Relaties
alle pijlers
Even van me afschrijven ...
zondag 6 januari 2019 om 21:26
Momenteel volg ik therapie omdat ik heel erg onzeker ben, paniekaanvallen heb en een soort minderwaardigheidscomplex heb.
Met een aantal dingen uit het verleden heb ik moeite.
Ik ben van nature een rustig persoon; introvert en vroeger erg verlegen. Ik had een zus die totaal het tegenovergestelde was en is.
Het voelde vroeger voor mij vaak alsof ik moest zijn zoals zij was want met het gedrag dat zij vertoonde werd je populair en vonden mensen je leuk en gezellig.
Ik werd zo niet gezien en had ook weinig vrienden. Voor mij een extra bevestiging dat extravert zijn positief was en introvert niet.
Ik ben nu een dertiger en getrouwd. Ik begin steeds meer te zien dat ik oké ben. Ik hoef geen haantje de voorste te zijn.
Ik ben opgegroeid in een gezin waar weinig gesproken werd over gevoelens. Ik heb dan ook weinig gevoelens gedeeld met mijn familie. Soms vind ik dat jammer, vooral omdat ik zie hoe dat soms bij anderen gaat. Ik vind het heel moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Gewoon omdat ik het niet gewend ben, maar ik voel wel veel.
Zo zie ik ook dat mijn man een hechte band heeft met zijn broer. Hartstikke leuk. Ik zou dat zelf ook wel willen met mijn zus, maar we zijn zo verschillend. Ik denk niet dat dat gaat gebeuren. In de basis houden we wel van elkaar en ik zou ook veel voor haar doen, maar het is niet zo dat we met z'n tweetjes afspreken.
Ik neem niemand iets kwalijk, laat ik dat voorop stellen, maar ik begin met sommige dingen steeds meer moeite te krijgen.
Volgens mij zeiden mijn ouders bepaalde dingen om ervoor te zorgen dat ik wat losser werd en ik denk dat ze hoopten dat ik op die manier wat meer sociale contacten kreeg of gelukkiger werd. Ik ben er van overtuigd dat mijn ouders die dingen zeiden omdat ze van me hielden en hoopten dat ik beter in mijn vel kwam te zitten. Ze houden van me en doen ook veel voor me, dus ik vind het ook moeilijk omdat ik het gevoel heb dat ik ze afval als ik met de therapeut hierover praat.
Dingen die ik heb onthouden:
'Doe niet altijd zo verlegen' (op een open dag van school waar ik mijn ouders een rondleiding gaf. Ik weet nog dat ik me er heel bewust van was dat ik 'leuk' over wilde komen en toen zeiden ze dit, dus blijkbaar kwam ik heel anders over dan ik zelf dacht.
'Doe eens gezellig mee'. Met carnaval. Ik ben de enige in de familie die er niet van houdt.
'Doe je bij anderen ook zo, dan zullen ze je zo moe zijn' en 'Iedereen lacht je achter je rug om uit' (toen ik kleding aan had die mijn moeder niet leuk vond).
Ik heb weleens met mijn ouders geprobeerd ergens over te praten, niet om ze ergens van te beschuldigen maar gewoon om eens te vertellen waar ik mee zit ofzo. Maar ik merk dat dat niet goed werkt. Mijn ouders zijn ook het product van hun opvoeding en in hun gezin was over je gevoelens praten ook niet iets vanzelfsprekends.
Ik vind het ook moeilijk om een andere mening te hebben dan mijn ouders. Alsof ik ze afwijs als ik een andere mening heb. Ik pas me dan vaak aan.
In mijn jeugd ben ik gepest. Ook maakten sommige familieleden (niet mijn ouders of zus) weleens neerbuigende opmerkingen. Hierdoor ben ik heel onzeker geworden. Op een gegeven moment wilde ik niet meer met me laten sollen en gaf ik mensen van repliek. Helaas pakte dit niet goed uit. In plaats van assertief reageerde ik dan agressief. Ook dit heeft me lang achtervolgd en ook hierdoor kreeg ik een 'naam'.
Ook de gedachte dat ik niet goed genoeg ben zit nog erg diep in mij. Zo zijn wij 3 jaar geleden verhuisd. Op een gegeven moment sloot ik me aan bij een vereniging die net opgezet was. Ik hoopte daar wat leuke contacten op te doen en doe dan mijn best, maar op één of andere manier kom ik dan blijkbaar niet open over. Ik weet ook wel dat ik een mens ben wat je soms eerst moet leren kennen. En dan zie ik bij zo'n vereniging dat er al bepaalde groepjes gevormd worden en dan hoeft het voor mij al niet meer. Ik weet dat het aan mezelf ligt en dat ik ook kan doorzetten.
Maar dat gevoel dat men mij niet accepteert en afwijst, dat zit zo diep.
Het lijkt wel alsof ik niet normaal kan communiceren.
Soms denk ik dat ik een vorm van autisme heb. De therapeut heeft ook aangegeven dat ze dit soort opties ook openhouden (dat ik iets kan 'mankeren').
Nou ja, ik voel heel veel maar kan het niet allemaal opschrijven of onder woorden brengen. Het is al een heel verhaal geworden.
Heeft er iemand misschien tips of herkent iemand dit? En verder vond ik het fijn om gewoon even het verhaal van me af te kunnen schrijven.
Met een aantal dingen uit het verleden heb ik moeite.
Ik ben van nature een rustig persoon; introvert en vroeger erg verlegen. Ik had een zus die totaal het tegenovergestelde was en is.
Het voelde vroeger voor mij vaak alsof ik moest zijn zoals zij was want met het gedrag dat zij vertoonde werd je populair en vonden mensen je leuk en gezellig.
Ik werd zo niet gezien en had ook weinig vrienden. Voor mij een extra bevestiging dat extravert zijn positief was en introvert niet.
Ik ben nu een dertiger en getrouwd. Ik begin steeds meer te zien dat ik oké ben. Ik hoef geen haantje de voorste te zijn.
Ik ben opgegroeid in een gezin waar weinig gesproken werd over gevoelens. Ik heb dan ook weinig gevoelens gedeeld met mijn familie. Soms vind ik dat jammer, vooral omdat ik zie hoe dat soms bij anderen gaat. Ik vind het heel moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Gewoon omdat ik het niet gewend ben, maar ik voel wel veel.
Zo zie ik ook dat mijn man een hechte band heeft met zijn broer. Hartstikke leuk. Ik zou dat zelf ook wel willen met mijn zus, maar we zijn zo verschillend. Ik denk niet dat dat gaat gebeuren. In de basis houden we wel van elkaar en ik zou ook veel voor haar doen, maar het is niet zo dat we met z'n tweetjes afspreken.
Ik neem niemand iets kwalijk, laat ik dat voorop stellen, maar ik begin met sommige dingen steeds meer moeite te krijgen.
Volgens mij zeiden mijn ouders bepaalde dingen om ervoor te zorgen dat ik wat losser werd en ik denk dat ze hoopten dat ik op die manier wat meer sociale contacten kreeg of gelukkiger werd. Ik ben er van overtuigd dat mijn ouders die dingen zeiden omdat ze van me hielden en hoopten dat ik beter in mijn vel kwam te zitten. Ze houden van me en doen ook veel voor me, dus ik vind het ook moeilijk omdat ik het gevoel heb dat ik ze afval als ik met de therapeut hierover praat.
Dingen die ik heb onthouden:
'Doe niet altijd zo verlegen' (op een open dag van school waar ik mijn ouders een rondleiding gaf. Ik weet nog dat ik me er heel bewust van was dat ik 'leuk' over wilde komen en toen zeiden ze dit, dus blijkbaar kwam ik heel anders over dan ik zelf dacht.
'Doe eens gezellig mee'. Met carnaval. Ik ben de enige in de familie die er niet van houdt.
'Doe je bij anderen ook zo, dan zullen ze je zo moe zijn' en 'Iedereen lacht je achter je rug om uit' (toen ik kleding aan had die mijn moeder niet leuk vond).
Ik heb weleens met mijn ouders geprobeerd ergens over te praten, niet om ze ergens van te beschuldigen maar gewoon om eens te vertellen waar ik mee zit ofzo. Maar ik merk dat dat niet goed werkt. Mijn ouders zijn ook het product van hun opvoeding en in hun gezin was over je gevoelens praten ook niet iets vanzelfsprekends.
Ik vind het ook moeilijk om een andere mening te hebben dan mijn ouders. Alsof ik ze afwijs als ik een andere mening heb. Ik pas me dan vaak aan.
In mijn jeugd ben ik gepest. Ook maakten sommige familieleden (niet mijn ouders of zus) weleens neerbuigende opmerkingen. Hierdoor ben ik heel onzeker geworden. Op een gegeven moment wilde ik niet meer met me laten sollen en gaf ik mensen van repliek. Helaas pakte dit niet goed uit. In plaats van assertief reageerde ik dan agressief. Ook dit heeft me lang achtervolgd en ook hierdoor kreeg ik een 'naam'.
Ook de gedachte dat ik niet goed genoeg ben zit nog erg diep in mij. Zo zijn wij 3 jaar geleden verhuisd. Op een gegeven moment sloot ik me aan bij een vereniging die net opgezet was. Ik hoopte daar wat leuke contacten op te doen en doe dan mijn best, maar op één of andere manier kom ik dan blijkbaar niet open over. Ik weet ook wel dat ik een mens ben wat je soms eerst moet leren kennen. En dan zie ik bij zo'n vereniging dat er al bepaalde groepjes gevormd worden en dan hoeft het voor mij al niet meer. Ik weet dat het aan mezelf ligt en dat ik ook kan doorzetten.
Maar dat gevoel dat men mij niet accepteert en afwijst, dat zit zo diep.
Het lijkt wel alsof ik niet normaal kan communiceren.
Soms denk ik dat ik een vorm van autisme heb. De therapeut heeft ook aangegeven dat ze dit soort opties ook openhouden (dat ik iets kan 'mankeren').
Nou ja, ik voel heel veel maar kan het niet allemaal opschrijven of onder woorden brengen. Het is al een heel verhaal geworden.
Heeft er iemand misschien tips of herkent iemand dit? En verder vond ik het fijn om gewoon even het verhaal van me af te kunnen schrijven.
zondag 6 januari 2019 om 21:45
Wat ontzettend goed dat je hulp hebt gezocht hiervoor.
Schrijf alles inderdaad hier op het forum van je af.
Natúúrlijk is introvert zijn oke. Je kunt ook meeschrijven hierover op het introvertentopic.
Ik herken wel dingen in je verhaal. Zelf zit ik momenteel ook in coaching om te werken aan mijn eigenwaarde (ook een jeugddingetje).
Hoop dat je hier wat erkenning zult vinden.
Schrijf alles inderdaad hier op het forum van je af.
Natúúrlijk is introvert zijn oke. Je kunt ook meeschrijven hierover op het introvertentopic.
Ik herken wel dingen in je verhaal. Zelf zit ik momenteel ook in coaching om te werken aan mijn eigenwaarde (ook een jeugddingetje).
Hoop dat je hier wat erkenning zult vinden.
zondag 6 januari 2019 om 21:49
Dankjewel voor je lieve berichtEen*Nieuwe*Lente schreef: ↑06-01-2019 21:45Wat ontzettend goed dat je hulp hebt gezocht hiervoor.
Schrijf alles inderdaad hier op het forum van je af.
Natúúrlijk is introvert zijn oke. Je kunt ook meeschrijven hierover op het introvertentopic.
Ik herken wel dingen in je verhaal. Zelf zit ik momenteel ook in coaching om te werken aan mijn eigenwaarde (ook een jeugddingetje).
Hoop dat je hier wat erkenning zult vinden.
En bedankt voor de tip van het introvertentopic; die zal ik eens opzoeken.
Wat goed ook van jou dat je hulp gezocht hebt. Ik hoop dat het je brengt wat je zoekt
zondag 6 januari 2019 om 21:53
Wat akelig dat je ouders je bevelen gaven, doe gezellig, doe niet verlegen..
Goed dat je in therapie bent gegaan. Ik herken zeker wel dingen die je zegt, ook dat ik pas op latere leeftijd kon laten doordringen dat het niet zo aardig was van mijn ouders om je te bevelen anders te zijn.
Geen goede raad, die krijg je vast van je therapeut maar wel een dikke knuffel
Goed dat je in therapie bent gegaan. Ik herken zeker wel dingen die je zegt, ook dat ik pas op latere leeftijd kon laten doordringen dat het niet zo aardig was van mijn ouders om je te bevelen anders te zijn.
Geen goede raad, die krijg je vast van je therapeut maar wel een dikke knuffel
zondag 6 januari 2019 om 22:00
ik vind dit niet zulke gekke uitspraken die wel eens gedaan kunnen zijn in pakweg 20 jaar.SadButTrue999 schreef: ↑06-01-2019 21:53Wat akelig dat je ouders je bevelen gaven, doe gezellig, doe niet verlegen..
Goed dat je in therapie bent gegaan. Ik herken zeker wel dingen die je zegt, ook dat ik pas op latere leeftijd kon laten doordringen dat het niet zo aardig was van mijn ouders om je te bevelen anders te zijn.
Geen goede raad, die krijg je vast van je therapeut maar wel een dikke knuffel
zondag 6 januari 2019 om 22:11
Respect dat je dit geschreven hebt, ik las hierin ook mijn eigen geschiedenis.
Hiervoor heb ik speciaal een account aangemaakt, mocht je willen kletsen mag je altijd een berichtje sturen.
Zoiezo wens ik alle kracht toe dit een plaats te geven/verwerken en jezelf lief te hebben zoals je bent.
Hiervoor heb ik speciaal een account aangemaakt, mocht je willen kletsen mag je altijd een berichtje sturen.
Zoiezo wens ik alle kracht toe dit een plaats te geven/verwerken en jezelf lief te hebben zoals je bent.
Zwijgen is geen zwakte maar een sterkte.
zondag 6 januari 2019 om 23:31
Dankjewel!SadButTrue999 schreef: ↑06-01-2019 21:53Wat akelig dat je ouders je bevelen gaven, doe gezellig, doe niet verlegen..
Goed dat je in therapie bent gegaan. Ik herken zeker wel dingen die je zegt, ook dat ik pas op latere leeftijd kon laten doordringen dat het niet zo aardig was van mijn ouders om je te bevelen anders te zijn.
Geen goede raad, die krijg je vast van je therapeut maar wel een dikke knuffel
zondag 6 januari 2019 om 23:31
Dankjewel!Lolainthebigcity schreef: ↑06-01-2019 22:11Respect dat je dit geschreven hebt, ik las hierin ook mijn eigen geschiedenis.
Hiervoor heb ik speciaal een account aangemaakt, mocht je willen kletsen mag je altijd een berichtje sturen.
Zoiezo wens ik alle kracht toe dit een plaats te geven/verwerken en jezelf lief te hebben zoals je bent.
En ik heb je een pb gestuurd.
zondag 6 januari 2019 om 23:48
Je verhaal is zo herkenbaar voor mij (behalve het deel waarin je verteld over assertief reageren, dat heb ik nooit gedurfd)!
Knap dat je hiermee naar een therapeut bent gestapt, daar ben ik zelf de laatste tijd erg over aan het twijfelen.
Kom hier gerust je hart luchten als dat nodig is.
En ik wil je een dikke knuffel geven, want ik weet dat je die af en toe heel hard nodig hebt!
Knap dat je hiermee naar een therapeut bent gestapt, daar ben ik zelf de laatste tijd erg over aan het twijfelen.
Kom hier gerust je hart luchten als dat nodig is.
En ik wil je een dikke knuffel geven, want ik weet dat je die af en toe heel hard nodig hebt!
zondag 6 januari 2019 om 23:49
Goed verhaal! Hopelijk lucht het op en ga je je fijner voelen.
Ik herken het ook wel wat. Niet dat van mijn ouders, maar wel dat ik vond dat ik altijd andere dinge leuk vond als anderen. Op school ging het ‘stoere’ groepje na schooltijd nog even weg. Ik dacht dat het leuk zou zijn om daar bij te horen, ik ging bijvoorbeeld mijn vijver aanleggen.
Ik deed vaak andere dingen dan anderen. Ik snapte ook niet wat leuk moest zijn aan ‘op school hangen’ na schooltijd, maar had wel het idee dat dat het ultieme was ofzo.
Nu snap ik het wel, ik vind gewoon heel veel ‘nutteloze’ dingen (in mijn optiek) niet leuk.
Eigenlijk wel fijn, ik denk dat ik veel meer algemene kennis heb daardoor.
Eigenlijk vertel ik dus dat ik mij hetzelfde in een bepaalde maat voel. Maar dat het eigenlijk gewoon verklaarbaar is. Hopelijk ontdek je jezelf en kom je er achter waarom je het niet leuk/moeilijk vindt om contact te maken. Gaat vast goedkomen!
Ik herken het ook wel wat. Niet dat van mijn ouders, maar wel dat ik vond dat ik altijd andere dinge leuk vond als anderen. Op school ging het ‘stoere’ groepje na schooltijd nog even weg. Ik dacht dat het leuk zou zijn om daar bij te horen, ik ging bijvoorbeeld mijn vijver aanleggen.
Ik deed vaak andere dingen dan anderen. Ik snapte ook niet wat leuk moest zijn aan ‘op school hangen’ na schooltijd, maar had wel het idee dat dat het ultieme was ofzo.
Nu snap ik het wel, ik vind gewoon heel veel ‘nutteloze’ dingen (in mijn optiek) niet leuk.
Eigenlijk wel fijn, ik denk dat ik veel meer algemene kennis heb daardoor.
Eigenlijk vertel ik dus dat ik mij hetzelfde in een bepaalde maat voel. Maar dat het eigenlijk gewoon verklaarbaar is. Hopelijk ontdek je jezelf en kom je er achter waarom je het niet leuk/moeilijk vindt om contact te maken. Gaat vast goedkomen!
maandag 7 januari 2019 om 00:00
maandag 7 januari 2019 om 01:16
maandag 7 januari 2019 om 01:18
maandag 7 januari 2019 om 06:53
Ter relativatie, tegen extraverte mensen word juist gezegd (ook door ouders) doe eens rustig, trek niet alle aandacht naar je toe, doe eens niet zo excentriek en opvallend. Dat is niet omdat je in essentie niet goed bent. Dat is omdat de middenmoot nu eenmaal “de norm” is. Je ouders willen niet dat je buiten de boot valt. Veel mensen vinden erg verlegen mensen (of juist enorm excentrieke mensen) lastig of irritant.
Je bent prima zoals je bent. Jezelf dit zo persoonlijk aantrekken maakt het veel zwaarder. Misschien kun je het iets meer in perspectief plaatsen? Net als dat ze je geleerd hebben om met mes en vork te eten (wat ook maar aangeleerd gedrag/ cultureel bepaald is) hebben ze je geprobeerd te leren hoe je je sociaal gedraagt.
Ik hoop dat je met therapie jezelf kan leren accepteren.
Je bent prima zoals je bent. Jezelf dit zo persoonlijk aantrekken maakt het veel zwaarder. Misschien kun je het iets meer in perspectief plaatsen? Net als dat ze je geleerd hebben om met mes en vork te eten (wat ook maar aangeleerd gedrag/ cultureel bepaald is) hebben ze je geprobeerd te leren hoe je je sociaal gedraagt.
Ik hoop dat je met therapie jezelf kan leren accepteren.
maandag 7 januari 2019 om 07:14
Ik herken dat wel inderdaad, ik was juist extravert en mijn ouders die vonden dat ik maar 'normaal' moest doen.
Ook ik werd veel gepest op school en werd daardoor juist terug getrokken, ik durfde dan niet voor mezelf op te komen.
Rond mijn 20ste heb ik veel gesprekken met een psychiater gehad en dat heeft mij enorm geholpen. Ik durf nu weer mijzelf te zijn en wat andere mensen daarvan vinden doet me niet veel meer.
Ook ik werd veel gepest op school en werd daardoor juist terug getrokken, ik durfde dan niet voor mezelf op te komen.
Rond mijn 20ste heb ik veel gesprekken met een psychiater gehad en dat heeft mij enorm geholpen. Ik durf nu weer mijzelf te zijn en wat andere mensen daarvan vinden doet me niet veel meer.
Men lijd het meest om het lijden dat men vreest.
