Relaties
alle pijlers
Eenzaam, depressief
woensdag 22 juli 2020 om 10:34
Sinds 2 jaar ben ik enorm aan mijzelf aan het twijfelen
Door een arbeidsconflict is mijn eigen waarde naar het 0 punt gezakt
Ik kan amper besluiten nemen, keuzes maken duurt een eeuwigheid
Bijvoorbeeld; nieuwe handdoeken kopen..
Allereerst de overtuiging dat ik Nieuwe nodig heb
Dan de researche wat die dingen kosten
Vervolgens de juiste winkel kiezen
Daar een uur naar de verschillende kleuren staren en zonder handdoeken naar huis
Uiteindelijk kleur besloten terug naar de winkel en dan niet kunnen bedenken welke hoeveelheid ik nodig heb
Ondertussen breekt het zweet me uit in de winkel neem halsoverkop wat mee en dan thuis spijt krijgen
Dit is dan nog een weinig ingrijpend levensveranderende beslissing, laat staan met belangrijkere keuzes.. nagenoeg onmogelijk uit te voeren
Ik ben dus de laatste tijd enorm mijn vriendenkring aan het heroverwegen.
Wanneer zijn het vrienden? Kan ik ze bellen midden in de nacht? Missen ze mij als ik er niet ben?
De gedachten blijven maar door mijn hoofd gaan ik krijg het niet geordend
Is het een combi midlifecrisis / burn out?
Regelmatig te hoge verwachtingen van mensen in mijn omgeving wat leidt tot teleurstelling
Hoewel ik ook snap dat mijn onzekerheid en twijfel mensen afstoot en ik alleen maar meer kwijt raak
Gevolg er is nog weinig sociale contacten over en voel mij erg eenzaam
Heb geen behoefte aan {niet klaar voor} psycholoog of therapie
Iemand herkenning en simpele tips om dit positief om te buigen?
Door een arbeidsconflict is mijn eigen waarde naar het 0 punt gezakt
Ik kan amper besluiten nemen, keuzes maken duurt een eeuwigheid
Bijvoorbeeld; nieuwe handdoeken kopen..
Allereerst de overtuiging dat ik Nieuwe nodig heb
Dan de researche wat die dingen kosten
Vervolgens de juiste winkel kiezen
Daar een uur naar de verschillende kleuren staren en zonder handdoeken naar huis
Uiteindelijk kleur besloten terug naar de winkel en dan niet kunnen bedenken welke hoeveelheid ik nodig heb
Ondertussen breekt het zweet me uit in de winkel neem halsoverkop wat mee en dan thuis spijt krijgen
Dit is dan nog een weinig ingrijpend levensveranderende beslissing, laat staan met belangrijkere keuzes.. nagenoeg onmogelijk uit te voeren
Ik ben dus de laatste tijd enorm mijn vriendenkring aan het heroverwegen.
Wanneer zijn het vrienden? Kan ik ze bellen midden in de nacht? Missen ze mij als ik er niet ben?
De gedachten blijven maar door mijn hoofd gaan ik krijg het niet geordend
Is het een combi midlifecrisis / burn out?
Regelmatig te hoge verwachtingen van mensen in mijn omgeving wat leidt tot teleurstelling
Hoewel ik ook snap dat mijn onzekerheid en twijfel mensen afstoot en ik alleen maar meer kwijt raak
Gevolg er is nog weinig sociale contacten over en voel mij erg eenzaam
Heb geen behoefte aan {niet klaar voor} psycholoog of therapie
Iemand herkenning en simpele tips om dit positief om te buigen?
woensdag 22 juli 2020 om 10:52
Sorry TO maar eens met bovenstaande ook al ben je daar niet klaar voor oo dit moment, ik denk dat het dan alleen maar erger gaat worden?
Er is niks mis met professione hulp vragen als het je zelf allemaal teveel wordt, zeker als je er al 2 jaar mee loopt. Dan heb je het echt wel zelf geprobeerd dus je kunt jezelf daarin niks kwalijk nemen.
woensdag 22 juli 2020 om 11:08
Herkenbaar. Ik had dit ook en bleek een burn out te hebben.
Na een goede coach is het gelukkig weer helemaal goed gekomen (ik geloofde niet dat dat ooit nog zou gebeuren).
Dus ik zou hulp zoeken, hier kom je niet alleen uit. Ik heb er ook veel te lang mee doorgelopen, dat is echt zonde. Ik heb echt een paar jaar gemist voor mijn gevoel.
Na een goede coach is het gelukkig weer helemaal goed gekomen (ik geloofde niet dat dat ooit nog zou gebeuren).
Dus ik zou hulp zoeken, hier kom je niet alleen uit. Ik heb er ook veel te lang mee doorgelopen, dat is echt zonde. Ik heb echt een paar jaar gemist voor mijn gevoel.
woensdag 22 juli 2020 om 12:03
Hoi Jaloo,
Allereerst wil ik je mededelen dat je niet de enige bent en ik weet dat het zeer moeilijk kan zijn eruit te komen.
Ik heb er zelf nl. jaren last van gehad en er nog niet helemaal uit.
Ik wil je een lang verhaal besparen dus geef even kort aan hoe het bij mij zo ver heeft kunnen komen.
Meestal heeft het nl. een reden, die is er niet altijd en natuurlijk verschillend per persoon.
Na een ongeluk heb ik mijn baan en mijn sociaal leven kwijtgeraakt.
Daartussen zit een lang verhaal.
Wat ik het ergste vind is dat ik in een zware depressie terecht kwam toen mijn twee dochters tieners waren.
Vanwege een scheiding lang geleden stond ik er ook nog eens alleen voor.
Daardoor heb ik het gevoel dat mij een mooi deel van mijn leven is afgepakt.
Inmiddels ben ik door jarenlange therapie en re-integratie terug in het sociale leven en ver uit mijn isolement gekomen.
Alleen zijn mijn meiden nu het huis uit en heb ik gelukkig mijn katten nog als gezelschap.
Ik heb twee schatten van vrienden maar ben beperkt vanwege mijn klein budget, dus moet vaak uitjes afslaan.
Maar ik blijf aan mezelf werken omdat het toch ieder jaar met baby steps vooruit gaat.
Daarbij wordt ik eind van het jaar oma.
Er zijn ook positieve dingen in mijn leven die ik steeds weer naast een lijstje van negatieve dingen stel(misschien een tip)
En daarom sluit ik me aan bij wat anderen je al mee hebben gegeven , ga in therapie.
Maar dan nog moet je zelf er keihard aan werken.
Ik wens je veel succes en geluk
Allereerst wil ik je mededelen dat je niet de enige bent en ik weet dat het zeer moeilijk kan zijn eruit te komen.
Ik heb er zelf nl. jaren last van gehad en er nog niet helemaal uit.
Ik wil je een lang verhaal besparen dus geef even kort aan hoe het bij mij zo ver heeft kunnen komen.
Meestal heeft het nl. een reden, die is er niet altijd en natuurlijk verschillend per persoon.
Na een ongeluk heb ik mijn baan en mijn sociaal leven kwijtgeraakt.
Daartussen zit een lang verhaal.
Wat ik het ergste vind is dat ik in een zware depressie terecht kwam toen mijn twee dochters tieners waren.
Vanwege een scheiding lang geleden stond ik er ook nog eens alleen voor.
Daardoor heb ik het gevoel dat mij een mooi deel van mijn leven is afgepakt.
Inmiddels ben ik door jarenlange therapie en re-integratie terug in het sociale leven en ver uit mijn isolement gekomen.
Alleen zijn mijn meiden nu het huis uit en heb ik gelukkig mijn katten nog als gezelschap.
Ik heb twee schatten van vrienden maar ben beperkt vanwege mijn klein budget, dus moet vaak uitjes afslaan.
Maar ik blijf aan mezelf werken omdat het toch ieder jaar met baby steps vooruit gaat.
Daarbij wordt ik eind van het jaar oma.
Er zijn ook positieve dingen in mijn leven die ik steeds weer naast een lijstje van negatieve dingen stel(misschien een tip)
En daarom sluit ik me aan bij wat anderen je al mee hebben gegeven , ga in therapie.
Maar dan nog moet je zelf er keihard aan werken.
Ik wens je veel succes en geluk
woensdag 22 juli 2020 om 12:09
Vraag anders eerst eens naar de praktijkondersteuner GGZ bij de huisarts, kost je geen eigen risico en is laagdrempelig.
Kan je praten en zij/hij je wat praktische tips geven en kijken of je therapie zou moeten en welke dan. Krijg je vaak een betere verwijzing van indien nodig.
Of dat je met hulp van de POH GGz het al een stuk beter trekt.
Kan je praten en zij/hij je wat praktische tips geven en kijken of je therapie zou moeten en welke dan. Krijg je vaak een betere verwijzing van indien nodig.
Of dat je met hulp van de POH GGz het al een stuk beter trekt.
woensdag 22 juli 2020 om 13:26
xynix, wat een nare reactie.
On topic, to wat maakt dat je niet naar een psycholoog oid wil? Je hoeft je absoluut niet te schamen, je hoeft ook geen ernstige of grote problemen te hebben om er terecht te kunnen. Op het moment dat jij aangeeft hulp nodig te hebben, dan heb je daar recht op. Ik kan mij voorstellen dat je het spannend vind en dat je nu niet precies weet wat voor soort hulp je nodig hebt. Maar dat hoef je niet alleen te doen, dit kan je samen met je huisarts bespreken. En in dat hele traject houd jij de leiding, klikt het niet met de hulpverlener, dan zoek je een andere, blijk je toch een andere soort hulp nodig te hebben, ga je daar naar toe. Misschien heb je een tijdje medicatie ondersteuning nodig etc. Gun jezelf deze hulp, gun jezelf weer beter in je vel te zitten en minder eenzaam te voelen.
Schrijf komende dagen voor jezelf gewoon eens eea op. Hoeven geen hele verhalen te zijn, kunnen ook steekwoorden zijn bv: vriendschappen, werk, toekomst etc. Waar loop je tegen aan, wat wil je graag.
On topic, to wat maakt dat je niet naar een psycholoog oid wil? Je hoeft je absoluut niet te schamen, je hoeft ook geen ernstige of grote problemen te hebben om er terecht te kunnen. Op het moment dat jij aangeeft hulp nodig te hebben, dan heb je daar recht op. Ik kan mij voorstellen dat je het spannend vind en dat je nu niet precies weet wat voor soort hulp je nodig hebt. Maar dat hoef je niet alleen te doen, dit kan je samen met je huisarts bespreken. En in dat hele traject houd jij de leiding, klikt het niet met de hulpverlener, dan zoek je een andere, blijk je toch een andere soort hulp nodig te hebben, ga je daar naar toe. Misschien heb je een tijdje medicatie ondersteuning nodig etc. Gun jezelf deze hulp, gun jezelf weer beter in je vel te zitten en minder eenzaam te voelen.
Schrijf komende dagen voor jezelf gewoon eens eea op. Hoeven geen hele verhalen te zijn, kunnen ook steekwoorden zijn bv: vriendschappen, werk, toekomst etc. Waar loop je tegen aan, wat wil je graag.
woensdag 22 juli 2020 om 13:35
Luci_Morgenster schreef: ↑22-07-2020 12:09Vraag anders eerst eens naar de praktijkondersteuner GGZ bij de huisarts, kost je geen eigen risico en is laagdrempelig.
Kan je praten en zij/hij je wat praktische tips geven en kijken of je therapie zou moeten en welke dan. Krijg je vaak een betere verwijzing van indien nodig.
Of dat je met hulp van de POH GGz het al een stuk beter trekt.
Hier sluit ik mij bij aan. Denk dat het verstandig is om over je problemen te praten. De Poh is echt laagdrempelig. Er is ook helemaal niets mis met hulp zoeken/vragen, je bent dat echt wel waard en ik zou het je gunnen dat je dat ook zo ervaart.
woensdag 22 juli 2020 om 14:05
Waarom ben je nog niet klaar voor therapie als je blijkbaar zo lijdt onder het leven? Wat voor beeld heb je dan van therapie? Heb je daar angst voor? Of heb je het idee dat je zwak of 'gek' moet zijn om iets aan therapie te hebben?
Mijn beeld (en ervaring) is juist dat een therapeut je kan coachen om het zelf weer te kunnen: je gedachten ordenen, je blik op de wereld veranderen en je daarmee een nieuwe start geven.
Mijn beeld (en ervaring) is juist dat een therapeut je kan coachen om het zelf weer te kunnen: je gedachten ordenen, je blik op de wereld veranderen en je daarmee een nieuwe start geven.
pluk de nacht
woensdag 22 juli 2020 om 14:25
Herkenbaar van die handdoeken.
Jammer dat je niet klaar bent voor de psycholoog. Ik vind het zelf wel fijn. Iemand die me begrijpt. Sowieso omdat ik hierdoor ook bewuster ben geworden van mijn valkuilen en mijn krachten (ik bleek veel kenmerken van autisme te hebben).
Nu doe ik lekker elke dag ontspanningsoefeningen. Dat helpt mij. Mijn tip: Blijf vooral zoeken naar waar jij beter van wordt.
En bedenk je: Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden. Topatleten krijgen vaak ongelooflijk veel hulp (zowel lichamelijk als mentaal), en worden daardoor nog beter dan ze al zijn! Echt hoor, je bent dit waard!
Jammer dat je niet klaar bent voor de psycholoog. Ik vind het zelf wel fijn. Iemand die me begrijpt. Sowieso omdat ik hierdoor ook bewuster ben geworden van mijn valkuilen en mijn krachten (ik bleek veel kenmerken van autisme te hebben).
Nu doe ik lekker elke dag ontspanningsoefeningen. Dat helpt mij. Mijn tip: Blijf vooral zoeken naar waar jij beter van wordt.
En bedenk je: Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden. Topatleten krijgen vaak ongelooflijk veel hulp (zowel lichamelijk als mentaal), en worden daardoor nog beter dan ze al zijn! Echt hoor, je bent dit waard!
woensdag 22 juli 2020 om 14:37
Nicotientje schreef: ↑22-07-2020 14:34Naar een psycholoog.......wat een gekkigheid.
Mensen om je heen afstoten en kwijt raken, en nog maar twee jaar worstelen.
Kan vast nog es een jaar.
Lekker een TO die al niet goed in haar vel zit nog verder de grond in trappen. Volwassen hoor.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
woensdag 22 juli 2020 om 14:43
woensdag 22 juli 2020 om 14:48
Nicotientje schreef: ↑22-07-2020 14:43Ik vind niet dat ik trap. Ik zet het wel even scherp neer. Heeft mij ook wel es geholpen. Dus wie weet.
Vriendin zei; prima joh dan blijf je hier nog even zitten in plaats van in actie te gaan. Zo erg is het allemaal immers niet volgens jou.
Waarop ik toch in actie ben gegaan
Dat kan toch ook opbouwend en zonder die snijdende sarcastische toon? Als je dit nou gewoon direct had geschreven in plaats van je eerste reactie, komt dat al heel anders over.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
woensdag 22 juli 2020 om 14:54
Nicotientje schreef: ↑22-07-2020 14:53Ja dat kan zeker maar daar heb ik dus niet voor gekozen. Die reacties waren er al.
Goed argument.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
woensdag 22 juli 2020 om 15:21
Check.
Ik wil geen overhaaste conclusies trekken maar dat is het eerste waar ik aan dacht toen ik dat handdoeken verhaal hoorde.
Dit soort dingen is waar ik het meest last van heb, qua ass. Ook het in je hoofd blijven ziten en maar blijven denken en denken zonder echt tot actie te komen.
(en toen kwam er in de op ook nog een arbeidsconflict bij. Heb ik zelf nooit gehad maar hoor ik wel veel van andere ass-ers.)
Heb je zelf wel eens gedacht dat je problemen misschien uit die hoek zouden kunnen komen?
.
