Even helemaal stuk

Ik voel me te trots om vrienden op te bellen en even te eenzaam om het allemaal zelf te verwerken.



Ik heb een hele moeizame relatie met de vader van mijn kind. Ongepland zwanger geraakt, hij en ik wilde het kind houden. Hij raakte in een depressie tijdens mijn zwangerschap, gooide zn geld over de balk aan online sex en is een keer vreemd gegaan. Uiteindelijk met 4 maanden zwangerschap relatie over. Hij weigerde te tekenen voor het huis waar we samen zouden gaan wonen voor de breuk dus stond ik op straat. Ik moest terug naar mn moeder, en kreeg ook nog eens te horen dat mn contract niet werd verlengd. Ik kreeg met 6,5 maand zwangerschap gelukkig een woning toegewezen doordat mijn broer zou meetekenen. Daarna kreeg ik (zoals standaard) ruzie met mijn broer. Hij werd fysiek (ging overigens nergens om die ruzie maar een uitzending in afghanistan heeft hem geen goed gedaan) en duwde me tegen een deur aan. Mn moeder is bang voor hem in zulke situaties en deed niets. Ik heb mn hond en spullen gepakt nadat hij toch is gaan tekenen ben ik in mn eigen woning gaan zitten. Geen vloer, geen verwarming, geen wasmachine, geen kookplaat, geen koelkast. Niets. Contact met broer en moeder gestaakt. Me door een verbouwing gesleept met bekkeninstabiliteit.



Ik heb met ruim zeven maanden zwangerschap mn hele woning voorzien van laminaat. Verven, verhuizen, alles zelf gedaan. Oud en nieuw hoogzwanger op een slaapzak op een betonvloer doorgebracht. Ik heb een keer een dag niet kunnen eten/drinken omdat ik de trap niet meer afkon doordat mn bekken zo zeer deden van het werken. Vrienden heb ik niet gebeld, te trots. Ik was ooit dat veelbelovende meisje met die grote bek en ik wist dat ik het zelf kon. Mn oom en mn vader hebben me financieel wat geholpen en ik heb met niets een thuis gecreëerd. Vlak voor de bevalling opnieuw met de vader van mn kind in contact gekomen en opnieuw geprobeerd. De bevalling was een hel. Ik heb een drie weken niet kunnen lopen en pas na vijf weken daglicht gezien. Godzijdank heb ik dat niet alleen moeten doen. Hij rende zich rot voor ons, alles ging goed. Drie maanden na de geboorte bleek hij helaas weer al zn geld weg te gooien aan online webcamsex (Dan heb ik het over een geheel maandsalaris).



Vijf maanden geen contact gehad. We dachten beiden een beter mens te zijn geworden en zo hebben we het opnieuw geprobeerd. Tegen beter weten in, toen al. Ik trok het ook gewoon niet alleen. Ben 23 mn zoontje is nu 2,5, volg een voltijds rechtenstudie en heb een half jaar terug mn 53 jaar oude vader mogen begraven nadat in april vorig jaar darmkamker was geconstateerd. Hem zien vergaan van de pijn en na zes maanden was hij er ineens niet meer. Ik moest een begrafenis regelen en de week erna had ik tentamens. Twee dagen na het overlijden van mijn vader meldde zijn broer, mijn oom zich ook nog eens met het verhaal dat hij geen toestemming gaf mijn vader te begraven in het familiegraf (door 20 jaar durende ruzie met mijn vader) en heeft zelfs de medewerkers van de begraafplaats gedreigd met rechtzaken. Het is in een roes gegaan. Ondanks alles hard geknokt voor mn studie en alles gehaald dit jaar wat er te halen viel, als beste van de klas geeindigd.



Mn zoontje heeft gelukkig niet veel nadeel hiervan ondervonden. Geen ruzies voor zn ogen of een huilende mama of iets dergelijks. Een vrolijk, leuk, gehoorzaam joch. Ik leunde soms op mijn moeder voor wat oppas om even bij te komen maar ook die heeft inmiddels verregaande hartklachten ontwikkeld en ik durf haar niet meer te belasten.



Ik heb vervolgens heel hard gevochten, gepraat en geruzied om voor eens en voor altijd een degelijke omgang met mn ex te ontwikkelen voor mn zoontje. Na vier maanden overleg een omgangsregeling op papier gezet. Door zijn verleden was er 1 voorwaarde: avond van tevoren niet drinken. Hij heeft hiervoor getekend en vond dit redelijk. Was blij met de uitkomst Hij mocht hem iedere zondag bezoeken (heeft geen eigen woning nog ondanks dat hij 34 is). Vijf weken is het goed gegaan en mn zoontje was helemaal happy. Eindelijk rust in de tent. Goede gesprekken gehad, hij gaf aan dat hij nog veel van me hield en er alles voor zou doen om nu verantwoording te nemen. We konden zelfs weer samen een beetje lachen en doen.



Ik belde hem vanavond op om te melden dat onze zoon ziek was. De kleine had me al bijna twee nachten wakker gehouden en ik zag het niet meer zitten en het mannetje vroeg om zn vader dus ik belde hem op met het idee dat hij misschien even aan de telefoon kon komen voor mn zoontje. Hij nam op, volledig straalbezopen al vloekend en scheldend met een of ander wijf op de achtergrond die zei dat hij vooral moest ophangen omdat ze nog met hem bezig was. Ik herkende hem niet eens. Ze bemoeide zich met het gesprek, zei letterlijk joh dat kind is er morgen ook nog wel nu ben ik aan de beurt. Morgen zou hij hier komen voor omgang. Hij zei dat ik niets te vertellen had over hem of zijn drankgebruik en gooide de hoorn erop. Telefoon uitgezet. Dat was dan de man geworden waar ik ooit zo in geloofde. Waar we zoveel moeite voor hadden gedaan om eindelijk een degelijke regeling samen te stellen.



Mn zoontje slaapt nu inmiddels maar na bijna 3 jaar knokken voor mn zoontje, mijn relatie, mijn toekomst, de vroegtijdige dood van mijn vader en het eenzame bestaan als alleenstaande moeder waarbij de muren op me afkomen doordat ik als 23 jarige mn jonge jaren aan me voorbij zie trekken, ben ik emotioneel leeggezogen. Ik heb geld zat, kan kopen wat ik wil, een huis van alle gemakken voorzien, een auto, een motor, een prachtig kind, een rechtenstudie die zeer voorspoedig verloopt maar ik kán niet meer.



Ik weet dat ik mn zoontje nooit kan geven wat hij echt verdiend, een vader die er voor hem is. Die hem niet in de steek laat. Die net als ik naast zn bedje zit als hij ziek is. Ik doe hem meer kwaad dan goed door deze man steeds in zijn leven te laten en weet wat me te doen staat maar jezus, wat is het leven soms ongelofelijk HARD.

Dank voor de reacties op dit late tijdstip. Mijn vrienden hebben al die tijd gezegd dat ik ermee moest nokken maar doordat ik wilde zo graag dat hij een vader zou hebben dat ik al mijn eigenwaarde opzij heb gezet om mn ex maar over de vloer te hebben voor hem. Ik weet dat ik ze altijd kan bellen maar ik ben gewoon niet graag zwak. Bang voor de 'told ya so' opmerking denk ik wat buitengewoon terecht zou zijn.



Dit is overigens niet bedoeld als een soort klaagzang over mijn leven ik heb op materieel gebied alles voor elkaar en dat kan niet iedereen zeggen. Het is niet allemaal kommer en kwel maar het lijkt alsof door dat ene telefoontje alle ellende waar ik de afgelopen jaar eigenlijk niet veel van gevoeld heb ineens allemaal over me uitstort. Het voelt allemaal gewoon zo oneerlijk. Ik gun mezelf denk ik dat ene nachtje zelfmedelijden om me morgenochtend maar weer een schop onder mn hol te geven.

Ik weet ergens wel dat al die opmerkingen kloppen en dat mn vrienden me niet zullen veroordelen maar het voelt gewoon als falen. Tot nu toe, overal waar ik hard voor knokte, dat werkte. Examens, rijbewijzen, testen, alles altijd in 1x gehaald. Waar ik hard voor werkte, dat lukte mij. In het zeldzame geval dat het niet lukte, harder werken. En ik ben daar heilig in gaan geloven. In mn eigen kunnen, dat wat iedereen ook zei.



Ik heb hier het hardste voor gewerkt en de grootste offers voor gebracht. Zoveel tijd, moeite, energie en tranen in gestopt, mezelf weggecijferd, boosheid opzijgeschoven, steeds maar weer tegen beter weten in proberen en tóch lukt het niet. En ergens is het gewoon verdomd moeilijk voor mij om dat voor het eerst te moeten accepteren. Zal de leeftijd wel zijn denk ik.