Eigen woonruimte & Relatie

quote:krokusje schreef op 06 december 2010 @ 21:52:

[...]





Dus omdat jij een sloddervos bent, moet je vriend het maar accepteren dat jij er een bende van maakt en niet opruimt in zijn huis? Want dat is het geval bij TO. Komop zeg. Een relatie is rekening houden met elkaar. Het is niet zo dat ze met een schoonmaakdoekje achter hem aan loopt om alles maar netjes te hebben. Het gaat om even de boel aan kant gooien voor je weggaat. Vind het zelfs van een flink egoisme getuigen als je zoiets niet doet.

Vind ik ook.

TO, ik zou er een gesprek over voeren inderdaad. Gewoon aangeven dat je ermee zit, dat je niet verwacht dat hij alles doet, maar dat hij op zijn minst kan doen wat je vraagt en soms wat meer, en in ieder geval zijn eigen spullen opruimen. Omdat jij je er anders niet prettig bij voelt.

Als je ooit wilt gaan samenwonen met je vriend, dan is dit het moment om de 'spelregels' duidelijk te maken. Als je nu accepteert dat hij niets doet, dan wordt het erg lastig om dat straks alsnog voor elkaar te krijgen. Zeker als hij bij moeders thuis ook niets hoeft te doen.



Wees dus gewoon duidelijk en leg uit dat je van hem verwacht dat hij respectvol met jou en jouw huis om gaat. Zijn eigen zooi opruimen is wel het minste!



Dat gezegd hebbende, vind ik niet dat je mag verwachten dat jouw huis weer helemaal netjes opgeruimd is als je thuis komt, als je hem zelf met de zooi achterlaat die jullie samen hebben gemaakt. Goed voorbeeld doet goed volgen, dus begin met dingen samen aan te pakken. Zeg dus bijvoorbeeld na het eten 'zullen we samen even afwassen' of na een feestje 'zullen we samen even opruimen'. Op die manier hoef jij het niet alleen te doen, maar hij ook niet.

*Dacht even dat dit een topic was over het al dan niet opgeven van eigen woonruimte in een relatie*



Eens met nummerzoveel



*sluipt weer weg*

Geen idee of je er iets aan hebt, maar zo werkt het bij ons:

We doen beiden alles in eigen huis, alles dat we in het huis van de ander doen is op speciaal verzoek of als verrassing (waar uiteraard op gepaste dankbare manier op gereageerd wordt ). In de praktijk brengen we eigenlijk bijna alle samen-tijd bij mij door, deels omdat het handiger is, en deels omdat ik dat prettiger vind, automatisch gevolg daarvan is dat ik dus meer moet doen. Ik kook, ik was af (hoewel vriendlief wel de neiging heeft om, wanneer ik vrij veel tijd aan koken besteed heb, de afwas op zich te nemen), ik stofzuig, dweil enz. Voor de was geldt dat bad- beddengoed, inclusief afhalen en opmaken, iets is dat ik doe, omdat het hoe dan ook eens per week moet gebeuren, of we nu samen zijn of niet. Kledingwasjes doen we samen als er spullen van ons allebei inzitten; of ik doe het alleen, maar hij zet ondertussen het vuil buiten of zo. Ik draag alleen maar panty's en kousen van een soort dat niet te verwarren valt met zijn sokken, dus het onderscheid tussen zijn en mijn was is gelukkig vrij duidelijk, en mijn kousenla is dus ook nooit onverwacht leeg Uiteraard zijn er genoeg momenten dat ik even geen zin meer heb in al die verantwoordelijkheid, of er simpelweg geen tijd voor heb, en in die gevallen is hij altijd bereid meer te doen. De enige gulden regel die dan geldt is: expliciet vragen en niet hinten/voorzichting verzoeken/suggestie doen. Dus niet 'goh, mocht je morgen nog tijd hebben, kan je dan zus en zo voor me doen', maar 'Ik heb het echt razend druk morgen, kan jij zus en zo voor me doen?'.

Er zijn nog wel een aantal overstijgende situaties trouwens: als hij ziek is, is hij Zielig, en hoeft hij dus niets persé te doen( en ja, de hele nacht hoesten valt daar ook onder).

Als ik ongesteld ben, ben ik Zielig, en hoef ik dus niets persé te doen.



Wat ik me trouwens nog wel afvraag: je zegt dat je vriend zijn werkdag pas 's middags begint, maar gaat het dan om een korte werkdag, of werkt hij ook 's avonds?