Even van me afschrijven

Hallo allemaal,



Zit op dit moment met zoveel in mijn hoofd dat ik het even kwijt wil.

Het gaat al een lange tijd niet goed tussen mijn man en mij. We zijn 17 jaar bij elkaar waarvan we 1 keer uit elkaar geweest zijn. Samen hebben we 2 geweldige kids. Een week of 2 geleden is de bom hier gebarsten. Mijn man kreeg het gevoel dat ik niet meer voor de volle 100% voor hem wil gaan. En daar kon ik hem geen ongelijk in geven. Ik loop al een geruime tijd met het gevoel dat ik mijn man meer als vriend/maatje ben gaan zien dan als geliefde.



Ik merkte aan mijzelf dat ik hem steeds meer ging afstoten, het niet prettig meer vond dat hij mij aanraakte. Sex deed ik eigenlijk tegen mijn zin in. Kon er niet van genieten, maar deed het wel omdat ik er toch achter wilde komen of het gevoel terug ging komen.Ook door vernieuwende dingen te proberen. Je moet toch de spanning er inhouden na 17 jaar We doen ontzettend veel samen of met het gezin. Ook hebben we ieder onze eigen sport/bezigheden. En daar geniet ik ook van, alleen het issue seks/intimiteit staat tussen ons in.Hoe hard ik het ook probeer, het komt niet vanzelf. Ik moet me echt dwingen om een arm om hem heen te slaan en dan nog voelt het precies hetzelfde als dat ik een knuffel geef aan mijn vriendin. Uiteraard loop ik al een tijdje bij een psycholoog om dit probleem te bespreken en wat ik er aan zou kunnen doen. Maar het haalt weinig uit. Mijn man en ik worden doodongelukkig van deze situatie. Het is vreselijk. Ik wilde dat ik een knopje had die ik aan en uit kon zetten..... Ik heb aangegeven dat ik nog wel in relatietherapie wil om te kijken of zij ons kunnen helpen hiermee.



Mijn man is nu zo gefrustreerd dat hij afgelopen weekend aan de kinderen verteld heeft dat we uit elkaar gaan en ze mogen kiezen bij wie ze gaan wonen... zonder ook maar iets met mij vooraf te bespreken!!! Pfff het word er ook allemaal niet makkelijker op zo.



Ik ben in ieder geval blij dat ik het voorlopig weer even kwijt ben!!



Fijne dag allemaal

quote:Anna_69 schreef op 08 februari 2012 @ 10:53:

Nee, het is zeker niet niks! Been there, done it. Het vergt ook heel veel moed en kracht. Weet je, soms is de koek gewoon op. Hoop alleen dat jullie samen goede ouders kunnen blijven voor jullie kinderen. Ik bedoel, als je man nu al zo reageert (wat ik ergens nog wel begrijp, vanuit zijn frustratie) dan kan dat wat beloven voor in de toekomst. Hij raakt jou kwijt en dat is zwaar. Zeker als je er zelf nog voor gaat.Aan mij zal dat zeker niet liggen, maar dat is wat je zegt makkelijker gezegd dan gedaan. Hij voelt het ook echt als iets heel kostbaars wat hij kwijt raakt, en ik begrijp het ook volkomen. Ik probeer me continue te verplaatsen in zijn schoenen, en vind het dan weer zielig en dan denk ik goh moet ik het wel allemaal doorzetten. Maar ik word hier zelf echt zo ongelukkig van... en dat kan toch ook niet. En om nou uit medelijden bij iemand te blijven lijkt me al helemaal de oplossing niet!

quote:marthe16 schreef op 08 februari 2012 @ 11:35:

Je hebt kinderen van 4 en 8 jaar oud, daarom vind ik dit geen reden om uit elkaar te gaan. Je zegt zelf dat jullie heel veel samen doen als gezin. Je ziet hem als een vriend/maatje, dus je hebt geen hekel aan hem gekregen oid. Ik denk dat je het gewoon tijd moet geven, en aan hem uit moet leggen dat seks er voorlopig niet in zit, maar dat je wel bereid bent om aan jullie relatie te werken. Eerlijk gezegd ben je dat aan hem en vooral aan je kinderen verschuldigd. Het is echt heel erg voor kinderen als hun ouders uit elkaar gaan, zeker als ze nog zo klein zijn.Dan moet je wel een partner hebben die dat kan... En helaas is er op dat vlak geen begrip van zijn kant. Zoals ik al eerder verteld heb staat dit continue tussen ons in. En nu kies ik eindelijk een keer voor mijzelf en dan barst gelijk de bom. En hoeveel tijd moet ik het geven? Ik ben al anderhalf jaar aan het vechten.....

quote:Anthonius schreef op 08 februari 2012 @ 11:01:

Wauw zeg...

En je kinderen dan?

En waar zijn nu ineens alle forumsters die vinden dat een liefdeloos huwelijk beter is voor de kids dan uit elkaar gaan?

Ik zie hier geen TO die bereid is te vechten..

Ja Therapie is een optie, maar door de insteek van TO eigenlijk al gedoemd te mislukken..



@TO wat ik nooit goed begrijp en wellicht kan jij mij daar antwoord opgeven.. Je kan zijn aanrakingen niet uitstaan ook kan je hem niet meer aanraken.. Hoe zit dat dan? De man waar je lief en leed mee hebt gedeeld legt een arm om je heen en de rillingen lopen over je rug oid? Hoe zit dat?Ik denk dat je het dan toch niet helemaal goed begrepen hebt. Ik vecht al meer dan anderhalf jaar om dit probleem aan te pakken. Het is absoluut niet zo dat de rillingen over mijn lijf lopen, als ik een arm om mij heen krijg van hem alleen ik voel helemaal niks. En hoe het met de kinderen is: Als je al weet ik het hoe vaak hoort van je eigen dochter dat het misschien beter is als wij niet meer bij elkaar moeten wonen gaat er toch wel ergens een lampje branden. Continue die strijd om de seks en de intimiteit gaat je echt wel een keer opbreken, en dat is bij mij nu dus gebeurd. Ik kies nu echt voor mijzelf en de kinderen!!!!

quote:Anna_69 schreef op 08 februari 2012 @ 11:00:

Nee, daar is uiteindelijk nooit iemand beter van geworden. Je zal moeten doorzetten, is uiteindelijk voor je man (en gezin?) ook beter, dan weet hij waar hij staat en houdt hij geen valse hoop. Hoe ga je het aanpakken?Ik zal je eerlijk zeggen dat ik nog geen idee heb van hoe verder. We staan nu op een wachtlijst voor therapie en hopen daar over een week of 2 terecht te kunnen. Ook dit heb ik gedaan op mijn initiatief, want van hem hoefde het eigenlijk al niet zo. We wonen nu nog in 1 huis, maar het is best weleens zwaar. Zowel voor hem als voor mij.... Laten we het beste ervan hopen. Had iemand het antwoord maar hoe ik het gevoel van liefde naar mijn man weer kan voelen en geven!

quote:Anna_69 schreef op 08 februari 2012 @ 13:30:

Dus je gaat nog wel i therapie, ookal ben je er eigenlijk klaar mee??? Hoop je dan toch dat het weer goed komt? Of is dit dan echt alles dat je gedaan kan hebben voordat je definitief de knoop doorhakt? En wat voor therapie? Voor jullie samen of voor jou alleen?Ik heb aangegeven bij de aanmelding voor relatietherapie, dat het gevoel van mijn kant er dus niet meer is. Dat ik mijn man meer als maatje/goede vriend zie dan als geliefde. En dat wij daar allebei moeite mee hebben. Mijn man kan het niet accepteren en dat is absoluut logisch want hij wil niet leven als broer en zus en ik kan hem niet geven wat hij wil/zoekt. Hoop heb je altijd, maar na afgelopen zondag wat hij bij de kinderen gedaan heeft is bij mij toch wel ergens een knop omgegaan!! Tuurlijk wil je het liefste oud worden met diegene waar je voor gekozen hebt, maar als continue dat probleem terugkomt zit er toch ergens iets niet goed??

Ik moet ook zeggen dat het altijd wel makkelijk is om van buitenaf te zeggen dat het lijkt alsof ik zomaar het bijltje er bij neergooi! Want dat doe ik natuurlijk niet, ik ben niet voor niets al 17 jaar samen met hem. En echt ik vecht me kapot, probeer van alles om ons seksleven leuk te maken. Want ja als ik het volgens hem niet probeer kan ik nooit zeggen dat het niks is! Praten doe ik als brugman maar ik word vaak gewoon niet begrepen. En dan deed ik het maar weer met hem om maar van het gezeur af te zijn. Leuk hoor als je zo als vrouw moet leven! En nu kies ik dus een keer voor mijzelf en zeg dus echt hoe ik het voel en dat ik er geen zin in heb en moet je kijken wat er gebeurd!!!

quote:Kastanjez schreef op 08 februari 2012 @ 13:43:

Je zegt dat je al anderhalf jaar aan het vechten bent, maar wat hebben jullie er sámen eigenlijk aan gedaan?



Overigens ben ik hoogst verbaasd over de milde reacties hier ten opzichte van je man. Hij heeft in mijn ogen behoorlijk zijn glazen ingegooid door dit op deze manier met je kinderen te bespreken (eerlijk, de tranen springen me ervan in de ogen) en door daarna dronken er vandoor te gaan (was dat iets eenmalig of vindt hij dat normaal?).



Echt, voor beide acties heb ik geen goed woord over. Hoe wanhopig je ook bent, het is echt een no-go. Ik had het nog eerder kunnen begrijpen als hij je in zijn drift, woede en onbegrip een mep had gegeven dan dit. (zou ook niet goed zijn hoor, maar als voorbeeld).



Nou had hij dat maar gedaan, had hij mij maar een mep gegeven of me verrot gescholden!

Het meeste heb ik van mijn kant uit gevochten. Continue aan de seks toegeven ook al had ik geen zin. Men zegt toch altijd als je geen seks hebt wekt het ook geen zin op! Sexspeeltjes gekocht om het leuker te maken, leuke lingerie aantrekken, met elkaar uit eten, naar de sauna, boswandelingen maken op vakantie gaan samen.... pfff noem maar op maar dit issue blijft echt terugkomen! Ik ben leeg en weet echt niet meer wat ik moet doen om mijn gevoel naar hem terug te krijgen...... pffffff

quote:Kastanjez schreef op 08 februari 2012 @ 15:22:

[...]





Dit in combinatie met wat Habithere zegt. Heb je met je man gepraat de afgelopen anderhalf jaar? Hebben jullie samen dingen geprobeerd? Hebben jullie naar de oorzaak van het probleem gezocht?

Wat jij schrijft klinkt een beetje als pleisters plakken, terwijl de splinter er niet uit wordt gehaald zeg maar.



Ik vind het rot voor je hoor, dat je zo moe bent en het niet meer ziet zitten, en het gedrag van je man werkt ook niet mee (vind het wel typisch dat op dat deel van mijn post verder niet ingaat trouwens), maar zou je misschien aan jezelf moeten toegeven dat je op een verkeerde manier hebt gevochten?Ja praten hebben we zeker gedaan! En de oorzaak van het probleem?? Geen idee, ik heb nog nooit zoveel geëxperimenteerd op sexueel gebied als de laatste periode. Na de geboorte van ons 2e kindje is het wel zo dat ik heel erg gegroeid ben! Qua persoonlijkheid, groei op mijn werk. Ik kom veel meer voor mijzelf op, ben zelfstandig. Vroeger verschool ik me altijd achter de rug van mijn man en hij knapte alles wel op, en nu dus niet meer! Ik tel zelf ook mee! En pik het dus niet meer als hij zo vreselijk uit zijn plaat gaat net als afgelopen zondag. (Dit soort uitspattingen komen helaas wel vaker voor) En vroeger pikte ik dat en nu dus niet meer! Uiteraard heb ik al heel vaak aangegeven dat ik dat soort gedrag niet accepteer, maar hij heeft daar schijt aan en uit zich op dat moment hoe hij het voelt. Mede door die instelling denk ik dat het bij mij ervoor zorgde dat ik steeds meer afstand van hem ging nemen......

quote:radeloosje31 schreef op 08 februari 2012 @ 15:33:

Als 'kind' van gescheiden ouders kan ik zo'n topic met veel verdriet lezen.



Allereerst: Wat ontzettend hufterig en egoïstisch van je man zeg, wat erg dat hij niet de volwassene kon zijn en jouw kinderen kon beschermen tegen dit leed.



En dan ook nog eens met drank op achter het stuur kruipen...



Ik zit zelf in een rotperiode in mijn relatie (zie mijn topic) waarin we echt een dip hebben op allerlei gebieden (we zijn 5 jaar samen), maar dat komt onder meer omdat mijn man te veel drinkt. Ook ik voel soms weinig tot geen aantrekking meer als we samen zijn, en moet echt zin máken voor seks soms.



Ik ben nu zelf in therapie omdat mijn man relatietherapie niet wou proberen; ik zou zeggen grijp de kans met je man, als hij wel mee wil werken aan relatietherapie. Grijp die kans maar benut hem dan ook volledig.



Ga helemaal met de billen bloot, bespreek alles wat je op je hart hebt (en hij ook!) en ga echt helemaal totdat ALLES gezegd is geworden wat er gezegd moest worden. Als je na die therapie nog niet er uit bent gekomen, is het misschien nodig om uit elkaar te gaan en ieder z'n eigen weg te gaan.



Voor mijn gevoel zijn er meerdere redenen waarom je dit echt een eerlijke KANS moet geven:



- Allereerst: Je kinderen. Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor hen. In relatietherapie (mits je echt eerlijk bent) kun je onderzoeken hoe het zo ver gekomen is, leren anders te communiceren met elkaar, en zien of het écht op is, of een flinke dip in jullie relatie.

Als kind van gescheiden ouders, riep ik vroeger ook al tegen mijn moeder dat ze uit elkaar moesten gaan (dat hebben ze pas veel later ook echt gedaan), MAAR wat ik ze veel meer kwalijk heb genomen - en ze nog kwalijk neem tot op de dag van vandaag - is dat ze niet echt geprobeerd hebben, dat ze niet écht gevochten hebben samen en niet in therapie zijn geweest. Als ik dat gezien had, dat ze echt alles er voor gegeven hadden, had ik het makkelijker kunnen accepteren. Dus denk alsjeblieft aan je kinderen, dat geldt ook voor jouw man. ALS jullie er dan uiteindelijk toch besluiten om uit elkaar te gaan, weten je kinderen wel dat jullie er alles aan gedaan hebben. En kunnen jullie ook in de relatietherapie leren hoe jullie het beste met elkaar én de kinderen om kunnen gaan in geval van een scheiding.



- Ten tweede voor je man. Na 17 jaar verdient hij een eerlijke kans om te onderzoeken of er nog nieuw leven in de relatie te blazen valt (ondanks dat zijn acties erg egoïstisch en onverantwoordelijk zijn!!)



- Ten derde voor jezelf; zo zul je je later nooit hoeven afvragen 'wat als...'



Nog een extra vraagje, (beetje direct, sorry, als je niet wil antwoorden hoeft dat niet uiteraard) want dat zie je vaker na zoveel jaar samen; je bent niet toevallig verliefd op iemand anders geworden? Dat zie je namelijk ook vaak gebeuren, als uiting van problemen en dat kan een (te) snelle breuk veroorzaken waarin niemand wint. Het gras lijkt altijd groener bij de buren, maar is het zelden.



Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid.

Ook voor je kinderen.



Heeft je man overigens wel nog kunnen uitleggen aan je kinderen dat papa overdreven gereageerd heeft en niet meende wat hij zei? Hebben jullie ze op de hoogte gesteld van wat jullie nu gaan doen?



Ik zeg dit alleen omdat kinderen het meestal bij zichzelf gaan zoeken, tenzij hen heel rustig en duidelijk door papa en mama wordt uitgelegd wat er gaande is.





Heel veel sterkte en een dikke knuffel voor jou!!





Dank je wel voor je reactie!

Mijn man heeft geen excuses aan de kinderen en aan mij gemaakt. Hij meende oprecht wat hij toen zei ook al is hij er niet trots op. Ik heb net aangegeven dat mijn vlammetje echt uit is. Als ik hem zie krijg ik niet het gevoel van WAUW dat is mijn vent en wat ben ik blij als hij er is.



Het probleem op seksueel gebied hebben wij helaas al een keer eerder gehad, vandaar dat we toen ook uit elkaar zijn geweest. We zijn toen ook in therapie geweest en dat heeft niks uitgehaald. Wel ben ik naar verloop van tijd weer naar hem toe terug gegaan omdat ik hem toch miste. Het vertrouwde, en wellicht was ik er nog helemaal niet klaar voor om op eigen benen te staan. Te jong en bang voor wat er allemaal zou komen.



We worden hier allebei gek van, hij omdat hij niet helemaal krijgt wat hij wil en ik omdat ik iets moet geven wat ik niet kan. Bij bepaalde punten kun je je altijd wel neerleggen mits je dat wil, maar een relatie zonder seks, is volgens mij geen relatie. En ik ga geen seks hebben met iemand waar ik geen klik/vonk/gevoel bij heb. Vanaf het moment na onze 1e breuk door dit probleem heb ik ook nooit meer die echte aantrekkingskracht gevoeld!



Om op je punt te komen of er een ander iemand in het spel is kan ik je zeggen dat dit niet het geval is. Dit was trouwens wel zo tijdens onze 1e breuk. Ik zou ook niet weten waar ik op dit moment iemand tegen het lijf zou moeten lopen aangezien ik al meer dan een half jaar thuis loop na een ongeval! Ik ben daar op dit moment nog herstellende van......



Wie weet of de therapie nog wat uithaalt, maar mijn man vertelde me wel dat het erg moeilijk word om een gevoel terug te halen als dat weg is..... en dat hij niet weer een spiegel voor zich wel hebben zoals de 1e keer.