Relaties
alle pijlers
daar zit ik dan kind 20
woensdag 26 oktober 2011 om 02:06
Heb net mijn oude topics over mijn zoon nog eens doorgelezen, jemig wat een shit. Probeerde vanavond een gesprek met hem aan te knopen. Hij gaf aan daar geen zin in te hebben. Hij rookt, maar heeft daar geen geld voor, zit hier als rechtgeaarde junk onze oude peuken uit elkaar te trekken om er een shaggie van te bouwen. Kwam ervoor naar beneden maar ik had alles "opgeruimd" en hij ging uit zijn plaat, dochter kwam er lichterlijk overstuur van naar beneden. Ik wil echt nog een laatste poging wagen er iets van te maken, maar krijg het donkerbuirne vermoeden dat hij al te ver heen is.Wie zet zij kind nou op straat. Eigenlijk is de reden van dit topic...wat is voor jouw als ouder de druppel? Wanneer is jouw grens qua opvoeden overschreden?
die ik wilde bestaat al...
woensdag 26 oktober 2011 om 04:09
Ik denk dat jouw grens eigenlijk al bereikt is, als ik zo je openingspost lees.
Het zou mij te ver gaan als mijn zoon onze peuken uit de prullenbak gaat vissen om er zelf nog iets rookbaars van te maken.
En ik vind stelen ook echt te ver gaan.
Maar wat moeilijk voor je, het blijft toch je kind en je wilt het beste voor hem.
Kan je hem een laatste limiet stellen, voordat je hem uit huis zet? Zijn er mogelijkheden om hem op een andere manier te helpen? Wil hij daaraan meewerken?
Een buurvrouw van me had hetzelfde met haar zoon. Op school begon hij met hevig blowen en toen hij ging studeren werd hij al gauw een junk die vanalles gebruikte. Studeren ging niet meer, hij werd zijn kamer uitgegooid vanwege wanbetalingen, etc. Zij nam hem elke keer weer opnieuw in huis, maar het ging gewoon niet meer, en hij loog steeds de hele boel bij elkaar. Ze hielp hem aan een baantje, maar hij kwam niet opdagen, ze regelde een begeleider voor hem, maar hij werkte niet mee, etc.
Ik weet niet hoe het nu precies zit, maar volgens mij heeft ze hem opgegeven, hoe erg ook.
Het zou mij te ver gaan als mijn zoon onze peuken uit de prullenbak gaat vissen om er zelf nog iets rookbaars van te maken.
En ik vind stelen ook echt te ver gaan.
Maar wat moeilijk voor je, het blijft toch je kind en je wilt het beste voor hem.
Kan je hem een laatste limiet stellen, voordat je hem uit huis zet? Zijn er mogelijkheden om hem op een andere manier te helpen? Wil hij daaraan meewerken?
Een buurvrouw van me had hetzelfde met haar zoon. Op school begon hij met hevig blowen en toen hij ging studeren werd hij al gauw een junk die vanalles gebruikte. Studeren ging niet meer, hij werd zijn kamer uitgegooid vanwege wanbetalingen, etc. Zij nam hem elke keer weer opnieuw in huis, maar het ging gewoon niet meer, en hij loog steeds de hele boel bij elkaar. Ze hielp hem aan een baantje, maar hij kwam niet opdagen, ze regelde een begeleider voor hem, maar hij werkte niet mee, etc.
Ik weet niet hoe het nu precies zit, maar volgens mij heeft ze hem opgegeven, hoe erg ook.
woensdag 26 oktober 2011 om 07:33
Hebben we het hier over een verslaving aan nicotine of over iets anders? Dat wordt me uit jouw bericht niet helemaal duidelijk?
Verder zou een kind van 20 van mij uit huis moeten op het moment dat hij mij (en/of andere gezinsleden) respectloos gaat bejegenen in mijn eigen huis. Een keer kan gebeuren en daar kan dan nog een hartig woordje over gesproken worden, maar de tweede keer is het exit.
Als ik jouw post zo lees, dan heeft zoon vannacht enorme stampij gemaakt, omdat jij in je eigen huis hebt opgeruimd. Dat is duidelijk een grens die overschreden wordt en wat mij betreft volstrekt onacceptabel. Je kind maakt ruzie omdat jij normaal gedrag vertoont.
De vraag is of dit een incident is of een structureel terugkerend probleem. In de eerste situatie kan er over gesproken worden, in het laatste geval zou ik hem vertellen dat hij een maand heeft om zijn spullen te pakken en woonruimte te vinden. (En dan de rest van de maand heel duidelijk maken dat je het serieus meent en ook echt zijn koffers voor hem inpakken als hij het zelf niet doet).
Verder zou een kind van 20 van mij uit huis moeten op het moment dat hij mij (en/of andere gezinsleden) respectloos gaat bejegenen in mijn eigen huis. Een keer kan gebeuren en daar kan dan nog een hartig woordje over gesproken worden, maar de tweede keer is het exit.
Als ik jouw post zo lees, dan heeft zoon vannacht enorme stampij gemaakt, omdat jij in je eigen huis hebt opgeruimd. Dat is duidelijk een grens die overschreden wordt en wat mij betreft volstrekt onacceptabel. Je kind maakt ruzie omdat jij normaal gedrag vertoont.
De vraag is of dit een incident is of een structureel terugkerend probleem. In de eerste situatie kan er over gesproken worden, in het laatste geval zou ik hem vertellen dat hij een maand heeft om zijn spullen te pakken en woonruimte te vinden. (En dan de rest van de maand heel duidelijk maken dat je het serieus meent en ook echt zijn koffers voor hem inpakken als hij het zelf niet doet).
woensdag 26 oktober 2011 om 07:35
Er was hier ooit een topic: Wanneer stop ik met redden.
Daar is veel en lang in geschreven door moeders die worstelden met waar jij nu ook voor staat.
Misschien moet je dat eens lezen, zoveel ellende en onmacht, maar ook wijsheid, liefde en loslaten in dat topic.
Je kunt dat topic zoeken via de google functie aan de rechterkant in je scherm.
Sterkte
Daar is veel en lang in geschreven door moeders die worstelden met waar jij nu ook voor staat.
Misschien moet je dat eens lezen, zoveel ellende en onmacht, maar ook wijsheid, liefde en loslaten in dat topic.
Je kunt dat topic zoeken via de google functie aan de rechterkant in je scherm.
Sterkte
woensdag 26 oktober 2011 om 07:45
Mijn ouders zijn nu op dat punt. Mijn broer is 27, autistisch en heeft syndroom van asperger, schizofreen en een vrij laag IQ. Hij wil niet geholpen worden en slikt geen medicijnen. Toen hij kleiner was liep de hulpverlening steeds spaak, hij is dus te gecompliceerd.
Hij woont nu alleen in een appartement en heeft een uitkering. Doet niks de hele dag op blowen na. Hij staat onder bewind maar maakt nog steeds veel schulden door te lenen van "vrieden", dweilen met de kraan open.
Nu heeft ie afgelopen zomer zwart gewerkt waardoor hij nu zijn uitkering kwijt raakt. Waardoor hij dus alweer (mijn ouders helpen hem dan elke keer financieel zodat hij zijn huis niet kwijt raakt) op straat komt te staan. Hij wist dondersgoed dat ie niet mocht werken.
Goed mijn ouders zijn al jaren aan het kloten. Het enige wat hij van ze wil is geld geld geld. De rest krijgen ze alleen verwijten. Mij belt ie als hij iets nodig heeft, geld of sigaretten.
Mijn moeder is het nu zat, het is een bodemloze put waar je alleen geld in moet steken. Ze hebben er nu voor gekozen niet weer zijn huur te betalen omdat zijn uitkering is stop gezet. Dat komt er dus op neer dat ie volgende maand op straat staat. Het zij zo. Misschien dat dat voor buitenstaanders hard klinkt maar die zien niet hoe erg mijn ouders onder de hele situatie gebukt gaan. Voor mij is hij mijn broer ook niet meer. Er is geen band, geen oprechte interesse van zijn kant tenzij hij dus iets van me nodig heeft. Op begeven moment is het klaar, op. Dan neem je jezelf in bescherming omdat je constant gekwetst word.
Goed, ik hoop dat je aan dit verhaal wat heb. Zijn meerdere ouders met zulke situaties dus.
Sterkte!
Hij woont nu alleen in een appartement en heeft een uitkering. Doet niks de hele dag op blowen na. Hij staat onder bewind maar maakt nog steeds veel schulden door te lenen van "vrieden", dweilen met de kraan open.
Nu heeft ie afgelopen zomer zwart gewerkt waardoor hij nu zijn uitkering kwijt raakt. Waardoor hij dus alweer (mijn ouders helpen hem dan elke keer financieel zodat hij zijn huis niet kwijt raakt) op straat komt te staan. Hij wist dondersgoed dat ie niet mocht werken.
Goed mijn ouders zijn al jaren aan het kloten. Het enige wat hij van ze wil is geld geld geld. De rest krijgen ze alleen verwijten. Mij belt ie als hij iets nodig heeft, geld of sigaretten.
Mijn moeder is het nu zat, het is een bodemloze put waar je alleen geld in moet steken. Ze hebben er nu voor gekozen niet weer zijn huur te betalen omdat zijn uitkering is stop gezet. Dat komt er dus op neer dat ie volgende maand op straat staat. Het zij zo. Misschien dat dat voor buitenstaanders hard klinkt maar die zien niet hoe erg mijn ouders onder de hele situatie gebukt gaan. Voor mij is hij mijn broer ook niet meer. Er is geen band, geen oprechte interesse van zijn kant tenzij hij dus iets van me nodig heeft. Op begeven moment is het klaar, op. Dan neem je jezelf in bescherming omdat je constant gekwetst word.
Goed, ik hoop dat je aan dit verhaal wat heb. Zijn meerdere ouders met zulke situaties dus.
Sterkte!
woensdag 26 oktober 2011 om 08:02
Wat zijn jou/jullie grenzen??
Hij mag daar niet overheen gaan..maar daar is hij allang overheen.
Heb zelf een dochter van net 21, geen nare echte problemen mee gehad, maar er was natuurlijk wel eens iets.
Wij hebben een paar keer duidelijk onze grenzen aangegeven, houdt zij zich daar niet aan, dan heeft ze een probleem.
Ze gaat binnenkort het huis uit..ze is er klaar voor..heeft een leuke vriend..etc.
En uiteraard strijk je een keer over je hart, en nog een keer, en wellicht nog een keer.
Maar als jou gezin eronder moet lijden betreft het gedrag van jou zoon, is hij de grens al duidelijk voorbij.
Nee..je wilt je kind niet op straat zetten, maar je gezin kan hier niet aan onderdoor gaan.
Hij is 20, kan prima op zichzelf..
Geef ten alle tijde aan dat je er voor hem bent, en hij welkom is..
Maar het is ook tijd om zelfstandig te gaan worden..
Hij mag daar niet overheen gaan..maar daar is hij allang overheen.
Heb zelf een dochter van net 21, geen nare echte problemen mee gehad, maar er was natuurlijk wel eens iets.
Wij hebben een paar keer duidelijk onze grenzen aangegeven, houdt zij zich daar niet aan, dan heeft ze een probleem.
Ze gaat binnenkort het huis uit..ze is er klaar voor..heeft een leuke vriend..etc.
En uiteraard strijk je een keer over je hart, en nog een keer, en wellicht nog een keer.
Maar als jou gezin eronder moet lijden betreft het gedrag van jou zoon, is hij de grens al duidelijk voorbij.
Nee..je wilt je kind niet op straat zetten, maar je gezin kan hier niet aan onderdoor gaan.
Hij is 20, kan prima op zichzelf..
Geef ten alle tijde aan dat je er voor hem bent, en hij welkom is..
Maar het is ook tijd om zelfstandig te gaan worden..
woensdag 26 oktober 2011 om 08:48
Wat een nare situatie 
...
Toch denk ik dat je jezelf (en je dochter!!) in bescherming moet gaan nemen tegen hem. Jij wordt er ongelukkig van, zij overstuur en hij is niet geholpen met 'helpen', lijkt het zo. Hij is oud genoeg om op eigen benen te leren staan en als dat leren inhoudt dat hij een paar keer flink op zijn bek moet gaan, dan is dat maar zo, toch?
Op de manier hoe het nu gaat, vergiftigt hij langzaam de sfeer in huis...
...Toch denk ik dat je jezelf (en je dochter!!) in bescherming moet gaan nemen tegen hem. Jij wordt er ongelukkig van, zij overstuur en hij is niet geholpen met 'helpen', lijkt het zo. Hij is oud genoeg om op eigen benen te leren staan en als dat leren inhoudt dat hij een paar keer flink op zijn bek moet gaan, dan is dat maar zo, toch?
Op de manier hoe het nu gaat, vergiftigt hij langzaam de sfeer in huis...
woensdag 26 oktober 2011 om 09:16
Hij kan alleen geholpen als hij dat zelf wil. Een naaste die je steeds maar weer opvangt als je valt is geen stimulans.
Loslaten is hard en moeilijk maar soms echt nodig.
Ik zie het aan mijn ouders en mijn broer. Hij is nu 32, woont weer thuis, heeft een kind verwekt waar hij niet naar omkijkt, zuigt mijn ouders en zijn omgeving leeg, leert niet op eigen benen staan, kent geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel, licht mensen op voor geld, steelt, gebruikt en ga zo maar door.
Ik heb hem jaren geleden los gelaten, wil pas weer iets met hem te maken hebben als hij echt zijn leven op orde heeft. Maar mijn ouders blijven maar een vangnet creeeren. Ik vind hen inmiddels mede- schuldig aan zijn gedrag.
Klinkt hard, het is je kind maar loslaten is op een gegeven moment het beste wat je als ouder kunt doen.
Loslaten is hard en moeilijk maar soms echt nodig.
Ik zie het aan mijn ouders en mijn broer. Hij is nu 32, woont weer thuis, heeft een kind verwekt waar hij niet naar omkijkt, zuigt mijn ouders en zijn omgeving leeg, leert niet op eigen benen staan, kent geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel, licht mensen op voor geld, steelt, gebruikt en ga zo maar door.
Ik heb hem jaren geleden los gelaten, wil pas weer iets met hem te maken hebben als hij echt zijn leven op orde heeft. Maar mijn ouders blijven maar een vangnet creeeren. Ik vind hen inmiddels mede- schuldig aan zijn gedrag.
Klinkt hard, het is je kind maar loslaten is op een gegeven moment het beste wat je als ouder kunt doen.
woensdag 26 oktober 2011 om 09:19
Heb je oude topic even gelezen. Ik denk dat het tijd wordt om hem te laten gaan in het belang van je gezin. Soms moet je iemand de kans geven om verschrikkelijk op zijn bek te gaan, zodat diegene uit eigen beweging de hulpverlening opzoekt. Uit huis en geen financiële ondersteuning meer geven, hoe heftig dat ook is.
Je geeft zelf ook al aan in je vorige topic dat je hem nergens naartoe kreeg in de hulpverlening. Je hebt je best gedaan. Nu is het tijd voor jullie. Zoek hulp voor jullie gezin hoe je hier het beste mee om kunt gaan.
woensdag 26 oktober 2011 om 09:49
Confronterend hoor jullie reactes, het is niet zo dat hij niet wil werken, heeft wel pech gehad met ongelukken waardoor hij niet werken kon.
Wat ik onszelf nu eigenlijk verwijt is dat we totaal geen overzicht meer hebben op wat hem nu eigenlijk allemaal bezighoudt. Hij is soms hele nachten weg maar waar hij uithangt?
Wat ik onszelf nu eigenlijk verwijt is dat we totaal geen overzicht meer hebben op wat hem nu eigenlijk allemaal bezighoudt. Hij is soms hele nachten weg maar waar hij uithangt?
die ik wilde bestaat al...
woensdag 26 oktober 2011 om 10:20
quote:attribuutje schreef op 26 oktober 2011 @ 09:49:
Confronterend hoor jullie reactes, het is niet zo dat hij niet wil werken, heeft wel pech gehad met ongelukken waardoor hij niet werken kon.
Wat ik onszelf nu eigenlijk verwijt is dat we totaal geen overzicht meer hebben op wat hem nu eigenlijk allemaal bezighoudt. Hij is soms hele nachten weg maar waar hij uithangt?Ik denk dat het niet jullie verantwoordelijkheid is waar hij 's nachts uithangt. Dat hoef je jezelf niet te verwijten. Laat hem los, want nu behandel je hem als een kind. En dat is hij (ondanks misschien onvermogen om zijn eigen zaakjes te regelen) niet meer.
Confronterend hoor jullie reactes, het is niet zo dat hij niet wil werken, heeft wel pech gehad met ongelukken waardoor hij niet werken kon.
Wat ik onszelf nu eigenlijk verwijt is dat we totaal geen overzicht meer hebben op wat hem nu eigenlijk allemaal bezighoudt. Hij is soms hele nachten weg maar waar hij uithangt?Ik denk dat het niet jullie verantwoordelijkheid is waar hij 's nachts uithangt. Dat hoef je jezelf niet te verwijten. Laat hem los, want nu behandel je hem als een kind. En dat is hij (ondanks misschien onvermogen om zijn eigen zaakjes te regelen) niet meer.
woensdag 26 oktober 2011 om 11:36
Heeft hij een stoornis oid of verminderd IQ/EQ waardoor hij zo is? Met andere woorden kan hij er wat aan doen dat hij in de shit zit en niet naar de hulpverlening gaat? Ziet hij bijv. het nut er niet van in en ziet 'ie het vooral als gedoe of weer iemand die aan 'm zit te trekken?
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
woensdag 26 oktober 2011 om 12:06
Dit topic raakt iets in mij. Mijn ouders hebben mij vroeger als probleemkind weggezet en steun onthouden. 25 Jaar later leer ik in therapie dat zij psychisch niet in orde waren en big time gefaald hebben als ouder. Uiteraard weigeren zij hun problemen en invloed te erkennen en zullen zelf nooit een therapeut opzoeken.
Ik geloof niet dat een kind zomaar dwars is. Ik geloof ook niet dat een kind zomaar verslaafd raakt. Hij heeft daar waarschijnlijk goede en geldige redenen voor.
Ik geloof niet dat een kind zomaar dwars is. Ik geloof ook niet dat een kind zomaar verslaafd raakt. Hij heeft daar waarschijnlijk goede en geldige redenen voor.
woensdag 26 oktober 2011 om 12:10
Zit je zoon ook aan de drugs? Of heeft hij een stoornis oid? Anders zie ik het probleem niet echt. Een zoekende, lamlendige, rokende, feestende twintiger die zich niks gelegen laat liggen aan zijn ouders. Dat trekt meestal wel weer bij, echt. Daar moet je ook een beetje vertrouwen in hebben.
Wat niet wegneemt dat je het terecht imo als een probleem ervaart dat hij je huis als hotel gebruikt en niet sociaal meedoet in het gezinsleven. Ik ben van mening dat het een kind noch de gezinsband enig goed doet als ze te lang thuiswonen. 20 lijkt me riante leeftijd om hem 1 of 2 maanden te geven om zijn boeltje te pakken en een leuk kamertje voor zichzelf te zoeken.
Zal je zien dat hij of knalboos wordt en vanaf morgen al bij vrienden gaat bivakkeren of hij gaat een tijdje poeslief doen om je van gedachten te doen veranderen. Beiden niet intrappen Hij is oud genoeg, hij moet gewoon gaan.
Wat niet wegneemt dat je het terecht imo als een probleem ervaart dat hij je huis als hotel gebruikt en niet sociaal meedoet in het gezinsleven. Ik ben van mening dat het een kind noch de gezinsband enig goed doet als ze te lang thuiswonen. 20 lijkt me riante leeftijd om hem 1 of 2 maanden te geven om zijn boeltje te pakken en een leuk kamertje voor zichzelf te zoeken.
Zal je zien dat hij of knalboos wordt en vanaf morgen al bij vrienden gaat bivakkeren of hij gaat een tijdje poeslief doen om je van gedachten te doen veranderen. Beiden niet intrappen Hij is oud genoeg, hij moet gewoon gaan.
woensdag 26 oktober 2011 om 12:13
Ik heb een kind van mij toen ze 19 was, letterlijk en figuurlijk op straat gezet, ik heb haar letterlijk en figuurlijk de deur uitgedragen (waar ik de kracht vandaan had?, ik zou het niet weten) en haar op de stoep gezet, haar veel geluk toegewenst en de deur gesloten.
Ben ik mijn kind nu kwijt?, nee sterker nog het gaat beter dan ooit, ik denk juist dat als ik het niet had gedaan wij elkaar nooit meer hadden willen zien.
Ben ik mijn kind nu kwijt?, nee sterker nog het gaat beter dan ooit, ik denk juist dat als ik het niet had gedaan wij elkaar nooit meer hadden willen zien.
woensdag 26 oktober 2011 om 12:16
quote:niemandskind schreef op 26 oktober 2011 @ 12:06:
Ik geloof niet dat een kind zomaar dwars is. Ik geloof ook niet dat een kind zomaar verslaafd raakt. Hij heeft daar waarschijnlijk goede en geldige redenen voor.Het is geen kind, hij is 20 jaar oud.... En mocht de gezinssituatie niet goed zijn, des te meer reden voor hem om zijn eigen koers te gaan varen en niet langer in die situatie te blijven.
Ik geloof niet dat een kind zomaar dwars is. Ik geloof ook niet dat een kind zomaar verslaafd raakt. Hij heeft daar waarschijnlijk goede en geldige redenen voor.Het is geen kind, hij is 20 jaar oud.... En mocht de gezinssituatie niet goed zijn, des te meer reden voor hem om zijn eigen koers te gaan varen en niet langer in die situatie te blijven.
