Relaties
alle pijlers
En nu mijn moeder ook nog?
donderdag 3 december 2009 om 12:02
Ben al even aan het bedenken hoe ik mijn verdriet hier uit moet leggen, maar hoop dat het lukt en dat er iemand gewoon even wil 'luisteren'. Voor degenen die zich echt in mij willen verdiepen, zie het topic Blijft het echt altijd toch je vader? Voor de anderen, korte samenvatting: Ik heb geen vader, nooit gehad. De man die de zaadcel heeft geleverd heeft ons (moeder, broertje, zusje en mij) altijd geterroriseerd, fysiek en mentaal mishandeld, we leefden continue op onze tenen en bang. Mijn moeder heeft een jaar geleden na 34 jaar eindelijk de moed opgevat om te zeggen dat ze vertrok, omdat ze een moment had gevonden waarop er iemand bij was. Mijn 'vader' is toen vervallen in zwaar psychotisch gedrag, stalkt ons, is werkelijk voor geen enkele vorm van rede vatbaar en nog altijd even manipulatief. Ik heb met veel pijn en moeite besloten niet meer aan het spelletje mee te doen en volledig met hem gebroken.
Maar goed, dat als achtergrond. Mijn moeder heeft al die jaren gewoon laten gebeuren wat er gebeurde, omdat ze net zo bang was. Dit heeft ze deels geprobeerd te compenseren door de liefste mama te zijn die we konden bedenken, maar dat hief de spanning en het verdriet natuurlijk niet op. Ze neemt zichzelf dit ontzettend kwalijk, en trekt zich de haren uit het hoofd van spijt hoever ze dingen heeft laten komen en dat ze niet eerder is vertrokken. Ik ben zelf op mijn 17e uit huis gegaan, omdat ik er geen dag langer dan nodig wilde blijven. Mijn moeder heeft mij sinds toen elke 3 dagen wel een keertje gebeld, om wat te vertellen, of gewoon even te kletsen of te horen hoe het met mij ging. En hoewel ik moeite heb met dat ze nooit voor zichzelf of ons is opgekomen, had ik wel een goede band met haar. Ik zag haar als een van mijn beste vriendinnen en zij mij ook, zeker het afgelopen jaar tijdens alle ellende, toen belde ze me vrijwel elke dag.
Sinds een aantal maanden heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Ik ben blij voor haar en hoewel het zeker niet mijn type man is, is hij lief voor haar en zij blij met hem, dus helemaal prima. Ik ben ook blij dat ze nu doet wat zíj wil en wat zíj belangrijk vindt, want dat is voor het eerst in haar leven zo'n beetje. Maar nu belt ze me nooit meer. Als ze 1x in de 2 weken belt, is het veel. Als ik haar bel, reageert ze alsof ik stoor, alsof het raar is dat ik bel. Ik voel me heel verdrietig, alsof ze me de afgelopen jaren nodig had omdat ze niemand anders had, en ze nu haar vriend heeft, dus ik ben overbodig. Ik heb het haar ook al eens gezegd, dat ik het niet leuk vind dat ze nooit meer belt nu ze een vriend heeft, maar daar reageert ze niet echt op en het heeft niks veranderd.
Ik ben aan het leren om voor mezelf te zorgen ipv voor anderen en om mensen die me alleen maar energie kosten te weren. Maar als mijn moeder me altijd simpelweg nodig heeft gehad en nu niet meer, doet dat wel heel veel pijn. Het is al zwaar genoeg dat ik geen vader heb, maar voor mijn gevoel heb ik op deze manier dalijk ook geen moeder meer.
Maar goed, dat als achtergrond. Mijn moeder heeft al die jaren gewoon laten gebeuren wat er gebeurde, omdat ze net zo bang was. Dit heeft ze deels geprobeerd te compenseren door de liefste mama te zijn die we konden bedenken, maar dat hief de spanning en het verdriet natuurlijk niet op. Ze neemt zichzelf dit ontzettend kwalijk, en trekt zich de haren uit het hoofd van spijt hoever ze dingen heeft laten komen en dat ze niet eerder is vertrokken. Ik ben zelf op mijn 17e uit huis gegaan, omdat ik er geen dag langer dan nodig wilde blijven. Mijn moeder heeft mij sinds toen elke 3 dagen wel een keertje gebeld, om wat te vertellen, of gewoon even te kletsen of te horen hoe het met mij ging. En hoewel ik moeite heb met dat ze nooit voor zichzelf of ons is opgekomen, had ik wel een goede band met haar. Ik zag haar als een van mijn beste vriendinnen en zij mij ook, zeker het afgelopen jaar tijdens alle ellende, toen belde ze me vrijwel elke dag.
Sinds een aantal maanden heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Ik ben blij voor haar en hoewel het zeker niet mijn type man is, is hij lief voor haar en zij blij met hem, dus helemaal prima. Ik ben ook blij dat ze nu doet wat zíj wil en wat zíj belangrijk vindt, want dat is voor het eerst in haar leven zo'n beetje. Maar nu belt ze me nooit meer. Als ze 1x in de 2 weken belt, is het veel. Als ik haar bel, reageert ze alsof ik stoor, alsof het raar is dat ik bel. Ik voel me heel verdrietig, alsof ze me de afgelopen jaren nodig had omdat ze niemand anders had, en ze nu haar vriend heeft, dus ik ben overbodig. Ik heb het haar ook al eens gezegd, dat ik het niet leuk vind dat ze nooit meer belt nu ze een vriend heeft, maar daar reageert ze niet echt op en het heeft niks veranderd.
Ik ben aan het leren om voor mezelf te zorgen ipv voor anderen en om mensen die me alleen maar energie kosten te weren. Maar als mijn moeder me altijd simpelweg nodig heeft gehad en nu niet meer, doet dat wel heel veel pijn. Het is al zwaar genoeg dat ik geen vader heb, maar voor mijn gevoel heb ik op deze manier dalijk ook geen moeder meer.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 13:07
Bonny, goed dat je gebeld hebt en fijn dat je moeder vanavond langskomt. Dat zegt toch wel iets over haar gevoel voor jou.
Ik had een heel lange post getypt en weer weg gehaald omdat ik niets wil zeggen wat jou gaat kwetsen.
Je moeder houdt van je, heeft binnen haar mogelijkheden voor je gezorgd en gedaan wat ze kon om je te beschermen (helaas was weggaan voor haar eerder geen optie). En ze zal altijd van je houden, want je bent haar kind. Haar leven staat ook op zijn kop sinds ze weg is bij je vader. Ze moet ontdekken wat zij wil, wat belangrijk is voor haar en hoe ze de rest van haar leven vorm wil geven. Net als jij, gaat zij ook wat meer voor zichzelf zorgen. En jullie band zal daardoor ook veranderen, meer een normale moeder-dochter band worden ipv dat jullie voor elkaar zorgen.
Geef het tijd. Wees eerlijk richting je moeder dat je graag contact met haar hebt, dat je haar mist en wilt weten dat ze jou ook wil zien (horen). En geef haar de ruimte om voor zichzelf dingen te kunnen uitzoeken zonder dat ze wordt tegengehouden door schuldgevoel naar jou of haar andere kinderen. Een band die zo goed is als die van jullie, kan wel wat hebben. En misschien wordt hij zelfs nog dieper.
Ik had een heel lange post getypt en weer weg gehaald omdat ik niets wil zeggen wat jou gaat kwetsen.
Je moeder houdt van je, heeft binnen haar mogelijkheden voor je gezorgd en gedaan wat ze kon om je te beschermen (helaas was weggaan voor haar eerder geen optie). En ze zal altijd van je houden, want je bent haar kind. Haar leven staat ook op zijn kop sinds ze weg is bij je vader. Ze moet ontdekken wat zij wil, wat belangrijk is voor haar en hoe ze de rest van haar leven vorm wil geven. Net als jij, gaat zij ook wat meer voor zichzelf zorgen. En jullie band zal daardoor ook veranderen, meer een normale moeder-dochter band worden ipv dat jullie voor elkaar zorgen.
Geef het tijd. Wees eerlijk richting je moeder dat je graag contact met haar hebt, dat je haar mist en wilt weten dat ze jou ook wil zien (horen). En geef haar de ruimte om voor zichzelf dingen te kunnen uitzoeken zonder dat ze wordt tegengehouden door schuldgevoel naar jou of haar andere kinderen. Een band die zo goed is als die van jullie, kan wel wat hebben. En misschien wordt hij zelfs nog dieper.
donderdag 3 december 2009 om 13:14
donderdag 3 december 2009 om 13:16
quote:Bonny82 schreef op 03 december 2009 @ 13:05:
Ja, dat wel, kan gewoon weer alles. Maar nu dus geveld door hevige griep, schiet niet lekker op bij mij. Is het jou al gelukt om een chocoladelettergedicht voor Bassist te maken?
(Moet stiekem steeds denken aan die sexy Bassist uit SatC, die zo uit zn mond stonk )
Gelukkig dat je je in ieder geval weer kan bewegen!
Gedicht is nog steeds work in progress. Hij gaat die letter niet op tijd krijgen maar dat maakt niet uit want hij weet toch niet wanneer sinterklaas is
Bassist uit SatC? Damn, mn seriekennis is weer s niet op peil want het zegt me niets.
Fijn dat je moeder langs komt. Bedenk ook dat nare dingen vaak 10x zo kloterig zijn als je ziek bent. Dat helpt gewoon niet mee. En dan heb je daar bovenop ook nog eens ruimschoots piekertijd als je ziek in bed ligt.
Ja, dat wel, kan gewoon weer alles. Maar nu dus geveld door hevige griep, schiet niet lekker op bij mij. Is het jou al gelukt om een chocoladelettergedicht voor Bassist te maken?
(Moet stiekem steeds denken aan die sexy Bassist uit SatC, die zo uit zn mond stonk )
Gelukkig dat je je in ieder geval weer kan bewegen!
Gedicht is nog steeds work in progress. Hij gaat die letter niet op tijd krijgen maar dat maakt niet uit want hij weet toch niet wanneer sinterklaas is
Bassist uit SatC? Damn, mn seriekennis is weer s niet op peil want het zegt me niets.
Fijn dat je moeder langs komt. Bedenk ook dat nare dingen vaak 10x zo kloterig zijn als je ziek bent. Dat helpt gewoon niet mee. En dan heb je daar bovenop ook nog eens ruimschoots piekertijd als je ziek in bed ligt.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 3 december 2009 om 13:19
Graag gedaan Ik herken het deels. Mijn moeder is overleden en voor mij voelt het soms alsof ik mijn vader ook kwijt ben, omdat hij anders is geworden. Je kent je ouders alleen zo zoals ze zijn als ze samen zijn. Los van elkaar gaan ze zich ook ontwikkelen en op zoek naar zichzelf.
Succes vanavond. Het komt vast wel goed.
Succes vanavond. Het komt vast wel goed.
donderdag 3 december 2009 om 13:23
Extra piekertijd in bed dat klopt, maar gelukkig heb ik dan ook extra forumtijd om hier net even te vinden wat ik nodig heb. Donny is er ook echt voor me, die kreeg straks zelfs tranen in zijn ogen toen ik vertelde hoe ik me voel omdat hij het zo erg voor me vindt wat er allemaal gebeurt in mijn familie, maar zijn beeld is natuurlijk gekleurd door zijn gevoel voor mij en omdat hij er met mij middenin staat. Jullie kijken er van buitenaf naar en zien net de dingen die ik zelf niet zag.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 13:30
Nog 1 reactie dan Ik snap dat jij je ingeruild voelt door haar nieuwe vriend, maar als het mogelijk is moet je dat gevoel loslaten. Jij bent haar dochter, ze heeft je in haar buik gehad, je getroost, in slaap gewiegd en gekust. Ze heeft je opgevoed, je geadviseerd en je los gelaten toen je op je 17e op jezelf ging. Er is weinig dat daar tussen kan komen.
Je moeder heeft nu een vriend, iets wat voor haar nieuw is, anders, eng. En daardoor zal ze wat minder tijd voor jou hebben. En het is ook normaal dat ze niet alles over die vriend met jou bespreekt. Het giechelen over een kus of sex doe je meestal niet met je dochter.
Het hebben van een vriend zal invloed hebben op de tijd die ze voor je heeft, maar niet op de band die er is. Die gaat nooit weg.
Je moeder heeft nu een vriend, iets wat voor haar nieuw is, anders, eng. En daardoor zal ze wat minder tijd voor jou hebben. En het is ook normaal dat ze niet alles over die vriend met jou bespreekt. Het giechelen over een kus of sex doe je meestal niet met je dochter.
Het hebben van een vriend zal invloed hebben op de tijd die ze voor je heeft, maar niet op de band die er is. Die gaat nooit weg.
donderdag 3 december 2009 om 14:12
Hoi Bronny,
Goed dat je open bent over gevoel en dat ze vanavond langskomt.
Een ding nog, je hebt over een relatie van maanden. Je moeder is ook een mens, en mensen zijn vaak het eerste half jaar van een verliefdheid nogal op zichzelf gericht. Natuurlijk mag je daar wat van zeggen maar jullie contact zal zich waarschijnlijk wel ontwikkelen tot een natuurlijk middenweg (elke week bellen?).
Heel veel beterschap, rust en vitamientjes toegewenst.
Goed dat je open bent over gevoel en dat ze vanavond langskomt.
Een ding nog, je hebt over een relatie van maanden. Je moeder is ook een mens, en mensen zijn vaak het eerste half jaar van een verliefdheid nogal op zichzelf gericht. Natuurlijk mag je daar wat van zeggen maar jullie contact zal zich waarschijnlijk wel ontwikkelen tot een natuurlijk middenweg (elke week bellen?).
Heel veel beterschap, rust en vitamientjes toegewenst.
donderdag 3 december 2009 om 14:21
Dat klopt wat je zegt Dametje, maar het is al meer dan een half jaar zo en het verschil tussen elke 3 dagen wel een keertje of vrijwel nooit meer bellen vind ik toch te drastisch. Maar ik hoop dat ze nu wel doorheeft dat ik er verdrietig van ben en dat we het er vanavond goed over kunnen hebben. Misschien laat ik haar dit topic nog wel zien, als ik durf.
@Leo: nu heb ik wel steeds Sinterklaasje Bonnebonnebonne in mijn hoofd
@Leo: nu heb ik wel steeds Sinterklaasje Bonnebonnebonne in mijn hoofd
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 15:52
Kom zojuist terug van de dokter en ik mag inderdaad een sombrero gaan kopen, bof ik even.
En Leo, ik kan inderdaad weer een beetje lachen, zeker nadat Donny net een maf dansje kwam doen om mijn tranen wat te verdrijven. En elke wolk heeft een zilveren randje, ik hoef nu de komende dagen in ieder geval niet naar mijn vervelende werk. Al had ik liever fit thuis gezeten zodat ik ook daadwerkelijk iets kon doen... Maar goed, je kunt niet alles hebben. Ik heb een liefste Donny, een lieve Simba, heel veel lieve forummers en een mama die me toch nog belangrijk genoeg vindt om vanavond naar me toe te komen.
En Leo, ik kan inderdaad weer een beetje lachen, zeker nadat Donny net een maf dansje kwam doen om mijn tranen wat te verdrijven. En elke wolk heeft een zilveren randje, ik hoef nu de komende dagen in ieder geval niet naar mijn vervelende werk. Al had ik liever fit thuis gezeten zodat ik ook daadwerkelijk iets kon doen... Maar goed, je kunt niet alles hebben. Ik heb een liefste Donny, een lieve Simba, heel veel lieve forummers en een mama die me toch nog belangrijk genoeg vindt om vanavond naar me toe te komen.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 16:28
Hey Bonny,
Ik heb zelf ook een heel close band met mijn moeder en dat wordt nu wat minder ook omdat zij nu een vriend heeft. Alleen wil zij ook nog trouwen.. na 3 maanden ''relatie'' en 2 maanden liefdesverdriet. Mij zit dus ook niet alles lekker op het moment. kan geen normaal gesprek met haar voeren want ze smst alleen maar met hem en luisterd niet eens naar mij.
Ik ben blij dat je mam meteen komt!! Dat is wel erg lief van der.
En verder zeg ik altijd als ik ziek ben: Sorry hoor ik zeg dit alvast: ik kan niet stoppen met ZEIKEN! En dan vaak half in tranen van ellende haha. Dat begrijpen mensen heus wel hoe rot je je kan voelen.
Ik heb zelf ook een heel close band met mijn moeder en dat wordt nu wat minder ook omdat zij nu een vriend heeft. Alleen wil zij ook nog trouwen.. na 3 maanden ''relatie'' en 2 maanden liefdesverdriet. Mij zit dus ook niet alles lekker op het moment. kan geen normaal gesprek met haar voeren want ze smst alleen maar met hem en luisterd niet eens naar mij.
Ik ben blij dat je mam meteen komt!! Dat is wel erg lief van der.
En verder zeg ik altijd als ik ziek ben: Sorry hoor ik zeg dit alvast: ik kan niet stoppen met ZEIKEN! En dan vaak half in tranen van ellende haha. Dat begrijpen mensen heus wel hoe rot je je kan voelen.
donderdag 3 december 2009 om 16:34
quote:eleonora schreef op 03 december 2009 @ 13:36:
De altijd wijze Marije spreekt ware woorden.
Ik zit hier helemaal te blozen van dit compliment. Altijd wijs vind ik mezelf niet echt en ik heb het idee 100 woorden nodig te hebben voor wat jij in 10 woorden kan zeggen (en Meds soms in 2 ). Bedankt.
De altijd wijze Marije spreekt ware woorden.
Ik zit hier helemaal te blozen van dit compliment. Altijd wijs vind ik mezelf niet echt en ik heb het idee 100 woorden nodig te hebben voor wat jij in 10 woorden kan zeggen (en Meds soms in 2 ). Bedankt.
donderdag 3 december 2009 om 16:39
Ik vraag mij af of je moeder daadwerkelijk minder interesse toont, of dat het jouw interpretatie is. Zij is volwassen, jij bent volwassen. Deze vrouw heeft zo te lezen het nodige meegemaakt en ondanks dat heeft ze er altijd voor jullie willen zijn. Jij bent waarschijnlijk het huis uit en hebt zelf je leven. Het is voor haar nu ook tijd om dat te doen, het leven ten volle leven. Ook je moeder heeft behoefte aan een partner, en zoals je weet met verliefdheid schieten daar andere contacten soms wel eens bij in. Maar je bent geen 3 jarig kind dat all-inclusive verzorging nodig heeft. En daarom vind ik niet dat je moeder iets verkeerd doet. Dat ze je mogelijk even niet op de 1e plek zet in het bellijstje betekent niet dat ze minder van je houdt. En misschien is dit dan inderdaad het moment om voor jezelf te gaan zorgen en de symbiotische relatie met je moeder te doorbreken.
donderdag 3 december 2009 om 17:25
Dat klopt wat je zegt Milaatje, dat is denk ik hetzelfde als wat Marije zei. Ik ben het daar ook mee eens, ik vind het alleen vervelend dat het bellen van heel regelmatig naar nooit meer is gegaan. En het gaat me niet zozeer om het aandacht nodig hebben, ik heb inderdaad een eigen leven, maar om het gevoel van ineens niet meer nodig zijn nu ze een vriend heeft.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
donderdag 3 december 2009 om 20:53
Zo, mijn moeder is hier, we hebben het er goed over gehad en ze heeft ook dit topic gelezen. Zij kreeg er ook een brok van in haar keel, vooral van Artemis die zei dat je juist als je ziek bent, gewoon je mama wilt.
Zoals Marije het verwoordt, zo zien mama en ik het ook allebei, dingen worden anders en daarmee ook onze relatie, maar die is daarom niet minder belangrijk. Ze zei ook dat ze wel heel goed snapte waarom ik het voelde zoals ik het voelde en dat ze dus blij is dat ik gebeld heb, zodat ze me kon vertellen dat het niet zo is. Ze wil ook meer tijd maken om mij af en toe eens te bellen, 1x in de week of zo, ik heb gezegd dat een smsje vanaf desnoods de wc ook al prima is
Ik ben dus heel blij dat ik dit topic geopend heb en vind jullie allemaal lieve schatten!
Zoals Marije het verwoordt, zo zien mama en ik het ook allebei, dingen worden anders en daarmee ook onze relatie, maar die is daarom niet minder belangrijk. Ze zei ook dat ze wel heel goed snapte waarom ik het voelde zoals ik het voelde en dat ze dus blij is dat ik gebeld heb, zodat ze me kon vertellen dat het niet zo is. Ze wil ook meer tijd maken om mij af en toe eens te bellen, 1x in de week of zo, ik heb gezegd dat een smsje vanaf desnoods de wc ook al prima is
Ik ben dus heel blij dat ik dit topic geopend heb en vind jullie allemaal lieve schatten!
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit