Relaties
alle pijlers
Ervaring met relatietherapie?
maandag 7 november 2011 om 20:44
Ik ben nu bijna vier jaar samen met mijn vriend en samen hebben we een dochtertje van acht maanden. Eigenlijk gaat het al niet zo goed tussen ons sinds ik zwanger was en we verhuisd zijn naar een groter huis (dat viel toevallig samen). Het is denk ik niet dat de problemen tussen ons toen zijn begonnen, maar dat ze toen zichtbaar zijn geworden. In het begin waren we natuurlijk verliefd, we woonden samen in mijn kleine huisje hadden nauwelijks verantwoordelijkheden samen, konden doen en laten wat we wilden. Sinds mijn zwangerschap en de zorg voor ons (grote) huis is dat eigenlijk veranderd. Om een heel lang verhaal kort te maken: mijn vriend heeft in zijn leven niet zo geleerd samen te leven, om echt te delen. Daarnaast staat hij heel slecht in contact met zijn gevoel en is het moeilijk om echt dichtbij hem te komen. Dat was natuurlijk altijd al een beetje zo, maar op een 1 of andere manier viel dat niet zo op in onze relatie. Sinds we een leven vol verantwoordelijkheden hebben is dat dus naar de oppervlakte gekomen. Hij is eigenlijk doorgegaan met zijn eigen gang gaan, voelt zich vaak beknot in zijn vrijheid maar communiceert daar verder nauwelijks over. Ik voel zijn constante ontevredenheid, maar moet uit hem trekken waar dat vandaan komt. Ik voel me absoluut niet samen met hem, en dat maakt me verschrikkelijk verdrietig. Ik geef hem heel veel vrijheid, hij is 2 maanden na de geboorte van onze dochter al een paar dagen naar Griekenland geweest zonder ons. Ik vind dat echt prima. Dat is het dus niet. Gelukkig ben ik heel open en praat er veel met hem over. Ik sta nu op het punt dat er echt iets moet gebeuren en dat is hij uiteindelijk ook met me eens. Als ik hem laat weten hoe eenzaam ik me soms voel, voelt hij zich vaak aangevallen. Het is dus heel moeilijk om nog een normaal gesprek over de situatie te voeren met elkaar. Voor alle duidelijkheid: we kunnen ook nog gelukkig met elkaar zijn en van elkaar genieten, we vechten elkaar dus echt niet de tent uit. Maar ik voel me dus zo alleen soms en merk dat ik de afgelopen jaren veranderd ben, passiever ben, ongelukkiger. Mijn relatie voelt zwaar en kost me bergen energie. En ik trek het gewoon niet meer! Natuurlijk wil ik graag verder met mijn vriend, we hebben een dochtertje, een huis, ik houd ergens nog heel veel van hem. Maar zo met hem doorgaan is echt geen optie.
Als ik het zo teruglees is het misschien niet eens zo'n helder verhaal, maar waar ik eigenlijk naar op zoek ben is naar verhalen over relatietherapie. Heeft het jullie geholpen? Waar let je op als je een eerste gesprek met de therapeut hebt? Mijn vriend zit ook nog in individuele therapie (sinds kort, voor hem een enorme stap) en ik vraag me ook af of het handig is om de relatietherapie daarnaast te doen. Hij is niet helemaal tevreden over de therapie, dus misschien is het sowieso goed om eens naar een andere therapeut uit te kijken. Ik zou het ook fijn vinden om zelf eens apart met een therapeut te praten, want ik ben soms zelf ook gewoon de kluts kwijt.
Alvast bedankt voor het meedenken!
Als ik het zo teruglees is het misschien niet eens zo'n helder verhaal, maar waar ik eigenlijk naar op zoek ben is naar verhalen over relatietherapie. Heeft het jullie geholpen? Waar let je op als je een eerste gesprek met de therapeut hebt? Mijn vriend zit ook nog in individuele therapie (sinds kort, voor hem een enorme stap) en ik vraag me ook af of het handig is om de relatietherapie daarnaast te doen. Hij is niet helemaal tevreden over de therapie, dus misschien is het sowieso goed om eens naar een andere therapeut uit te kijken. Ik zou het ook fijn vinden om zelf eens apart met een therapeut te praten, want ik ben soms zelf ook gewoon de kluts kwijt.
Alvast bedankt voor het meedenken!
maandag 7 november 2011 om 21:21
Mijn man en ik hebben relatietherapie gehad en dat heeft ons erg geholpen. Wij hebben er op een heel andere manier leren communiceren.
Mijn man heeft ook individuele therapie gehad overigens.
Ik vond het heel fijn om twee therapeuten te hebben, een man en een vrouw. We zaten dus mijn zijn vieren in de kamer. Verder is het natuurlijk belangrijk dat het enigszins klikt. De tarieven schijnen wel uiteen te lopen trouwens, die van ons hadden een inkomensafhankelijk tarief.
Mijn man heeft ook individuele therapie gehad overigens.
Ik vond het heel fijn om twee therapeuten te hebben, een man en een vrouw. We zaten dus mijn zijn vieren in de kamer. Verder is het natuurlijk belangrijk dat het enigszins klikt. De tarieven schijnen wel uiteen te lopen trouwens, die van ons hadden een inkomensafhankelijk tarief.
maandag 7 november 2011 om 21:26
Dank je wel vlinder! Ik heb net een mooie website ontdekt, daarop staan teksten die me echt raken. Heel anders dan alle andere websites die ik heb bekeken. Het is een mannelijke psycholoog, wel in z'n eentje. Ik denk dat ik gewoon maar een afspraak ga maken, vind het wel spannend hoor! Fijn dat het nu zoveel beter gaat tussen jullie!!
maandag 7 november 2011 om 21:39
maandag 7 november 2011 om 21:40
Ik heb er geen ervaring mee, maar mij valt wel op dat je alle schuld wel bij hem legt, over jezelf beschrijf je alleen je goede kanten.... Denk na wat JIJ aan jezelf of jouw houding tov hem kunt veranderen om jullie relatie beter te maken. Want volgens mij is het bij relatietherapie ook echt te de bedoeling om te zorgen dat jullie allebei aan je relatie werken, niet dat een persoon zich volledig moet veranderen en de ander niet.q
maandag 7 november 2011 om 21:54
Het valt mij erg op dat jij al in een soort therapeutenjargon praat TO.
Je vriend heeft niet echt geleerd te delen. Hij staat niet goed in contact met zijn gevoel. Jij voelt je niet samen met hem. Jij bent heel open. Op de website van de psycholoog staan teksten die je echt raken...
Zie je hem als een veranderingsproject? Ik vind het namelijk erg vreemd dat hij nu zo anders is als voor jullie verhuizing en kind. Jij wijt het aan het feit dat nu opeens zichtbaar is wat er fout is bij hem (met name) door de nieuwe verantwoordelijkheid in jullie leven. Kan het zo zijn dat hij niet wezenlijk is veranderd, maar jij nu andere dingen van hem verwacht?
Mensen veranderen in mijn ervaring namelijk niet zomaar, opeens, radicaal. Meestal speelt er dan iets medisch. En je zult de eerste vrouw niet zijn die, bewust of onbewust, denkt dat ze haar partner wel eventjes in model zal kneden.
Je vriend heeft niet echt geleerd te delen. Hij staat niet goed in contact met zijn gevoel. Jij voelt je niet samen met hem. Jij bent heel open. Op de website van de psycholoog staan teksten die je echt raken...
Zie je hem als een veranderingsproject? Ik vind het namelijk erg vreemd dat hij nu zo anders is als voor jullie verhuizing en kind. Jij wijt het aan het feit dat nu opeens zichtbaar is wat er fout is bij hem (met name) door de nieuwe verantwoordelijkheid in jullie leven. Kan het zo zijn dat hij niet wezenlijk is veranderd, maar jij nu andere dingen van hem verwacht?
Mensen veranderen in mijn ervaring namelijk niet zomaar, opeens, radicaal. Meestal speelt er dan iets medisch. En je zult de eerste vrouw niet zijn die, bewust of onbewust, denkt dat ze haar partner wel eventjes in model zal kneden.
maandag 7 november 2011 om 21:54
Mijn beide succesvolle huwelijken heb ik afgesloten bij een relatietherapeut. Nee sorry ik wil er geen grappen over maken.
Relatietherapie was de eerste keer een zoektocht naar overlappende interesses en beleving van het leven (te weinig overlappingen gevonden)
De tweede keer was de missie om beter met elkaar te leren communiceren. Dat lukte ook veel beter daarna; we konden elkaar vrij vlot al haarfijn vertellen waarom we niet met elkaar door wilden gaan.
Beide keren was er ook een jong kind in het spel en ik vind dat je het aan zo'n kind verplicht bent om er alles aan te doen om je relatie te redden, voordat je alternatieven gaat overwegen.
Mijn conclusie: ga naar therapie. Je leert er over jezelf en over je relatie. Wees erop voorbereid dat relatietherapie niet ontworpen is om je relatie te redden, maar om je relatie helder te krijgen en aan verbeteringen te werken, als dat mogelijk is.
Heel veel succes, maak er voor jullie kind het beste van.
Relatietherapie was de eerste keer een zoektocht naar overlappende interesses en beleving van het leven (te weinig overlappingen gevonden)
De tweede keer was de missie om beter met elkaar te leren communiceren. Dat lukte ook veel beter daarna; we konden elkaar vrij vlot al haarfijn vertellen waarom we niet met elkaar door wilden gaan.
Beide keren was er ook een jong kind in het spel en ik vind dat je het aan zo'n kind verplicht bent om er alles aan te doen om je relatie te redden, voordat je alternatieven gaat overwegen.
Mijn conclusie: ga naar therapie. Je leert er over jezelf en over je relatie. Wees erop voorbereid dat relatietherapie niet ontworpen is om je relatie te redden, maar om je relatie helder te krijgen en aan verbeteringen te werken, als dat mogelijk is.
Heel veel succes, maak er voor jullie kind het beste van.
maandag 7 november 2011 om 22:02
quote:Ikbenanoniem schreef op 07 november 2011 @ 21:54:
Zie je hem als een veranderingsproject? Ik vind het namelijk erg vreemd dat hij nu zo anders is als voor jullie verhuizing en kind. Jij wijt het aan het feit dat nu opeens zichtbaar is wat er fout is bij hem (met name) door de nieuwe verantwoordelijkheid in jullie leven. Kan het zo zijn dat hij niet wezenlijk is veranderd, maar jij nu andere dingen van hem verwacht?
Het kan toch zo zijn dat bepaalde karaktertrekken voordien helemaal niet opvielen of misschien niet zo belangrijk waren. Als je een kind krijgt verandert er echt zo veel in je leven dat het best zou kunnen dat je gedrag ziet bij je partner dat je echt niet had verwacht. Dat was bij ons wel zo, zowel bij hem als bij mij.
Bovendien, iedereen groeit, sommige mensen groeien uit elkaar. Als je samen een kind hebt dan doe je er goed aan om de wegen dezelfde kant op te buigen voordat het te laat is.
Maar TO het is wel heel belangrijk dat je zelf inziet welke rol jouw gedrag speelt in de relatie, daar kan een psycholoog je vaak uitstekend bij helpen.
Zie je hem als een veranderingsproject? Ik vind het namelijk erg vreemd dat hij nu zo anders is als voor jullie verhuizing en kind. Jij wijt het aan het feit dat nu opeens zichtbaar is wat er fout is bij hem (met name) door de nieuwe verantwoordelijkheid in jullie leven. Kan het zo zijn dat hij niet wezenlijk is veranderd, maar jij nu andere dingen van hem verwacht?
Het kan toch zo zijn dat bepaalde karaktertrekken voordien helemaal niet opvielen of misschien niet zo belangrijk waren. Als je een kind krijgt verandert er echt zo veel in je leven dat het best zou kunnen dat je gedrag ziet bij je partner dat je echt niet had verwacht. Dat was bij ons wel zo, zowel bij hem als bij mij.
Bovendien, iedereen groeit, sommige mensen groeien uit elkaar. Als je samen een kind hebt dan doe je er goed aan om de wegen dezelfde kant op te buigen voordat het te laat is.
Maar TO het is wel heel belangrijk dat je zelf inziet welke rol jouw gedrag speelt in de relatie, daar kan een psycholoog je vaak uitstekend bij helpen.
maandag 7 november 2011 om 22:22
Dank voor alle, ook kritische, reacties. Ik weet zeker dat er ook dingen zijn die bij mij liggen, alleen krijg ik niet helder welke dingen dat zijn. Mijn vriend kan niet benoemen wat dingen zijn in mij die hem triggeren of dwars zitten. Hij is sowieso niet gewend om echt na te denken over dingen die hem dwars zitten, hij leeft gewoon door. Voelt dan wel ongenoegen of onbehagen, maar kan daar een soort van overheen leven. Ik praat trouwens in therapeutenjargon omdat hij nu bij een psych loopt en deze dingen uit de therapie naar boven komen. Hij is in zijn vorige relaties tegen dezelfde dingen aangelopen alleen maakte hij het gewoon uit als het allemaal te dichtbij kwam. Nu kan dat natuurlijk niet zomaar, we hebben een kind, een huis (kind natuurlijk met stip op nummer 1!!!). Het is gewoon heel moeilijk om echt dichtbij hem te komen, en ik ben zeker niet perfect, maar wel open, ik praat makkelijk en kan mijn emoties tonen. Soms snap ik gewoon niet waarom ik niet eerder heb gezien hoe gesloten hij is, een loner, eigenlijk een type man dat totaal niet bij me past. Maar gek, ik ben eigenlijk altijd op dat soort mannen gevallen, als ik terug kijk. Dat is ook best confronterend. Ik val eigenlijk nooit op een gezellige, open man, terwijl ik er nu zo naar snak! Ook zie ik nu pas hoe gericht ik op hem ben, mijn eigen dingen een beetje uit het oog ben verloren, mijn spontaniteit een beetje ben verloren. Dat zijn ook dingen die ik wil uitzoeken. Dus pffff... best heftig allemaal, al ben ik wel blij dat we het ook nog gezellig kunnen hebben. Ben trouwens blij met alle kritische reacties, want wil dit heel graag goed uitzoeken. Kijk ook echt uit naar de therapie, al zal dat ook confronterend zijn, dat weet ik zeker!
maandag 7 november 2011 om 22:28
Je post van 22:22 is heel herkenbaar voor mij, meer dan de OP want wij zijn pas aan kinderen begonnen toen alles weer goed was.
Ik viel ook altijd al op het type man dat ik heb en toen het tussen ons niet goed ging dacht ik ook dat zo'n type totaal niet bij me paste. Dat bleek wel zo te zijn, ik wist alleen niet goed hoe ik er mee om moest gaan. Dat heb ik in relatietherapie geleerd, om mijn manier van communiceren aan te passen aan hem. Uiteindelijk veranderde zijn communicatie naar mij toe ook, actie is immers reactie.
Je gedrag aanpassen is best moeilijk, het voelt in het begin heel raar, heel onoprecht, bijna genant, maar voordat je goed en wel beseft dat het werkt is het al je tweede natuur geworden.
Ik viel ook altijd al op het type man dat ik heb en toen het tussen ons niet goed ging dacht ik ook dat zo'n type totaal niet bij me paste. Dat bleek wel zo te zijn, ik wist alleen niet goed hoe ik er mee om moest gaan. Dat heb ik in relatietherapie geleerd, om mijn manier van communiceren aan te passen aan hem. Uiteindelijk veranderde zijn communicatie naar mij toe ook, actie is immers reactie.
Je gedrag aanpassen is best moeilijk, het voelt in het begin heel raar, heel onoprecht, bijna genant, maar voordat je goed en wel beseft dat het werkt is het al je tweede natuur geworden.
maandag 7 november 2011 om 22:29
En ja, ik verwacht zeker ook andere dingen van hem, betrokkenheid bij het huis(houden) bijvoorbeeld. Hij vindt daar gewoon niets aan en voelt zich niet verantwoordelijk. Dat was heel moeilijk toen we hier kwamen wonen en ik niet mocht schilderen en sjouwen ivm zwangerschap. Ik was toen zo afhankelijk van hem (al moeilijk genoeg voor mij!) en hij heeft toen wel veel gedaan maar altijd zuchtend en steunend en op een gegeven moment was hij er klaar mee en heb ik tijden in een onaf huis gewoond. Heb toen ook wel hulp van anderen ingeschakeld, maar ik voelde me zo alleen en niet geliefd, met een buik die steeds dikker werd. Hij ziet dat trouwens heel anders, heeft het gevoel juist heel veel gedaan te hebben. Dat blijft een soort twistpunt tussen ons, en dat zou ik ook heel graag eens met een derde bespreken. Ik verdien bijvoorbeeld ook veel minder dan hij, maar betaal veel meer. Stom ook hoor, moeten we ook gaan veranderen. Hij heeft juist het gevoel veel te betalen, boodschappen elke week bijvoorbeeld, maar als je alles bij elkaar optelt betaal ik veel en veel meer terwijl ik echt veel minder verdien. Dat zijn dus ook dingen die bij mij liggen hoor, dat ik daarin meer voor mezelf moet opkomen, maar het is een beetje zo gegroeid. In ons vorige huisje hadden we daar geen last van, het was al op orde, ik deed gewoon bijna alles, en was bovenal niet zwanger. Dus die dingen zijn naar boven gekomen toen we naar dit nieuwe huis gingen verhuizen: hogere kosten, klussen, etc.
maandag 7 november 2011 om 22:40
Ja, je moet beter voor jezelf opkomen en vooral ook duidelijker worden naar hem toe. Mijn man zegt altijd "Bij mij moet je recht in de microfoon praten".
Schrijf op wat er allemaal moet gebeuren, de dagelijkse, wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse dingen. Doe dat ook voor incidentele projecten. En ga dan om tafel, vertel wat jullie verwachtingen zijn naar elkaar toe en onderhandel daar desnoods over. Wees wel mild naar elkaar he, jij hebt ook gerust wel eens geen zin. Voor het financiele geldt hetzelfde. Hij heeft waarschijnlijk gewoon geen idee omdat het voorheen altijd zo ging en dat nooit problemen gaf.
Mijn man vind bijvoorbeeld dat ie vaak kookt, terwijl ik vind dat ie vaak in de pan roert nadat ik alles heb bedacht, gekocht, gesneden en op heb gezet. Als ik daarin iets wil veranderen moet ik heel duidelijk zijn over wat er volgens mij bij koken eigenlijk allemaal komt kijken en wat de verdeling daarvan nu is en hoe ik het zou willen.
Een psycholoog geeft je trouwens geen (on)gelijk ofzo hoor, maar hij/zij kan wel helpen om beter met die twistpunten om te gaan.
Schrijf op wat er allemaal moet gebeuren, de dagelijkse, wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse dingen. Doe dat ook voor incidentele projecten. En ga dan om tafel, vertel wat jullie verwachtingen zijn naar elkaar toe en onderhandel daar desnoods over. Wees wel mild naar elkaar he, jij hebt ook gerust wel eens geen zin. Voor het financiele geldt hetzelfde. Hij heeft waarschijnlijk gewoon geen idee omdat het voorheen altijd zo ging en dat nooit problemen gaf.
Mijn man vind bijvoorbeeld dat ie vaak kookt, terwijl ik vind dat ie vaak in de pan roert nadat ik alles heb bedacht, gekocht, gesneden en op heb gezet. Als ik daarin iets wil veranderen moet ik heel duidelijk zijn over wat er volgens mij bij koken eigenlijk allemaal komt kijken en wat de verdeling daarvan nu is en hoe ik het zou willen.
Een psycholoog geeft je trouwens geen (on)gelijk ofzo hoor, maar hij/zij kan wel helpen om beter met die twistpunten om te gaan.
