Relaties
alle pijlers
doodzwijgen
zaterdag 11 december 2010 om 22:53
Heeft iemand een partner die wel eens aan silent-treatment, doodzwijgen, doet?
Als ik een serieus gesprek met mijn partner probeer te hebben, over iets dat mij dwarszit en hem mogelijk pijn doet, dan loopt hij weg en geeft hij geen antwoord als ik hem vraag wat er mis is, etc. Ik heb het gevoel dat ik over belangrijke, maar pijnlijke onderwerpen niet kan praten.
Ik kan ook niet goed tegen kritiek (is nooit leuk), maar ik loop niet zomaar weg.
Via google wordt het als een variant van verbaal misbruik genoemd, maar ik vraag me af of het wel zo ernstig is. En hoe komt mijn vriend met miin hulp van dit gedrag af?
Als ik een serieus gesprek met mijn partner probeer te hebben, over iets dat mij dwarszit en hem mogelijk pijn doet, dan loopt hij weg en geeft hij geen antwoord als ik hem vraag wat er mis is, etc. Ik heb het gevoel dat ik over belangrijke, maar pijnlijke onderwerpen niet kan praten.
Ik kan ook niet goed tegen kritiek (is nooit leuk), maar ik loop niet zomaar weg.
Via google wordt het als een variant van verbaal misbruik genoemd, maar ik vraag me af of het wel zo ernstig is. En hoe komt mijn vriend met miin hulp van dit gedrag af?
maandag 13 december 2010 om 10:50
Kiezen voor pijn is niet normaal, dat doe je alleen als het te verwachten resultaat het dat waard maakt. In het klein de spierpijn bij sporten, in het groot een chemo.
Je vriend kiest er dus voor om, voor hem, pijnlijke gesprekken te vermijden dus zal hij het verwachtte resultaat niet genoeg waard vinden om de pijn te ondergaan.
Kan jij inschatten welk resultaat hij verwacht van de gesprekken die hij ontloopt? Wat schiet hij mogelijk op met het gesprek zoals jij je dat voorstelt? Kan je daar iets aan veranderen?
Je vriend kiest er dus voor om, voor hem, pijnlijke gesprekken te vermijden dus zal hij het verwachtte resultaat niet genoeg waard vinden om de pijn te ondergaan.
Kan jij inschatten welk resultaat hij verwacht van de gesprekken die hij ontloopt? Wat schiet hij mogelijk op met het gesprek zoals jij je dat voorstelt? Kan je daar iets aan veranderen?
Let's play Twister, let's play Risk yeah
dinsdag 14 december 2010 om 21:13
quote:not_me schreef op 13 december 2010 @ 10:50:
Kan jij inschatten welk resultaat hij verwacht van de gesprekken die hij ontloopt? Wat schiet hij mogelijk op met het gesprek zoals jij je dat voorstelt? Kan je daar iets aan veranderen?
Good point. Uhm, ik denk dat hij weet dat ik met allerlei rationele argumenten aankom om hem over te halen en dat het bij hem meer een gevoelskwestie is van 'dat wil ik gewoon niet'. Dus dan is er in zijn ogen niet echt iets om verder over te praten?
Hoe ik dat wil veranderen? Ik wil wel echt moeite steken in het uitpraten van het e.e.a. Gisteren heeft hij toegezegd de helft van het huurbedrag te willen betalen en ook is hij nu meer actiever geworden in het zoeken naar nieuwe huisvesting. (Hij klaagde eerder tegen zijn moeder dat ik dat niet genoeg deed.) Ik denk dat zijn moeder hem heeft aangespoord meer actief hiermee aan de slag te gaan en mij niet alles op te laten knappen. Ik vind het wel een mooi gebaar.
Nu alleen mijn ouders nog, die hebben mij net verteld dat mijn vriend niet goed voor mij is en dat hij mij (en hun) gebruikt voor geld. Ze leken hem eerst juist wel leuk te vinden, dus kwam als een verassing. En de redenen die ze aandragen slaan nergens op! Dit zet me recht tegenover mijn ouders en brengt me dichterbij mijn vriend. Ik bespreek problemen die ik ondervind met mijn vriend niet met mijn ouders (mijn vriend doet dat wel met zijn moeder).
Als ik een huurhuis neem betichten mijn ouders me ervan dat ik mijn vriend misbruik (van mijn geld) laat maken en als ik het huis koop dan zegt mijn vriend dat ik teveel naar mijn ouders luister. Geen van beide is waar: dat huis wil ik graag omdat ik dat zelf wil en de onzin die mijn ouders verkopen over mijn vriend is gewoon niet waar. Ik ben trouwens bijna 30 hij bijna 40.
Kan jij inschatten welk resultaat hij verwacht van de gesprekken die hij ontloopt? Wat schiet hij mogelijk op met het gesprek zoals jij je dat voorstelt? Kan je daar iets aan veranderen?
Good point. Uhm, ik denk dat hij weet dat ik met allerlei rationele argumenten aankom om hem over te halen en dat het bij hem meer een gevoelskwestie is van 'dat wil ik gewoon niet'. Dus dan is er in zijn ogen niet echt iets om verder over te praten?
Hoe ik dat wil veranderen? Ik wil wel echt moeite steken in het uitpraten van het e.e.a. Gisteren heeft hij toegezegd de helft van het huurbedrag te willen betalen en ook is hij nu meer actiever geworden in het zoeken naar nieuwe huisvesting. (Hij klaagde eerder tegen zijn moeder dat ik dat niet genoeg deed.) Ik denk dat zijn moeder hem heeft aangespoord meer actief hiermee aan de slag te gaan en mij niet alles op te laten knappen. Ik vind het wel een mooi gebaar.
Nu alleen mijn ouders nog, die hebben mij net verteld dat mijn vriend niet goed voor mij is en dat hij mij (en hun) gebruikt voor geld. Ze leken hem eerst juist wel leuk te vinden, dus kwam als een verassing. En de redenen die ze aandragen slaan nergens op! Dit zet me recht tegenover mijn ouders en brengt me dichterbij mijn vriend. Ik bespreek problemen die ik ondervind met mijn vriend niet met mijn ouders (mijn vriend doet dat wel met zijn moeder).
Als ik een huurhuis neem betichten mijn ouders me ervan dat ik mijn vriend misbruik (van mijn geld) laat maken en als ik het huis koop dan zegt mijn vriend dat ik teveel naar mijn ouders luister. Geen van beide is waar: dat huis wil ik graag omdat ik dat zelf wil en de onzin die mijn ouders verkopen over mijn vriend is gewoon niet waar. Ik ben trouwens bijna 30 hij bijna 40.
dinsdag 14 december 2010 om 21:50
Ben ik dan de enige die het niet raar vindt dat de ene partner meer betaalt als diegene meer verdient? Je bent toch samen? Ik vind niet dat dat meteen betekent dat hij misbruik van je maakt. Maar goed, blijkbaar waren jullie daar al uit.
Wat me verder opvalt aan je post is dat je schrijft dat je vriend 'het gewoon niet wilt'. Dat is natuurlijk niet zo. Zijn gevoel zegt 'nee' maar dat gevoel komt ergens vandaan. Maar heb je hem daar wel naar gevraagd? En neem je zijn antwoorden dan ook wel serieus, luister je echt naar hem?
Het komt op me over alsof je denkt dat je gelijk hebt omdat je mening met goede argumenten en feiten kan onderbouwen. Maar leef je ook eens in in je vriend en probeer zijn kant te begrijpen. Als hij zich ergens niet prettig bij voelt, verandert daar niks aan als je zegt dat dat onzin is.
Probeer zo goed mogelijk te begrijpen WAAROM je vriend een vervelend gevoel ergens bij heeft. En of je dan misschien jouw plan zo aan zou kunnen passen dat je dat gevoel bij hem weg kan nemen. En als dat niet kan, neem dan ook in overweging dat wat jij wilt, niet het beste is om te doen. Hoeveel gelijk je in theorie ook hebt.
Wat me verder opvalt aan je post is dat je schrijft dat je vriend 'het gewoon niet wilt'. Dat is natuurlijk niet zo. Zijn gevoel zegt 'nee' maar dat gevoel komt ergens vandaan. Maar heb je hem daar wel naar gevraagd? En neem je zijn antwoorden dan ook wel serieus, luister je echt naar hem?
Het komt op me over alsof je denkt dat je gelijk hebt omdat je mening met goede argumenten en feiten kan onderbouwen. Maar leef je ook eens in in je vriend en probeer zijn kant te begrijpen. Als hij zich ergens niet prettig bij voelt, verandert daar niks aan als je zegt dat dat onzin is.
Probeer zo goed mogelijk te begrijpen WAAROM je vriend een vervelend gevoel ergens bij heeft. En of je dan misschien jouw plan zo aan zou kunnen passen dat je dat gevoel bij hem weg kan nemen. En als dat niet kan, neem dan ook in overweging dat wat jij wilt, niet het beste is om te doen. Hoeveel gelijk je in theorie ook hebt.
dinsdag 14 december 2010 om 22:18
quote:AliceV schreef op 14 december 2010 @ 21:50:
Probeer zo goed mogelijk te begrijpen WAAROM je vriend een vervelend gevoel ergens bij heeft. Hij wil niet dat mijn vader verbouwt, want hij vertrouwt er niet op dat het goed gaat komen en dat hij niet gaat doen wat ik en mijn vriend willen. Maar als je een klusjesman inhuurt kan je ook niet met zekerheid zeggen dat het gaat lopen zoals je wilt. En als je een huurhuis hebt ook niet, want dan mag je je muur niet eens verven. Daarnaast kent mijn vriend mijn vader (iig op dit vlak) niet goed genoeg om er een oordeel over te hebben. Ik denk dat mijn vader weet dat mijn vriend zo over hem denkt en dat dit spanningen veroorzaakt. Zo van: je vriend brengt je op rare ideeen.
Probeer zo goed mogelijk te begrijpen WAAROM je vriend een vervelend gevoel ergens bij heeft. Hij wil niet dat mijn vader verbouwt, want hij vertrouwt er niet op dat het goed gaat komen en dat hij niet gaat doen wat ik en mijn vriend willen. Maar als je een klusjesman inhuurt kan je ook niet met zekerheid zeggen dat het gaat lopen zoals je wilt. En als je een huurhuis hebt ook niet, want dan mag je je muur niet eens verven. Daarnaast kent mijn vriend mijn vader (iig op dit vlak) niet goed genoeg om er een oordeel over te hebben. Ik denk dat mijn vader weet dat mijn vriend zo over hem denkt en dat dit spanningen veroorzaakt. Zo van: je vriend brengt je op rare ideeen.
dinsdag 14 december 2010 om 22:48
Het valt me op dat iedereen behalve jij vindt dat je vriend nogal makkelijk op jouw zak teert. En dat het je nu allemaal dichter bij je vriend brengt, terwijl je eerst zover van hem afstond dat je niet eens een samenlevingscontract wil regelen.
Verder eens met Alice, hij heeft dat gevoel niet voor niets. En in dit geval zou dit best essentieel kunnen zijn voor jullie relatie.
Verder eens met Alice, hij heeft dat gevoel niet voor niets. En in dit geval zou dit best essentieel kunnen zijn voor jullie relatie.
dinsdag 14 december 2010 om 23:29
Los van de inhoud; Heb je door wat je weer in je laatste post doet?
Je vriend wil iets niet. En meteen daarna kom je met alle argumenten waarom hij ongelijk heeft.
Een paar mensen in je andere topic opperden dat ook al; Je slaat het gevoelsstapjes over. Heb je wel begrip voor zijn mening? Leef je je wel in hem in?
Als je samen bent, gaat het er helemaal niet om wie er gelijk heeft. Het gaat om elkaar BEGRIJPEN.
Want als ik me even verplaats in je vriend, kan ik me er best iets bij voorstellen; Want wat doe je als je vader toch iets doet dat jullie niet willen? Je kan je eigen vader niet ontslaan of op het matje roepen.
En misschien speelt er meer mee, vindt je vriend het bijv.vervelend dat je halve familie gaat klussen aan een huis dat van jullie samen moet worden. (ik gok maar wat, hoor)
Als je daar op reageert met 'dat is onzin, want:' - argument 1 - argument 2 - argument 3 - conclusie: 'ik heb gelijk' , dan krijg je dus een vriend die zich niet serieus genomen voelt en niet meer wilt praten.
Probeer dit te doorbreken. Laat je vriend eens uitleggen wat hij wil en voelt, luister goed naar hem en vraag door zonder dingen meteen te willen weerleggen. Toon interesse in zijn mening, en begrip.
(Een trucje wat misschien hierbij kan helpen is dat je jezelf de opdracht geeft om tijdens zo'n gesprek alleen maar geïnteresseerde vragen te stellen (geen beschuldigende).)
Misschien is het best simpel om dingen aan je plan aan te passen zo dat je vriend er wel vrede mee heeft. Geef je vriend het gevoel dat je SAMEN met hem naar een oplossing wilt zoeken, niet dat je hem alleen maar wilt overtuigen van JOUW mening.
Je vriend wil iets niet. En meteen daarna kom je met alle argumenten waarom hij ongelijk heeft.
Een paar mensen in je andere topic opperden dat ook al; Je slaat het gevoelsstapjes over. Heb je wel begrip voor zijn mening? Leef je je wel in hem in?
Als je samen bent, gaat het er helemaal niet om wie er gelijk heeft. Het gaat om elkaar BEGRIJPEN.
Want als ik me even verplaats in je vriend, kan ik me er best iets bij voorstellen; Want wat doe je als je vader toch iets doet dat jullie niet willen? Je kan je eigen vader niet ontslaan of op het matje roepen.
En misschien speelt er meer mee, vindt je vriend het bijv.vervelend dat je halve familie gaat klussen aan een huis dat van jullie samen moet worden. (ik gok maar wat, hoor)
Als je daar op reageert met 'dat is onzin, want:' - argument 1 - argument 2 - argument 3 - conclusie: 'ik heb gelijk' , dan krijg je dus een vriend die zich niet serieus genomen voelt en niet meer wilt praten.
Probeer dit te doorbreken. Laat je vriend eens uitleggen wat hij wil en voelt, luister goed naar hem en vraag door zonder dingen meteen te willen weerleggen. Toon interesse in zijn mening, en begrip.
(Een trucje wat misschien hierbij kan helpen is dat je jezelf de opdracht geeft om tijdens zo'n gesprek alleen maar geïnteresseerde vragen te stellen (geen beschuldigende).)
Misschien is het best simpel om dingen aan je plan aan te passen zo dat je vriend er wel vrede mee heeft. Geef je vriend het gevoel dat je SAMEN met hem naar een oplossing wilt zoeken, niet dat je hem alleen maar wilt overtuigen van JOUW mening.
woensdag 15 december 2010 om 01:37
quote:madille schreef op 14 december 2010 @ 21:13:
[...]
Nu alleen mijn ouders nog, die hebben mij net verteld dat mijn vriend niet goed voor mij is en dat hij mij (en hun) gebruikt voor geld. Ze leken hem eerst juist wel leuk te vinden, dus kwam als een verassing. En de redenen die ze aandragen slaan nergens op! Dit zet me recht tegenover mijn ouders en brengt me dichterbij mijn vriend. Ik bespreek problemen die ik ondervind met mijn vriend niet met mijn ouders (mijn vriend doet dat wel met zijn moeder).
.
Er zijn in sociologisch opzicht weinig elementen zo verbindend als een gezamenlijke vijand. Het bekende 'wij tegen de wereld' is een veel gehoorde uitspraak van mensen die in een, voor buitenstaanders, slechte relatie zitten.
Het zou mijn keuze voor een bindende factor in mijn relatie niet zijn. En al helemaal niet als die gezamenlijke vijand mijn ouders zijn, met wie ik voorheen een prima band had.
Je denkt erg in 'goede redenen' van mensen om iets te doen, als die er niet zijn, heb jij gelijk. Maar je kiest niet voor een relatie of een bepaalde baan op basis van 'goede argumenten'. Die zijn uiteraard van harte welkom, maar op zichzelf niet voldoende om een keus te maken op zo'n persoonlijk niveau. Het gaat over je levensinvulling, niet over de beste sapcentrifuge.
[...]
Nu alleen mijn ouders nog, die hebben mij net verteld dat mijn vriend niet goed voor mij is en dat hij mij (en hun) gebruikt voor geld. Ze leken hem eerst juist wel leuk te vinden, dus kwam als een verassing. En de redenen die ze aandragen slaan nergens op! Dit zet me recht tegenover mijn ouders en brengt me dichterbij mijn vriend. Ik bespreek problemen die ik ondervind met mijn vriend niet met mijn ouders (mijn vriend doet dat wel met zijn moeder).
.
Er zijn in sociologisch opzicht weinig elementen zo verbindend als een gezamenlijke vijand. Het bekende 'wij tegen de wereld' is een veel gehoorde uitspraak van mensen die in een, voor buitenstaanders, slechte relatie zitten.
Het zou mijn keuze voor een bindende factor in mijn relatie niet zijn. En al helemaal niet als die gezamenlijke vijand mijn ouders zijn, met wie ik voorheen een prima band had.
Je denkt erg in 'goede redenen' van mensen om iets te doen, als die er niet zijn, heb jij gelijk. Maar je kiest niet voor een relatie of een bepaalde baan op basis van 'goede argumenten'. Die zijn uiteraard van harte welkom, maar op zichzelf niet voldoende om een keus te maken op zo'n persoonlijk niveau. Het gaat over je levensinvulling, niet over de beste sapcentrifuge.
woensdag 15 december 2010 om 19:54
quote:AliceV schreef op 14 december 2010 @ 23:29:
Je slaat het gevoelsstapjes over. Heb je wel begrip voor zijn mening? Leef je je wel in hem in? Als je samen bent, gaat het er helemaal niet om wie er gelijk heeft. Het gaat om elkaar BEGRIJPEN.
Hmm, dat is nogal moeilijk. Ik maak niet vaak beslissingen met mijn hart denk ik. Ik vind het moeilijk begrip te hebben voor een mening als er geen onderbouwing achter zit. Begrip hebben voor zijn mening, hoe doe ik dat precies. Dat klinkt misschien dom, maar het komt er dus op neer dat ik dan mijn idee moet laten gaan (compromis is volgens mij niet mogelijk) en dan moet ik me daar op de een of andere manier toch goed bij voelen want we hebben samen een beslissing gemaakt? Ik denk dat het laten schieten van het idee op zich niet heel verkeerd is, want het gedoe vreet energie.
quote:AliceV schreef op 14 december 2010 @ 23:29:
Probeer dit te doorbreken. Laat je vriend eens uitleggen wat hij wil en voelt, luister goed naar hem en vraag door zonder dingen meteen te willen weerleggen. Toon interesse in zijn mening, en begrip.
Ik hoor wel wat hij zegt, ik snap ook dat veel mensen denken zoals hem (huren is prima), maar ik heb weinig mensen waar ik mee omga die zo zijn. Het is dan ook moeilijk meevoelen. Misschien is dat ook wel omdat mijn doel is 'hij moet het met mij eens worden', maar misschien moet ik dat doel dus laten varen en gewoon praten om het praten.
Je slaat het gevoelsstapjes over. Heb je wel begrip voor zijn mening? Leef je je wel in hem in? Als je samen bent, gaat het er helemaal niet om wie er gelijk heeft. Het gaat om elkaar BEGRIJPEN.
Hmm, dat is nogal moeilijk. Ik maak niet vaak beslissingen met mijn hart denk ik. Ik vind het moeilijk begrip te hebben voor een mening als er geen onderbouwing achter zit. Begrip hebben voor zijn mening, hoe doe ik dat precies. Dat klinkt misschien dom, maar het komt er dus op neer dat ik dan mijn idee moet laten gaan (compromis is volgens mij niet mogelijk) en dan moet ik me daar op de een of andere manier toch goed bij voelen want we hebben samen een beslissing gemaakt? Ik denk dat het laten schieten van het idee op zich niet heel verkeerd is, want het gedoe vreet energie.
quote:AliceV schreef op 14 december 2010 @ 23:29:
Probeer dit te doorbreken. Laat je vriend eens uitleggen wat hij wil en voelt, luister goed naar hem en vraag door zonder dingen meteen te willen weerleggen. Toon interesse in zijn mening, en begrip.
Ik hoor wel wat hij zegt, ik snap ook dat veel mensen denken zoals hem (huren is prima), maar ik heb weinig mensen waar ik mee omga die zo zijn. Het is dan ook moeilijk meevoelen. Misschien is dat ook wel omdat mijn doel is 'hij moet het met mij eens worden', maar misschien moet ik dat doel dus laten varen en gewoon praten om het praten.
woensdag 15 december 2010 om 20:02
quote:Maenaden schreef op 15 december 2010 @ 01:37:
[...]
Het bekende 'wij tegen de wereld' is een veel gehoorde uitspraak van mensen die in een, voor buitenstaanders, slechte relatie zitten.
Ja, ik snap nu wel dat het voor meisjes met foute vriendjes niet zo moelijk is om hun ouders los te laten. Lijkt me wel een wijze les voor als ik later ouder ben.
quote:Maenaden schreef op 15 december 2010 @ 01:37: Maar je kiest niet voor een relatie of een bepaalde baan op basis van 'goede argumenten'. Die zijn uiteraard van harte welkom, maar op zichzelf niet voldoende om een keus te maken op zo'n persoonlijk niveau. Het gaat over je levensinvulling, niet over de beste sapcentrifuge.
Ik kies mijn relaties deels en mijn keukenapparaten en baan zeker op basis van dit type zaken. Anders heb je echt geen houvast. Wat betekent mijn gevoel nou in het grote geheel, deze wereld?
Misschien is dat ook wel het probleem. Als ik een baan zou moeten kiezen op gevoel zou ik iets heel anders kiezen. Maar dat heeft iedereen toch? Ook mijn vriend heb ik soort van gekozen: ik heb op de bewuste dag besloten hem toe te laten en ervoor te gaan. Heb er geen spijt van gehad. Ik had er ook voor kunnen kiezen hem niet binnen te laten in mijn hart & leven. Het was in ieder geval geen liefde op het eerste gezicht, passie alom, zoals met mijn eerste vriend. Dat was dramatisch. Nee, dit keer is het echt gegroeid.
[...]
Het bekende 'wij tegen de wereld' is een veel gehoorde uitspraak van mensen die in een, voor buitenstaanders, slechte relatie zitten.
Ja, ik snap nu wel dat het voor meisjes met foute vriendjes niet zo moelijk is om hun ouders los te laten. Lijkt me wel een wijze les voor als ik later ouder ben.
quote:Maenaden schreef op 15 december 2010 @ 01:37: Maar je kiest niet voor een relatie of een bepaalde baan op basis van 'goede argumenten'. Die zijn uiteraard van harte welkom, maar op zichzelf niet voldoende om een keus te maken op zo'n persoonlijk niveau. Het gaat over je levensinvulling, niet over de beste sapcentrifuge.
Ik kies mijn relaties deels en mijn keukenapparaten en baan zeker op basis van dit type zaken. Anders heb je echt geen houvast. Wat betekent mijn gevoel nou in het grote geheel, deze wereld?
Misschien is dat ook wel het probleem. Als ik een baan zou moeten kiezen op gevoel zou ik iets heel anders kiezen. Maar dat heeft iedereen toch? Ook mijn vriend heb ik soort van gekozen: ik heb op de bewuste dag besloten hem toe te laten en ervoor te gaan. Heb er geen spijt van gehad. Ik had er ook voor kunnen kiezen hem niet binnen te laten in mijn hart & leven. Het was in ieder geval geen liefde op het eerste gezicht, passie alom, zoals met mijn eerste vriend. Dat was dramatisch. Nee, dit keer is het echt gegroeid.
woensdag 15 december 2010 om 20:26
Ik denk dat als JIJ je goed voelt bij het kopen van een huis, dat je dat moet doen. En dat je je niet moet laten tegenhouden door je vriend of door je ouders.
Jouw reden voor het kopen van een huis kan zijn: het investeren in je toekomst. En dan kan je vriend altijd nog zien of hij daar deel van uit gaat maken.
Ik snap ook niet dat jouw ouders dat niet in zien, maar dat maakt ook verder niet uit.
En dit koppel ik even los van het feit dat jouw vriend keuzes maakt voor zichzelf waardoor het gevolg is dat jij komt te staan voor het merendeel van de kosten.
Want dat is OOK weer iets om over na te denken.
Maar vervang het "beginnen van een eigen zaak" door "een studie", dan zal iedereen het plotseling begrijpen. Het is beide gevallen een investering in jezelf.
Voor jou is dat het kopen van een huis.
Dat zal je vriend toch wel begrijpen>?
Jouw reden voor het kopen van een huis kan zijn: het investeren in je toekomst. En dan kan je vriend altijd nog zien of hij daar deel van uit gaat maken.
Ik snap ook niet dat jouw ouders dat niet in zien, maar dat maakt ook verder niet uit.
En dit koppel ik even los van het feit dat jouw vriend keuzes maakt voor zichzelf waardoor het gevolg is dat jij komt te staan voor het merendeel van de kosten.
Want dat is OOK weer iets om over na te denken.
Maar vervang het "beginnen van een eigen zaak" door "een studie", dan zal iedereen het plotseling begrijpen. Het is beide gevallen een investering in jezelf.
Voor jou is dat het kopen van een huis.
Dat zal je vriend toch wel begrijpen>?
zondag 19 december 2010 om 04:46
Maar je hebt een relatie, dan moet je niet alleen denken aan wat jij wilt, maar ook aan wat de ander wilt.
TO je bent opmerkelijk rationeel. Dat is op zich niet erg, want emotie en ratio werken samen. Maar de emotie is voor veel mensen een kompas voor hun ratio. Ik wil wedden dat je vriend ook zijn eigen rationele argumenten heeft waarom hij iets niet wilt (bijv. dat je vader ziek kan worden. Dat kan je wel wegwuiven maar feit is dat het wel degelijk een risico is dat je loopt).
Maar je vriend zal dit alleen moeilijker onder woorden kunnen brengen, terwijl jij daar zowat een expert in bent. Daarom delft hij het onderspit in jullie discussies en trekt hij zich terug.
Ik vraag me af hoe het zit met je inlevingsvermogen. Kan je echt je iets voorstellen bij hoe je vriend zich voelt? Kan je begrijpen waarom hij iets wel of niet wilt? Je hoeft het niet met hem eens te zijn, als je je maar een beeld kan vormen van zijn gedachtengang.
En zo zwart wit als jij denkt is het nooit. Als je samen gaat overleggen en naar elkaar luistert kan je tot een compromis komen, maar je kan ook samen een hele nieuwe oplossing bedenken. Dat is het mooie van elkaar begrijpen en samen denken in plaats van strijden voor je gelijk.
En bovendien, als je tot een compromis komt, dan weet je omdat dat is omdat je vriend zich prettiger voelt bij jullie beslissing. Dan voelt dat helemaal niet meer zo negatief als je het je nu voorstelt.
Bijvoorbeeld; Als je weet dat je vriend bang is dat je vader ziek wordt, ga dan bedenken wat je zou kunnen doen als dat echt zou gebeuren. Daarmee neem je de angst van je vriend serieus, en kan je die ook wegnemen. Misschien kan je vriend zelf dingen bedenken waardoor hij zich wel goed voelt bij jouw plannen.
Maar als je je huizenplan zo doorzet zonder naar hem te luisteren, dan hou je geen rekening met je vriend en die zal daar niet blij mee zijn. Zet zijn gevoel ook op je rationele argumenten rijtje!
TO je bent opmerkelijk rationeel. Dat is op zich niet erg, want emotie en ratio werken samen. Maar de emotie is voor veel mensen een kompas voor hun ratio. Ik wil wedden dat je vriend ook zijn eigen rationele argumenten heeft waarom hij iets niet wilt (bijv. dat je vader ziek kan worden. Dat kan je wel wegwuiven maar feit is dat het wel degelijk een risico is dat je loopt).
Maar je vriend zal dit alleen moeilijker onder woorden kunnen brengen, terwijl jij daar zowat een expert in bent. Daarom delft hij het onderspit in jullie discussies en trekt hij zich terug.
Ik vraag me af hoe het zit met je inlevingsvermogen. Kan je echt je iets voorstellen bij hoe je vriend zich voelt? Kan je begrijpen waarom hij iets wel of niet wilt? Je hoeft het niet met hem eens te zijn, als je je maar een beeld kan vormen van zijn gedachtengang.
En zo zwart wit als jij denkt is het nooit. Als je samen gaat overleggen en naar elkaar luistert kan je tot een compromis komen, maar je kan ook samen een hele nieuwe oplossing bedenken. Dat is het mooie van elkaar begrijpen en samen denken in plaats van strijden voor je gelijk.
En bovendien, als je tot een compromis komt, dan weet je omdat dat is omdat je vriend zich prettiger voelt bij jullie beslissing. Dan voelt dat helemaal niet meer zo negatief als je het je nu voorstelt.
Bijvoorbeeld; Als je weet dat je vriend bang is dat je vader ziek wordt, ga dan bedenken wat je zou kunnen doen als dat echt zou gebeuren. Daarmee neem je de angst van je vriend serieus, en kan je die ook wegnemen. Misschien kan je vriend zelf dingen bedenken waardoor hij zich wel goed voelt bij jouw plannen.
Maar als je je huizenplan zo doorzet zonder naar hem te luisteren, dan hou je geen rekening met je vriend en die zal daar niet blij mee zijn. Zet zijn gevoel ook op je rationele argumenten rijtje!
zondag 19 december 2010 om 04:58
ja, hier herkenning, Wat ik ook deed, bespreekbaar maken hoe erg ik het ook vond, relatietherapie zelfs.... niets leek te helpen. De relatie is over. Nooit, maar dan ook nooit meer, wil ik een vriend die de silent treatment geeft. Voor mij voelde het idd als een soort van manipulatief verbaal misbruik!
Hij kon er niet in veranderen....Hij zei zelf, dat ie wou nadenken dan... dikke bullshit..
want..... dit kon makkelijk dagen duren.... namelijk altijd tot het moment dat ik er gek van werd en het toch maar open gooide, wat me gewoon niet altijd lukte. dus soms duurde het 10 min, soms 4 dagen. Lag aan mijn uithoudingsvermogen. Hij begon nooit met praten....brrr wil ik nooit en nooit meer.... wat werd ik daar ongelukkig van!
Hij kon er niet in veranderen....Hij zei zelf, dat ie wou nadenken dan... dikke bullshit..
want..... dit kon makkelijk dagen duren.... namelijk altijd tot het moment dat ik er gek van werd en het toch maar open gooide, wat me gewoon niet altijd lukte. dus soms duurde het 10 min, soms 4 dagen. Lag aan mijn uithoudingsvermogen. Hij begon nooit met praten....brrr wil ik nooit en nooit meer.... wat werd ik daar ongelukkig van!
zondag 19 december 2010 om 13:02
quote:madille schreef op 15 december 2010 @ 20:02:
[...]
[...]
Ik kies mijn relaties deels en mijn keukenapparaten en baan zeker op basis van dit type zaken. Anders heb je echt geen houvast. Wat betekent mijn gevoel nou in het grote geheel, deze wereld?
Niet meer of minder dan zgn. goede redenen.
Je denkt dat kopen versus huren een waar en enig antwoord heeft ergens?
Punt is dat je in je keuzes veel vaker je gevoel volgt dan je denkt. Omdat je een verkeerde voorstelling van zaken hebt mbt. gevoel.
Mensen zijn geneigd om te zeggen dat ze bijvoorbeeld als ze hun baan op gevoel gekozen zouden hebben iets artistieks zouden kiezen.
Ze gaan er dan aan voorbij dat ze dat het verdienen van een bepaald bedrag en het hebben van een bepaalde zekerheid voor hen óók gevoelsmatig noodzakelijk is.
Het kennen en onderkennen van je eigen gevoel is moeilijker dan het lijkt.
Daarbij is er een groot verschil tussen rationaliteit en berekenend zijn.
Neemt niet weg dat jouw aanpak voorlopig niet veel op lijkt te leveren. Goed doordacht of niet?
[...]
[...]
Ik kies mijn relaties deels en mijn keukenapparaten en baan zeker op basis van dit type zaken. Anders heb je echt geen houvast. Wat betekent mijn gevoel nou in het grote geheel, deze wereld?
Niet meer of minder dan zgn. goede redenen.
Je denkt dat kopen versus huren een waar en enig antwoord heeft ergens?
Punt is dat je in je keuzes veel vaker je gevoel volgt dan je denkt. Omdat je een verkeerde voorstelling van zaken hebt mbt. gevoel.
Mensen zijn geneigd om te zeggen dat ze bijvoorbeeld als ze hun baan op gevoel gekozen zouden hebben iets artistieks zouden kiezen.
Ze gaan er dan aan voorbij dat ze dat het verdienen van een bepaald bedrag en het hebben van een bepaalde zekerheid voor hen óók gevoelsmatig noodzakelijk is.
Het kennen en onderkennen van je eigen gevoel is moeilijker dan het lijkt.
Daarbij is er een groot verschil tussen rationaliteit en berekenend zijn.
Neemt niet weg dat jouw aanpak voorlopig niet veel op lijkt te leveren. Goed doordacht of niet?
donderdag 23 december 2010 om 16:16
quote:MEFS schreef op 11 december 2010 @ 23:01:
Misbruik lijkt me een te groot woord. Ik herken het gedrag van je partner in mijzelf. De emoties kunnen me blokkeren. Ik kan letterlijk niet praten. Ik geef antwoord in gedachten, maar kan het niet hardop zeggen. Het weglopen is een vermijdingsstrategie. Hij kan niet met zijn of jouw emoties omgaan en daarom loopt hij weg.
Exact, hier heb ik zelf ook 'last' van. Praat niet makkelijk over mn gevoelens, heb hele verhalen in mezelf, maar als mn vriend er dan naar vraagt vind ik het erg moeilijk om te antwoorden. Terwijl ik erg veel van hem hou!
*Vraagt zich af of ze soms autistisch is...*
Misbruik lijkt me een te groot woord. Ik herken het gedrag van je partner in mijzelf. De emoties kunnen me blokkeren. Ik kan letterlijk niet praten. Ik geef antwoord in gedachten, maar kan het niet hardop zeggen. Het weglopen is een vermijdingsstrategie. Hij kan niet met zijn of jouw emoties omgaan en daarom loopt hij weg.
Exact, hier heb ik zelf ook 'last' van. Praat niet makkelijk over mn gevoelens, heb hele verhalen in mezelf, maar als mn vriend er dan naar vraagt vind ik het erg moeilijk om te antwoorden. Terwijl ik erg veel van hem hou!
*Vraagt zich af of ze soms autistisch is...*
