Even van me afpraten

Hallo viva forummers,

Ik heb mega de behoefte om anoniem even m'n verhaal te doen. Waarom? Gewoon even ontladen ofzo.... Sideinfo, heb een onveilige jeugd gehad met nul liefde, dus allicht al wat kwetsbaarder dan een 'normaal' persoon.
Ik kom net uit een relatie van 9 maanden. En man, wat was dat heftig zeg....

Een man met een rugzakje, 2 kinderen, hebzuchtige stalkende ex die hem tijdens hun huwelijk sloeg, bedroog met meer dan 20 mannen, al zijn geld uitgaf en nog steeds 3000e partneralimentatie per maand krijgt. Vergiftigd ben ik achteraf gezien, met alle gedetailleerde verhalen uit hun huwelijk hoe ze tegen hem aan begon te trappen toen hij flauwviel en vreselijke andere dingen.
Nou is het zo dat zij ook nog eens 30meter bij hem vandaan woont en haar ouders 2 deuren naast hem, ze zijn al 6 jaar uit elkaar maar hij is daar altijd blijven wonen.
Zij heeft hem vanaf onze date 2 zo gigantisch zitten stalken en treiteren. Hij had haar overal geblokkeerd, whatsapp, tel, uiteindelijk ook via de mail waarop ze overging tot aangetekende brieven met dreigmails aan mijn adres. En ik? Ik zou hem wel even gaan redden van haar, want hij liet zelf alles gebeuren. Als ze hem mails stuurde dat ie een egoïstische verschrikkelijke vader was trok hij zich dat enorm aan, zelfs de kinderen zette ze tegen hun vader op. Het glas in de voordeur liet hij afplakken want ze stond bij date 2 al door zijn raam te kijken. (Na hun scheiding liep ze ook via het huis van haar ouders de uitbouw op om bij hem naar binnen te kijken want hij deed de voordeur niet meer open, schreeuwen door het kattenluik etc. )
Dit alles is begonnen toen hij net 4 dagen wat met me had. Hij liet het allemaal gebeuren want volgens hem had het geen zin om ertegen in te gaan... In de afgelopen maanden veranderde ik in een nagelbijtend, chagrijnig, slecht slapend, nors persoon die dagelijks strak stond van de cortisol en adrenaline. Lachen deed ik niet meer, ik raakte mezelf kwijt, ben tot 3 keer toe letterlijk door haar bij hem weggerend omdat ze bijv INEENS voor mijn neus stond in zijn deuropening toen hij op zijn werk was. 1 dag nadat ik het 3 weken geleden uit had gemaakt konden ze INEENS na 9 maanden wél een gesprek met elkaar hebben, iets wat ze al die tijd afhield. Nou ik kan nog wel heel langdradig doorgaan maar dan wordt het wel heel uitgebreid.

Punt 2 ; mijn schoonvader. We zaten in een restaurant te eten en die man is me toch een partij grof tegen me. Zegt ineens tegen me; "jouw vader had zeker geen diploma's?". Mijn vader is overleden eind 2017. En huilen dat ik moest, ik kon niet meer stoppen. En mijn ex? Die had helemaal niks door, ook niet dat alle stress en verhalen me compleet opvraten. Ik moest er maar aan wennen dat die man zo was, "maar hij had wel een goed hart hoor". En hij deed dat ook bij zijn zwager maandenlang totdat die zwager had gezegd; of je doet nu normaal of we zien elkaar niet meer.

Tweede kerstdag zat ik aan tafel met mijn schoonzus, zwager en schoonouders. 5 uur lang heeft er niemand ook maar IETS aan mij gevraagd. Alsof ik lucht was. Maandenlang waren we bezig met strategieën uitstippelen hoe we haar volgende dreigmail aan konden pakken, want geld wilde ze, en meer en meer want ze had er recht op waren haar woorden. Ik raakte mezelf zo kwijt, kon alleen nog maar boos zijn, raakte van het minste geringste overprikkeld, voelde me onveilig en totaal niet gesteund. Haar auto zette ze IEDERE dag pal voor zijn deur. Maar als klapper op de vuurpijl werd er ook nog eens op mij ingepraat dat ik te negatief denk, dat ik te snel wegren, dat zijn vrienden me raar vinden.
Recentelijk heb ik hem nog gezien, ik was alleen maar lullig tegen hem, had nul behoefte om met hem te knuffelen, al maanden niet meer. Maar mijn schuldgevoel speelde me parten, want ik wilde niet falen, en ik ging door zijn woorden aan mezelf twijfelen dus 'probeerde' het nog met hem. Hij had inmiddels een nieuw huis voor 'ons' gekocht terwijl ik vind dat hij dat vooral in eerste instantie voor zijn eigen geluk moet doen.

We hebben uitgesproken elkaar te begrijpen maar door zijn omgevingsfactoren "ik kan mijn ex niet wegpoetsen" zal het nooit gaan werken want ik ben te gevoelig en kan er niet mee omgaan.
En nu? Het voelt alsof de aarde onder mijn voeten is weggeslagen, ik voel me minderwaardig, alsof ik een slecht mens ben die geen geluk verdien.
Kan iemand me zeggen dat ik me niet moet aanstellen oid? Of kan iemand dit misschien een beetje relativeren voor me? Is het gek dat ik me onveilig voelde?

Thanks!

Wat ik er in de rush vergeet bij te vermelden is dat het wel echt een lieve man was met een goed hart, daarom hield ik het lang vol... Hij was té lief, een zachtgekookt ei....

@nessemeisje, ja dat miste ik zo. Heb het zo vaak met hem erover gehad dat ik eens een keer wilde zien dat hij boos werd, dat hij me zou beschermen tegen haar. Ik bedoel, het was toch niet mijn huwelijk en het is al 6,5 jaar klaar... Nee ik bleef maar te horen krijgen "dat het zijn ex was en dat hij haar niet uit zijn leven kan poetsen". Precies 1 dag nadat het uit was tussen ons kon hij ineens wél met haar praten en haar terechtwijzen. Later zei hij tegen mij dat hij helemaal niet doorhad dat het zo aan me vrat "want ik was zo sterk".
En die vader van hem.... Het was gewoon alles bij elkaar dat ik nu achteraf denk; ik heb me zo laten gaan, voel me vernederd, verloren ook wel en vooral en mislukkeling... Ik weet dat ik het niet persoonlijk moet nemen want hij deed het immers ook bij zijn zwager, maar toch.... Come on, mijn vader is overleden in 2017, ik kende die man niet eens. Het was de 2e keer dat ik hem zag.
Ik heb een bloedhekel aan slachtofferrollen maar voel me echt een enorm slachtoffer ofzo...

@JenBarber, dat dus. We hebben een gesprek gehad met zijn kinderen, te triest, eenmalig. Waarin we uit hebben gelegd wat mama doet en hoeveel stress het ons geeft.

Ohja hij is trouwens volgens haar ook een achterlijke autist en zijn oudste zoon heeft autisme dankzij hem zegt ze. Terwijl ze zelf in haar leven een spoor van vernieling nagelaten heeft. Oh en zijn ex beweert dat WIJ degenen zijn die ruzie uitlokken. Mijn ex mailde haar NOOIT uitzichzelf, zij stuurde rustig 5 mails achter elkaar.

Echt, in wat voor een soap heb ik geleefd..... Nu ik het zo opschrijf. Zelfs een gtst verhaallijn is nog slechter....

@nessemisje, je hebt ook wel gelijk, achteraf gezien.. En dat hij houdt van drama heb ik hem ook al een keer in een boze bui toegeroepen. Dat ie het wel lekker lijkt te vinden.... Ziek

Jufjoke schreef: ↑

02-03-2020 14:00

Dat laatste, dat slachtoffer voelen. Daar moet je mee stoppen. Je hebt andere mensen enorm over je grenzen laten gaan. Je bent ook zélf enorm over je grenzen heen gegaan. Waarom? Omdat hij ook lief kon zijn? Joh. Er zijn zoveel lieve mannen die níet een enorme mesthoop aan bagage met zich mee brengen.
Ik denk wel dat je deze nare ervaringen echt even moet gaan verwerken. Met hem kun je het beste gewoon nooit meer contact hebben. Dit kan natuurlijk nooit meer iets worden, en dat moet je ook niet willen.
Bij verwerken hoort ook: kritisch naar jezelf kijken. Wat kun je hier van leren? Wat had je anders kunnen doen? Hoe ga je zorgen dat je dit niet meer laat gebeuren? Zolang jij jezelf als een slachtoffer ziet, sta je de verwerking in de weg en blijf je hangen.

Thanks, zulke woorden heb ik gewoon even nodig.... Waarom ik het liet gebeuren? Tsja ik wilde eens een keer niet falen, dom eigenlijk. En ik heb hem overal geblokkeerd, uit eigen initiatief. Moet dit echt verwerken inderdaad...

Doreia* schreef: ↑

02-03-2020 14:06

Hij was helemaal niet lief. Hij was, is en zal altijd de deurmat blijven.

Jij had na kerst de stekker eruit moeten trekken. Liefst nog eerder, toen je ontdekt had dat je midden in een vechtscheiding terecht was gekomen.

Leer voor de volgende keer; luister naar jezelf. En je mag ergens voortijdig weg wandelen als het niet goed voor je is.

Dankje Doreia!