Relaties
alle pijlers
Contact met ouders
dinsdag 14 november 2017 om 22:40
Hallo allemaal,
Zou graag jullie mening horen en/of misschien dat iemand iets soortgelijks al heeft meegemaakt? Ik ben opgegroeid met een alcoholistische, narcistische vader. Was verschrikkelijk. Vooral de dingen die hij mijn moeder heeft aangedaan. Ik kamp nog steeds met een angststoornis door de situatie thuis. Na jaren psychologische begeleiding ben ik er ook achter dat hij ons psychologisch mishandeld heeft al die jaren. Iedereen die te maken heeft met een narcist, zal kunnen beamen dat ze niet in staat zijn om van iemand te houden behalve zichzelf. En dan was (en ik denk voor een deel is) er ook het drankprobleem. Kortom, toen mijn moeder gestorven was toen ik 19 was, stond ik er alleen voor, zonder zijn hulp bedoel ik dan. Mijn vader is ook nooit in staat geweest om voor zichzelf te zorgen, laat staan voor zijn kinderen. We hebben hem toch geholpen, ondanks al wat hij gedaan heeft. Nu staat hij onder bewindvoering en is er eigenlijk niets meer dat ons bindt aan hem. Ik ben intussen zelf mama geworden en ben zwanger van mijn tweede. Ik zie eigenlijk het nut niet meer in van contact met mijn vader. Ik heb daar persoonlijk geen nood aan, zou het liefst van al hem geheel uit mijn leven zien verdwijnen. Mijn zoontje kent hem niet, en als hij hem dan eens ziet, is hij ook niet op zijn gemak. Mijn vader zegt dat het hem enorm goed doet om ons te zien. Hij heeft voor de rest niet veel in zijn leven. Als we daar zijn praat hij voornamelijk over zijn problemen en vraagt ook vaak om dingen voor hem te doen (te bellen, brieven te schrijven, ...), dus weet ook niet goed in hoeverre hij ons echt wil zien. Mijn broer en zus hebben al al het contact verbroken. Ik heb het moeilijk met definitief alle contact te verbreken, merk ik. Het is gewoon geen gemakkelijke situatie. Wat zouden jullie doen?
Zou graag jullie mening horen en/of misschien dat iemand iets soortgelijks al heeft meegemaakt? Ik ben opgegroeid met een alcoholistische, narcistische vader. Was verschrikkelijk. Vooral de dingen die hij mijn moeder heeft aangedaan. Ik kamp nog steeds met een angststoornis door de situatie thuis. Na jaren psychologische begeleiding ben ik er ook achter dat hij ons psychologisch mishandeld heeft al die jaren. Iedereen die te maken heeft met een narcist, zal kunnen beamen dat ze niet in staat zijn om van iemand te houden behalve zichzelf. En dan was (en ik denk voor een deel is) er ook het drankprobleem. Kortom, toen mijn moeder gestorven was toen ik 19 was, stond ik er alleen voor, zonder zijn hulp bedoel ik dan. Mijn vader is ook nooit in staat geweest om voor zichzelf te zorgen, laat staan voor zijn kinderen. We hebben hem toch geholpen, ondanks al wat hij gedaan heeft. Nu staat hij onder bewindvoering en is er eigenlijk niets meer dat ons bindt aan hem. Ik ben intussen zelf mama geworden en ben zwanger van mijn tweede. Ik zie eigenlijk het nut niet meer in van contact met mijn vader. Ik heb daar persoonlijk geen nood aan, zou het liefst van al hem geheel uit mijn leven zien verdwijnen. Mijn zoontje kent hem niet, en als hij hem dan eens ziet, is hij ook niet op zijn gemak. Mijn vader zegt dat het hem enorm goed doet om ons te zien. Hij heeft voor de rest niet veel in zijn leven. Als we daar zijn praat hij voornamelijk over zijn problemen en vraagt ook vaak om dingen voor hem te doen (te bellen, brieven te schrijven, ...), dus weet ook niet goed in hoeverre hij ons echt wil zien. Mijn broer en zus hebben al al het contact verbroken. Ik heb het moeilijk met definitief alle contact te verbreken, merk ik. Het is gewoon geen gemakkelijke situatie. Wat zouden jullie doen?
dinsdag 14 november 2017 om 22:43
Contact verbreken. Man is er nooit voor jou geweest, waarom jij nu wel voor hem? Hij klinkt onveranderd narcistisch. Heb je niks aan. Als ik in jouw schoenen zou staan zou het mij alleen onnodige stress en frustratie opleveren.
Hier trouwens zelfde situatie al heb ik het makkelijker, wij bestaan niet meer voor elkaar.
Hier trouwens zelfde situatie al heb ik het makkelijker, wij bestaan niet meer voor elkaar.
dinsdag 14 november 2017 om 22:46
Lastig. Ik kan wel zeggen dat ik het contact zou verbreken, maar dat is makkelijk vanachter een beeldscherm, met een prima vader die al meer dan tien jaar geleden overleden is.
Je zult uiteindelijk die stap misschien wel zetten, maar het is en blijft je vader, een deel van je jeugd, en degene die je herinnert aan je moeder. Dat zomaar loslaten is waarschijnlijk minder gemakkelijk dan het voor een buitenstaander lijkt.
Ik zou (denk ik) ervoor kiezen om voorlopig wekelijks op een vast tijdstip een uurtje langs te gaan en verder niets. Het contact volledig verbreken kan tenslotte altijd nog.
Je zult uiteindelijk die stap misschien wel zetten, maar het is en blijft je vader, een deel van je jeugd, en degene die je herinnert aan je moeder. Dat zomaar loslaten is waarschijnlijk minder gemakkelijk dan het voor een buitenstaander lijkt.
Ik zou (denk ik) ervoor kiezen om voorlopig wekelijks op een vast tijdstip een uurtje langs te gaan en verder niets. Het contact volledig verbreken kan tenslotte altijd nog.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 14 november 2017 om 23:04
Mijn vader was precies hetzelfde, ik ben als jonge tiener weggelopen en daarna nooit meer contact met hem gehad. Achteraf gezien heb ik daar wel spijt van. In september is hij overleden ( nouja gevonden) en nu zal ik nooit weten of hij is veranderd en of hij mijn kinderen leuk had gevonden. Puur uit persoonlijke ervaring zou ik het contact niet helemaal verbreken maar nog 2 a 3 keer per jaar kort contact hebben.
woensdag 15 november 2017 om 02:55
Lastig ja. Herkenbaar ook deels. Alleen heb ik een nare moeder dan.... Kan je niet af en toe koffie met hem drinken? Dat doe ik nu. Heb ook een tijdlang geen contact gehad. Maar dat vond ik ook lastig (en de kinderen vinden haar wel leuk, dus die vragen naar haar).
Die dingen voor hem doen zou ik niet willen, wil je dat zelf, of voel je je verplicht?
Die dingen voor hem doen zou ik niet willen, wil je dat zelf, of voel je je verplicht?
woensdag 15 november 2017 om 05:40
Een narcist is natuurlijk ronduit verschrikkelijk, maar hij heeft er ook niet voor gekozen om een zware persoonlijkheidsstoornis te hebben.
Vaste gelegenheden prikken: dag in december en in de zomer of zoiets. Altijd kaart sturen met feestdagen als verjaardag en kerst. Zo hou je het kanaal open, zonder dat het zwaar belastend is of destructief jegens je kinderen.
Vaste gelegenheden prikken: dag in december en in de zomer of zoiets. Altijd kaart sturen met feestdagen als verjaardag en kerst. Zo hou je het kanaal open, zonder dat het zwaar belastend is of destructief jegens je kinderen.
woensdag 15 november 2017 om 08:50
Wat een ellende voor alle betrokkene toch als er iemand faalt. Als je niet goed bent in een bepaald beroep dan kan je je altijd nog omscholen of in de bijstand gaan, maar ben je door je persoonlijke problemen niet in staat om veel van een ander te houden (op een manier waar hij iets aan heeft), dan heeft dat een enorm domino-effect op alle directbetrokkenen om je heen.
Sterkte; ik zou de relatie op een heel laag pitje zetten. Hem hard de waarheid zeggen lijkt me niet nuttig maar je kan wel zeggen dat je niet meer goed tegen de stress kan waar je last van krijgt als je iemand van vroeger ontmoet, o.i.d. Een beetje veralgemeniseren en vaag houden, zou ik doen denk ik, als ik de hoop had opgegeven.
Sterkte; ik zou de relatie op een heel laag pitje zetten. Hem hard de waarheid zeggen lijkt me niet nuttig maar je kan wel zeggen dat je niet meer goed tegen de stress kan waar je last van krijgt als je iemand van vroeger ontmoet, o.i.d. Een beetje veralgemeniseren en vaag houden, zou ik doen denk ik, als ik de hoop had opgegeven.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 15 november 2017 om 09:23
Misschien een beetje als zelftherapie bedoeld, maar kan je niet proberen hem te zien zoals je naar een kind kijkt? Een kind zegt ook vaak harde, ware maar weinig tactvolle dingen. Zo zijn kinderen en soms denk je "au" maar dan moet je toch glimlachen. Je neemt het hen niet echt kwalijk omdat ze nog niet verantwoordelijk voor zichzelf zijn maar eerder een mensje in wording waarbij je je eigen gevoelens moet relativeren.
Als je hem niet als ouder ziet maar als een onvolmaakt kind dan doet het minder pijn denk ik. De vaderfiguur die je zocht heeft toch nooit bestaan dus waarom jezelf pijn doen door teleurstelling telkens weer. Scheid deze twee personen: je ideale vaderfiguur en het emotioneel onvolwassen kind wat hij in werkelijkheid is en ga gewoon door met je leven. Succes!
Als je hem niet als ouder ziet maar als een onvolmaakt kind dan doet het minder pijn denk ik. De vaderfiguur die je zocht heeft toch nooit bestaan dus waarom jezelf pijn doen door teleurstelling telkens weer. Scheid deze twee personen: je ideale vaderfiguur en het emotioneel onvolwassen kind wat hij in werkelijkheid is en ga gewoon door met je leven. Succes!
En als het vuur gedoofd is komen er wolven