Relaties
alle pijlers
En nu mijn moeder ook nog?
donderdag 3 december 2009 om 12:02
Ben al even aan het bedenken hoe ik mijn verdriet hier uit moet leggen, maar hoop dat het lukt en dat er iemand gewoon even wil 'luisteren'. Voor degenen die zich echt in mij willen verdiepen, zie het topic Blijft het echt altijd toch je vader? Voor de anderen, korte samenvatting: Ik heb geen vader, nooit gehad. De man die de zaadcel heeft geleverd heeft ons (moeder, broertje, zusje en mij) altijd geterroriseerd, fysiek en mentaal mishandeld, we leefden continue op onze tenen en bang. Mijn moeder heeft een jaar geleden na 34 jaar eindelijk de moed opgevat om te zeggen dat ze vertrok, omdat ze een moment had gevonden waarop er iemand bij was. Mijn 'vader' is toen vervallen in zwaar psychotisch gedrag, stalkt ons, is werkelijk voor geen enkele vorm van rede vatbaar en nog altijd even manipulatief. Ik heb met veel pijn en moeite besloten niet meer aan het spelletje mee te doen en volledig met hem gebroken.
Maar goed, dat als achtergrond. Mijn moeder heeft al die jaren gewoon laten gebeuren wat er gebeurde, omdat ze net zo bang was. Dit heeft ze deels geprobeerd te compenseren door de liefste mama te zijn die we konden bedenken, maar dat hief de spanning en het verdriet natuurlijk niet op. Ze neemt zichzelf dit ontzettend kwalijk, en trekt zich de haren uit het hoofd van spijt hoever ze dingen heeft laten komen en dat ze niet eerder is vertrokken. Ik ben zelf op mijn 17e uit huis gegaan, omdat ik er geen dag langer dan nodig wilde blijven. Mijn moeder heeft mij sinds toen elke 3 dagen wel een keertje gebeld, om wat te vertellen, of gewoon even te kletsen of te horen hoe het met mij ging. En hoewel ik moeite heb met dat ze nooit voor zichzelf of ons is opgekomen, had ik wel een goede band met haar. Ik zag haar als een van mijn beste vriendinnen en zij mij ook, zeker het afgelopen jaar tijdens alle ellende, toen belde ze me vrijwel elke dag.
Sinds een aantal maanden heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Ik ben blij voor haar en hoewel het zeker niet mijn type man is, is hij lief voor haar en zij blij met hem, dus helemaal prima. Ik ben ook blij dat ze nu doet wat zíj wil en wat zíj belangrijk vindt, want dat is voor het eerst in haar leven zo'n beetje. Maar nu belt ze me nooit meer. Als ze 1x in de 2 weken belt, is het veel. Als ik haar bel, reageert ze alsof ik stoor, alsof het raar is dat ik bel. Ik voel me heel verdrietig, alsof ze me de afgelopen jaren nodig had omdat ze niemand anders had, en ze nu haar vriend heeft, dus ik ben overbodig. Ik heb het haar ook al eens gezegd, dat ik het niet leuk vind dat ze nooit meer belt nu ze een vriend heeft, maar daar reageert ze niet echt op en het heeft niks veranderd.
Ik ben aan het leren om voor mezelf te zorgen ipv voor anderen en om mensen die me alleen maar energie kosten te weren. Maar als mijn moeder me altijd simpelweg nodig heeft gehad en nu niet meer, doet dat wel heel veel pijn. Het is al zwaar genoeg dat ik geen vader heb, maar voor mijn gevoel heb ik op deze manier dalijk ook geen moeder meer.
Maar goed, dat als achtergrond. Mijn moeder heeft al die jaren gewoon laten gebeuren wat er gebeurde, omdat ze net zo bang was. Dit heeft ze deels geprobeerd te compenseren door de liefste mama te zijn die we konden bedenken, maar dat hief de spanning en het verdriet natuurlijk niet op. Ze neemt zichzelf dit ontzettend kwalijk, en trekt zich de haren uit het hoofd van spijt hoever ze dingen heeft laten komen en dat ze niet eerder is vertrokken. Ik ben zelf op mijn 17e uit huis gegaan, omdat ik er geen dag langer dan nodig wilde blijven. Mijn moeder heeft mij sinds toen elke 3 dagen wel een keertje gebeld, om wat te vertellen, of gewoon even te kletsen of te horen hoe het met mij ging. En hoewel ik moeite heb met dat ze nooit voor zichzelf of ons is opgekomen, had ik wel een goede band met haar. Ik zag haar als een van mijn beste vriendinnen en zij mij ook, zeker het afgelopen jaar tijdens alle ellende, toen belde ze me vrijwel elke dag.
Sinds een aantal maanden heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Ik ben blij voor haar en hoewel het zeker niet mijn type man is, is hij lief voor haar en zij blij met hem, dus helemaal prima. Ik ben ook blij dat ze nu doet wat zíj wil en wat zíj belangrijk vindt, want dat is voor het eerst in haar leven zo'n beetje. Maar nu belt ze me nooit meer. Als ze 1x in de 2 weken belt, is het veel. Als ik haar bel, reageert ze alsof ik stoor, alsof het raar is dat ik bel. Ik voel me heel verdrietig, alsof ze me de afgelopen jaren nodig had omdat ze niemand anders had, en ze nu haar vriend heeft, dus ik ben overbodig. Ik heb het haar ook al eens gezegd, dat ik het niet leuk vind dat ze nooit meer belt nu ze een vriend heeft, maar daar reageert ze niet echt op en het heeft niks veranderd.
Ik ben aan het leren om voor mezelf te zorgen ipv voor anderen en om mensen die me alleen maar energie kosten te weren. Maar als mijn moeder me altijd simpelweg nodig heeft gehad en nu niet meer, doet dat wel heel veel pijn. Het is al zwaar genoeg dat ik geen vader heb, maar voor mijn gevoel heb ik op deze manier dalijk ook geen moeder meer.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 12:09
Allereerst
Hoe was je moeder voor die tijd? Meestal kan je wel inschatten of ze je nodig heeft gehad of dat ze er werkelijk voor je was.
Kon je normaal gesproken een gesprek met haar aangaan?
Kan er iets aan de hand zijn waardoor ze je afwijst? Daarmee bedoel ik dat ze weer problemen heeft met die vriend?
Ze is ooit voor je vader gevallen, is deze man echt zo lief, of stapt ze in dezelfde valkuil?
Hoe was je moeder voor die tijd? Meestal kan je wel inschatten of ze je nodig heeft gehad of dat ze er werkelijk voor je was.
Kon je normaal gesproken een gesprek met haar aangaan?
Kan er iets aan de hand zijn waardoor ze je afwijst? Daarmee bedoel ik dat ze weer problemen heeft met die vriend?
Ze is ooit voor je vader gevallen, is deze man echt zo lief, of stapt ze in dezelfde valkuil?
donderdag 3 december 2009 om 12:10
Jeetje, Bonny, wat vervelend voor je. Het is moeilijk als je moeder andere prioriteiten krijgt dan waar jij aan "gewend" bent. En ook eerlijk gezegd: belangrijk voor je zijn!
Ik zou nogmaals rustig met haar praten, als je een keer samen bent. En als je haar belt, bel haar dan ook echt. Als zij niet aangeeft dat je stoort, stoor je niet. Hoe ze ook klinkt. Het is niet jouw probleem als ze het niet meldt. Ze kan het je zeggen. En als ze dat zegt, vraag je of zij jou morgen terug belt (met deadline, anders zit je weer 2 weken te wachten!).
Ik begrijp dat het heel moeilijk is. Ik wens je heel veel sterkte.
Ik zou nogmaals rustig met haar praten, als je een keer samen bent. En als je haar belt, bel haar dan ook echt. Als zij niet aangeeft dat je stoort, stoor je niet. Hoe ze ook klinkt. Het is niet jouw probleem als ze het niet meldt. Ze kan het je zeggen. En als ze dat zegt, vraag je of zij jou morgen terug belt (met deadline, anders zit je weer 2 weken te wachten!).
Ik begrijp dat het heel moeilijk is. Ik wens je heel veel sterkte.
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 3 december 2009 om 12:11
Bonny wat een verdrietige post, laat me je even
Wel valt me dit op: misschien heb je eigenlijk nooit een normale relatie met je moeder gehad. Wat jij beschrijft (3x per dag bellen) is bijna té intensief. Je schrijft ook dat ze zich heel schuldig voelde en daarom de liefste moeder van de hele wereld wilde zijn.
En dat ze nu eindelijk doet wat zij wil, en dat jij daar blij om bent.
Zou het zo kunnen zijn dat jullie nu juist naar een wat normalere relatie toe aan het groeien zijn?
Dat zij zich niet meer constant schuldig voelt, niet meer constant probeert alle slechte dingen te compenseren? Dat ze daarom wat afstand neemt?
Wel valt me dit op: misschien heb je eigenlijk nooit een normale relatie met je moeder gehad. Wat jij beschrijft (3x per dag bellen) is bijna té intensief. Je schrijft ook dat ze zich heel schuldig voelde en daarom de liefste moeder van de hele wereld wilde zijn.
En dat ze nu eindelijk doet wat zij wil, en dat jij daar blij om bent.
Zou het zo kunnen zijn dat jullie nu juist naar een wat normalere relatie toe aan het groeien zijn?
Dat zij zich niet meer constant schuldig voelt, niet meer constant probeert alle slechte dingen te compenseren? Dat ze daarom wat afstand neemt?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 3 december 2009 om 12:15
Erg vervelend zeg.
Ik begrijp wel hoe het voeld dat je moeder nu minder tijd voor je heeft/maakt.
Mijn moeder heeft sinds kort ook een nieuwe vriend.
We hadden eerst een heel goed contact spraken elkaar zeker elke dag. Maar nu ineens minder vaak. En is haar gedrag toch wel veranderd.
Ze heeft me zelfs gezegd dat het contact dat we eerste hadden een soort van compensatie gedrag was omdat ze niemand anders had.
Ik begrijp wel hoe het voeld dat je moeder nu minder tijd voor je heeft/maakt.
Mijn moeder heeft sinds kort ook een nieuwe vriend.
We hadden eerst een heel goed contact spraken elkaar zeker elke dag. Maar nu ineens minder vaak. En is haar gedrag toch wel veranderd.
Ze heeft me zelfs gezegd dat het contact dat we eerste hadden een soort van compensatie gedrag was omdat ze niemand anders had.
donderdag 3 december 2009 om 12:18
Is het een idee om haar (een deel van) je openingspost te laten lezen? Desnoods schrijf je het op een kaart of ga je naar haar toe en laat je het haar lezen waar je bij bent. Zeg dat je haar mist, dat je echt niet 3x per dag contact hoeft maar dat het nu wel van heel veel naar bijna niets is gegaan en dat je daar moeite mee hebt.
en ook van mij een
en ook van mij een
donderdag 3 december 2009 om 12:19
Wat lief jullie reacties, ik schiet weer even vol. Loop er al een aantal weken mee rond, maar nu lig ik goed ziek in bed en moet ik vanmiddag naar de dokter om na te gaan of het Mexicaanse griep is. Normaal gesproken zou ik mijn moeder bellen als ik me zo ziek voel, maar nu wil ik haar hierdoor helemaal niet bellen en dat maakt me nog verdrietiger.
De band met mijn moeder was altijd goed, ze is er altijd voor me geweest. Ze heeft me ook gestimuleerd om dingen vooral heel anders aan te pakken dan zijzelf gedaan heeft of zou doen, omdat ze wel wist dat beter was.
En Spijk, ze belde 1x per 3 dagen, niet 3x per 1 dag
Ben inderdaad aan het denken of ik haar nog eens zal bellen, maar vind het zo moeilijk waar te beginnen.
De band met mijn moeder was altijd goed, ze is er altijd voor me geweest. Ze heeft me ook gestimuleerd om dingen vooral heel anders aan te pakken dan zijzelf gedaan heeft of zou doen, omdat ze wel wist dat beter was.
En Spijk, ze belde 1x per 3 dagen, niet 3x per 1 dag
Ben inderdaad aan het denken of ik haar nog eens zal bellen, maar vind het zo moeilijk waar te beginnen.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 12:34
Geeft niks, ik ben ook een huilie nu, letterlijk. Heb haar gebeld, ze ging eerst alleen in op het feit dat ik ziek ben, maar heb daarna nog eens gezegd dat ze me nooit meer belt en ik me zo ingeruild voel. Ze zei dat ze wel snapt dat ik dat zo voel maar dat het helemaal haar bedoeling niet is. Dat ze het heel erg vindt en het zo niet wil. Maar dat ze het wel snapt dat ik het zo zie. Ze komt vanavond naar me toe om het erover te hebben. Weet niet zo goed wat ik dan moet zeggen, maar vind het wel fijn dat ze meteen komt.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 12:35
Misschien heeft Spijker wel gelijk, klinkt wel logisch vind ik. Dat het nu een normale moeder-dochter-relatie wordt. Maar wat de anderen ook al zeggen: bel haar en probeer te verwoorden wat je voelt. Rottiger dan nu kun je je toch niet voelen, toch?
CindyN, erg eerlijk van je moeder, maar wel hard om te horen, of niet?
CindyN, erg eerlijk van je moeder, maar wel hard om te horen, of niet?
donderdag 3 december 2009 om 12:38
quote:Bonny82 schreef op 03 december 2009 @ 12:34:
Geeft niks, ik ben ook een huilie nu, letterlijk. Heb haar gebeld, ze ging eerst alleen in op het feit dat ik ziek ben, maar heb daarna nog eens gezegd dat ze me nooit meer belt en ik me zo ingeruild voel. Ze zei dat ze wel snapt dat ik dat zo voel maar dat het helemaal haar bedoeling niet is. Dat ze het heel erg vindt en het zo niet wil. Maar dat ze het wel snapt dat ik het zo zie. Ze komt vanavond naar me toe om het erover te hebben. Weet niet zo goed wat ik dan moet zeggen, maar vind het wel fijn dat ze meteen komt. Goed zo! Komt vast goed vanavond.
Geeft niks, ik ben ook een huilie nu, letterlijk. Heb haar gebeld, ze ging eerst alleen in op het feit dat ik ziek ben, maar heb daarna nog eens gezegd dat ze me nooit meer belt en ik me zo ingeruild voel. Ze zei dat ze wel snapt dat ik dat zo voel maar dat het helemaal haar bedoeling niet is. Dat ze het heel erg vindt en het zo niet wil. Maar dat ze het wel snapt dat ik het zo zie. Ze komt vanavond naar me toe om het erover te hebben. Weet niet zo goed wat ik dan moet zeggen, maar vind het wel fijn dat ze meteen komt. Goed zo! Komt vast goed vanavond.
donderdag 3 december 2009 om 12:38
he, wat rot voor je zeg!
Ik zou echt nog een keer proberen duidelijk te maken wat zij voor jou betekent en wat regelmatig contact voor jou doet. Misschien had ze die keer haar dag niet en heeft ze het niet opgepikt.
Opgaan in een nieuwe liefde is best begrijpelijk maar op een gegeven moment zou je wel weer tijd moeten maken voor de rest. Zeker je kinderen. Ik hoop dat het snel weer komt. In je verhaal over haar lijkt het me wel een lieve moeder die het graag goed wil doen voor jou dus misschien moet ze er even weer bijgesleept worden. Hoe lastig ook ..
En beterschap!
Ik zou echt nog een keer proberen duidelijk te maken wat zij voor jou betekent en wat regelmatig contact voor jou doet. Misschien had ze die keer haar dag niet en heeft ze het niet opgepikt.
Opgaan in een nieuwe liefde is best begrijpelijk maar op een gegeven moment zou je wel weer tijd moeten maken voor de rest. Zeker je kinderen. Ik hoop dat het snel weer komt. In je verhaal over haar lijkt het me wel een lieve moeder die het graag goed wil doen voor jou dus misschien moet ze er even weer bijgesleept worden. Hoe lastig ook ..
En beterschap!
donderdag 3 december 2009 om 12:39
Ja Cindy, sorry, vergat helemaal in te gaan op wat jij zei, dat moet voor jou ook moeilijk zijn geweest toch? Of heb je dat niet als hard ervaren?
@Simba: dankje lieverd, ook voor je sms. Als het mag van de dokter kom ik graag, maar wil jullie en vooral minisimb niet besmetten.
@Simba: dankje lieverd, ook voor je sms. Als het mag van de dokter kom ik graag, maar wil jullie en vooral minisimb niet besmetten.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 12:41
Lief zijn jullie allemaal. Heb even getwijfeld of ik het hier neer zou zetten en hoe ik het dan moest uitleggen, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Moet nu nog flink huilen en dat komt mijn hoofdpijn niet bepaald ten goede, maar dat zal zo wel overgaan hoop ik.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 12:46
Je bent een tijdje plaatsvervangend partner geweest. Jij bent daarin meegegaan, zonder te beseffen (logisch) hoe jullie relatie in elkaar stak. Zij had jou nodig en het voelde voor jou goed. Nu kan ze weer op haar eigen benen staan en voel jij je overbodig. Jullie relatie moet weer normaal worden. Wat je goed kan helpen is een workshop/cursus familieopstellingen, zodat je leert in te zien dat jullie geen nomale moeder-dochterrelatie hadden. Daar moeten jullie nu aan gaan werken.
donderdag 3 december 2009 om 12:51
donderdag 3 december 2009 om 13:05
Ja, dat wel, kan gewoon weer alles. Maar nu dus geveld door hevige griep, schiet niet lekker op bij mij. Is het jou al gelukt om een chocoladelettergedicht voor Bassist te maken?
(Moet stiekem steeds denken aan die sexy Bassist uit SatC, die zo uit zn mond stonk )
(Moet stiekem steeds denken aan die sexy Bassist uit SatC, die zo uit zn mond stonk )
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit