Relaties
alle pijlers
Contact verbreken
woensdag 4 november 2020 om 20:54
He allemaal,
Ik loop al een tal van weken met een dilemma en weet momenteel niet waar ik goed aan doe. Het zit zo: mijn vader en stiefmoeder zijn 7 jaar samen geweest, waarvan 4 jaar getrouwd. Echter liep het huwelijk - volgens mijn vader - al een jaar niet meer wegens het gebrek aan communicatie en de rugzak van mijn stiefmoeder. Het plan was dat ze even tijdelijk uit elkaar zouden gaan, om te kijken of ze elkaar zouden missen en of het uiteindelijk nog te redden zou zijn.
In de tussentijd ben ik erachter gekomen dat mijn vader in contact is gekomen met een andere vrouw, zij woont in het buitenland. Waar het volgens hem eerst onschuldig was, is hij nu zelfs verliefd op haar en hebben ze elkaar twee keer stiekem gezien. Tóch besloot hij drie weken geleden mijn stiefmoeder naar huis te vragen omdat hij haar miste en zeker wilde weten dat hij geen fout zou maken. Hij was in tranen en smeekte haar zelfs thuis te komen. Nu voelen jullie het wellicht al aankomen: na twee/drie dagen kwam hij er toch achter dat zijn gevoel weg is en hij die andere vrouw mist.
Ik ben woedend op mijn vader, niet alleen om het bedrog, maar ook dat hij mijn stiefmoeder naar huis heeft gehaald terwijl zij eigenlijk al 1-0 achter stond omdat hij met een andere vrouw in zijn hoofd zit. Ik ben van mening dat je eerst iets fatsoenlijk afsluit en dan een volgende stap zet. Mijn vader zegt ‘die vrouw kwam op mijn pad’. In het huwelijk met mijn eigen moeder is hij ook meerdere malen verliefd geworden op een andere vrouw. Voor mij betekent het dus dat het niet elke keer toevallig op zijn pad komt, maar iets is waar hij heel bewust voor openstaat. Ondanks dat hij weet dat hij niet alleen zijn partner enorm kwetst, maar ook zijn kinderen. Ik heb een flinke klap gehad van de scheiding van mijn ouders. Inmiddels ben ik volwassen, maar raakt ook deze scheiding mij weer hard.
Nu merk ik dat ik door al het liegen en de andere vrouw die al in beeld is, een afkeer naar mijn vader heb gekregen. Ik walg van zijn gedrag; het staat ver van mijn eigen normen en waarden af en ik voel enorm veel woede. Dit verhaal is even in een notendop getikt, maar door alles wat er is gebeurd neig ik er sterk naar om het contact met mijn vader tijdelijk te verbreken. Ik kan niet meer leuk doen, het breekt me om mijn stiefmoeder zo te zien en mijn vader rechtvaardigt zijn gedrag door te zeggen dat dingen soms nu eenmaal zo lopen. In mijn ogen een slap excuus, dit heeft alles met respect te maken. Bovendien is hij van mening dat ik er geen verdriet om hoor te hebben, want het is mijn huwelijk niet en het is ‘zijn leven’. Hier ben ik het niet volledig mee eens, want als gezin wordt je hoe dan ook in deze situatie meegesleurd.
Ik weet dat jullie de keuze niet voor mij kunnen maken, maar ben toch wel benieuwd naar jullie standpunten hierin en wat jullie zouden doen. Ik weet dat het mijn vader blijft, maar helaas maakt dat niet altijd alles goed.
Ik loop al een tal van weken met een dilemma en weet momenteel niet waar ik goed aan doe. Het zit zo: mijn vader en stiefmoeder zijn 7 jaar samen geweest, waarvan 4 jaar getrouwd. Echter liep het huwelijk - volgens mijn vader - al een jaar niet meer wegens het gebrek aan communicatie en de rugzak van mijn stiefmoeder. Het plan was dat ze even tijdelijk uit elkaar zouden gaan, om te kijken of ze elkaar zouden missen en of het uiteindelijk nog te redden zou zijn.
In de tussentijd ben ik erachter gekomen dat mijn vader in contact is gekomen met een andere vrouw, zij woont in het buitenland. Waar het volgens hem eerst onschuldig was, is hij nu zelfs verliefd op haar en hebben ze elkaar twee keer stiekem gezien. Tóch besloot hij drie weken geleden mijn stiefmoeder naar huis te vragen omdat hij haar miste en zeker wilde weten dat hij geen fout zou maken. Hij was in tranen en smeekte haar zelfs thuis te komen. Nu voelen jullie het wellicht al aankomen: na twee/drie dagen kwam hij er toch achter dat zijn gevoel weg is en hij die andere vrouw mist.
Ik ben woedend op mijn vader, niet alleen om het bedrog, maar ook dat hij mijn stiefmoeder naar huis heeft gehaald terwijl zij eigenlijk al 1-0 achter stond omdat hij met een andere vrouw in zijn hoofd zit. Ik ben van mening dat je eerst iets fatsoenlijk afsluit en dan een volgende stap zet. Mijn vader zegt ‘die vrouw kwam op mijn pad’. In het huwelijk met mijn eigen moeder is hij ook meerdere malen verliefd geworden op een andere vrouw. Voor mij betekent het dus dat het niet elke keer toevallig op zijn pad komt, maar iets is waar hij heel bewust voor openstaat. Ondanks dat hij weet dat hij niet alleen zijn partner enorm kwetst, maar ook zijn kinderen. Ik heb een flinke klap gehad van de scheiding van mijn ouders. Inmiddels ben ik volwassen, maar raakt ook deze scheiding mij weer hard.
Nu merk ik dat ik door al het liegen en de andere vrouw die al in beeld is, een afkeer naar mijn vader heb gekregen. Ik walg van zijn gedrag; het staat ver van mijn eigen normen en waarden af en ik voel enorm veel woede. Dit verhaal is even in een notendop getikt, maar door alles wat er is gebeurd neig ik er sterk naar om het contact met mijn vader tijdelijk te verbreken. Ik kan niet meer leuk doen, het breekt me om mijn stiefmoeder zo te zien en mijn vader rechtvaardigt zijn gedrag door te zeggen dat dingen soms nu eenmaal zo lopen. In mijn ogen een slap excuus, dit heeft alles met respect te maken. Bovendien is hij van mening dat ik er geen verdriet om hoor te hebben, want het is mijn huwelijk niet en het is ‘zijn leven’. Hier ben ik het niet volledig mee eens, want als gezin wordt je hoe dan ook in deze situatie meegesleurd.
Ik weet dat jullie de keuze niet voor mij kunnen maken, maar ben toch wel benieuwd naar jullie standpunten hierin en wat jullie zouden doen. Ik weet dat het mijn vader blijft, maar helaas maakt dat niet altijd alles goed.
donderdag 5 november 2020 om 15:02
Als je zo hecht bent met je vader, probeer dan ook te accepteren dat hij keuzes maakt waar jij niet achter kan staan. Spreek dat ook vooral uit, maar ik zou je niet adviseren om het contact te verbreken. Net zoals het heel raar zou zijn als jouw vader het contact met jou zou verbreken omdat hij niet achter jouw keuzes kan staan.-serendipity-x schreef: ↑04-11-2020 22:06Wat naar! In grote lijnen herken ik me in jouw verhaal. Mijn vader en ik zijn vier handen op een buik, daarom gaat dit me zo aan mijn hart. Hoewel hij altijd heeft gezegd dat wij (zijn kinderen) op 1 staan, zegt hij nu dat het zijn leven is en zijn geluk. Wij zijn volwassen, dus kan hij ons loslaten. Er zijn wat conflicten geweest, waardoor ik me soms ook even aan de kant gezet heb gevoeld. Ik probeer daar boven te staan, weet dat hij nu alles door een roze bril ziet. Maar toch is het pijnlijk. Hij zegt dat hij niet wil kiezen tussen ons en die vrouw, dat vraag ik hem niet. Feit blijft dat ik wel van zijn gedrag walg. Ik denk niet dat ik me een leven zonder mijn vader kan voorstellen, maar voor nu voelt afstand toch wel even als de beste oplossing.
Koester wat er wel is tussen jullie. En ben gewoon verdrietig als jij dat zo voelt. Het is niet aan hem om daar iets van te vinden.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
donderdag 5 november 2020 om 15:56
mammezel schreef: ↑04-11-2020 21:09Ik begrijp dat je je betrokken voelt.
Echter, jij weet ook niet wat er zich nog ooit in jouw leven gaat afspelen. Dan zou je misschien ook graag mensen hebben die jou niet laten vallen. En als zulke dingen in jouw leven niet gebeuren, dan moet je dankbaar zijn dat je steeds het rechte pad hebt kunnen bewandelen.
Hier sluit ik me volledig bij aan.
Ik denk ook dat toen ik 20 was, ik iets zwart-witter over de liefde en vreemdgaan dacht, dan nu ik ouder ben. Ik vin het oordeel dat je velt wel wat aan de "zware" kant.
Vind het overigens wel verstandig dat je tijdelijk bij je moeder bent gaan wonen om even uit het strijdgebied te trekken.
donderdag 5 november 2020 om 16:03
Betekent contact verbreken altijd zeggen dat je de ander (tijdelijk) niet wil zien?
Mijn vader heeft destijds gezegd dat ik altijd welkom ben, maar ik voelde dat niet zo. Ben gewoon gestopt met mijn bezoekjes zonder te zeggen waarom. Want ik dacht toen nog dat het contact weer beter zou worden als het nieuwe eraf is in zijn huwelijk. Mis. Ik denk dat wij het hebben laten doodbloeden.
Mijn vader heeft destijds gezegd dat ik altijd welkom ben, maar ik voelde dat niet zo. Ben gewoon gestopt met mijn bezoekjes zonder te zeggen waarom. Want ik dacht toen nog dat het contact weer beter zou worden als het nieuwe eraf is in zijn huwelijk. Mis. Ik denk dat wij het hebben laten doodbloeden.
donderdag 5 november 2020 om 16:19
To wanneer jij geen contact wil, dan is dat prima, maar doe het niet met de reden dat je je moreel verheven voelt. Je voelt je niet welkom lijkt mij een prima reden. Ik zou ver blijven van de relatieprikkelen van je vader, je mening niet uiten en ook niet ingrijpen. Het is zijn drama en niet dat van jou.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 5 november 2020 om 19:14
Hier heb je zeker een punt in. Ik vind het alleen lastig om het te accepteren omdat dit inmiddels al de vijfde keer is dat hij dit doet. Dat het een keer op je pad komt kan ik me ergens nog voorstellen. Vijf keer is een bewuste keuze, hij weet heel goed wat het met een gezin doet. Voor mij is het dus een iets groter plaatje dan alleen deze situatie. Dank voor je woorden!Hexopbezemsteel schreef: ↑05-11-2020 15:02Als je zo hecht bent met je vader, probeer dan ook te accepteren dat hij keuzes maakt waar jij niet achter kan staan. Spreek dat ook vooral uit, maar ik zou je niet adviseren om het contact te verbreken. Net zoals het heel raar zou zijn als jouw vader het contact met jou zou verbreken omdat hij niet achter jouw keuzes kan staan.
Koester wat er wel is tussen jullie. En ben gewoon verdrietig als jij dat zo voelt. Het is niet aan hem om daar iets van te vinden.
donderdag 5 november 2020 om 19:17
Het steekt mij inderdaad ook omdat ik mijn moreel kompas anders in elkaar zit. Ik wil hem zeker niet 'straffen', maar merk dat ik erg boos ben op zijn daden en daardoor kan ik niet leuk doen tegen hem. Dát en de spanning tussen mijn stiefmoeder en vader zorgen dat ik even bij mijn moeder woon. Maar het heeft tijd nodig, vandaar dus ook het dilemma om even afstand te nemen.viva-amber schreef: ↑05-11-2020 16:19To wanneer jij geen contact wil, dan is dat prima, maar doe het niet met de reden dat je je moreel verheven voelt. Je voelt je niet welkom lijkt mij een prima reden. Ik zou ver blijven van de relatieprikkelen van je vader, je mening niet uiten en ook niet ingrijpen. Het is zijn drama en niet dat van jou.
donderdag 5 november 2020 om 19:33
O, maar jouw vader gaat niet veranderen. Toch heb je een hechte band met hem ontwikkeld. En je mag best even heel boos zijn he.-serendipity-x schreef: ↑05-11-2020 19:14Hier heb je zeker een punt in. Ik vind het alleen lastig om het te accepteren omdat dit inmiddels al de vijfde keer is dat hij dit doet. Dat het een keer op je pad komt kan ik me ergens nog voorstellen. Vijf keer is een bewuste keuze, hij weet heel goed wat het met een gezin doet. Voor mij is het dus een iets groter plaatje dan alleen deze situatie. Dank voor je woorden!
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
donderdag 5 november 2020 om 19:36
-serendipity-x schreef: ↑05-11-2020 19:17Het steekt mij inderdaad ook omdat ik mijn moreel kompas anders in elkaar zit. Ik wil hem zeker niet 'straffen', maar merk dat ik erg boos ben op zijn daden en daardoor kan ik niet leuk doen tegen hem. Dát en de spanning tussen mijn stiefmoeder en vader zorgen dat ik even bij mijn moeder woon. Maar het heeft tijd nodig, vandaar dus ook het dilemma om even afstand te nemen.
Geen contact meer en iemand negeren is wel degelijk straffen. Wanneer dit al de 5de keer is, wat denk je dat jouw houding er dan nog aan verandert? Je bent volwassen, ouders kunnen nu doen wat zij willen en wanneer dat vreemdgaan en lellebellen is, dan is dat zo. Door wel te straffen krijg je je jeugd ook niet terug.
Je vader heeft geen plicht meer naar jou om een gezin te vormen samen met een vrouw.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 5 november 2020 om 23:45
Het gaat mij niet om het vormen van een gezin, maar het respect dat hij niet heeft voor mijn stiefmoeder en dus besluit om vreemd te gaan. Ik snap je punt zeker en inderdaad: ik dring klaarblijkelijk niet tot hem door omdat het zich blijft herhalen.viva-amber schreef: ↑05-11-2020 19:36Geen contact meer en iemand negeren is wel degelijk straffen. Wanneer dit al de 5de keer is, wat denk je dat jouw houding er dan nog aan verandert? Je bent volwassen, ouders kunnen nu doen wat zij willen en wanneer dat vreemdgaan en lellebellen is, dan is dat zo. Door wel te straffen krijg je je jeugd ook niet terug.
Je vader heeft geen plicht meer naar jou om een gezin te vormen samen met een vrouw.
Ik zie het afstand nemen echter niet als straffen: ik voel een blokkade naar mijn vader toe door zijn gedrag. Dat gevoel heb ik niet in de hand. Heeft waarschijnlijk ook te maken met hoe vers alles is. Maar ik zie ook een groter geheel, hoe belangrijk is loyaliteit voor hem? En hoe kun je iemand zoiets aandoen als je weet wat voor schade het aanricht? Dat zegt iets over hem als persoon. Ik hecht persoonlijk veel waarde aan dat soort dingen. Natuurlijk heeft iedereen daar een andere visie op, maar omdat zijn gedrag zo ver af staat van mijn eigen normen en waarden, vind ik het dus erg moeilijk om het vreemdgaan te accepteren.
Jullie berichten helpen overigens wel, ik probeer met wat meer afstand naar de situatie te kijken. Hopelijk kan ik dat volhouden.
vrijdag 6 november 2020 om 07:22
Ik snap je denk ik wel, TO. Mijn ouders zijn op mn 14e uit elkaar gegaan. Ik had een moeder met een rugzak die haar geluk niet kon vinden. Dit geluk ook zocht bij anderen ten koste van mn vader en ons. Ik knap nog steeds zo af op mensen die vreemdgaan dus dat snap ik van jou. Vreemdgaan is zo iets kwetsend maar ik weet ook dat het mijn verleden is dat er voor zorgt dat ik er zo'n afkeer van heb. Vroeger veroordeelde ik mensen die vreemdgingen. Nu knap ik er op af maar ik houd dat voor mezelf. Een mens is meer dan enkel vreemdgaan.
Mijn vader heb ik jarenlang proberen te beschermen en mn moeder heb ik jarenlang veroordeeld. Als kind zit je er zo tussenin maar uiteindelijk word je volwassen en zal je moeten dealen met je verleden. Sinds ik dat besef heb en inzicht heb in de patronen die vroeger zijn ontstaan, bescherm ik mn vader niet meer en veroordeel ik mn moeder niet langer. Mn eigen levenservaring draagt daar ook aan bij. Ouders zijn niet perfect en je ligt ook niet steeds op 1 lijn. Misschien is het tijd voor jou om ook afstand te nemen van je gezin. Je bent 25 en het is tijd om op eigen benen te staan. Je vader is je vader en hij is niet perfect. Waarschijnlijk is het je pijn van vroeger wat maakt dat je je nu zo voelt. Het is tijd om dat los te laten. Het feit dat je hier zo heftig op reageert zegt misschien wel dat je nog wat dingen moet verwerken uit je jeugd.
Mijn vader heb ik jarenlang proberen te beschermen en mn moeder heb ik jarenlang veroordeeld. Als kind zit je er zo tussenin maar uiteindelijk word je volwassen en zal je moeten dealen met je verleden. Sinds ik dat besef heb en inzicht heb in de patronen die vroeger zijn ontstaan, bescherm ik mn vader niet meer en veroordeel ik mn moeder niet langer. Mn eigen levenservaring draagt daar ook aan bij. Ouders zijn niet perfect en je ligt ook niet steeds op 1 lijn. Misschien is het tijd voor jou om ook afstand te nemen van je gezin. Je bent 25 en het is tijd om op eigen benen te staan. Je vader is je vader en hij is niet perfect. Waarschijnlijk is het je pijn van vroeger wat maakt dat je je nu zo voelt. Het is tijd om dat los te laten. Het feit dat je hier zo heftig op reageert zegt misschien wel dat je nog wat dingen moet verwerken uit je jeugd.
vrijdag 6 november 2020 om 07:24
Je hoeft het vreemdgaan niet te accepteren. Je hoeft alleen je vader te accepteren, niet zijn liefdesleven. Van dat laatste hoef je geen onderdeel uit te maken. NIet meer kennismaken met zijn vrouwen, alleen met je vader afspreken en aangeven dat voorstellen aan een partner en praten over zijn liefdesleven er niet meer in zit. De relatie gaat om jou en hem en niet wat er om heen zit. Je stiefmoeder heeft voor deze man gekozen ondanks zijn verleden van ontrouw. Dat is haar keuze.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
