlijk helemaal niet zo extreem klinken hoor, maar misschien lees ik niet goed of zo...
Mijn moeder kreeg ooit eens 3x kinderbijslag voor mij omdat ik een tijd in het buitenland zat, terwijl ze helemaal niets voor of aan me betaalde en terwijl ik al jaren uit huis was. Daar kwam ik achter toen ik terugkwam en daardoor geen recht bleek te hebben op iets anders. Dat zou ik overigens ook niet echt "extreem" noemen.
vrijdag 1 maart 2019 om 12:34
Mijn vraag is hoe ik een normale relatie met mijn moeder kan opbouwen. Ik ging niet op kerstavond maar die avond daarvoor naar de bioscoop. Dus kerst op zaterdag, vrijdag bioscoop. Op zaterdag vrij gevraagd zodat ik kom helpen. Ik vind het opzich noet gek dat ik me moest inschrijven bij mijn vader, alleen had zij daar nu een meningsverschil met mijn vader over en met hem contact daarover en heeft zij dus zonder dat ik het weet die melding gedaan. Dit zijn enkele voorbeelden van dingen die er gebeuren. Mijn broer heeft er ook heel veel last van gehad-jolijn- schreef: ↑01-03-2019 12:27Wat is nu eigenlijk precies je vraag? En waarom vind je het raar dat je ingeschreven moet zijn op de plek waar je woont? En als kerstavond zo belangrijk voor je moeder is, waarom verbaast het je dan dat ze het niet fijn vindt als je uitgerekend dan naar de bioscoop gaat?
Afhankelijk van de ouderschapsregeling kun je overigens gewoon alimentatie aan je moeder vragen.
De dingen die jij noemt vind ik eigenlijk helemaal niet zo extreem klinken hoor, maar misschien lees ik niet goed of zo...
Mijn moeder kreeg ooit eens 3x kinderbijslag voor mij omdat ik een tijd in het buitenland zat, terwijl ze helemaal niets voor of aan me betaalde en terwijl ik al jaren uit huis was. Daar kwam ik achter toen ik terugkwam en daardoor geen recht bleek te hebben op iets anders. Dat zou ik overigens ook niet echt "extreem" noemen.
vrijdag 1 maart 2019 om 12:41
Oh sorry, ik ken "kerstavond" als de avond voor kerst, dus dat zou in jouw voorbeeld juist die vrijdagavond zijn.
Maar op zichzelf vind ik de dingen die je noemt helemaal niet zo schokkend. En als je broertje en jij daar dan zo'n last van hebben, vraag ik me eerlijk gezegd juist af of je vader niet een belangrijke rol heeft gespeeld in het groter maken van deze problematiek.
Hoe dan ook, vervelend dat je het allemaal zo ervaart. Misschien goed om eens met een psycholoog te praten voor een "reality check" bij een outsider, zodat je een realistische blik kunt krijgen op wat er nu eigenlijk gebeurd is en of dat je gevoel rechtvaardigt. En natuurlijk: wat is normale moeder-dochterstrijd en wat is manipulatieve echtscheidingsellende.
Misschien kun je wat voorbeelden geven van hoe ze je kwetst?
Maar op zichzelf vind ik de dingen die je noemt helemaal niet zo schokkend. En als je broertje en jij daar dan zo'n last van hebben, vraag ik me eerlijk gezegd juist af of je vader niet een belangrijke rol heeft gespeeld in het groter maken van deze problematiek.
Hoe dan ook, vervelend dat je het allemaal zo ervaart. Misschien goed om eens met een psycholoog te praten voor een "reality check" bij een outsider, zodat je een realistische blik kunt krijgen op wat er nu eigenlijk gebeurd is en of dat je gevoel rechtvaardigt. En natuurlijk: wat is normale moeder-dochterstrijd en wat is manipulatieve echtscheidingsellende.
Misschien kun je wat voorbeelden geven van hoe ze je kwetst?
vrijdag 1 maart 2019 om 12:46
En een normale relatie opbouwen met je moeder... ach... "normaal" is voor iedereen weer anders hè?
Ik denk dat je eerst onderscheid moet kunnen maken tussen "wat is erg", "wat verdient geen schoonheidsprijs maar is best begrijpelijk" en "wat is eigenlijk helemaal niet erg".
Dan blijft er misschien wel een heel klein lijstje over. Dan kun je kiezen voor loslaten of voor confronteren (of natuurlijk het mee blijven dragen en het haar altijd blijven verwijten, zonder dat je het ooit bespreekt).
Parallel kun je bedenken wat jij voor ogen had bij "een normale moeder-dochter-relatie". Vergeet niet deze te toetsen bij leeftijdsgenoten
En dan kun je kijken of dat wat jou betreft haalbare kaart is of nog even niet.
Ik denk dat je eerst onderscheid moet kunnen maken tussen "wat is erg", "wat verdient geen schoonheidsprijs maar is best begrijpelijk" en "wat is eigenlijk helemaal niet erg".
Dan blijft er misschien wel een heel klein lijstje over. Dan kun je kiezen voor loslaten of voor confronteren (of natuurlijk het mee blijven dragen en het haar altijd blijven verwijten, zonder dat je het ooit bespreekt).
Parallel kun je bedenken wat jij voor ogen had bij "een normale moeder-dochter-relatie". Vergeet niet deze te toetsen bij leeftijdsgenoten
En dan kun je kijken of dat wat jou betreft haalbare kaart is of nog even niet.
vrijdag 1 maart 2019 om 14:03
Pardon? Een jong kind wat weggehouden wordt bij haar vader, opeens niet meer met haar broertje in 1 huis woont.... dat vind jij niet schokkend?
vrijdag 1 maart 2019 om 14:15
Oh, ik vind het wel heel schokkend om te lezen. Als ik ooit zo met mijn kinderen om ga hoop ik dat iemand me flink op mijn plek zet.
Je kinderen zo maar meenemen en contact met vader ontzeggen.
Emotioneel manipuleren.
Liegen.
To, ik heb geen tips voor je.
Vind het knap dat je toch nog steeds bereidt bent aan de relatie te werken. Pas alleen wel op dat je daarbij niet aan jezelf voorbij gaat. Een gezonde relatie werkt twee kanten op en is geven en nemen. Wees voorzichtig dat je niet enkel geeft, en geeft en dat het nooit genoeg gaat zijn.
Je kinderen zo maar meenemen en contact met vader ontzeggen.
Emotioneel manipuleren.
Liegen.
To, ik heb geen tips voor je.
Vind het knap dat je toch nog steeds bereidt bent aan de relatie te werken. Pas alleen wel op dat je daarbij niet aan jezelf voorbij gaat. Een gezonde relatie werkt twee kanten op en is geven en nemen. Wees voorzichtig dat je niet enkel geeft, en geeft en dat het nooit genoeg gaat zijn.
vrijdag 1 maart 2019 om 16:24
hoi,
Ik ben zelf 17 en voor mij is het inderdaad heel schokkend om te lezen. Mijn ouders zijn gelukkig wel bij elkaar, maar die van mijn beste vriendin niet al sinds dat ze ongeveer 10 was. Zij heeft het er altijd heel moeilijk mee. Haar ouders praten helemaal niet met elkaar, zelfs geen gedag zeggen op haar diploma uitreiking. Ik probeer zoveel mogelijk met haar hierover te praten.
Dat je moeder vindt dat je weinig tijd voor haar hebt heeft zij ook altijd, en voor mij is dit trouwens ook herkenbaar. Als je bijvoorbeeld 3 avonden achter elkaar weg bent meteen commentaar dat je nooit thuis bent en nooit iets thuis doet. Terwijl je soms gewoon 2 weken nergens heen gaat 's avonds.
Ik heb zelf ook niet de beste relatie met me ouders en als ik dan hoor hoe andere vriendinnen vertellen dat hun moeders letterlijk alles van hun weten (van dronken avonden en grootste blunders tot details van relaties met jongens) ben ik altijd heel jaloers. Het lijkt mij heel fijn om dat te hebben en alles te kunnen delen (lokaal soms vind ik het een beetje te ver gaan haha).
Wat ik heb geprobeerd is om eerst mijn moeder beter te gaan begrijpen, meer proberen te praten ook over andere onderwerpen. Heeft wel een beetje geholpen.
Persoonlijk denk ik dat het gedrag van je moeder komt omdat ze jaloers is dat je bij je vader bent. Ik vind het wel heftig dat ze niks meer voor je betaald en jou dus heeft uitgeschreven. Voor mij voelt dat een beetje alsof ze van je af wilt, maar dat kan ik natuurlijk niet echt weten.
Ben je bij je vader gaan wonen omdat je het niet meer leuk vond bij je moeder? Wou je moeder niet meer dat je bij haar woont? Of was dit handiger voor je studie?
Echte tips heb ik niet echt voor je. Het enige is om zoveel mogelijk proberen te praten en misschien meer begrip te hebben voor haar.
succes x
Ik ben zelf 17 en voor mij is het inderdaad heel schokkend om te lezen. Mijn ouders zijn gelukkig wel bij elkaar, maar die van mijn beste vriendin niet al sinds dat ze ongeveer 10 was. Zij heeft het er altijd heel moeilijk mee. Haar ouders praten helemaal niet met elkaar, zelfs geen gedag zeggen op haar diploma uitreiking. Ik probeer zoveel mogelijk met haar hierover te praten.
Dat je moeder vindt dat je weinig tijd voor haar hebt heeft zij ook altijd, en voor mij is dit trouwens ook herkenbaar. Als je bijvoorbeeld 3 avonden achter elkaar weg bent meteen commentaar dat je nooit thuis bent en nooit iets thuis doet. Terwijl je soms gewoon 2 weken nergens heen gaat 's avonds.
Ik heb zelf ook niet de beste relatie met me ouders en als ik dan hoor hoe andere vriendinnen vertellen dat hun moeders letterlijk alles van hun weten (van dronken avonden en grootste blunders tot details van relaties met jongens) ben ik altijd heel jaloers. Het lijkt mij heel fijn om dat te hebben en alles te kunnen delen (lokaal soms vind ik het een beetje te ver gaan haha).
Wat ik heb geprobeerd is om eerst mijn moeder beter te gaan begrijpen, meer proberen te praten ook over andere onderwerpen. Heeft wel een beetje geholpen.
Persoonlijk denk ik dat het gedrag van je moeder komt omdat ze jaloers is dat je bij je vader bent. Ik vind het wel heftig dat ze niks meer voor je betaald en jou dus heeft uitgeschreven. Voor mij voelt dat een beetje alsof ze van je af wilt, maar dat kan ik natuurlijk niet echt weten.
Ben je bij je vader gaan wonen omdat je het niet meer leuk vond bij je moeder? Wou je moeder niet meer dat je bij haar woont? Of was dit handiger voor je studie?
Echte tips heb ik niet echt voor je. Het enige is om zoveel mogelijk proberen te praten en misschien meer begrip te hebben voor haar.
succes x
vrijdag 1 maart 2019 om 16:32
Je moeder is een manipulatief kreng. Heeft ze geen eigen leven? Geen werk? Geen vriendinnen? Mijn dochter is ook 19, maar ik zit echt niet de hele dag achter de geraniums te wachten tot ze langs komt hoor.
Dat uitschrijven is een k-streek, want nu moet je alles opnieuw aanvragen, daar zadel je een 19-jarig kind niet mee op. Wel moet je natuurlijk ingeschreven staan waar je daadwerkelijk woont. Maar goed, dat gebeurt niet altijd op de dag af. Als ouder moet je daar ook niet moeilijk over doen vind ik.
Bouw gewoon bij je vader aan je toekomst en laat je moeder in d'r sop gaarkoken. Zij heeft haar lol gehad de afgelopen jaren door je door leugens bij je vader vandaan te houden, nu is het jouw (en zijn) beurt.
Dat uitschrijven is een k-streek, want nu moet je alles opnieuw aanvragen, daar zadel je een 19-jarig kind niet mee op. Wel moet je natuurlijk ingeschreven staan waar je daadwerkelijk woont. Maar goed, dat gebeurt niet altijd op de dag af. Als ouder moet je daar ook niet moeilijk over doen vind ik.
Bouw gewoon bij je vader aan je toekomst en laat je moeder in d'r sop gaarkoken. Zij heeft haar lol gehad de afgelopen jaren door je door leugens bij je vader vandaan te houden, nu is het jouw (en zijn) beurt.
vrijdag 1 maart 2019 om 16:46
Ik ben zelf kind van een manipulatieve moeder, die mij na de scheiding weghield van mijn vader.
Bovenstaand zinnetje haal ik er even uit, dat komt me zó bekend voor uit mijn jeugd. Jij, als dochter, bent en blijft loyaal aan je moeder, die dit helemaal niet verdient. Jouw moeder heeft er ooit zelf voor gekozen samen met je vader kinderen te krijgen, vervolgens te scheiden en daarna steeds de regels naar haar hand te willen zetten.
Pas toen ik later zelf kinderen kreeg besefte ik wat het betekent om moeder te zijn; een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind, is er altijd voor haar kind en zal altijd proberen bij haar keuzes in het leven rekening te houden met haar kind.
Jij hebt er niet om gevraagd om geboren te worden, dat was háár keuze. Nu zij de titel 'moeder' in haar gedrag nauwelijks toont, heb jij het recht voor jezelf te kiezen, en je loyaliteit en daarmee samenhangend scbuldgevoel van je af te laten glijden!
vrijdag 1 maart 2019 om 17:25
Mee eens.Joyce48 schreef: ↑01-03-2019 16:46Ik ben zelf kind van een manipulatieve moeder, die mij na de scheiding weghield van mijn vader.
Bovenstaand zinnetje haal ik er even uit, dat komt me zó bekend voor uit mijn jeugd. Jij, als dochter, bent en blijft loyaal aan je moeder, die dit helemaal niet verdient. Jouw moeder heeft er ooit zelf voor gekozen samen met je vader kinderen te krijgen, vervolgens te scheiden en daarna steeds de regels naar haar hand te willen zetten.
Pas toen ik later zelf kinderen kreeg besefte ik wat het betekent om moeder te zijn; een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind, is er altijd voor haar kind en zal altijd proberen bij haar keuzes in het leven rekening te houden met haar kind.
Jij hebt er niet om gevraagd om geboren te worden, dat was háár keuze. Nu zij de titel 'moeder' in haar gedrag nauwelijks toont, heb jij het recht voor jezelf te kiezen, en je loyaliteit en daarmee samenhangend scbuldgevoel van je af te laten glijden!
vrijdag 1 maart 2019 om 22:09
Wat ik voor ogen heb bij een moeder-dochter relatie is dat het gewoon gezellig is en dat er respect naar elkaar wordt getoond. En natuurlijk hoort daar soms een ruzietje oid bij. Dingen die mij gekwetst hebben zijn niet naar mij luisteren als ik aangeef ongelukkig te zijn met de situatie, mij schuldig laten voelen als ik met vrienden afspreek of vergeet te bellen. Ook kan ik mij herinneren dat toen ik een jaar of 7 en mn vader wat laat was met mij naar huis brengen (was 2 uur rijden) dat ze me vroeg of mijn vader wel van me hield. Heeft ze wel haar excuses voor aangeboden maar toch...-jolijn- schreef: ↑01-03-2019 12:46En een normale relatie opbouwen met je moeder... ach... "normaal" is voor iedereen weer anders hè?
Ik denk dat je eerst onderscheid moet kunnen maken tussen "wat is erg", "wat verdient geen schoonheidsprijs maar is best begrijpelijk" en "wat is eigenlijk helemaal niet erg".
Dan blijft er misschien wel een heel klein lijstje over. Dan kun je kiezen voor loslaten of voor confronteren (of natuurlijk het mee blijven dragen en het haar altijd blijven verwijten, zonder dat je het ooit bespreekt).
Parallel kun je bedenken wat jij voor ogen had bij "een normale moeder-dochter-relatie". Vergeet niet deze te toetsen bij leeftijdsgenoten
En dan kun je kijken of dat wat jou betreft haalbare kaart is of nog even niet.
Met leeftijdsgenoten heb ik dit allang besproken en die vinden het allemaal heel raar en absurd
vrijdag 1 maart 2019 om 22:45
@LouiseMuis Wat vervelend dat je het soms ook niet fijn hebt thuis. En wat fijn dat het praten met je moeder heeft geholpen, hopelijk blijfth et de goede kant op gaan.
Ik ben bij mijn vader gaan wonen omdat ik dat zelf graag wilde. Ben nu van de middelbare school af en wilde wat meer zelfstandigheid die ik wel krijg bij mijn vader. Heb tussendoor ook nog gewoon contact met mn moeder en het is niet dat ik haar niet meer zie oid. Zie haar niet super vaak maar dat komt ook omdat ik hier dus niet zoveel behoefte aan heb. Bedankt voor je reactie iig. Praat er ook wel in mijn omgeving over. Heb ook wel begrip voor haar, ze heeft het ook wel moeilijk gehad.
Ik ben bij mijn vader gaan wonen omdat ik dat zelf graag wilde. Ben nu van de middelbare school af en wilde wat meer zelfstandigheid die ik wel krijg bij mijn vader. Heb tussendoor ook nog gewoon contact met mn moeder en het is niet dat ik haar niet meer zie oid. Zie haar niet super vaak maar dat komt ook omdat ik hier dus niet zoveel behoefte aan heb. Bedankt voor je reactie iig. Praat er ook wel in mijn omgeving over. Heb ook wel begrip voor haar, ze heeft het ook wel moeilijk gehad.
vrijdag 1 maart 2019 om 22:54
Wat vervelend dat je dit ook hebt meegemaakt... Ja ik weet het ook wel van mezelf, dat ik wat meer van me af kan bijten, maar omdat het dus idd je moeder blijft is het zo lastig. Vind het vooral lastig omdat het niet altijd vervelend is, we hebben ook hele leuke momenten samen. Alleen het is dan maar weer wachten totdat er iets gebeurd en als ik van me af bijt draait ze het vaak zo dat ik me schuldig ga voelen.Joyce48 schreef: ↑01-03-2019 16:46Ik ben zelf kind van een manipulatieve moeder, die mij na de scheiding weghield van mijn vader.
Bovenstaand zinnetje haal ik er even uit, dat komt me zó bekend voor uit mijn jeugd. Jij, als dochter, bent en blijft loyaal aan je moeder, die dit helemaal niet verdient. Jouw moeder heeft er ooit zelf voor gekozen samen met je vader kinderen te krijgen, vervolgens te scheiden en daarna steeds de regels naar haar hand te willen zetten.
Pas toen ik later zelf kinderen kreeg besefte ik wat het betekent om moeder te zijn; een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind, is er altijd voor haar kind en zal altijd proberen bij haar keuzes in het leven rekening te houden met haar kind.
Jij hebt er niet om gevraagd om geboren te worden, dat was háár keuze. Nu zij de titel 'moeder' in haar gedrag nauwelijks toont, heb jij het recht voor jezelf te kiezen, en je loyaliteit en daarmee samenhangend scbuldgevoel van je af te laten glijden!
Hoe ben jij hiermee om gegaan?
Met je laatste paragaaf heb je idd ook wel ergens gelijk,, dankjewel. Ik heb haar vanmiddag een mail gestuurd met een bijlage van die mail en erbij gezet dat ik op dit moment eventjes geen contact wil en wanneer ik dat wil zelf het contact met haar opneem. Hier kreeg ik een mailtje van terug waarin ze zegt dat dit haar pijn doet en ze het niet snapt en ik eigenlijk boos zou moeten zijn op mijn vader. Heb besloten dat ik het wat meer van me af probeer te houden en het meer 'van me af probeer te bijten' en mijn grenzen aan proberen te geven.
