Een flinke dosis assertiviteitstraining (?)

Dag iedereen.

Ik moet even mijn ei kwijt, laat ik dat dan hier maar proberen...

Zonder te diep in details te treden, ben ik lid van een club.

Nu ben ik al enkele jaren lid, en tot kort heb ik altijd geprobeerd om geaccepteerd te worden. Ook om goede banden op te bouwen. Dus ik participeerde veel. Op alles wat me gevraagd werd, zei ik ja.

Maar nu bedenk ik me al een hele tijd dat ik gewoon over mezelf heen laat lopen. Ik durf geen nee zeggen. Enkele weken terug zei ik op een activiteit ook weer volmondig "ja". Het werd me eigenlijk niet meer gevraagd of ik het ok vond, er werd gewoon vanuit gegaan dat ik mee ging omdat ik kon. De dag zelf had ik er totaal geen zin in eigenlijk. Het is iets waar ik zelf niets aan heb, en dat weten ze. Maar ze vragen me dan toch mee om voldoende mensen mee te hebben. Nu ben ik wel van het principe dat als ik ergens ja op zeg, ik het aan mezelf ook te danken heb en gewoon moet gaan. Me er tussenuit praten doe ik dan ook niet. Suck it up and go...

Ik deed eerst vaak mee zodat ik deel zou uitmaken van de groep, iets te doen had... Maar eigenlijk merk ik niet veel dankbaarheid. Ze vragen me selectief mee, als het hén uitkomt. Voor de rest hoor ik niet echt bij de groep. Voorbeeld: op een wedstrijd ging ik met een vriendin om te kijken, en tot mijn verbazing zag ik iedereen van de club daar in de tribune bij elkaar zitten. Ik wist van niets dat ze er heen gingen. En er was geen plaats voor mij om erbij te zitten zeiden ze, dus ik zat ergens ver van hen vandaan... Ik hoorde er dus niet bij op dat moment.

Met dit in mijn achterhoofd, heb ik besloten om dit niet meer te doen. Eerst ja zeggen, en dan als de dag komt me er vol tegenzin heen slepen om hen te pleasen, gewoon omdat ik te "bang" ben om van me af te spreken.

Nu komt er een evenement aan, en een maand geleden vroegen ze of ik wilde helpen. Vorige keer hielp ik ook mee. En het was toen overkill: vrijdagavond alles opzetten, zaterdag hele dag + 's avonds afbreken. Ik heb daar overuren gedraaid. Omdat ik niet anders 'durfde'. En de dag zelf, toen ik er uren zat, werd ik zo gefrustreerd omdat ik het zitten beu was.

Dus met dit alles in mijn achterhoofd, heb ik gewoon gezegd dat ik OFWEL wil opzetten OFWEL wil afbreken, en geen volledige dag ga helpen. Dat het gewoon mijn ding niet is om een hele dag daar te zitten. Ik wil wel even kijken maar geen hele dag. Maar ik wil als lid toch mijn steentje bijdragen, gewoon met mijn grenzen. Niks van gehoord verder tot nu. De hele avond dat ik in de club was, werd er niet tegen mij gesproken. Tot ze een vraag hadden. Of ik een hele dag kon helpen. Een vraag was het niet echt, er werd weer gewoon vanuit gegaan. Eerst zei ik weer "ja". Maar kort daarna was ik zo in tweestrijd met mezelf dat ik van me afbeet en zei dat ik geen volledige dag wou helpen, hoogstens enkele uren op de dag zelf. Dat zinde hen blijkbaar niet. Er kwam geen antwoord op... En zo werd ik weer de rest van de avond genegeerd tot ik naar huis ging.

Ik weet niet wat ik hier van moet denken? Nu kom ik eens eindelijk op voor mezelf, en dan krijg ik beeld zonder klank. Terwijl ik denk dat ik niets verkeerd heb gedaan? Ik kom toch helpen? Of ben ik toch ergens verkeerd?

Sorry voor het lange verhaal.

Wat denken jullie van deze situatie?

Snowkitty schreef: ↑

22-03-2018 10:15

Het is onjuist te denken dat zij nu blij zijn. Zij zijn niet blij. Ze wilden en kregen altijd 100% Ailuros en nu wil je maar 60% helpen. Dus nee, ik denk niet dat zij blij zijn. Ik denk dat zij gemotiveerd zijn om die resterende 40% ook te krijgen. Dat was namelijk altijd het geval en dat kwam hen goed uit.

Ik wil overigens niet zeggen dat ze dat expres doen. Net zoals jouw gewoonte is (was) om overal ja op te zeggen, is hun gewoonte dat ze over mensen heen walsen als die daar ruimte voor geven.

Goed punt. Ik zal er maar inderdaad niet vanuit gaan. Ze zullen moeten leren dat 100% Ailuros vanaf nu er gewoon niet meer in zal zitten. Het is nu ofwel 60% ofwel 0% als ze aanhoudend 'niet blij' gaan zijn. Want dan ga ik er ook geen energie meer insteken.

Er niet vanuit gaan zal mijn gemoed ook meer helpen. Want ik voel me al sinds gisteren slecht met die reactie. Alsof ik weet ik veel wat had gezegd. Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik wel wil helpen maar niet zoals zij willen. Zeg ik niets verkeerd mee. Ik heb niets mis gedaan. Dus ik ga ook proberen me er niet slecht meer over te voelen. Ik MAG assertief worden, he. Maar snap hun reactie ook wel, ze zijn dat niet gewoon. Ik hoop gewoon dat ze op een bepaald punt stoppen met proberen en dankbaar zullen zijn voor de hulp die ik hen wel wil geven, ipv enkel te focussen op die 40% die ze niet langer zullen krijgen. Hoe geëngageerd ik ben kan ik nog steeds zelf kiezen en op elk moment naar mijn eigen wil en agenda wijzigen.

Laloba schreef: ↑

22-03-2018 10:23

Mee eens!

Maar ik vind het trouwens wel compleet belachelijk dat je wel gevraagd wordt voor hulp, maar niet voor het uitje.

Vervelend hoe het loopt TO.
Misschien pas je beter in een andere (leukere?) groep.

Bedankt.
Zo begin ik dan ook te denken ja: voor hulp ben ik goed genoeg en de eerste waar het aan word gevraagd, maar van de leuke zaken weet ik nooit wat af...

Ik heb erg handige tips gekregen die mij echt gaan helpen.

Morgen laat ik weten dat ik wel kom opzetten, zoals ik gezegd had. Als ze me beginnen vragen om ook x of y te doen, zeg ik gewoon dat dat niet gaat. Klaar. En ik begin niet van "nee liever niet, want..." want ze vinden toch steeds een argument waarmee het erop neerkomt dat je niets te maren hebt. Ik ga hen minder ruimte geven om op me in te praten, want dan krijgen ze toch enkel hun zin en kan ik het weer met tegenzin een hele dag gaan doen om hen te pleasen.

Snowkitty schreef: ↑

22-03-2018 12:56

Misschien heb je ook wat aan dit topic: psyche/egostische-mensen/list_messages/406513

Dat topic heb ik eens doorgenomen. Maar dat vind ik toch een iets andere situatie. Ik weet hier dat ik zelf ook schuld heb door te vaak ja te zeggen en ik begrijp de reactie van de club ook. Ik weet dat ik aan mezelf moet gaan werken in assertief reageren en ga daar aan werken, door ook eens stil te staan bij mezelf of ik dat wel wil. Maar ze mogen me echt wel zaken vragen, ik wil wel helpen want ik ben een lid. Voor de rest accepteer ik best dat ik daar geen beste vrienden ga maken... Zolang het contact ok blijft, kan ik er blijven gaan. Nemen ze me steeds kwalijk dat ik plots minder wil doen, dan zal ik op zoek moeten gaan naar iets anders als ik niet langer over me heen wil laten lopen... Hoe jammer ik dat dan ook vind.

En het is hier geen wederzijdse hulp. Ik draag bij aan de club maar zij gaan mijn huis niet komen schilderen

Snowkitty schreef: ↑

22-03-2018 13:18

Ik bedoelde meer de reacties die de TO kreeg. Misschien herken je daar iets in. Dat je invult voor een ander bijvoorbeeld of iets anders.

Hoe dan ook wens ik je veel succes met assertiever worden. Ik heb dat zelf ook echt moeten leren en dat heeft best wat tijd (en vrienden...) gekost, maar ik ben wel blij dat ik nu assertiever ben.

Ik kan er mss nog tips uit halen ja, bedankt!