Enorm in de war

Vorige maand maakte mijn vriend het opeens uit. We zaten in een wat lastiger pakket, omdat onze levens, door werk, opeens compleet veranderden van elkaar. Hij was veel in het buitenland en ik startte bij een nieuwe baan door een carrière switch. Deze breuk is niet op een al te leuke manier verlopen, waardoor we in de maand die hierop volgde geen contact hebben gehad.

Sinds een week hebben we contact via de mail. Dit begon zeer zakelijk, totdat hij vroeg of hij mij mocht bellen. Prima, het geheel was inmiddels een paar weken achter de rug en ik zat nog steeds in mijn maag met hetgeen er was gebeurd. Zo gezegd, zo gedaan, we hebben uren aan de telefoon gezeten en we hebben letterlijk alles uitgepraat; totdat we beiden op een punt stonden dat we ook andere verplichtingen hadden, maar beiden ook moeite hadden met ophangen. Mijn ex heeft in dit gesprek uitgesproken dat hij het er nog steeds moeilijk mee heeft, dat hij merkte dat de gevoelens er nog steeds zijn en het pijn doet dat het opeens zo extreem geklapt is. Hij gaf aan dat hij niet snapt dat het zo heeft moeten lopen tussen ons.

Persoonlijk merk ik nu aan mezelf dat het mij enorm veel doet. Nu nog meer dan voor het contact; mijn gevoelens voor hem staan weer algeheel op de voorgrond. (Voordat we contact hadden zat hij, hetgeen dat er was gebeurd en mijn gevoelens richting hem ook nog dagelijks in mijn hoofd, maar nu is het vergroot, door het contact, misschien door de hoop die hij mij geeft). In het telefoongesprek hebben we gesteld dat we beiden niet zomaar willen dat het 'opeens weer goed is', ondanks het gevoel dat we beiden nog hebben. We willen niet dat deze ruzie en breuk opeens onder het vloerkleed geschoven worden, maar er iets van leren, en aankijken of en wat er nog over is tussen ons. De gesprekken die we nu hebben gaan daarentegen juist weer over leuke, alledaagse, dingen.

Toch ben ik in de war, bang om weer gekwetst te worden. Mijn gevoel zegt nu enorm sterk dat ik 'naar hem toe moet rennen'. Ik probeer mezelf in te houden, niet te hard van stapel te lopen, maar ook aan te kijken wat zijn motivatie is, hoe sterk hij dit wil. Het moet immers van twee kanten komen. Waarom ik dit hier schrijf, ik denk dat ik het even van mezelf af moet gooien. Enerzijds ben ik mega happy, anderzijds ben ik (als ik heel erg eerlijk ben) toch nog wat nerveus en ietwat onzeker door hetgeen er een maand geleden heeft plaats gevonden. Daarbij stelde hij dat ondanks zijn gevoel hij het nog wel aan wil kijken. Wat is nu wijs?

Daarbij, ter info, we zijn beiden in de 30 en het is niet onze eerste relatie.

Doreia schreef: ↑

22-03-2018 21:16

Kijk dus vooral praktisch naar waaróm het uit is gegaan en of dat nog te wijzigen valt.

Ja, daar heb je een heel erg goed punt. We zijn gezamenlijk tot een paar conclusies gekomen. We zijn twee mensen die enorm goed (en makkelijk) met elkaar kunnen praten, maar toch spraken we 'lastigere zaken' niet uit. Kleine ruzies en argumenten waren als sneeuw voor de zon verdwenen zodra we weer bij elkaar waren, maar kwamen terug op de momenten dat we elkaar een poos niet zagen. Dit zorgde voor de nodige irritaties over en weer. Achteraf gezien voelt dit enorm stom. Maar ik wil mezelf er wel bewust van zijn en niet zomaar, puur op dat 'oh we vinden elkaar nog lief' gevoel maar zeggen dat het direct weer goed is tussen ons. Als het weer opbloeit dan moet het eigenlijk wel een compleet nieuwe start zijn, geen voortborduursel op hetgeen we hadden.