Even van me afpraten

Hallo viva forummers,

Ik heb mega de behoefte om anoniem even m'n verhaal te doen. Waarom? Gewoon even ontladen ofzo.... Sideinfo, heb een onveilige jeugd gehad met nul liefde, dus allicht al wat kwetsbaarder dan een 'normaal' persoon.
Ik kom net uit een relatie van 9 maanden. En man, wat was dat heftig zeg....

Een man met een rugzakje, 2 kinderen, hebzuchtige stalkende ex die hem tijdens hun huwelijk sloeg, bedroog met meer dan 20 mannen, al zijn geld uitgaf en nog steeds 3000e partneralimentatie per maand krijgt. Vergiftigd ben ik achteraf gezien, met alle gedetailleerde verhalen uit hun huwelijk hoe ze tegen hem aan begon te trappen toen hij flauwviel en vreselijke andere dingen.
Nou is het zo dat zij ook nog eens 30meter bij hem vandaan woont en haar ouders 2 deuren naast hem, ze zijn al 6 jaar uit elkaar maar hij is daar altijd blijven wonen.
Zij heeft hem vanaf onze date 2 zo gigantisch zitten stalken en treiteren. Hij had haar overal geblokkeerd, whatsapp, tel, uiteindelijk ook via de mail waarop ze overging tot aangetekende brieven met dreigmails aan mijn adres. En ik? Ik zou hem wel even gaan redden van haar, want hij liet zelf alles gebeuren. Als ze hem mails stuurde dat ie een egoïstische verschrikkelijke vader was trok hij zich dat enorm aan, zelfs de kinderen zette ze tegen hun vader op. Het glas in de voordeur liet hij afplakken want ze stond bij date 2 al door zijn raam te kijken. (Na hun scheiding liep ze ook via het huis van haar ouders de uitbouw op om bij hem naar binnen te kijken want hij deed de voordeur niet meer open, schreeuwen door het kattenluik etc. )
Dit alles is begonnen toen hij net 4 dagen wat met me had. Hij liet het allemaal gebeuren want volgens hem had het geen zin om ertegen in te gaan... In de afgelopen maanden veranderde ik in een nagelbijtend, chagrijnig, slecht slapend, nors persoon die dagelijks strak stond van de cortisol en adrenaline. Lachen deed ik niet meer, ik raakte mezelf kwijt, ben tot 3 keer toe letterlijk door haar bij hem weggerend omdat ze bijv INEENS voor mijn neus stond in zijn deuropening toen hij op zijn werk was. 1 dag nadat ik het 3 weken geleden uit had gemaakt konden ze INEENS na 9 maanden wél een gesprek met elkaar hebben, iets wat ze al die tijd afhield. Nou ik kan nog wel heel langdradig doorgaan maar dan wordt het wel heel uitgebreid.

Punt 2 ; mijn schoonvader. We zaten in een restaurant te eten en die man is me toch een partij grof tegen me. Zegt ineens tegen me; "jouw vader had zeker geen diploma's?". Mijn vader is overleden eind 2017. En huilen dat ik moest, ik kon niet meer stoppen. En mijn ex? Die had helemaal niks door, ook niet dat alle stress en verhalen me compleet opvraten. Ik moest er maar aan wennen dat die man zo was, "maar hij had wel een goed hart hoor". En hij deed dat ook bij zijn zwager maandenlang totdat die zwager had gezegd; of je doet nu normaal of we zien elkaar niet meer.

Tweede kerstdag zat ik aan tafel met mijn schoonzus, zwager en schoonouders. 5 uur lang heeft er niemand ook maar IETS aan mij gevraagd. Alsof ik lucht was. Maandenlang waren we bezig met strategieën uitstippelen hoe we haar volgende dreigmail aan konden pakken, want geld wilde ze, en meer en meer want ze had er recht op waren haar woorden. Ik raakte mezelf zo kwijt, kon alleen nog maar boos zijn, raakte van het minste geringste overprikkeld, voelde me onveilig en totaal niet gesteund. Haar auto zette ze IEDERE dag pal voor zijn deur. Maar als klapper op de vuurpijl werd er ook nog eens op mij ingepraat dat ik te negatief denk, dat ik te snel wegren, dat zijn vrienden me raar vinden.
Recentelijk heb ik hem nog gezien, ik was alleen maar lullig tegen hem, had nul behoefte om met hem te knuffelen, al maanden niet meer. Maar mijn schuldgevoel speelde me parten, want ik wilde niet falen, en ik ging door zijn woorden aan mezelf twijfelen dus 'probeerde' het nog met hem. Hij had inmiddels een nieuw huis voor 'ons' gekocht terwijl ik vind dat hij dat vooral in eerste instantie voor zijn eigen geluk moet doen.

We hebben uitgesproken elkaar te begrijpen maar door zijn omgevingsfactoren "ik kan mijn ex niet wegpoetsen" zal het nooit gaan werken want ik ben te gevoelig en kan er niet mee omgaan.
En nu? Het voelt alsof de aarde onder mijn voeten is weggeslagen, ik voel me minderwaardig, alsof ik een slecht mens ben die geen geluk verdien.
Kan iemand me zeggen dat ik me niet moet aanstellen oid? Of kan iemand dit misschien een beetje relativeren voor me? Is het gek dat ik me onveilig voelde?

Thanks!

daenerys79 schreef: ↑

02-03-2020 15:37

daar heb je toch ook niks aan? ik vind dat persoonlijk totaal onaantrekkelijk, iemand zonder ruggegraat. wees blij dat je er vanaf bent. ik snap wel dat je even bij moet komen, sterkte.

Thanks!

3065€ om precies te zijn. Heeft een eigen tandartspraktijk. Partneralimentatie, oude regeling die 11 jaar loopt.
Dat je t niet wil geloven is prima.
Zelf heb ik 0 drama in de relatie gebracht, sterker nog, ik ben 3x letterlijk bij hem weggerend maar hij kwam het weer lijmen.

Mermedina schreef: ↑

02-03-2020 15:27

Je eerste en laatste alinea zijn het meest relevant. Vanuit je jeugd heb je niet geleerd om liefde te ontvangen. Je labelt (waarschijnlijk daardoor?) dingen onterecht als ‘lief’ en je zult dat patroon moeten herkennen om het te kunnen doorbreken. Maar zolang jij veiligheid zoekt bij een ander en jezelf minderwaardig voelt en denkt dat je geen geluk verdient, is dat precies wat je waarmaakt.

Allicht heb je gelijk nu je het zo zegt, hier kan ik wat mee, dankjewel!

Dank allemaal voor de feedback, voel me redelijk opgelucht nu!

Dinedi schreef: ↑

02-03-2020 20:08

oef heftig. Hechtingsproblemen in de jeugd of niet; ik denk dat iedereen moeite met zo’n situatie zou hebben. Kom fijn tot rust de komende tijd

Dankjewel!

Eeh quadrupel. Ik moet lachen om je reactie, ik heb namelijk nooit een euro van de beste man aangenomen. Daarom vond ie mij ook zijn droomvrouw, omdat ik van hem hield zoals hij was en niet achter zijn geld aanzat. Wat een verdorven gedachtengang zeg. De reden dat ik het over de alimentatie heb is omdat hij maandenlang op me in heeft zitten praten dat hij het zó oneerlijk vindt dat hij haar dat bedrag moet betalen na alles wat ze hem aan heeft gedaan. En omdat ik van hem hield werd het ook mijn gevoel van onmacht. We waren op vakantie in januari en zij begon dreigmails te sturen met advocaten ed omdat ze per direct meer geld van hem wilde. Hij wilde alleen transparantie dmv haar loonstrookjes en jaaropgave maar dat wilde die heks niet geven. Lagen we daar op het strand en kregen screenshots van contact wat ze al met haar advocaten had gehad.
Alle mails heb ik nog als je me niet gelooft. Maar eigenlijk vind ik het best triest deze reactie.

quadrupel schreef: ↑

02-03-2020 22:19

Ik heb het vermoeden dat jij een stuk minder verdient dan hij en je het niet meer dan normaal vindt dat hij je zou gaan onderhouden. Wat maakt het je anders uit dat zijn ex geld van hem wil? Ik vermoed dat jij en zijn ex op elkaar lijken.

Zoek iemand op gelijk niveau, dan is je relatie ook wat evenwichtiger.

Wat een oer oer oer domme reactie dit, serieus, alsof liefde in te delen valt in niveaus?