Relaties
alle pijlers
En straks..
maandag 23 mei 2011 om 09:21
dan heb ik eindelijk een plek voor mezelf....
Na 3 jaar samenwonen/4 jaar relatie heb ik eindelijk iets gevonden wat ik kan betalen en dicht bij mijn werk in de buurt is.
En nu hebben we besloten de relatie op ' pauze ' te zetten. Eigenlijk wilde ik het uitmaken, voor hem omdat hij zoveel van me pikt. Voor mezelf, omdat ik het ook allemaal niet weet.
Ik heb voor de 2e keer met iemand anders gezoend, iemand die ik al heel lang ken, waar ik goed mee kan praten en waar bij ik eindelijk de ruimte krijg om mijn gevoelens te uiten.
En dan voel ik me zo eenzaam, omdat mijn vriend niet zijn emoties kan uiten, niet sociaal is, laks is in zijn eigen huis onderhouden, niet ziet dat het vies wordt, niet kookt voor zichzelf. Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek, en dat hij dat wel best vind. En daar ben ik gewoon zo moe van...
Hij wilt me niet kwijt, en hij wilt nog proberen in relatietherapie het op te lossen.
Over een paar weken dan ga ik verhuizen. Ik moet al mijn spullen pakken en ik moet spullen kopen, ik laat mijn huisdieren hier achter, ik laat 3 jaar samenwonen achter, ik laat mijn toekomstplannen samen met hem achter...
Maar dit is wat ik wilde. Een plek van mij alleen, waar ik voor werk, waar niemand iets van me kan eisen.
Na 3 jaar samenwonen/4 jaar relatie heb ik eindelijk iets gevonden wat ik kan betalen en dicht bij mijn werk in de buurt is.
En nu hebben we besloten de relatie op ' pauze ' te zetten. Eigenlijk wilde ik het uitmaken, voor hem omdat hij zoveel van me pikt. Voor mezelf, omdat ik het ook allemaal niet weet.
Ik heb voor de 2e keer met iemand anders gezoend, iemand die ik al heel lang ken, waar ik goed mee kan praten en waar bij ik eindelijk de ruimte krijg om mijn gevoelens te uiten.
En dan voel ik me zo eenzaam, omdat mijn vriend niet zijn emoties kan uiten, niet sociaal is, laks is in zijn eigen huis onderhouden, niet ziet dat het vies wordt, niet kookt voor zichzelf. Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek, en dat hij dat wel best vind. En daar ben ik gewoon zo moe van...
Hij wilt me niet kwijt, en hij wilt nog proberen in relatietherapie het op te lossen.
Over een paar weken dan ga ik verhuizen. Ik moet al mijn spullen pakken en ik moet spullen kopen, ik laat mijn huisdieren hier achter, ik laat 3 jaar samenwonen achter, ik laat mijn toekomstplannen samen met hem achter...
Maar dit is wat ik wilde. Een plek van mij alleen, waar ik voor werk, waar niemand iets van me kan eisen.
maandag 23 mei 2011 om 10:31
maandag 23 mei 2011 om 10:51
quote:aluminiumfolie schreef op 23 mei 2011 @ 10:10:
@ elastiekje
Ik zou het ook niet daarom door laten sudderen, maar het is weer een stukje van mijn huidige leven dat ik los moet laten, en dat is gewoon pijnlijk. Net zoals dat ik mijn lieve katten enorm ga missen.
Kan je (ex) vriend daar wel voor zorgen?
Hij zorgt amper voor zichzelf zei je eerder.
En wat als er hoge dierenartsrekeningen komen? Kan hij dat betalen?
@ elastiekje
Ik zou het ook niet daarom door laten sudderen, maar het is weer een stukje van mijn huidige leven dat ik los moet laten, en dat is gewoon pijnlijk. Net zoals dat ik mijn lieve katten enorm ga missen.
Kan je (ex) vriend daar wel voor zorgen?
Hij zorgt amper voor zichzelf zei je eerder.
En wat als er hoge dierenartsrekeningen komen? Kan hij dat betalen?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
maandag 23 mei 2011 om 10:55
@tickel.
Geld is geen probleem, maar ik ben bang dat hij vergeet de kattenbakken uit te scheppen, tot die bak begint te meuren. Of dat hij niet stofzuigt en die beesten met hun neus in het stof lopen. En het zijn binnenkatten dus het moet gewoon wel een beetje fris zijn.
Ik heb al wel aangeboden dat als hij op vakantie gaat ik voor de katten zorg.
Geld is geen probleem, maar ik ben bang dat hij vergeet de kattenbakken uit te scheppen, tot die bak begint te meuren. Of dat hij niet stofzuigt en die beesten met hun neus in het stof lopen. En het zijn binnenkatten dus het moet gewoon wel een beetje fris zijn.
Ik heb al wel aangeboden dat als hij op vakantie gaat ik voor de katten zorg.
maandag 23 mei 2011 om 11:02
quote:aluminiumfolie schreef op 23 mei 2011 @ 10:55:
@tickel.
Geld is geen probleem, maar ik ben bang dat hij vergeet de kattenbakken uit te scheppen, tot die bak begint te meuren. Of dat hij niet stofzuigt en die beesten met hun neus in het stof lopen. En het zijn binnenkatten dus het moet gewoon wel een beetje fris zijn.
Ik heb al wel aangeboden dat als hij op vakantie gaat ik voor de katten zorg.
Persoonlijk zou ik dan liever uitkijken naar een nieuw huis voor de katten.Maar goed dat ben ik...
Katten vinden een vieze bak vreselijk en zullen op den duur in huis gaan plassen en poepen.
@tickel.
Geld is geen probleem, maar ik ben bang dat hij vergeet de kattenbakken uit te scheppen, tot die bak begint te meuren. Of dat hij niet stofzuigt en die beesten met hun neus in het stof lopen. En het zijn binnenkatten dus het moet gewoon wel een beetje fris zijn.
Ik heb al wel aangeboden dat als hij op vakantie gaat ik voor de katten zorg.
Persoonlijk zou ik dan liever uitkijken naar een nieuw huis voor de katten.Maar goed dat ben ik...
Katten vinden een vieze bak vreselijk en zullen op den duur in huis gaan plassen en poepen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
maandag 23 mei 2011 om 11:07
Even dit stukje uit je openingspost gequote:quote:En dan voel ik me zo eenzaam, omdat mijn vriend niet zijn emoties kan uiten, niet sociaal is, laks is in zijn eigen huis onderhouden, niet ziet dat het vies wordt, niet kookt voor zichzelf. Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek, en dat hij dat wel best vind. En daar ben ik gewoon zo moe van...
Ik begrijp je onvrede, dat ten eerste. Maar dan... je schuift heel veel ergernis op hem af. En je kunt je afvragen of dat terecht is.
Je vriend kan zijn emoties niet uiten -> daar kan therapie bij helpen, maar daar kun jij wellicht ook bij helpen. Mijn man kan zijn emoties ook moeilijk uiten. Dat vraagt van mij een andere inspanning dan wanneer hij er overal mee te koop mee zou lopen. Want hij kán ze wel uiten, ik moet er alleen wat harder mijn best voor doen. Maar ik houd van hem en ik vind dat absoluut niet onoverkomelijk.
Je vriend is niet sociaal -> in welk opzicht? Niet actief in het onderhouden van een sociaal leven, maar staat jouw sociale contacten niet in de weg? Of moet jij er ook voor thuisblijven? Het eerste hoeft niet onoverkomelijk te zijn, het tweede zou voor mij een dealbreaker zijn. In het geval van het eerste, kun je ook gewoon dat deel van jullie relatie wat losser houden. Jij doet jouw ding en hij volgt naar behoefte of blijft thuis. Het is maar net hoe belangrijk je het vindt om alles samen te doen natuurlijk en het is ook maar net hoe belangrijk je het vindt wie de initiatiefnemer is. Ik zou zelf denken: sociale contacten onderhouden is in mijn belang, dus dat doe ik gewoon. Of hij nou aanhaakt of niet.
Hij is laks is in zijn eigen huis onderhouden -> kun je twee dingen aan doen: drillen of accepteren. Bij drillen zorg je ervoor dat hij meer gaat doen, om aan jouw standaard tegemoet te komen, bij accepteren kom je aan zijn standaard tegemoet. Het eerlijkste is een combinatie van die twee: drillen in de dingen die voor jou ècht belangrijk zijn en accepteren dat hij dat dan in zijn eigen tempo / op zijn eigen manier doet.
Hij ziet niet dat het vies wordt -> als zijn standaard een stuk lager ligt dan de jouwe (en daarmee de tolerantiedrempel voor zooi of viezigheid een stuk hoger), dan ziet hij het inderdaad ècht niet. Dat kun je oplossen door op vaste dagen vaste dingen schoon te maken bijvoorbeeld, of door op een vaste dag samen aan het poetsen te slaan. Of door een schoonmaakster in te huren die het voor jullie doet.
Hij kookt niet voor zichzelf -> kan hij wel koken? En zo ja: mag hij van jou ook koken? En zo nee: geef je hem de ruimte om het te leren? Koken jullie om en om? Of samen? Of kook jij alleen? En als jij alleen kookt, waarom doe je dat?
En dan deze: "Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek"
Hij laat je de ruimte, maar jij néémt hem ook. Dat jij de hele kar trekt, is daarmee voor 50% je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft je gedwongen om de kar te trekken. Ik snap dat het makkelijk is om, als je zoveel ruimte krijgt, dan maar gewoon alles te doen. Maar dat is dan niet iets wat je hem moet verwijten. Als je al een aantal jaar vast zit in dit patroon, kan "de ruimte laten" (en jouw "de ruimte nemen") zo'n vast patroon geworden zijn, dat hij het niet eens meer verzint om zelf ruimte te nemen. Zeker als dat iets is wat hij van nature al niet doet. Maar ook dat als hij het wel verzint, hij van jou die ruimte niet meer kríjgt. Jij bent immers zo gewend om op zijn plek te gaan staan en om zijn verantwoordelijkheden te dragen...
Je schrijft dat je moeite hebt om afstand van hem te doen. Tegelijkertijd kom je met een bult verwijten aan zijn adres. Terwijl je wél van hem houdt:
quote:ik hou inderdaad heel veel van hem, maar er blijft altijd eem gevoel in mijn acherhoofd knagen, en dat komt naar boven als het kut gaat.
En het rare is, ik zie/zag ons op de een of andere manier nog wel van alles doen, samen huis verbouwen, verhuizen, reizen, kinderen krijgen
Je houdt niet alleen heel veel van hem, je ziet zelfs nog je hele toekomst samen met hem.
Als ik lees wat je dwars zit, dan is de kern daarin dat jullie vast zitten in een patroon waarbij jij alle ruimte vult (de kar trekt) en waarbij hij zo klein mogelijk blijft (en geen initiatief neemt). Als je een aantal jaar in dat patroon zit, werkt dat niet alleen verstikkend, maar is dat ook zo normaal geworden, dat je daar niet makkelijk weer uit raakt. Maar "niet makkelijk" is iets anders dan "onmogelijk". En als jij zo veel van hem houdt en nog zo je toekomst samen met hem ziet, waarom zou je dan niet tenminste probéren om dat onevenwichtige patroon aan te pakken?
Niet eens alleen voor hoe het nu gaat, maar het is ook zinvol om in te leren zien hoe jij blijkbaar zo makkelijk de ruimte vult als een ander je die laat. Dat is een eigenschap waar je in nieuwe relaties ook tegenaan zult lopen. In het gunstigste geval kun je met relatietherapie je vertrouwde relatie redden, door te herschikken en door je eigen gedragspatroon aan te passen. In het ongunstigste geval blijkt deze relatie inderdaad niet te redden, maar steek je er zelf veel van op, zodat je bij een volgende relatie niet in dezelfde valkuil stapt om ruimte die leeg is "dan maar gewoon" te gaan vullen. Ik zie eerlijk gezegd alleen maar voordelen.
Je zegt niet in relatietherapie te willen, omdat je hem niet aan het lijntje wil houden. Die twee dingen hangen in mijn ogen niet logischerwijs samen. Je kunt ook best in relatietherapie met als uitgangspunt dat je het op een goede manier afsluit. Zodat je allebei zonder wroeging aan deze relatie terugdenkt en zodat je beiden handvatten aangeboden krijgt om op een betere manier vooruit te kunnen. Wees in dat geval duidelijk naar je vriend dat jouw doel niet is om de relatie te redden, maar dat je wel graag in wil leren zien waar het fout is gegaan. Zodat dit zowel jou als hem niet nog een keer overkomt.
Al denk ik, heel eerlijk gezegd, dat deze relatie prima te redden is. Je argumenten om 'm te verbreken zijn praktisch van aard (huishoudelijk gedoe en gedragspatronen), terwijl je argumenten om 'm te behouden emotioneel van aard zijn (je houdt heel veel van hem en ziet nog toekomst samen). Mijn ervaring is dat je een relatie niet uitkiest op praktische gronden, maar op emotionele gronden. En als jij je wel altijd thuis hebt gevoeld bij hem, dan kun je mijns inziens best in therapie om te kijken hoe jullie een manier kunnen vinden om ervoor te zorgen dat dat praktische deel niet tussen jullie in komt te staan.
Ik begrijp je onvrede, dat ten eerste. Maar dan... je schuift heel veel ergernis op hem af. En je kunt je afvragen of dat terecht is.
Je vriend kan zijn emoties niet uiten -> daar kan therapie bij helpen, maar daar kun jij wellicht ook bij helpen. Mijn man kan zijn emoties ook moeilijk uiten. Dat vraagt van mij een andere inspanning dan wanneer hij er overal mee te koop mee zou lopen. Want hij kán ze wel uiten, ik moet er alleen wat harder mijn best voor doen. Maar ik houd van hem en ik vind dat absoluut niet onoverkomelijk.
Je vriend is niet sociaal -> in welk opzicht? Niet actief in het onderhouden van een sociaal leven, maar staat jouw sociale contacten niet in de weg? Of moet jij er ook voor thuisblijven? Het eerste hoeft niet onoverkomelijk te zijn, het tweede zou voor mij een dealbreaker zijn. In het geval van het eerste, kun je ook gewoon dat deel van jullie relatie wat losser houden. Jij doet jouw ding en hij volgt naar behoefte of blijft thuis. Het is maar net hoe belangrijk je het vindt om alles samen te doen natuurlijk en het is ook maar net hoe belangrijk je het vindt wie de initiatiefnemer is. Ik zou zelf denken: sociale contacten onderhouden is in mijn belang, dus dat doe ik gewoon. Of hij nou aanhaakt of niet.
Hij is laks is in zijn eigen huis onderhouden -> kun je twee dingen aan doen: drillen of accepteren. Bij drillen zorg je ervoor dat hij meer gaat doen, om aan jouw standaard tegemoet te komen, bij accepteren kom je aan zijn standaard tegemoet. Het eerlijkste is een combinatie van die twee: drillen in de dingen die voor jou ècht belangrijk zijn en accepteren dat hij dat dan in zijn eigen tempo / op zijn eigen manier doet.
Hij ziet niet dat het vies wordt -> als zijn standaard een stuk lager ligt dan de jouwe (en daarmee de tolerantiedrempel voor zooi of viezigheid een stuk hoger), dan ziet hij het inderdaad ècht niet. Dat kun je oplossen door op vaste dagen vaste dingen schoon te maken bijvoorbeeld, of door op een vaste dag samen aan het poetsen te slaan. Of door een schoonmaakster in te huren die het voor jullie doet.
Hij kookt niet voor zichzelf -> kan hij wel koken? En zo ja: mag hij van jou ook koken? En zo nee: geef je hem de ruimte om het te leren? Koken jullie om en om? Of samen? Of kook jij alleen? En als jij alleen kookt, waarom doe je dat?
En dan deze: "Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek"
Hij laat je de ruimte, maar jij néémt hem ook. Dat jij de hele kar trekt, is daarmee voor 50% je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft je gedwongen om de kar te trekken. Ik snap dat het makkelijk is om, als je zoveel ruimte krijgt, dan maar gewoon alles te doen. Maar dat is dan niet iets wat je hem moet verwijten. Als je al een aantal jaar vast zit in dit patroon, kan "de ruimte laten" (en jouw "de ruimte nemen") zo'n vast patroon geworden zijn, dat hij het niet eens meer verzint om zelf ruimte te nemen. Zeker als dat iets is wat hij van nature al niet doet. Maar ook dat als hij het wel verzint, hij van jou die ruimte niet meer kríjgt. Jij bent immers zo gewend om op zijn plek te gaan staan en om zijn verantwoordelijkheden te dragen...
Je schrijft dat je moeite hebt om afstand van hem te doen. Tegelijkertijd kom je met een bult verwijten aan zijn adres. Terwijl je wél van hem houdt:
quote:ik hou inderdaad heel veel van hem, maar er blijft altijd eem gevoel in mijn acherhoofd knagen, en dat komt naar boven als het kut gaat.
En het rare is, ik zie/zag ons op de een of andere manier nog wel van alles doen, samen huis verbouwen, verhuizen, reizen, kinderen krijgen
Je houdt niet alleen heel veel van hem, je ziet zelfs nog je hele toekomst samen met hem.
Als ik lees wat je dwars zit, dan is de kern daarin dat jullie vast zitten in een patroon waarbij jij alle ruimte vult (de kar trekt) en waarbij hij zo klein mogelijk blijft (en geen initiatief neemt). Als je een aantal jaar in dat patroon zit, werkt dat niet alleen verstikkend, maar is dat ook zo normaal geworden, dat je daar niet makkelijk weer uit raakt. Maar "niet makkelijk" is iets anders dan "onmogelijk". En als jij zo veel van hem houdt en nog zo je toekomst samen met hem ziet, waarom zou je dan niet tenminste probéren om dat onevenwichtige patroon aan te pakken?
Niet eens alleen voor hoe het nu gaat, maar het is ook zinvol om in te leren zien hoe jij blijkbaar zo makkelijk de ruimte vult als een ander je die laat. Dat is een eigenschap waar je in nieuwe relaties ook tegenaan zult lopen. In het gunstigste geval kun je met relatietherapie je vertrouwde relatie redden, door te herschikken en door je eigen gedragspatroon aan te passen. In het ongunstigste geval blijkt deze relatie inderdaad niet te redden, maar steek je er zelf veel van op, zodat je bij een volgende relatie niet in dezelfde valkuil stapt om ruimte die leeg is "dan maar gewoon" te gaan vullen. Ik zie eerlijk gezegd alleen maar voordelen.
Je zegt niet in relatietherapie te willen, omdat je hem niet aan het lijntje wil houden. Die twee dingen hangen in mijn ogen niet logischerwijs samen. Je kunt ook best in relatietherapie met als uitgangspunt dat je het op een goede manier afsluit. Zodat je allebei zonder wroeging aan deze relatie terugdenkt en zodat je beiden handvatten aangeboden krijgt om op een betere manier vooruit te kunnen. Wees in dat geval duidelijk naar je vriend dat jouw doel niet is om de relatie te redden, maar dat je wel graag in wil leren zien waar het fout is gegaan. Zodat dit zowel jou als hem niet nog een keer overkomt.
Al denk ik, heel eerlijk gezegd, dat deze relatie prima te redden is. Je argumenten om 'm te verbreken zijn praktisch van aard (huishoudelijk gedoe en gedragspatronen), terwijl je argumenten om 'm te behouden emotioneel van aard zijn (je houdt heel veel van hem en ziet nog toekomst samen). Mijn ervaring is dat je een relatie niet uitkiest op praktische gronden, maar op emotionele gronden. En als jij je wel altijd thuis hebt gevoeld bij hem, dan kun je mijns inziens best in therapie om te kijken hoe jullie een manier kunnen vinden om ervoor te zorgen dat dat praktische deel niet tussen jullie in komt te staan.
maandag 23 mei 2011 om 11:19
quote:qwertuu schreef op 23 mei 2011 @ 11:07:
Even dit stukje uit je openingspost gequote:
[...]
Ik begrijp je onvrede, dat ten eerste. Maar dan... je schuift heel veel ergernis op hem af. En je kunt je afvragen of dat terecht is.
Je vriend kan zijn emoties niet uiten -> daar kan therapie bij helpen, maar daar kun jij wellicht ook bij helpen. Mijn man kan zijn emoties ook moeilijk uiten. Dat vraagt van mij een andere inspanning dan wanneer hij er overal mee te koop mee zou lopen. Want hij kán ze wel uiten, ik moet er alleen wat harder mijn best voor doen. Maar ik houd van hem en ik vind dat absoluut niet onoverkomelijk.
Je vriend is niet sociaal -> in welk opzicht? Niet actief in het onderhouden van een sociaal leven, maar staat jouw sociale contacten niet in de weg? Of moet jij er ook voor thuisblijven? Het eerste hoeft niet onoverkomelijk te zijn, het tweede zou voor mij een dealbreaker zijn. In het geval van het eerste, kun je ook gewoon dat deel van jullie relatie wat losser houden. Jij doet jouw ding en hij volgt naar behoefte of blijft thuis. Het is maar net hoe belangrijk je het vindt om alles samen te doen natuurlijk en het is ook maar net hoe belangrijk je het vindt wie de initiatiefnemer is. Ik zou zelf denken: sociale contacten onderhouden is in mijn belang, dus dat doe ik gewoon. Of hij nou aanhaakt of niet.Ik heb een aantal vrienden die ik zelf gewoon zie, en we hebben veel gemeenschappelijke vrienden. Maar ik ben degene die zegt van joh, we bellen hem is op, of joh zullen we daar eens langs gaan. Anders gebeurt het gewoon niet
Hij is laks is in zijn eigen huis onderhouden -> kun je twee dingen aan doen: drillen of accepteren. Bij drillen zorg je ervoor dat hij meer gaat doen, om aan jouw standaard tegemoet te komen, bij accepteren kom je aan zijn standaard tegemoet. Het eerlijkste is een combinatie van die twee: drillen in de dingen die voor jou ècht belangrijk zijn en accepteren dat hij dat dan in zijn eigen tempo / op zijn eigen manier doet.
Hij ziet niet dat het vies wordt -> als zijn standaard een stuk lager ligt dan de jouwe (en daarmee de tolerantiedrempel voor zooi of viezigheid een stuk hoger), dan ziet hij het inderdaad ècht niet. Dat kun je oplossen door op vaste dagen vaste dingen schoon te maken bijvoorbeeld, of door op een vaste dag samen aan het poetsen te slaan. Of door een schoonmaakster in te huren die het voor jullie doet.We hebben nu een schoonmaakster in huis, maar dan nog moet er nog een keer gestofzuigd worden, nog een keer de wc schoon en het bed moet verschoont worden er moet afgewassen worden. Als ik er niet iets over zeg gebeurt het niet. Of uiteindelijk doe ik het. Lijstjes hebben we gehad, ook daar geld als ik niet zeg dat we iets van het lijstje moeten doen, gebeurt er niets.
Hij kookt niet voor zichzelf -> kan hij wel koken? En zo ja: mag hij van jou ook koken? En zo nee: geef je hem de ruimte om het te leren? Koken jullie om en om? Of samen? Of kook jij alleen? En als jij alleen kookt, waarom doe je dat?Hij kan wel koken, maar hij doet het niet. Ik vind het ook niet erg om te koken,(heb een tijd in de keuken/horeca gewerkt) maar op dagen dat ik een keer geen zin heb/ er niet ben dan zegt ie kom we gaan patat halen of hij bakt een ei. Ook als ik eten heb gemaakt en het in de koelkast in een bakje staat en hij het alleen maar op hoeft te warmen. En ik dat speciaal voor hem heb gemaakt.
En dan deze: "Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek"
Hij laat je de ruimte, maar jij néémt hem ook. Dat jij de hele kar trekt, is daarmee voor 50% je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft je gedwongen om de kar te trekken. Ik snap dat het makkelijk is om, als je zoveel ruimte krijgt, dan maar gewoon alles te doen. Maar dat is dan niet iets wat je hem moet verwijten. Als je al een aantal jaar vast zit in dit patroon, kan "de ruimte laten" (en jouw "de ruimte nemen") zo'n vast patroon geworden zijn, dat hij het niet eens meer verzint om zelf ruimte te nemen. Zeker als dat iets is wat hij van nature al niet doet. Maar ook dat als hij het wel verzint, hij van jou die ruimte niet meer kríjgt. Jij bent immers zo gewend om op zijn plek te gaan staan en om zijn verantwoordelijkheden te dragen...
Jep, dit is onze relatie, niet die van hem of mij, wij hebben het zo laten lopen. Ik ga nu op mezelf wonen, en los van dit hele gebeuren was ik benieuwd of het anders zou worden als ik weg ben en heel veel praktische dingen niet meer voor hem kan invullen.
Je schrijft dat je moeite hebt om afstand van hem te doen. Tegelijkertijd kom je met een bult verwijten aan zijn adres. Terwijl je wél van hem houdt:
jep
[...]
Je houdt niet alleen heel veel van hem, je ziet zelfs nog je hele toekomst samen met hem.
Als ik lees wat je dwars zit, dan is de kern daarin dat jullie vast zitten in een patroon waarbij jij alle ruimte vult (de kar trekt) en waarbij hij zo klein mogelijk blijft (en geen initiatief neemt). Als je een aantal jaar in dat patroon zit, werkt dat niet alleen verstikkend, maar is dat ook zo normaal geworden, dat je daar niet makkelijk weer uit raakt. Maar "niet makkelijk" is iets anders dan "onmogelijk". En als jij zo veel van hem houdt en nog zo je toekomst samen met hem ziet, waarom zou je dan niet tenminste probéren om dat onevenwichtige patroon aan te pakken?
Ik ben bang dat ik hem hoop geef, dat het weer beter wordt, terwijl dat niet hoeft te gebeuren. En het enige wat ie wil is mij, hij wil geen persoonlijke groei ofzo, doordat hij in therapie heeft gezeten. Hij zou dat alleen voor mij doen
Niet eens alleen voor hoe het nu gaat, maar het is ook zinvol om in te leren zien hoe jij blijkbaar zo makkelijk de ruimte vult als een ander je die laat. Dat is een eigenschap waar je in nieuwe relaties ook tegenaan zult lopen. In het gunstigste geval kun je met relatietherapie je vertrouwde relatie redden, door te herschikken en door je eigen gedragspatroon aan te passen. In het ongunstigste geval blijkt deze relatie inderdaad niet te redden, maar steek je er zelf veel van op, zodat je bij een volgende relatie niet in dezelfde valkuil stapt om ruimte die leeg is "dan maar gewoon" te gaan vullen. Ik zie eerlijk gezegd alleen maar voordelen.
Je zegt niet in relatietherapie te willen, omdat je hem niet aan het lijntje wil houden. Die twee dingen hangen in mijn ogen niet logischerwijs samen. Je kunt ook best in relatietherapie met als uitgangspunt dat je het op een goede manier afsluit. Zodat je allebei zonder wroeging aan deze relatie terugdenkt en zodat je beiden handvatten aangeboden krijgt om op een betere manier vooruit te kunnen. Wees in dat geval duidelijk naar je vriend dat jouw doel niet is om de relatie te redden, maar dat je wel graag in wil leren zien waar het fout is gegaan. Zodat dit zowel jou als hem niet nog een keer overkomt.
Voor mij geld dit zeker, maar voor hem...
Al denk ik, heel eerlijk gezegd, dat deze relatie prima te redden is. Je argumenten om 'm te verbreken zijn praktisch van aard (huishoudelijk gedoe en gedragspatronen), terwijl je argumenten om 'm te behouden emotioneel van aard zijn (je houdt heel veel van hem en ziet nog toekomst samen). Mijn ervaring is dat je een relatie niet uitkiest op praktische gronden, maar op emotionele gronden. En als jij je wel altijd thuis hebt gevoeld bij hem, dan kun je mijns inziens best in therapie om te kijken hoe jullie een manier kunnen vinden om ervoor te zorgen dat dat praktische deel niet tussen jullie in komt te staan.Dat praktische deel is al opgelost doordat ik straks niet meer hier woon. Het is niet mijn verantwoordelijkheid meer. Maar dat neemt niet weg dat ik het treurig/jammer vind dat iemand zo slecht voor zichzelf zorgt. Hoe kan hij van mij houden, en mijn kookkunsten/uiterlijk/schoonmaaktalenten waarderen als hij het bij zichzelf niet eens ziet/waardeert.
oh fuck, kijk dit laat me dan weer zo twijfelen..
Weet je, ik ga al weg bij hem door op mezelf te wonen.
Dus dat samenwonen en de toekomst zoals ik die had bedacht is al op de lange baan/weg.
en nu weet ik het niet meer.
Even dit stukje uit je openingspost gequote:
[...]
Ik begrijp je onvrede, dat ten eerste. Maar dan... je schuift heel veel ergernis op hem af. En je kunt je afvragen of dat terecht is.
Je vriend kan zijn emoties niet uiten -> daar kan therapie bij helpen, maar daar kun jij wellicht ook bij helpen. Mijn man kan zijn emoties ook moeilijk uiten. Dat vraagt van mij een andere inspanning dan wanneer hij er overal mee te koop mee zou lopen. Want hij kán ze wel uiten, ik moet er alleen wat harder mijn best voor doen. Maar ik houd van hem en ik vind dat absoluut niet onoverkomelijk.
Je vriend is niet sociaal -> in welk opzicht? Niet actief in het onderhouden van een sociaal leven, maar staat jouw sociale contacten niet in de weg? Of moet jij er ook voor thuisblijven? Het eerste hoeft niet onoverkomelijk te zijn, het tweede zou voor mij een dealbreaker zijn. In het geval van het eerste, kun je ook gewoon dat deel van jullie relatie wat losser houden. Jij doet jouw ding en hij volgt naar behoefte of blijft thuis. Het is maar net hoe belangrijk je het vindt om alles samen te doen natuurlijk en het is ook maar net hoe belangrijk je het vindt wie de initiatiefnemer is. Ik zou zelf denken: sociale contacten onderhouden is in mijn belang, dus dat doe ik gewoon. Of hij nou aanhaakt of niet.Ik heb een aantal vrienden die ik zelf gewoon zie, en we hebben veel gemeenschappelijke vrienden. Maar ik ben degene die zegt van joh, we bellen hem is op, of joh zullen we daar eens langs gaan. Anders gebeurt het gewoon niet
Hij is laks is in zijn eigen huis onderhouden -> kun je twee dingen aan doen: drillen of accepteren. Bij drillen zorg je ervoor dat hij meer gaat doen, om aan jouw standaard tegemoet te komen, bij accepteren kom je aan zijn standaard tegemoet. Het eerlijkste is een combinatie van die twee: drillen in de dingen die voor jou ècht belangrijk zijn en accepteren dat hij dat dan in zijn eigen tempo / op zijn eigen manier doet.
Hij ziet niet dat het vies wordt -> als zijn standaard een stuk lager ligt dan de jouwe (en daarmee de tolerantiedrempel voor zooi of viezigheid een stuk hoger), dan ziet hij het inderdaad ècht niet. Dat kun je oplossen door op vaste dagen vaste dingen schoon te maken bijvoorbeeld, of door op een vaste dag samen aan het poetsen te slaan. Of door een schoonmaakster in te huren die het voor jullie doet.We hebben nu een schoonmaakster in huis, maar dan nog moet er nog een keer gestofzuigd worden, nog een keer de wc schoon en het bed moet verschoont worden er moet afgewassen worden. Als ik er niet iets over zeg gebeurt het niet. Of uiteindelijk doe ik het. Lijstjes hebben we gehad, ook daar geld als ik niet zeg dat we iets van het lijstje moeten doen, gebeurt er niets.
Hij kookt niet voor zichzelf -> kan hij wel koken? En zo ja: mag hij van jou ook koken? En zo nee: geef je hem de ruimte om het te leren? Koken jullie om en om? Of samen? Of kook jij alleen? En als jij alleen kookt, waarom doe je dat?Hij kan wel koken, maar hij doet het niet. Ik vind het ook niet erg om te koken,(heb een tijd in de keuken/horeca gewerkt) maar op dagen dat ik een keer geen zin heb/ er niet ben dan zegt ie kom we gaan patat halen of hij bakt een ei. Ook als ik eten heb gemaakt en het in de koelkast in een bakje staat en hij het alleen maar op hoeft te warmen. En ik dat speciaal voor hem heb gemaakt.
En dan deze: "Ik krijg de ruimte om alles voor hem in te vullen, en dat doe ik, en uiteindelijk kom ik er achter dat ik de hele kar trek"
Hij laat je de ruimte, maar jij néémt hem ook. Dat jij de hele kar trekt, is daarmee voor 50% je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft je gedwongen om de kar te trekken. Ik snap dat het makkelijk is om, als je zoveel ruimte krijgt, dan maar gewoon alles te doen. Maar dat is dan niet iets wat je hem moet verwijten. Als je al een aantal jaar vast zit in dit patroon, kan "de ruimte laten" (en jouw "de ruimte nemen") zo'n vast patroon geworden zijn, dat hij het niet eens meer verzint om zelf ruimte te nemen. Zeker als dat iets is wat hij van nature al niet doet. Maar ook dat als hij het wel verzint, hij van jou die ruimte niet meer kríjgt. Jij bent immers zo gewend om op zijn plek te gaan staan en om zijn verantwoordelijkheden te dragen...
Jep, dit is onze relatie, niet die van hem of mij, wij hebben het zo laten lopen. Ik ga nu op mezelf wonen, en los van dit hele gebeuren was ik benieuwd of het anders zou worden als ik weg ben en heel veel praktische dingen niet meer voor hem kan invullen.
Je schrijft dat je moeite hebt om afstand van hem te doen. Tegelijkertijd kom je met een bult verwijten aan zijn adres. Terwijl je wél van hem houdt:
jep
[...]
Je houdt niet alleen heel veel van hem, je ziet zelfs nog je hele toekomst samen met hem.
Als ik lees wat je dwars zit, dan is de kern daarin dat jullie vast zitten in een patroon waarbij jij alle ruimte vult (de kar trekt) en waarbij hij zo klein mogelijk blijft (en geen initiatief neemt). Als je een aantal jaar in dat patroon zit, werkt dat niet alleen verstikkend, maar is dat ook zo normaal geworden, dat je daar niet makkelijk weer uit raakt. Maar "niet makkelijk" is iets anders dan "onmogelijk". En als jij zo veel van hem houdt en nog zo je toekomst samen met hem ziet, waarom zou je dan niet tenminste probéren om dat onevenwichtige patroon aan te pakken?
Ik ben bang dat ik hem hoop geef, dat het weer beter wordt, terwijl dat niet hoeft te gebeuren. En het enige wat ie wil is mij, hij wil geen persoonlijke groei ofzo, doordat hij in therapie heeft gezeten. Hij zou dat alleen voor mij doen
Niet eens alleen voor hoe het nu gaat, maar het is ook zinvol om in te leren zien hoe jij blijkbaar zo makkelijk de ruimte vult als een ander je die laat. Dat is een eigenschap waar je in nieuwe relaties ook tegenaan zult lopen. In het gunstigste geval kun je met relatietherapie je vertrouwde relatie redden, door te herschikken en door je eigen gedragspatroon aan te passen. In het ongunstigste geval blijkt deze relatie inderdaad niet te redden, maar steek je er zelf veel van op, zodat je bij een volgende relatie niet in dezelfde valkuil stapt om ruimte die leeg is "dan maar gewoon" te gaan vullen. Ik zie eerlijk gezegd alleen maar voordelen.
Je zegt niet in relatietherapie te willen, omdat je hem niet aan het lijntje wil houden. Die twee dingen hangen in mijn ogen niet logischerwijs samen. Je kunt ook best in relatietherapie met als uitgangspunt dat je het op een goede manier afsluit. Zodat je allebei zonder wroeging aan deze relatie terugdenkt en zodat je beiden handvatten aangeboden krijgt om op een betere manier vooruit te kunnen. Wees in dat geval duidelijk naar je vriend dat jouw doel niet is om de relatie te redden, maar dat je wel graag in wil leren zien waar het fout is gegaan. Zodat dit zowel jou als hem niet nog een keer overkomt.
Voor mij geld dit zeker, maar voor hem...
Al denk ik, heel eerlijk gezegd, dat deze relatie prima te redden is. Je argumenten om 'm te verbreken zijn praktisch van aard (huishoudelijk gedoe en gedragspatronen), terwijl je argumenten om 'm te behouden emotioneel van aard zijn (je houdt heel veel van hem en ziet nog toekomst samen). Mijn ervaring is dat je een relatie niet uitkiest op praktische gronden, maar op emotionele gronden. En als jij je wel altijd thuis hebt gevoeld bij hem, dan kun je mijns inziens best in therapie om te kijken hoe jullie een manier kunnen vinden om ervoor te zorgen dat dat praktische deel niet tussen jullie in komt te staan.Dat praktische deel is al opgelost doordat ik straks niet meer hier woon. Het is niet mijn verantwoordelijkheid meer. Maar dat neemt niet weg dat ik het treurig/jammer vind dat iemand zo slecht voor zichzelf zorgt. Hoe kan hij van mij houden, en mijn kookkunsten/uiterlijk/schoonmaaktalenten waarderen als hij het bij zichzelf niet eens ziet/waardeert.
oh fuck, kijk dit laat me dan weer zo twijfelen..
Weet je, ik ga al weg bij hem door op mezelf te wonen.
Dus dat samenwonen en de toekomst zoals ik die had bedacht is al op de lange baan/weg.
en nu weet ik het niet meer.
maandag 23 mei 2011 om 11:21
quote:sweetcandy schreef op 23 mei 2011 @ 11:08:
Je klinkt positief over de stap die je gemaakt hebt. Knap dat je nu eens voor jezelf kiest (en houd dat ook zo !!). Die man wil alleen maar profiteren van jou en je zorgzaamheid en dat is niet een gezonde situatie. Veel geluk in de toekomstDat zou ik niet zo willen zeggen, dat is een rol waar hij ook heeft in kunnen groeien door mij, en waar ik dus aan bij heb gedragen. Maar de vraag is of hij die rol ook kan loslaten als ik weg ben. En dus zelf zijn verantwoordelijkheid neemt enzo.
Je klinkt positief over de stap die je gemaakt hebt. Knap dat je nu eens voor jezelf kiest (en houd dat ook zo !!). Die man wil alleen maar profiteren van jou en je zorgzaamheid en dat is niet een gezonde situatie. Veel geluk in de toekomstDat zou ik niet zo willen zeggen, dat is een rol waar hij ook heeft in kunnen groeien door mij, en waar ik dus aan bij heb gedragen. Maar de vraag is of hij die rol ook kan loslaten als ik weg ben. En dus zelf zijn verantwoordelijkheid neemt enzo.
maandag 23 mei 2011 om 11:36
maandag 23 mei 2011 om 12:01
Ik denk dat nu even afstand nemen wel goed is hoor. Dáár zou ik niet aan twijfelen. Maar ik denk dat je je vriend onderschat. Hij zal misschien niet volgens jouw standaarden leven, maar er zijn er maar héél weinig die het niet blijken te redden als ze er opeens alleen voor komen te staan.
Het is helemaal niet nodig om nu al structuur aan te brengen in de warboel die nu in je hart zit. Mijn post was ook niet geschreven om je te overtuigen van de onjuistheid van je beslissing. Maar tussen de "goed zo's" en de "kies voor jezelf's" leek het me geen kwaad kunnen om even te kijken wat er nu ècht speelt en me af te vragen of daar nou de essentie van een relatie in zit.
Voor mij niet. Voor mij zit de essentie van mijn relatie in het gevoel dat ik met deze man oud wil worden, dat ik me bij deze man op mijn gemak voel, dat ik me thuis voel, gekoesterd voel en volledig geaccepteerd zoals ik ben. We hebben dezelfde toekomstvisie, we houden intens veel van elkaar en ik mis hem in al mijn vezels als ik niet bij hem ben. Dit is de man aan wie ik voor de rest van mijn leven verbonden wil zijn.
Ook in de periodes waarin ik me aan hem (en zijn laksheid en zijn passiviteit) erger, zit onder die ergernis dát gevoel. Als ik dat even niet voel, ga ik er terug naar op zoek.
Ik herken je (praktische) ergernis. Herken ook het gebrek aan initiatief en het gevoel daar altijd verantwoordelijk voor te "zijn" (is niet zo natuurlijk, dat is wat ik zo ervaar en hoe ik dat persoonlijk invul). Maar ik leef honderd keer liever samen met een man die ik af en toe moet aansporen om eens de afwas te doen of om eens zijn vrienden te bellen, dan dat ik samen zou leven met een man bij wie ik me niet zo volledig 100% thuis en mezelf kan voelen.
Voor de praktische zaken hebben we inmiddels gewoon oplossingen gevonden, waar we ons allebei gelukkig bij voelen. Hij is mij tegemoet gekomen door bepaalde standaarden aan te houden die voor mij belangrijk zijn, ik ben hem tegemoet gekomen door te accepteren dat de andere dingen te accepteren (en door te accepteren dat hij de dingen die hij doet op zijn manier doet ). Ik vond het heel moeilijk om die dingen uit handen te geven, maar het werkt wel.
Ik kan niet in jouw hart kijken, ik kan niet zien in hoeverre jouw ergernis aan hem los staat van je gevoelens van liefde of in hoeverre ze misschien wel veroorzaakt worden door een gebrek daaraan. Of hoe het überhaupt zit met de essentie van jullie relatie. Laat staan dat ik daar een oordeel over zou kunnen vellen. Maar ik kan wel vertellen hoe het voor mij werkt. En voor mij geldt dat als de essentie van de relatie goed is, je voor de praktische zaken een oplossing kunt zoeken.
Maar goed. Ik zou zeggen: neem een beetje afstand, want van daaruit vervallen de dagelijkse ergernissen en krijg je beter zicht op wat die essentie eigenlijk inhoudt. Van daaruit kun je altijd nog besluiten om óf in therapie te gaan, óf om uit zijn leven weg te wandelen. Die beslissing hoef je nu nog helemaal niet te nemen.
Het is helemaal niet nodig om nu al structuur aan te brengen in de warboel die nu in je hart zit. Mijn post was ook niet geschreven om je te overtuigen van de onjuistheid van je beslissing. Maar tussen de "goed zo's" en de "kies voor jezelf's" leek het me geen kwaad kunnen om even te kijken wat er nu ècht speelt en me af te vragen of daar nou de essentie van een relatie in zit.
Voor mij niet. Voor mij zit de essentie van mijn relatie in het gevoel dat ik met deze man oud wil worden, dat ik me bij deze man op mijn gemak voel, dat ik me thuis voel, gekoesterd voel en volledig geaccepteerd zoals ik ben. We hebben dezelfde toekomstvisie, we houden intens veel van elkaar en ik mis hem in al mijn vezels als ik niet bij hem ben. Dit is de man aan wie ik voor de rest van mijn leven verbonden wil zijn.
Ook in de periodes waarin ik me aan hem (en zijn laksheid en zijn passiviteit) erger, zit onder die ergernis dát gevoel. Als ik dat even niet voel, ga ik er terug naar op zoek.
Ik herken je (praktische) ergernis. Herken ook het gebrek aan initiatief en het gevoel daar altijd verantwoordelijk voor te "zijn" (is niet zo natuurlijk, dat is wat ik zo ervaar en hoe ik dat persoonlijk invul). Maar ik leef honderd keer liever samen met een man die ik af en toe moet aansporen om eens de afwas te doen of om eens zijn vrienden te bellen, dan dat ik samen zou leven met een man bij wie ik me niet zo volledig 100% thuis en mezelf kan voelen.
Voor de praktische zaken hebben we inmiddels gewoon oplossingen gevonden, waar we ons allebei gelukkig bij voelen. Hij is mij tegemoet gekomen door bepaalde standaarden aan te houden die voor mij belangrijk zijn, ik ben hem tegemoet gekomen door te accepteren dat de andere dingen te accepteren (en door te accepteren dat hij de dingen die hij doet op zijn manier doet ). Ik vond het heel moeilijk om die dingen uit handen te geven, maar het werkt wel.
Ik kan niet in jouw hart kijken, ik kan niet zien in hoeverre jouw ergernis aan hem los staat van je gevoelens van liefde of in hoeverre ze misschien wel veroorzaakt worden door een gebrek daaraan. Of hoe het überhaupt zit met de essentie van jullie relatie. Laat staan dat ik daar een oordeel over zou kunnen vellen. Maar ik kan wel vertellen hoe het voor mij werkt. En voor mij geldt dat als de essentie van de relatie goed is, je voor de praktische zaken een oplossing kunt zoeken.
Maar goed. Ik zou zeggen: neem een beetje afstand, want van daaruit vervallen de dagelijkse ergernissen en krijg je beter zicht op wat die essentie eigenlijk inhoudt. Van daaruit kun je altijd nog besluiten om óf in therapie te gaan, óf om uit zijn leven weg te wandelen. Die beslissing hoef je nu nog helemaal niet te nemen.
maandag 23 mei 2011 om 12:09
quote:qwertuu schreef op 23 mei 2011 @ 12:01:
Ik denk dat nu even afstand nemen wel goed is hoor. Dáár zou ik niet aan twijfelen. Maar ik denk dat je je vriend onderschat. Hij zal misschien niet volgens jouw standaarden leven, maar er zijn er maar héél weinig die het niet blijken te redden als ze er opeens alleen voor komen te staan.
Het is helemaal niet nodig om nu al structuur aan te brengen in de warboel die nu in je hart zit. Mijn post was ook niet geschreven om je te overtuigen van de onjuistheid van je beslissing. Maar tussen de "goed zo's" en de "kies voor jezelf's" leek het me geen kwaad kunnen om even te kijken wat er nu ècht speelt en me af te vragen of daar nou de essentie van een relatie in zit.
Voor mij niet. Voor mij zit de essentie van mijn relatie in het gevoel dat ik met deze man oud wil worden, dat ik me bij deze man op mijn gemak voel, dat ik me thuis voel, gekoesterd voel en volledig geaccepteerd zoals ik ben. We hebben dezelfde toekomstvisie, we houden intens veel van elkaar en ik mis hem in al mijn vezels als ik niet bij hem ben. Dit is de man aan wie ik voor de rest van mijn leven verbonden wil zijn.
Ook in de periodes waarin ik me aan hem (en zijn laksheid en zijn passiviteit) erger, zit onder die ergernis dát gevoel. Als ik dat even niet voel, ga ik er terug naar op zoek.
Ik herken je (praktische) ergernis. Herken ook het gebrek aan initiatief en het gevoel daar altijd verantwoordelijk voor te "zijn" (is niet zo natuurlijk, dat is wat ik zo ervaar en hoe ik dat persoonlijk invul). Maar ik leef honderd keer liever samen met een man die ik af en toe moet aansporen om eens de afwas te doen of om eens zijn vrienden te bellen, dan dat ik samen zou leven met een man bij wie ik me niet zo volledig 100% thuis en mezelf kan voelen.
Voor de praktische zaken hebben we inmiddels gewoon oplossingen gevonden, waar we ons allebei gelukkig bij voelen. Hij is mij tegemoet gekomen door bepaalde standaarden aan te houden die voor mij belangrijk zijn, ik ben hem tegemoet gekomen door te accepteren dat de andere dingen te accepteren (en door te accepteren dat hij de dingen die hij doet op zijn manier doet ). Ik vond het heel moeilijk om die dingen uit handen te geven, maar het werkt wel.
Ik kan niet in jouw hart kijken, ik kan niet zien in hoeverre jouw ergernis aan hem los staat van je gevoelens van liefde of in hoeverre ze misschien wel veroorzaakt worden door een gebrek daaraan. Of hoe het überhaupt zit met de essentie van jullie relatie. Laat staan dat ik daar een oordeel over zou kunnen vellen. Maar ik kan wel vertellen hoe het voor mij werkt. En voor mij geldt dat als de essentie van de relatie goed is, je voor de praktische zaken een oplossing kunt zoeken.
Maar goed. Ik zou zeggen: neem een beetje afstand, want van daaruit vervallen de dagelijkse ergernissen en krijg je beter zicht op wat die essentie eigenlijk inhoudt. Van daaruit kun je altijd nog besluiten om óf in therapie te gaan, óf om uit zijn leven weg te wandelen. Die beslissing hoef je nu nog helemaal niet te nemen.
Weet je wat het ook is, los van hem. Ik ben nog zo jong. Hij is 11 jaar ouder dan ik, en ik ben van uit mijn ouders naar hem verhuisd.
Hij heeft gefeest en relaties gehad en nu wilt hij gewoon een rustige relatie. Ik ook, maar ik wil ook nog reizen, en uitgaan en verbouwen en weutikveulwat allemaal. Ik wil heel veel, en hij, hij wil vooral mij. En dan slaat het me soms om de keel. Hij wil verder niets meer, ja, z'n studie afronden, en goed zijn in z'n werk. Maar dat is hij al, en dat zal die ook altijd blijven, maar voor de toekomst, heeft hij geen ideeën. En als ik zeg, ik wil naar rechts dan gaat ie mee, als het de volgende dag links is dan gaat ie ook mee.
Ik denk dat nu even afstand nemen wel goed is hoor. Dáár zou ik niet aan twijfelen. Maar ik denk dat je je vriend onderschat. Hij zal misschien niet volgens jouw standaarden leven, maar er zijn er maar héél weinig die het niet blijken te redden als ze er opeens alleen voor komen te staan.
Het is helemaal niet nodig om nu al structuur aan te brengen in de warboel die nu in je hart zit. Mijn post was ook niet geschreven om je te overtuigen van de onjuistheid van je beslissing. Maar tussen de "goed zo's" en de "kies voor jezelf's" leek het me geen kwaad kunnen om even te kijken wat er nu ècht speelt en me af te vragen of daar nou de essentie van een relatie in zit.
Voor mij niet. Voor mij zit de essentie van mijn relatie in het gevoel dat ik met deze man oud wil worden, dat ik me bij deze man op mijn gemak voel, dat ik me thuis voel, gekoesterd voel en volledig geaccepteerd zoals ik ben. We hebben dezelfde toekomstvisie, we houden intens veel van elkaar en ik mis hem in al mijn vezels als ik niet bij hem ben. Dit is de man aan wie ik voor de rest van mijn leven verbonden wil zijn.
Ook in de periodes waarin ik me aan hem (en zijn laksheid en zijn passiviteit) erger, zit onder die ergernis dát gevoel. Als ik dat even niet voel, ga ik er terug naar op zoek.
Ik herken je (praktische) ergernis. Herken ook het gebrek aan initiatief en het gevoel daar altijd verantwoordelijk voor te "zijn" (is niet zo natuurlijk, dat is wat ik zo ervaar en hoe ik dat persoonlijk invul). Maar ik leef honderd keer liever samen met een man die ik af en toe moet aansporen om eens de afwas te doen of om eens zijn vrienden te bellen, dan dat ik samen zou leven met een man bij wie ik me niet zo volledig 100% thuis en mezelf kan voelen.
Voor de praktische zaken hebben we inmiddels gewoon oplossingen gevonden, waar we ons allebei gelukkig bij voelen. Hij is mij tegemoet gekomen door bepaalde standaarden aan te houden die voor mij belangrijk zijn, ik ben hem tegemoet gekomen door te accepteren dat de andere dingen te accepteren (en door te accepteren dat hij de dingen die hij doet op zijn manier doet ). Ik vond het heel moeilijk om die dingen uit handen te geven, maar het werkt wel.
Ik kan niet in jouw hart kijken, ik kan niet zien in hoeverre jouw ergernis aan hem los staat van je gevoelens van liefde of in hoeverre ze misschien wel veroorzaakt worden door een gebrek daaraan. Of hoe het überhaupt zit met de essentie van jullie relatie. Laat staan dat ik daar een oordeel over zou kunnen vellen. Maar ik kan wel vertellen hoe het voor mij werkt. En voor mij geldt dat als de essentie van de relatie goed is, je voor de praktische zaken een oplossing kunt zoeken.
Maar goed. Ik zou zeggen: neem een beetje afstand, want van daaruit vervallen de dagelijkse ergernissen en krijg je beter zicht op wat die essentie eigenlijk inhoudt. Van daaruit kun je altijd nog besluiten om óf in therapie te gaan, óf om uit zijn leven weg te wandelen. Die beslissing hoef je nu nog helemaal niet te nemen.
Weet je wat het ook is, los van hem. Ik ben nog zo jong. Hij is 11 jaar ouder dan ik, en ik ben van uit mijn ouders naar hem verhuisd.
Hij heeft gefeest en relaties gehad en nu wilt hij gewoon een rustige relatie. Ik ook, maar ik wil ook nog reizen, en uitgaan en verbouwen en weutikveulwat allemaal. Ik wil heel veel, en hij, hij wil vooral mij. En dan slaat het me soms om de keel. Hij wil verder niets meer, ja, z'n studie afronden, en goed zijn in z'n werk. Maar dat is hij al, en dat zal die ook altijd blijven, maar voor de toekomst, heeft hij geen ideeën. En als ik zeg, ik wil naar rechts dan gaat ie mee, als het de volgende dag links is dan gaat ie ook mee.
maandag 23 mei 2011 om 12:28
quote:aluminiumfolie schreef op 23 mei 2011 @ 12:09:
En als ik zeg, ik wil naar rechts dan gaat ie mee, als het de volgende dag links is dan gaat ie ook mee.
Doe mij zo'n vent!
Nee hoor, ik snap dat dat zuigt. En dat zou mij ook beklemmen. Iemand die zo nadrukkelijk "niets hoeft hoor, doe maar gewoon wat jij leuk vindt" is uiteindelijk gewoon een blok aan je been. Dat kan gedrag zijn, dat kan ook gewoon ledigheid zijn. Mijn echtgenoot kreeg het in het begin niet eens verzonnen, dat hij misschien ook wel eens iets zou willen. Uiteindelijk bleek hij wel degelijk vastomlijnde ideeën te hebben van wat hij wilde. Maar het heeft wel de nodige moeite gekost om dat eruit te krijgen. Intussen zijn we tien jaar verder en in dat opzicht veel gelijkwaardiger dan we waren. Maar dit zijn wel punten waar je aan kunt werken dus. Het kan best zijn dat hij zo gewend is om zijn wensen ondergeschikt te maken, dat hij niet eens meer weet dat hij wensen hééft.
Het kan ook zijn dat hij inderdaad niet meer wil dan bij jou zijn. In dat geval zou je ook kunnen proberen om een manier van omgaan met elkaar te vinden die gewoon wat minder zuigt. Als hij zijn blok-aan-je-been-gedrag aanpast en in plaats daarvan gewoon naast je gaat staan, op eigen benen, dan verandert de ledigheid nog niet, maar dan levert zijn gedrag wel een stuk minder ergernis op.
Het is niet gezegd dat hij dat allemaal ook kán hoor en het vraagt natuurlijk ook de nodige inspanning van jou (door hem nadrukkelijk de ruimte te laten die hij niet pakt en door hem nadrukkelijk uit te nodigen om van die ruimte gebruik te maken), maar dat is iets wat ik -als de essentie van de relatie verder goed is- wel eerst zou willen proberen. Maar ja, dan kom je dus wel weer eerst uit bij die kwestie van die essentie.
En als ik zeg, ik wil naar rechts dan gaat ie mee, als het de volgende dag links is dan gaat ie ook mee.
Doe mij zo'n vent!
Nee hoor, ik snap dat dat zuigt. En dat zou mij ook beklemmen. Iemand die zo nadrukkelijk "niets hoeft hoor, doe maar gewoon wat jij leuk vindt" is uiteindelijk gewoon een blok aan je been. Dat kan gedrag zijn, dat kan ook gewoon ledigheid zijn. Mijn echtgenoot kreeg het in het begin niet eens verzonnen, dat hij misschien ook wel eens iets zou willen. Uiteindelijk bleek hij wel degelijk vastomlijnde ideeën te hebben van wat hij wilde. Maar het heeft wel de nodige moeite gekost om dat eruit te krijgen. Intussen zijn we tien jaar verder en in dat opzicht veel gelijkwaardiger dan we waren. Maar dit zijn wel punten waar je aan kunt werken dus. Het kan best zijn dat hij zo gewend is om zijn wensen ondergeschikt te maken, dat hij niet eens meer weet dat hij wensen hééft.
Het kan ook zijn dat hij inderdaad niet meer wil dan bij jou zijn. In dat geval zou je ook kunnen proberen om een manier van omgaan met elkaar te vinden die gewoon wat minder zuigt. Als hij zijn blok-aan-je-been-gedrag aanpast en in plaats daarvan gewoon naast je gaat staan, op eigen benen, dan verandert de ledigheid nog niet, maar dan levert zijn gedrag wel een stuk minder ergernis op.
Het is niet gezegd dat hij dat allemaal ook kán hoor en het vraagt natuurlijk ook de nodige inspanning van jou (door hem nadrukkelijk de ruimte te laten die hij niet pakt en door hem nadrukkelijk uit te nodigen om van die ruimte gebruik te maken), maar dat is iets wat ik -als de essentie van de relatie verder goed is- wel eerst zou willen proberen. Maar ja, dan kom je dus wel weer eerst uit bij die kwestie van die essentie.
maandag 23 mei 2011 om 12:42
quote:qwertuu schreef op 23 mei 2011 @ 12:28:
[...]
Doe mij zo'n vent!
Nee hoor, ik snap dat dat zuigt. En dat zou mij ook beklemmen. Iemand die zo nadrukkelijk "niets hoeft hoor, doe maar gewoon wat jij leuk vindt" is uiteindelijk gewoon een blok aan je been. Dat kan gedrag zijn, dat kan ook gewoon ledigheid zijn. Mijn echtgenoot kreeg het in het begin niet eens verzonnen, dat hij misschien ook wel eens iets zou willen. Uiteindelijk bleek hij wel degelijk vastomlijnde ideeën te hebben van wat hij wilde. Maar het heeft wel de nodige moeite gekost om dat eruit te krijgen. Intussen zijn we tien jaar verder en in dat opzicht veel gelijkwaardiger dan we waren. Maar dit zijn wel punten waar je aan kunt werken dus. Het kan best zijn dat hij zo gewend is om zijn wensen ondergeschikt te maken, dat hij niet eens meer weet dat hij wensen hééft.
Het kan ook zijn dat hij inderdaad niet meer wil dan bij jou zijn. In dat geval zou je ook kunnen proberen om een manier van omgaan met elkaar te vinden die gewoon wat minder zuigt. Als hij zijn blok-aan-je-been-gedrag aanpast en in plaats daarvan gewoon naast je gaat staan, op eigen benen, dan verandert de ledigheid nog niet, maar dan levert zijn gedrag wel een stuk minder ergernis op.
Het is niet gezegd dat hij dat allemaal ook kán hoor en het vraagt natuurlijk ook de nodige inspanning van jou (door hem nadrukkelijk de ruimte te laten die hij niet pakt en door hem nadrukkelijk uit te nodigen om van die ruimte gebruik te maken), maar dat is iets wat ik -als de essentie van de relatie verder goed is- wel eerst zou willen proberen. Maar ja, dan kom je dus wel weer eerst uit bij die kwestie van die essentie.
Ik heb nu een psycholoog gemaild.
Ik heb hem gezegd dat ik dit wil proberen, om te kijken of we er wat van kunnen maken. Dat betekend dus niet dat we bij elkaar blijven en bladieblabladaldhshd
De komende weken ga ik mijn spullen in pakken hier, en hopen dat we snel terecht kunnen. In de tussentijd staan wij op pauze.
En dan ga ik verhuizen en dan zien we wel weer.
Ik wil gewoon absoluut niet toezeggen dat ik bij hem blijf. Het enige waar ik zeker van ben is dat ik hier weg ga, en dat ik van hem houd. We gaan naar zo'n peut, en daar zal ik me inzetten om er achter te komen wat we/ik willen en dat zal hij ook moeten doen.
Voor de rest weet ik het niet. Ik ga vooral heel erg veel huilen, want of we nou bij elkaar blijven of niet, ik ga zo veel achter laten.
[...]
Doe mij zo'n vent!
Nee hoor, ik snap dat dat zuigt. En dat zou mij ook beklemmen. Iemand die zo nadrukkelijk "niets hoeft hoor, doe maar gewoon wat jij leuk vindt" is uiteindelijk gewoon een blok aan je been. Dat kan gedrag zijn, dat kan ook gewoon ledigheid zijn. Mijn echtgenoot kreeg het in het begin niet eens verzonnen, dat hij misschien ook wel eens iets zou willen. Uiteindelijk bleek hij wel degelijk vastomlijnde ideeën te hebben van wat hij wilde. Maar het heeft wel de nodige moeite gekost om dat eruit te krijgen. Intussen zijn we tien jaar verder en in dat opzicht veel gelijkwaardiger dan we waren. Maar dit zijn wel punten waar je aan kunt werken dus. Het kan best zijn dat hij zo gewend is om zijn wensen ondergeschikt te maken, dat hij niet eens meer weet dat hij wensen hééft.
Het kan ook zijn dat hij inderdaad niet meer wil dan bij jou zijn. In dat geval zou je ook kunnen proberen om een manier van omgaan met elkaar te vinden die gewoon wat minder zuigt. Als hij zijn blok-aan-je-been-gedrag aanpast en in plaats daarvan gewoon naast je gaat staan, op eigen benen, dan verandert de ledigheid nog niet, maar dan levert zijn gedrag wel een stuk minder ergernis op.
Het is niet gezegd dat hij dat allemaal ook kán hoor en het vraagt natuurlijk ook de nodige inspanning van jou (door hem nadrukkelijk de ruimte te laten die hij niet pakt en door hem nadrukkelijk uit te nodigen om van die ruimte gebruik te maken), maar dat is iets wat ik -als de essentie van de relatie verder goed is- wel eerst zou willen proberen. Maar ja, dan kom je dus wel weer eerst uit bij die kwestie van die essentie.
Ik heb nu een psycholoog gemaild.
Ik heb hem gezegd dat ik dit wil proberen, om te kijken of we er wat van kunnen maken. Dat betekend dus niet dat we bij elkaar blijven en bladieblabladaldhshd
De komende weken ga ik mijn spullen in pakken hier, en hopen dat we snel terecht kunnen. In de tussentijd staan wij op pauze.
En dan ga ik verhuizen en dan zien we wel weer.
Ik wil gewoon absoluut niet toezeggen dat ik bij hem blijf. Het enige waar ik zeker van ben is dat ik hier weg ga, en dat ik van hem houd. We gaan naar zo'n peut, en daar zal ik me inzetten om er achter te komen wat we/ik willen en dat zal hij ook moeten doen.
Voor de rest weet ik het niet. Ik ga vooral heel erg veel huilen, want of we nou bij elkaar blijven of niet, ik ga zo veel achter laten.
maandag 23 mei 2011 om 12:52
TO,
ik heb alles doorgenomen, maar ik zie wat tegenstrijdigheden die me opvallen. Even wat stukjes quoten uit jou reacties:
quote:
...de vraag is of hij die rol ook kan loslaten als ik weg ben. En dus zelf zijn verantwoordelijkheid neemt enzo.
Ik ben bang dat ik hem hoop geef, dat het weer beter wordt, terwijl dat niet hoeft te gebeuren. En het enige wat ie wil is mij, hij wil geen persoonlijke groei ofzo, doordat hij in therapie heeft gezeten. Hij zou dat alleen voor mij doen
Ik lees dat jij soms nog wel het idee hebt dat jullie in de toekomst weer samenkomen, maar nu en voorlopig wil je vrij zijn. Ik begrijp niet waarom je hem laat doorleven op valse hoop.
Ook maak ik op dat je je zorgen maakt of hij wel goed voor zichzelf/zijn huis/de katten zorgt. Echter, even later schrijf je: '"Ik ga er van uit dat hij gewoon z'n verantwoordelijkheid neemt". Waar maak je je dan precies zorgen over? De man is volwassen, en sorry maar ik vind dat je hem aan het lijntje houd.
Laat hem vrij, dan heeft hij ook de kans om zijn eigen leven weer op de rit te zetten en verder te kijken. Mocht het foute boel zijn dan is het zijn eigen taak om hulp in te schakelen, niet die van jou. Hij is bovendien niet alleen, ik lees dat hij bijv. ook vrienden heeft.
Ik begrijp dat het een lastige situatie is omdat je iets achter je laat. Focus je dan op het nieuwe wat er komen gaat!
panter
ik heb alles doorgenomen, maar ik zie wat tegenstrijdigheden die me opvallen. Even wat stukjes quoten uit jou reacties:
quote:
...de vraag is of hij die rol ook kan loslaten als ik weg ben. En dus zelf zijn verantwoordelijkheid neemt enzo.
Ik ben bang dat ik hem hoop geef, dat het weer beter wordt, terwijl dat niet hoeft te gebeuren. En het enige wat ie wil is mij, hij wil geen persoonlijke groei ofzo, doordat hij in therapie heeft gezeten. Hij zou dat alleen voor mij doen
Ik lees dat jij soms nog wel het idee hebt dat jullie in de toekomst weer samenkomen, maar nu en voorlopig wil je vrij zijn. Ik begrijp niet waarom je hem laat doorleven op valse hoop.
Ook maak ik op dat je je zorgen maakt of hij wel goed voor zichzelf/zijn huis/de katten zorgt. Echter, even later schrijf je: '"Ik ga er van uit dat hij gewoon z'n verantwoordelijkheid neemt". Waar maak je je dan precies zorgen over? De man is volwassen, en sorry maar ik vind dat je hem aan het lijntje houd.
Laat hem vrij, dan heeft hij ook de kans om zijn eigen leven weer op de rit te zetten en verder te kijken. Mocht het foute boel zijn dan is het zijn eigen taak om hulp in te schakelen, niet die van jou. Hij is bovendien niet alleen, ik lees dat hij bijv. ook vrienden heeft.
Ik begrijp dat het een lastige situatie is omdat je iets achter je laat. Focus je dan op het nieuwe wat er komen gaat!
panter
maandag 23 mei 2011 om 12:55
quote:panter308 schreef op 23 mei 2011 @ 12:52:
TO,
ik heb alles doorgenomen, maar ik zie wat tegenstrijdigheden die me opvallen. Even wat stukjes quoten uit jou reacties:
[...]
Ik lees dat jij soms nog wel het idee hebt dat jullie in de toekomst weer samenkomen, maar nu en voorlopig wil je vrij zijn. Ik begrijp niet waarom je hem laat doorleven op valse hoop.
Ook maak ik op dat je je zorgen maakt of hij wel goed voor zichzelf/zijn huis/de katten zorgt. Echter, even later schrijf je: '"Ik ga er van uit dat hij gewoon z'n verantwoordelijkheid neemt". Waar maak je je dan precies zorgen over? De man is volwassen, en sorry maar ik vind dat je hem aan het lijntje houd.
Laat hem vrij, dan heeft hij ook de kans om zijn eigen leven weer op de rit te zetten en verder te kijken. Mocht het foute boel zijn dan is het zijn eigen taak om hulp in te schakelen, niet die van jou. Hij is bovendien niet alleen, ik lees dat hij bijv. ook vrienden heeft.
Ik begrijp dat het een lastige situatie is omdat je iets achter je laat. Focus je dan op het nieuwe wat er komen gaat!
panter
Jep, dat is tegenstrijdig. En eigenlijk moet er staan 'ik hoop dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt'....
Ik was/ben degene die het wilde uitmaken. Hij wilt nog in therapie. Als ik daar mee misschien wat verder komt en hij ook dan doe ik dat.
Ik weet het ook allemaal niet meer hoor.
TO,
ik heb alles doorgenomen, maar ik zie wat tegenstrijdigheden die me opvallen. Even wat stukjes quoten uit jou reacties:
[...]
Ik lees dat jij soms nog wel het idee hebt dat jullie in de toekomst weer samenkomen, maar nu en voorlopig wil je vrij zijn. Ik begrijp niet waarom je hem laat doorleven op valse hoop.
Ook maak ik op dat je je zorgen maakt of hij wel goed voor zichzelf/zijn huis/de katten zorgt. Echter, even later schrijf je: '"Ik ga er van uit dat hij gewoon z'n verantwoordelijkheid neemt". Waar maak je je dan precies zorgen over? De man is volwassen, en sorry maar ik vind dat je hem aan het lijntje houd.
Laat hem vrij, dan heeft hij ook de kans om zijn eigen leven weer op de rit te zetten en verder te kijken. Mocht het foute boel zijn dan is het zijn eigen taak om hulp in te schakelen, niet die van jou. Hij is bovendien niet alleen, ik lees dat hij bijv. ook vrienden heeft.
Ik begrijp dat het een lastige situatie is omdat je iets achter je laat. Focus je dan op het nieuwe wat er komen gaat!
panter
Jep, dat is tegenstrijdig. En eigenlijk moet er staan 'ik hoop dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt'....
Ik was/ben degene die het wilde uitmaken. Hij wilt nog in therapie. Als ik daar mee misschien wat verder komt en hij ook dan doe ik dat.
Ik weet het ook allemaal niet meer hoor.
maandag 23 mei 2011 om 12:59
Och meisje toch. Treur daar maar gewoon over hoor, want dat is natuurlijk hoe dan ook moeilijk en zwaar.
Wat mij helpt als ik zo verdrietig ben, is om naast dat verdriet maar gewoon toe te laten, ook te proberen om over dat verdriet heen te kijken. Worst case scenario is dat deze mensen en je huisdieren blijvend uit je leven verdwijnen. Dat is gewoon ontzettend verdrietig, maar op lange termijn biedt je dat wel de kans om op te bouwen wat je op wíl bouwen. Maar misschien laat je de mensen (en je huisdieren) niet achter, maar alleen de negatieve patronen. En dan is afscheid nemen opeens een stuk minder moeilijk, toch?
Hoef je nu niet aan te denken allemaal, wees nu maar gewoon verdrietig en in de war. Maar als je dan toch denkt aan de toekomst en in verwarring raakt, houd dan vast aan de gedachte dat hoe het ook gaat lopen, er altijd voor elke deur die je sluit ook weer eentje open gaat.
Sterkte met inpakken en met huilen.
Wat mij helpt als ik zo verdrietig ben, is om naast dat verdriet maar gewoon toe te laten, ook te proberen om over dat verdriet heen te kijken. Worst case scenario is dat deze mensen en je huisdieren blijvend uit je leven verdwijnen. Dat is gewoon ontzettend verdrietig, maar op lange termijn biedt je dat wel de kans om op te bouwen wat je op wíl bouwen. Maar misschien laat je de mensen (en je huisdieren) niet achter, maar alleen de negatieve patronen. En dan is afscheid nemen opeens een stuk minder moeilijk, toch?
Hoef je nu niet aan te denken allemaal, wees nu maar gewoon verdrietig en in de war. Maar als je dan toch denkt aan de toekomst en in verwarring raakt, houd dan vast aan de gedachte dat hoe het ook gaat lopen, er altijd voor elke deur die je sluit ook weer eentje open gaat.
Sterkte met inpakken en met huilen.
maandag 23 mei 2011 om 13:04
@ Panter: Aan het lijntje houden is voor mij: in therapie gaan met de belofte dat je er alleen maar vol voor gaat om het te laten slagen.
Hij wil alleen maar háár. Therapie kan ervoor zorgen dat ze weer samen komen, maar kan er ook voor zorgen dat hij op een wat betere manier afscheid van haar kan nemen. Als het zelfs na therapie niet werkt, dan werkt het ècht niet. Het kan makkelijker zijn voor hem om zich daarbij neer te leggen als dat ook door een derde geconstateerd wordt.
Ik zie dat dus niet als "aan het lijntje houden". Ik zie dat als jezelf èn hem gunnen het tot de bodem uit te zoeken, voor je een besluit neemt. Dat doet meer recht aan de liefde die er is (was?) dan gewoon maar weg lopen.
Hij wil alleen maar háár. Therapie kan ervoor zorgen dat ze weer samen komen, maar kan er ook voor zorgen dat hij op een wat betere manier afscheid van haar kan nemen. Als het zelfs na therapie niet werkt, dan werkt het ècht niet. Het kan makkelijker zijn voor hem om zich daarbij neer te leggen als dat ook door een derde geconstateerd wordt.
Ik zie dat dus niet als "aan het lijntje houden". Ik zie dat als jezelf èn hem gunnen het tot de bodem uit te zoeken, voor je een besluit neemt. Dat doet meer recht aan de liefde die er is (was?) dan gewoon maar weg lopen.
maandag 23 mei 2011 om 13:05
quote:aluminiumfolie schreef op 23 mei 2011 @ 12:55:
[...]
Jep, dat is tegenstrijdig. En eigenlijk moet er staan 'ik hoop dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt'....
Ik was/ben degene die het wilde uitmaken. Hij wilt nog in therapie. Als ik daar mee misschien wat verder komt en hij ook dan doe ik dat.
Ik weet het ook allemaal niet meer hoor.Wil hij in therapie voor zichzelf (want ik las eerder dat hij dat niet wilde)? Of bedoel je relatietherapie (sorry ik heb missch even overheen gelezen)
[...]
Jep, dat is tegenstrijdig. En eigenlijk moet er staan 'ik hoop dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt'....
Ik was/ben degene die het wilde uitmaken. Hij wilt nog in therapie. Als ik daar mee misschien wat verder komt en hij ook dan doe ik dat.
Ik weet het ook allemaal niet meer hoor.Wil hij in therapie voor zichzelf (want ik las eerder dat hij dat niet wilde)? Of bedoel je relatietherapie (sorry ik heb missch even overheen gelezen)
maandag 23 mei 2011 om 13:06
quote:qwertuu schreef op 23 mei 2011 @ 13:04:
@ Panter: Aan het lijntje houden is voor mij: in therapie gaan met de belofte dat je er alleen maar vol voor gaat om het te laten slagen. (....)
.Ok. Dat standpunt begrijp ik, althans ik maak op dat hij heeft gezegd dat hij in relatietherapie wilt, onder een soort voorwaarde dat TO en hij ernaar toewerken dat ze bij elkaar blijven....(?) Dat is natuurlijk te bezien. Als TO zich er prettig bij voelt een dergelijke therapie aan te gaan met hem, dan is het het proberen waard natuurlijk.
@ Panter: Aan het lijntje houden is voor mij: in therapie gaan met de belofte dat je er alleen maar vol voor gaat om het te laten slagen. (....)
.Ok. Dat standpunt begrijp ik, althans ik maak op dat hij heeft gezegd dat hij in relatietherapie wilt, onder een soort voorwaarde dat TO en hij ernaar toewerken dat ze bij elkaar blijven....(?) Dat is natuurlijk te bezien. Als TO zich er prettig bij voelt een dergelijke therapie aan te gaan met hem, dan is het het proberen waard natuurlijk.
maandag 23 mei 2011 om 13:15
Alu, je gaat al uit elkaar, qua wonen. De therapie zou ik niet doen als ik jou was, nu niet in ieder geval maar je kunt toch kijken waar het heen gaat als je niet meer bij elkaar woont?
Persoonlijk zou ik het een rotidee vinden om eerst samen te wonen en dan niet meer maar wel een relatie te hebben maar goed, dat ben ik, wie weet werkt het voor jullie wel.
Je hoeft toch niet nú te beslissen?
Persoonlijk zou ik het een rotidee vinden om eerst samen te wonen en dan niet meer maar wel een relatie te hebben maar goed, dat ben ik, wie weet werkt het voor jullie wel.
Je hoeft toch niet nú te beslissen?
maandag 23 mei 2011 om 13:40
Bij mij betekent "pauze" dat je daarna óf weer op "play" kunt drukken, óf op "stop". Pauze betekent voor mij: even afstand nemen. Dat kan figuurlijk zijn, maar ook letterlijk, door even uit de situatie te stappen. En door dus tijdelijk ergens anders te gaan wonen. Ik lees nergens dat het definitief uit is en ik lees ook nergens dat als het weer aan zou gaan, er nooit meer samengewoond gaat worden.
Dat je dat soort dingen een rotidee vindt, wil niet zeggen dat je ze dús niet uit moet voeren. Ik vind het ook een rotidee om vast te lopen in mijn relatie en in crisis te belanden. En toch kan dat gewoon gebeuren. En dat hoeft niet eens negatief uit te pakken, als je er op een verstandige manier mee om gaat. Ik zou me dan niet laten weerhouden van stappen die voor mij als noodzaak voelen, omdat de ander dat een rotidee vindt. Noch zou ik me laten pushen om verder te lopen dan ik wil, omdat het zo'n rotidee is om even apart te gaan wonen. Tuurlijk is dat een rotidee, maar dat iets een rotidee is, maakt het nog geen goede motivatie om het dan maar helemaal uit te maken. (Of om het dan maar aan te houden en bij elkaar te blijven wonen.)
Ik ken in mijn omgeving stellen bij wie zo'n tijdelijke break (inclusief ergens anders gaan wonen) het definitieve einde inluidde. Maar ik ken net zo goed stellen die daardoor teruggebracht werden naar de essentie van hun relatie, waarna ze 'm op een gelukkiger wijze voort konden zetten.
Dat je dat soort dingen een rotidee vindt, wil niet zeggen dat je ze dús niet uit moet voeren. Ik vind het ook een rotidee om vast te lopen in mijn relatie en in crisis te belanden. En toch kan dat gewoon gebeuren. En dat hoeft niet eens negatief uit te pakken, als je er op een verstandige manier mee om gaat. Ik zou me dan niet laten weerhouden van stappen die voor mij als noodzaak voelen, omdat de ander dat een rotidee vindt. Noch zou ik me laten pushen om verder te lopen dan ik wil, omdat het zo'n rotidee is om even apart te gaan wonen. Tuurlijk is dat een rotidee, maar dat iets een rotidee is, maakt het nog geen goede motivatie om het dan maar helemaal uit te maken. (Of om het dan maar aan te houden en bij elkaar te blijven wonen.)
Ik ken in mijn omgeving stellen bij wie zo'n tijdelijke break (inclusief ergens anders gaan wonen) het definitieve einde inluidde. Maar ik ken net zo goed stellen die daardoor teruggebracht werden naar de essentie van hun relatie, waarna ze 'm op een gelukkiger wijze voort konden zetten.
