En dan is hij echt weg...

Geen pijnlijke blauwtjes, afwijzingen, vreemdgaan praktijken, schijnheilig gedoe, fikse ruzies of andere nare manieren waardoor relaties over kunnen gaan... Wat ik nu van me afschrijf is eigenlijk een perfect script voor een romantisch drama, maar of ik daar nou zo blij mee ben?



Om te beginnen bij het begin, ruim een half jaar geleden. Na wat turbulente korte ''liefdes'' was ik er even helemaal klaar mee. Ik was verhuisd naar een andere stad, voelde me snel thuis, leerde veel nieuwe mensen kennen, vond een baan and so on, een relatie of iets in die trant zag ik nog helemaal niet voor me.



Tijdens een avondje stappen met een vriendin hadden we veel te diep in het glaasje gekeken, zij werd gebeld door een vriend, of we naar een feestje wilden komen, wat best nog een eind fietsen was en de klok sloeg ondertussen al 02.30u. Lamme takken als we waren hield niks ons natuurlijk tegen en fietsen we daar meteen heen!



Daar aangekomen bleek 'die vriend' ernstig leuk te zijn... De avond werd gezellig en een potje zoenen volgde. Uiteindelijk belandde hij bij mij in bed. De volgende ochtend was alles behalve vreemd, de gezelligheid van die nacht werd alleen maar groter en pas aan het eind van de middag ging hij weg.



Het bleef niet bij die ene nacht, de dates volgde elkaar op. We hadden de ''afspraak'' elkaar maar één keer in de twee weken te zien. Waren allebei niet uit op meer. Hij ging een paar maanden later voor meer dan een half jaar op reis, ik was net gesetteld in mijn nieuwe woonplaats en wilde ook nog nergens aan vast zitten. Was blij met mijn vrijgezellenbestaan! De tijd tussen de ''twee-wekelijkse-dates'' was makkelijk overbrugbaar, vond het prima en miste hem eigenlijk niet zo, maar als hij er dan weer was, was het geweldig. Het voelde vanaf dag één ongelofelijk vertrouwd, we hadden uuuuuuren gespreksstof en huilden van het lachen, de seks was magisch, bizar hoe we elkaar aanvoelden en hoe verbonden we ons voelden. Daar waren we beiden erg verbaast over en hadden dit ook nog eerder met iemand anders zo gehad. Toch bleven we allebei bij ons standpunt, één keer in de twee weken elkaar zien en als iemand zich zou hechten of meer zou gaan voelen moesten we ermee stoppen. We wilden allebei geen gezeik en dat was er ook niet. 0% gezeik. Mooie deal leek me...



De laatste 2 maanden voor zijn vertrek veranderde het één en het ander. Ik begon hem echt te missen en hij mij ook. We gingen elkaar tegen beter weten in vaker zien en het werd nog intenser dan dat het was. Natuurlijk wisten we allebei dat het niet slim was, maar het kwaad was al geschied, geen stoppen meer aan.. Alle ''regels'' werden verbroken en we genoten vreselijk intiem van de tijd die we samen nog hadden. Wel met in ons achterhoofd dat het definitief klaar zou zijn als hij weg was. Ik wilde geen blok aan zijn been zijn tijdens zijn reis, deze plannen had hij al voordat hij mij kende en wilde dat hij optimaal van zijn geweldige reis zou gaan genieten. Ik wilde ook niet elke dag met hem bezig zijn en wilde mijn eigen leven in m'n nieuwe woonplaats verder opbouwen! Ook hadden we afgesproken geen contact met elkaar te hebben.



Ik sta nog steeds achter deze beslissing en als ik met mijn verstand denk is dit ook de beste oplossing om het elkaar niet moeilijk te gaan maken. Het is duidelijk voor hem en voor mij, er worden geen verwachtingen geschept.. Het afscheid was bijzonder en voor beiden emotioneel, pff wat heeft dat een impact gemaakt en we zijn letterlijk gestopt op ons hoogtepunt (al had dit in praktijk nog veel hoger kunnen komen).



Maar nu is hij echt weg...



Een week geleden is hij gegaan om precies te zijn. Ik ga het er moeilijker mee krijgen dan ik in het begin had verwacht. Deze jongen heeft meer in me los gemaakt dan ik had verwacht en ik ben bang dat ik hem meer ga missen dan verwacht... Pfffffffff wat is die liefde toch lastig, zelfs al ging het zo goed... Hoe naar het uiteindelijk ook is, ik kan terugkijken op een geweldige tijd met hem, zonder gedoe, zonder verwijten, zonder gezeik. Ik ben wel bang voor wat nu komen gaat, kan het ooit nog zo goed voelen met iemand anders? Kom ik hem nog tegen? Wat gebeurt er dan? Mijn hersens kraken!



Ik weet niet precies wat jullie met dit verhaal aanmoeten, maar ik moest het voor mezelf even op een rijtje zetten en van me afschrijven, en dat lucht op.



Misschien zijn er meer die te maken hebben met een ''onmogelijke liefde'' of andere romantische drama's, ik ben benieuwd!

Bedankt voor de reacties, haha en pompsnol, na het plaatsen was dat ook mijn eerste gedachte! Wat heb ik er een ongekend lang verhaal van gemaakt, sorry daarvoor, ben nogal lang vast stof..



Misschien hebben we het onszelf inderdaad te moeilijk gemaakt, terwijl we dachten dat die ''regeltjes'' het makkelijker zouden maken omdat we beiden geen vastigheid wilden... Maar het kwaad was dus opeens al geschied.



Die regeltjes zijn inderdaad STOM, maar aan de andere kant wil ik ook niet treurig op hem gaan zitten wachten.. Ik geloof niet dat het slim is om ergens van uit te gaan en verwachtingen te hebben. Vandaar dat ik nog steeds voor het ''geen contact'' REGELTJE ben... Heb het er alleen moeilijker mee dan verwacht, dikke balen!