Relaties
alle pijlers
Ex 'minnaar' overleden
vrijdag 23 februari 2018 om 02:34
Weet niet wat ik met dit topic wil...van me afschrijven en voel me ergens schuldig.
Heb vandaag gelezen dat een toen nog getrouwde 'ex' van mij is overleden.
Ben nogal geschrokken...
Wij hadden jaren geleden iets samen, het was een mooie relatie totdat bleek dat hij getrouwd was.
Kwam er per toeval achter.
Het duurde iets van een jaar wat we hadden.
Contact was gelijk verbroken, wilde niks meer met hem in ieder geval.
Jaren later heb ik zo stom als ik was eens een app gestuurd hoe het met hem ging.
Was nieuwsgierig , ja ik weet het echt dom maar we hadden elkaar nooit meer gesproken echter had hij mij ooit geholpen waardoor ik een andere weg in kon slaan.
We hebben toen een paar keer wat gedronken en gegeten.
Had een relatie toen...
Het cliché verhaal waar menig mens van gruwelt daar was sprake van.
Hij zou scheiden en ik zou ook weg gaan bij mijn man.
We zijn niet met elkaar in bed beland ook geen andere sexueel lijfelijke taferelen zoals vroeger wel het geval was voor ik wist dat hij was getrouwd was.
Zoenen was het, daar bleef deze keer het bij
Ik wilde wel, hij nog niet...tot het puntje bij paaltje was op een dag, toen weigerde ik.
Aldus was het meer appen en bellen dagelijks anderhalf jaar lang ongeveer.
We hebben elkaar destijds misschien 10 keer gezien.
De smoezenlijst kennen jullie wel van getrouwde mensen.
Heb ze allemaal gehoord en hij ook.
Veel leugens ook van mijn kant..
Uiteindelijk ben ik echt een k
trut geweest in de zin dat ik helemaal geen contact moest zoeken vanwege zijn gezin...
Was zwaar verliefd maar dat is geenszins een excuus.
Uiteindelijk is hij wel gescheiden en hadden af en toe contact via de app zo' n 3 keer nog, wilde hem wel terug maar kon het niet.
Heb hem ook wel eens beledigd zoals zwakke zak of iets dergelijks.
Hij mij ook echter wat 'netter'.
Hij had een zaak en was in nood vanwege een bepaald probleem
welke was ontstaan waardoor zijn leven op zijn kop stond, wist hier niet veel vanaf verder.
Voor zover ik weet was hij hier uitgeklommen.
Wel heeft hij er enorm veel leed aan ondervonden.
Dit speelde niet erg lang geleden.
Hem heb ik een jaar of 5 niet meer gesproken.
Voor de mensen die mijn topics wel eens hebben gelezen, ja ik heb dit nooit verteld hier en ben erg stom bezig geweest...
Nu voel ik mij zwaar klote en ook verdrietig...
Het was een lieve man met een jongensdroom.
Avontuurlijk als de pest en een keihard werker.
Zijn kinderen waren zijn trots.
Ik voel mij schuldig vanwege zijn scheiding, naar alles wat ik heb meegemaakt met hem..
Laatste contact was niet onaardig.
Waarschijnlijk een gesprek van tegenover gestelde emoties in haat en liefde.
Dat ik na zijn scheiding niks meer wilde dat begreep hij wel, hij begreep alles eigenlijk.
Vind het heel erg het idee, kan het bijna niet geloven dat hij er niet meer is.
Hij was ouder, 18 jaar ouder.
Heb vandaag gelezen dat een toen nog getrouwde 'ex' van mij is overleden.
Ben nogal geschrokken...
Wij hadden jaren geleden iets samen, het was een mooie relatie totdat bleek dat hij getrouwd was.
Kwam er per toeval achter.
Het duurde iets van een jaar wat we hadden.
Contact was gelijk verbroken, wilde niks meer met hem in ieder geval.
Jaren later heb ik zo stom als ik was eens een app gestuurd hoe het met hem ging.
Was nieuwsgierig , ja ik weet het echt dom maar we hadden elkaar nooit meer gesproken echter had hij mij ooit geholpen waardoor ik een andere weg in kon slaan.
We hebben toen een paar keer wat gedronken en gegeten.
Had een relatie toen...
Het cliché verhaal waar menig mens van gruwelt daar was sprake van.
Hij zou scheiden en ik zou ook weg gaan bij mijn man.
We zijn niet met elkaar in bed beland ook geen andere sexueel lijfelijke taferelen zoals vroeger wel het geval was voor ik wist dat hij was getrouwd was.
Zoenen was het, daar bleef deze keer het bij
Ik wilde wel, hij nog niet...tot het puntje bij paaltje was op een dag, toen weigerde ik.
Aldus was het meer appen en bellen dagelijks anderhalf jaar lang ongeveer.
We hebben elkaar destijds misschien 10 keer gezien.
De smoezenlijst kennen jullie wel van getrouwde mensen.
Heb ze allemaal gehoord en hij ook.
Veel leugens ook van mijn kant..
Uiteindelijk ben ik echt een k
trut geweest in de zin dat ik helemaal geen contact moest zoeken vanwege zijn gezin...
Was zwaar verliefd maar dat is geenszins een excuus.
Uiteindelijk is hij wel gescheiden en hadden af en toe contact via de app zo' n 3 keer nog, wilde hem wel terug maar kon het niet.
Heb hem ook wel eens beledigd zoals zwakke zak of iets dergelijks.
Hij mij ook echter wat 'netter'.
Hij had een zaak en was in nood vanwege een bepaald probleem
welke was ontstaan waardoor zijn leven op zijn kop stond, wist hier niet veel vanaf verder.
Voor zover ik weet was hij hier uitgeklommen.
Wel heeft hij er enorm veel leed aan ondervonden.
Dit speelde niet erg lang geleden.
Hem heb ik een jaar of 5 niet meer gesproken.
Voor de mensen die mijn topics wel eens hebben gelezen, ja ik heb dit nooit verteld hier en ben erg stom bezig geweest...
Nu voel ik mij zwaar klote en ook verdrietig...
Het was een lieve man met een jongensdroom.
Avontuurlijk als de pest en een keihard werker.
Zijn kinderen waren zijn trots.
Ik voel mij schuldig vanwege zijn scheiding, naar alles wat ik heb meegemaakt met hem..
Laatste contact was niet onaardig.
Waarschijnlijk een gesprek van tegenover gestelde emoties in haat en liefde.
Dat ik na zijn scheiding niks meer wilde dat begreep hij wel, hij begreep alles eigenlijk.
Vind het heel erg het idee, kan het bijna niet geloven dat hij er niet meer is.
Hij was ouder, 18 jaar ouder.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 18-03-2018 14:54
12.35% gewijzigd
vrijdag 23 februari 2018 om 17:16
Natuurlijk kan spijt en berouw wel oprecht zijn.
Denk alleen al aan bijv een eetverslaving (ea): vicieuze cirkel ontstaat juist door drang-toegeven-spijt/schaamte/schuldgevoelens en die weer weg-eten enz enz.
Je kunt dit zien als zo'n verslavend iets: slecht voor je (voor iedereen in kwestie, voor de lange termijn) en tegelijkertijd toch sterke verleidelijke drang (die jij verliefdheid noemt) en dat het "not done" is, niet hoort/mag of niet/ wisselend beschikbaar, maakt er een aantrekken-afstoten van, doet er een behoorlijke schep frustratie op. Dat laatste zorgt voor een voelbare hevigheid die nog weleens verward wordt met "blijkbaar veel gevoelens" hebben voor iemand, terwijl dat heftige oa komt door alle gedoe eromheen.
Je bent de eerste en laatste niet die in zo'n valkuil stapt en dat besef pas opduikt als het leed al geleden is. Dat gebeurt met alles wat tegelijkertijd (tijdens "gebruik") een goed gevoel geeft én een slecht gevoel (jezelf zwak en slap vinden, je gevoelens niet onder controle kunnen houden met je verstand, geen zelfbeheersing enz).
Oordelen is niets anders dan iets onderbrengen onder de noemer "goed" of "fout/verkeers/slecht".
Het vervelende is dat (itt bijv roken, drugs, alcohol) het gaat om op zich okay/ mooie, normale, gezonde en wenselijke "goede" gevoelens (zowel lust als liefde is op zich niet fout of verkeerd) maar (in) die situatie het "fout"/ slecht/ verkeerd maakt om daaraan te kunnen toegeven.
Er zit dus een kartelige, ongewenste schaduwkant aan gekoppeld: jullie wekten niét (puur/zuiver) het "beste" in elkaar en zo kun je zowel elkaar (zodra je wakker wordt uit die "roes") als jezelf als "slecht mens" gaan beschouwen.
Spijt, wroeging, schaamte en schuldgevoelens zijn er vooral om jezelf te behoeden voor eenzelfde fout: een mechanisme wat niet zinloos is als je er iets van geleerd hebt en eenzelfde valkuil daardoor zult herkennen in de toekomst.
Maar diezelfde emoties voor de persoon zijn (helaas) niet zomaar los te koppelen van de situatie/gedrag. Die (destijds) "goede" gevoelens is op zich niks mis mee, alleen wat je ermee doet (gedrag), omdat je daar zelf een keuze in had en zelf invloed op wordt geacht te hebben: met je verstand wat je doet met je gevoelens beheersen (bijv op afstand houden en niet voeden, zodat ze voorbij gaan) of je laten meesleuren door wat je voelt (dus zonder jezelf af te remmen, je verstand erbij te houden). Men -en jijzelf niet in de laatste plaats- kan dat zwaar veroordelen en elkaar ook nog eens gaan verwijten wie (het meest) schuldig is geweest, feit is dat je dat niet meer terugdraait en niet kunt veranderen, dus ongeacht hoe je daar nu tegenaan kijkt (spijt enz) helpt ook niet voor de betrokkenen om zich er beter over te voelen.
Het zijn dus zinloze "negatieve" zelfveroordelingen waar je nu door geplaagd wordt en ook daar helpt rationalisatie (verstand) niet tegen. Het is een algemeen bekend fenomeen dat mensen gedrag vereenzelvigen met wie ze zijn, dus zichzelf als slecht en fout gaan beschouwen.
Ook al ben je niet de enige en komt dit op grote schaal voor (oa omdat veel mensen er al dan niet op den duur openlijk aan toegeven en uit elkaar gaan onder het mom van "voor eigen geluk kiezen" of "eigen verantwoordelijkheid voor eigen geluk", ook als dat betekent dat je anderen pijn bezorgt en oorzaak/aanleiding bent voor het ongeluk van anderen (exen, kinderen).
En het is maar de vraag of het jezelf zoveel gelukkiger maakt, als die affaire gepaard gaat met onoprechtheid jegens elkaar, andere geliefden (betrokken partners en kinderen): liegen, bedriegen, partners in crime, ontrouw en onbetrouwbaarheid enz zijn eigenschappen die behoren tot je "slechte" (schaduw)kant en je jezelf zwak/slap om vindt. Dat brengt je in je je "negatieve geloof": wat je gelooft over jezelf als het om eigenwaarde gaat en hoe je jezelf ziet als "goed" of "slecht" persoon, over je eigen geloofwaardigheid en oprechtheid, het laat je onder ogen zien dat je niet enkel en alleen een goede kant hebt, al wil iedereen graag over zichzelf denken van wel.
Dus op eoa manier moet je zien af te rekenen met dat negatieve geloof over jezelf, ik denk dat je al een eind komt door het hier op te biechten, want erkenning van die schaduwkant is de eerste stap. Je zou het liever vergeten en terugdraaien, wegduwen en dat gaat nu niet: je moet er dus duidelijk iets mee.
Het gaat om in jezelf (niet) geloven of op jezelf (niet) kunnen rekenen, op de kracht dat je zelf sturing/invloed kunt geven aan gebeurtenissen door het "juiste" gedrag te kiezen (principes, verstand) en dat verstandige ook te doen, en je niet te laten (ver)leiden door (ook nog eens grillige) gevoelens, die veel lastiger te onderscheiden zijn en je ook niet precies weet waar die vandaan komen (zo worden behoeften of instinctieve verlangens, maar ook verslaafde reacties nog weleens aangezien voor "gevoelens").
Als het om nicotine zou gaan noemen mensen een sigaret hun "maatje", die zorgt dat ze zich goed voelen in allerlei situaties, een helpend iets wat kracht wordt toegedicht, terwijl datzelfde "maatje" in werkelijkheid een sluipmoordenaar is.
Ook al ben je niet de enige en zou je je in gezelschap van "medeschuldigen" wat minder schuldig voelen over zoiets, immers herkenning en begrip ontmoeten (rokers staan niet voor niks altijd gezamenlijk buiten, dan voelt het minder "stom"), op het moment dat de gevolgen zich gaan uiten helpt het feit dat anderen ook "stom" doen/zijn je niet, en heb je alleen nog verantwoording af te leggen aan jezelf.
Je eigen zwaktes onder ogen zien betekent erkennen dat je je zwakke kanten hébt. Ook al bén je niet (uitsluitend) je zwakke kant!
Jezelf ermee vereenzelvigen hoeft ook weer niet, en ook niet ertegen vechten (ontkennen, wegduwen), want beide houdt in stand dat die zwakte er is en het hard nodig is om daartegen te vechten of van weg te vluchten.
Achteraf iets inzien wat je eerder (nog) niet zag heeft alsnog zin, als je dat op eoa manier kunt omzetten in kracht, in iets positiefs, al is het een alarmbel waar je in het vervolg beducht op bent: dit is een van de valkuilen waar je in het leven voor kunt komen te staan en met wat je nu weet zou je andere keuzes maken.
Laat anderen maar (ver)oordelen: iedereen heeft zo zijn/haar zwaktes en zwakkere momenten, al zullen mensen die zichzelf (denken) onder controle (te) hebben ook wel op eoa gebied de mist in gegaan zijn of wellicht in de toekomst. Hoeveel mensen roepen niet "dat zou mij noooooit gebeuren" en moet je nog maar van zien hoe die zelf zouden reageren als dat hunzelf gebeurt.
Anyway, het is jou gebeurd en nu moet je zien te dealen met hoe je nu over jezelf denkt/vindt/voelt, met name wat je gelooft en vertrouwen terugkrijgt in je eigen betrouwbaarheid, principes, op jezelf kunnen rekenen in het vervolg in soortgelijke situaties, dat je je niet laat overheersen door je "gevoelens", maar je verstand en zelfbeheersing erbij zult houden.
Lees Jan Geurtz bijv, zijn boeken over "Verslaafd aan liefde" en "de Verslaving voorbij" zullen je opheldering kunnen geven hoe dat in zijn werking gaat. Want het heeft eenzelfde mechanisme met elkaar gemeen, en de overkoepelende is dat je strategie om je (eventjes, tijdelijk) beter te willen voelen hetzelfde "middel" is als wat je onderuit haalt en je je (al snel) weer "slecht" en zwak over voelt.
Op eoa manier moet je met jezelf "in het reine" zien te komen, want wat je nu doet noemt hij "dubbele zelfafwijzing": zowel die eigen gevoelens/gedrag van toen afwijzen (slecht/ongewenst vinden) als daar ook nog eens een veroordelend etiketje op plakken: stom, zwak, je moet je schamen, je bent een leugenaar enz).
De ellende is dat -net als kleine kinderen- onze taal daar debet aan is, dat je gedrag of eigenschappen (wat je doet/ hebt) vereenzelvigt met wie je bént (je bént stout, slecht, ongehoorzaam, dom, een stommeling, zwak, een leugenaar, bedrieger, enz).
Zo kun je jezelf helemaal als het ware aanpraten dat je gelooft dat je die schaduwkant/zwakte bént en jezelf verwijten, maar hoe vaker je dit herhaalt tegen jezelf, ook onbewust, wordt dat wat je gelooft over jezelf.
Dit is de keerzijde aan vreemdgaan, die er ook aan "hangt" als jullie daar wel mee waren doorgegaan en met elkaar verder waren gegaan. Heel vaak zie je dat stellen die op die manier bij elkaar zijn gekomen (op de puinhopen van 2 ontwrichte gezinnen en pijn van anderen + jezelf en elkaar "bewezen" onbetrouwbaar vinden) te maken krijgen met wantrouwen, jaloezie enz: het is geen fijne (en beste) zuivere basis voor iets wat op zichzelf mooi en puur zou (horen te) zijn in zijn mooiste gedaante (zuivere liefde).
Lust en liefde kunnen verwarrend en bedrieglijk lijken op elkaar (omdat oa lust onderdeel van verliefdheid is en mensen dat niet altijd even makkelijk kunnen scheiden). Een verslavende affaire kan net zo "echt" voelen (als "gevoelens") terwijl de oorzaak "behoefte" was en niet "liefdesgevoelens". Of misschien dat laatste wel, maar uit behoefte om die (weer eens) te willen voelen, en die alleen maar gewekt/ gefaciliteerd werden door elkaar op dat moment en je dus vooral je wensen op elkaar projecteerde (met elkaar in verband bracht).
Het is niet verkeerd geweest om dat te voelen, dus veroordeel vooral niet die gevoelens van jezelf, die óók mooi, gewenst, fijn, enz waren, probeer het van elkaar te scheiden: de gevoelens waren of leken mooi, de situatie (gedrag, wat je ermee deed) was niet mooi, ongewenst, en niet zonder gevolgen.
Die emotionele lading (die nu veranderd is naar schuldig en schaamte, zwakte enz) zul je moeten zien te verwerken om (met die lading eraf) ergens op te bergen, en dat kun je doen als "negatieve ervaring (met jezelf)" of liever op eoa manier een positieve lading kunnen geven achteraf, alsnog, als het je lukt om er op die manier naar te kijken en er overwegend "het goede" ervan te kunnen bewaren.
Zonodig zou je daar hulp bij kunnen zoeken van een professional, als dat niet op eigen houtje lukt, zelfs na jaren niet.
Bedenk dat ook de andere betrokkenen de nodige veerkracht hebben en hoogstwaarschijnlijk hebben leren dealen met die gevolgen, zodat je je misschien wel onnodig druk maakt en in je hoofd veel erger maakt voor een ander dan het daadwerkelijk is: niemand is strenger voor je dan je eigen "innerlijke criticus".
Jezelf (leren) vergeven is soms veel moeilijker dan een ander vergeven (I know), zeker als je jezelf diep van binnen als een "goed persoon" voelt (of weer wilt kunnen voelen). Hoeveel of hoe lang je spijt enz hebt straf je jezelf voornamelijk mee, en dat helpt niet bij jezelf vergeven. Vergeten en uitwissen of terugdraaien zijn geen opties, alleen kun je de bril waarmee je naar hetzelfde kijkt veranderen.
Misschien helpt het als je die boeken leest, zodat je jezelf iig beter kunt begrijpen en eea in perspectief kunt plaatsen.
Succes, ik herken het wel, zij het om andere dingen waar ik dan weer niet bepaald trots op mezelf over kan zijn. Je bent meer dan deze zelfveroordeling(en), je hébt ze en blijf ook kijken naar wat er wel allemaal goed is aan jouw persoonlijkheid: al je ervaringen hebben ertoe bijgedragen aan wié je (nu) bent en je kunt altijd nog op élk moment van richting veranderen in wat je allemaal koestert en ontwikkelt daarvan!
Daarnaast: je kijkt soms achteraf (met de nodige afstand of verminderde emoties) anders naar een situatie dan toen je er middenin zat en allerlei tegenstrijdige/wisselende gevoelens om de voorrang vochten.
Denk alleen al aan bijv een eetverslaving (ea): vicieuze cirkel ontstaat juist door drang-toegeven-spijt/schaamte/schuldgevoelens en die weer weg-eten enz enz.
Je kunt dit zien als zo'n verslavend iets: slecht voor je (voor iedereen in kwestie, voor de lange termijn) en tegelijkertijd toch sterke verleidelijke drang (die jij verliefdheid noemt) en dat het "not done" is, niet hoort/mag of niet/ wisselend beschikbaar, maakt er een aantrekken-afstoten van, doet er een behoorlijke schep frustratie op. Dat laatste zorgt voor een voelbare hevigheid die nog weleens verward wordt met "blijkbaar veel gevoelens" hebben voor iemand, terwijl dat heftige oa komt door alle gedoe eromheen.
Je bent de eerste en laatste niet die in zo'n valkuil stapt en dat besef pas opduikt als het leed al geleden is. Dat gebeurt met alles wat tegelijkertijd (tijdens "gebruik") een goed gevoel geeft én een slecht gevoel (jezelf zwak en slap vinden, je gevoelens niet onder controle kunnen houden met je verstand, geen zelfbeheersing enz).
Oordelen is niets anders dan iets onderbrengen onder de noemer "goed" of "fout/verkeers/slecht".
Het vervelende is dat (itt bijv roken, drugs, alcohol) het gaat om op zich okay/ mooie, normale, gezonde en wenselijke "goede" gevoelens (zowel lust als liefde is op zich niet fout of verkeerd) maar (in) die situatie het "fout"/ slecht/ verkeerd maakt om daaraan te kunnen toegeven.
Er zit dus een kartelige, ongewenste schaduwkant aan gekoppeld: jullie wekten niét (puur/zuiver) het "beste" in elkaar en zo kun je zowel elkaar (zodra je wakker wordt uit die "roes") als jezelf als "slecht mens" gaan beschouwen.
Spijt, wroeging, schaamte en schuldgevoelens zijn er vooral om jezelf te behoeden voor eenzelfde fout: een mechanisme wat niet zinloos is als je er iets van geleerd hebt en eenzelfde valkuil daardoor zult herkennen in de toekomst.
Maar diezelfde emoties voor de persoon zijn (helaas) niet zomaar los te koppelen van de situatie/gedrag. Die (destijds) "goede" gevoelens is op zich niks mis mee, alleen wat je ermee doet (gedrag), omdat je daar zelf een keuze in had en zelf invloed op wordt geacht te hebben: met je verstand wat je doet met je gevoelens beheersen (bijv op afstand houden en niet voeden, zodat ze voorbij gaan) of je laten meesleuren door wat je voelt (dus zonder jezelf af te remmen, je verstand erbij te houden). Men -en jijzelf niet in de laatste plaats- kan dat zwaar veroordelen en elkaar ook nog eens gaan verwijten wie (het meest) schuldig is geweest, feit is dat je dat niet meer terugdraait en niet kunt veranderen, dus ongeacht hoe je daar nu tegenaan kijkt (spijt enz) helpt ook niet voor de betrokkenen om zich er beter over te voelen.
Het zijn dus zinloze "negatieve" zelfveroordelingen waar je nu door geplaagd wordt en ook daar helpt rationalisatie (verstand) niet tegen. Het is een algemeen bekend fenomeen dat mensen gedrag vereenzelvigen met wie ze zijn, dus zichzelf als slecht en fout gaan beschouwen.
Ook al ben je niet de enige en komt dit op grote schaal voor (oa omdat veel mensen er al dan niet op den duur openlijk aan toegeven en uit elkaar gaan onder het mom van "voor eigen geluk kiezen" of "eigen verantwoordelijkheid voor eigen geluk", ook als dat betekent dat je anderen pijn bezorgt en oorzaak/aanleiding bent voor het ongeluk van anderen (exen, kinderen).
En het is maar de vraag of het jezelf zoveel gelukkiger maakt, als die affaire gepaard gaat met onoprechtheid jegens elkaar, andere geliefden (betrokken partners en kinderen): liegen, bedriegen, partners in crime, ontrouw en onbetrouwbaarheid enz zijn eigenschappen die behoren tot je "slechte" (schaduw)kant en je jezelf zwak/slap om vindt. Dat brengt je in je je "negatieve geloof": wat je gelooft over jezelf als het om eigenwaarde gaat en hoe je jezelf ziet als "goed" of "slecht" persoon, over je eigen geloofwaardigheid en oprechtheid, het laat je onder ogen zien dat je niet enkel en alleen een goede kant hebt, al wil iedereen graag over zichzelf denken van wel.
Dus op eoa manier moet je zien af te rekenen met dat negatieve geloof over jezelf, ik denk dat je al een eind komt door het hier op te biechten, want erkenning van die schaduwkant is de eerste stap. Je zou het liever vergeten en terugdraaien, wegduwen en dat gaat nu niet: je moet er dus duidelijk iets mee.
Het gaat om in jezelf (niet) geloven of op jezelf (niet) kunnen rekenen, op de kracht dat je zelf sturing/invloed kunt geven aan gebeurtenissen door het "juiste" gedrag te kiezen (principes, verstand) en dat verstandige ook te doen, en je niet te laten (ver)leiden door (ook nog eens grillige) gevoelens, die veel lastiger te onderscheiden zijn en je ook niet precies weet waar die vandaan komen (zo worden behoeften of instinctieve verlangens, maar ook verslaafde reacties nog weleens aangezien voor "gevoelens").
Als het om nicotine zou gaan noemen mensen een sigaret hun "maatje", die zorgt dat ze zich goed voelen in allerlei situaties, een helpend iets wat kracht wordt toegedicht, terwijl datzelfde "maatje" in werkelijkheid een sluipmoordenaar is.
Ook al ben je niet de enige en zou je je in gezelschap van "medeschuldigen" wat minder schuldig voelen over zoiets, immers herkenning en begrip ontmoeten (rokers staan niet voor niks altijd gezamenlijk buiten, dan voelt het minder "stom"), op het moment dat de gevolgen zich gaan uiten helpt het feit dat anderen ook "stom" doen/zijn je niet, en heb je alleen nog verantwoording af te leggen aan jezelf.
Je eigen zwaktes onder ogen zien betekent erkennen dat je je zwakke kanten hébt. Ook al bén je niet (uitsluitend) je zwakke kant!
Jezelf ermee vereenzelvigen hoeft ook weer niet, en ook niet ertegen vechten (ontkennen, wegduwen), want beide houdt in stand dat die zwakte er is en het hard nodig is om daartegen te vechten of van weg te vluchten.
Achteraf iets inzien wat je eerder (nog) niet zag heeft alsnog zin, als je dat op eoa manier kunt omzetten in kracht, in iets positiefs, al is het een alarmbel waar je in het vervolg beducht op bent: dit is een van de valkuilen waar je in het leven voor kunt komen te staan en met wat je nu weet zou je andere keuzes maken.
Laat anderen maar (ver)oordelen: iedereen heeft zo zijn/haar zwaktes en zwakkere momenten, al zullen mensen die zichzelf (denken) onder controle (te) hebben ook wel op eoa gebied de mist in gegaan zijn of wellicht in de toekomst. Hoeveel mensen roepen niet "dat zou mij noooooit gebeuren" en moet je nog maar van zien hoe die zelf zouden reageren als dat hunzelf gebeurt.
Anyway, het is jou gebeurd en nu moet je zien te dealen met hoe je nu over jezelf denkt/vindt/voelt, met name wat je gelooft en vertrouwen terugkrijgt in je eigen betrouwbaarheid, principes, op jezelf kunnen rekenen in het vervolg in soortgelijke situaties, dat je je niet laat overheersen door je "gevoelens", maar je verstand en zelfbeheersing erbij zult houden.
Lees Jan Geurtz bijv, zijn boeken over "Verslaafd aan liefde" en "de Verslaving voorbij" zullen je opheldering kunnen geven hoe dat in zijn werking gaat. Want het heeft eenzelfde mechanisme met elkaar gemeen, en de overkoepelende is dat je strategie om je (eventjes, tijdelijk) beter te willen voelen hetzelfde "middel" is als wat je onderuit haalt en je je (al snel) weer "slecht" en zwak over voelt.
Op eoa manier moet je met jezelf "in het reine" zien te komen, want wat je nu doet noemt hij "dubbele zelfafwijzing": zowel die eigen gevoelens/gedrag van toen afwijzen (slecht/ongewenst vinden) als daar ook nog eens een veroordelend etiketje op plakken: stom, zwak, je moet je schamen, je bent een leugenaar enz).
De ellende is dat -net als kleine kinderen- onze taal daar debet aan is, dat je gedrag of eigenschappen (wat je doet/ hebt) vereenzelvigt met wie je bént (je bént stout, slecht, ongehoorzaam, dom, een stommeling, zwak, een leugenaar, bedrieger, enz).
Zo kun je jezelf helemaal als het ware aanpraten dat je gelooft dat je die schaduwkant/zwakte bént en jezelf verwijten, maar hoe vaker je dit herhaalt tegen jezelf, ook onbewust, wordt dat wat je gelooft over jezelf.
Dit is de keerzijde aan vreemdgaan, die er ook aan "hangt" als jullie daar wel mee waren doorgegaan en met elkaar verder waren gegaan. Heel vaak zie je dat stellen die op die manier bij elkaar zijn gekomen (op de puinhopen van 2 ontwrichte gezinnen en pijn van anderen + jezelf en elkaar "bewezen" onbetrouwbaar vinden) te maken krijgen met wantrouwen, jaloezie enz: het is geen fijne (en beste) zuivere basis voor iets wat op zichzelf mooi en puur zou (horen te) zijn in zijn mooiste gedaante (zuivere liefde).
Lust en liefde kunnen verwarrend en bedrieglijk lijken op elkaar (omdat oa lust onderdeel van verliefdheid is en mensen dat niet altijd even makkelijk kunnen scheiden). Een verslavende affaire kan net zo "echt" voelen (als "gevoelens") terwijl de oorzaak "behoefte" was en niet "liefdesgevoelens". Of misschien dat laatste wel, maar uit behoefte om die (weer eens) te willen voelen, en die alleen maar gewekt/ gefaciliteerd werden door elkaar op dat moment en je dus vooral je wensen op elkaar projecteerde (met elkaar in verband bracht).
Het is niet verkeerd geweest om dat te voelen, dus veroordeel vooral niet die gevoelens van jezelf, die óók mooi, gewenst, fijn, enz waren, probeer het van elkaar te scheiden: de gevoelens waren of leken mooi, de situatie (gedrag, wat je ermee deed) was niet mooi, ongewenst, en niet zonder gevolgen.
Die emotionele lading (die nu veranderd is naar schuldig en schaamte, zwakte enz) zul je moeten zien te verwerken om (met die lading eraf) ergens op te bergen, en dat kun je doen als "negatieve ervaring (met jezelf)" of liever op eoa manier een positieve lading kunnen geven achteraf, alsnog, als het je lukt om er op die manier naar te kijken en er overwegend "het goede" ervan te kunnen bewaren.
Zonodig zou je daar hulp bij kunnen zoeken van een professional, als dat niet op eigen houtje lukt, zelfs na jaren niet.
Bedenk dat ook de andere betrokkenen de nodige veerkracht hebben en hoogstwaarschijnlijk hebben leren dealen met die gevolgen, zodat je je misschien wel onnodig druk maakt en in je hoofd veel erger maakt voor een ander dan het daadwerkelijk is: niemand is strenger voor je dan je eigen "innerlijke criticus".
Jezelf (leren) vergeven is soms veel moeilijker dan een ander vergeven (I know), zeker als je jezelf diep van binnen als een "goed persoon" voelt (of weer wilt kunnen voelen). Hoeveel of hoe lang je spijt enz hebt straf je jezelf voornamelijk mee, en dat helpt niet bij jezelf vergeven. Vergeten en uitwissen of terugdraaien zijn geen opties, alleen kun je de bril waarmee je naar hetzelfde kijkt veranderen.
Misschien helpt het als je die boeken leest, zodat je jezelf iig beter kunt begrijpen en eea in perspectief kunt plaatsen.
Succes, ik herken het wel, zij het om andere dingen waar ik dan weer niet bepaald trots op mezelf over kan zijn. Je bent meer dan deze zelfveroordeling(en), je hébt ze en blijf ook kijken naar wat er wel allemaal goed is aan jouw persoonlijkheid: al je ervaringen hebben ertoe bijgedragen aan wié je (nu) bent en je kunt altijd nog op élk moment van richting veranderen in wat je allemaal koestert en ontwikkelt daarvan!
Daarnaast: je kijkt soms achteraf (met de nodige afstand of verminderde emoties) anders naar een situatie dan toen je er middenin zat en allerlei tegenstrijdige/wisselende gevoelens om de voorrang vochten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 23 februari 2018 om 17:40
Laat je niet op de kast jagen door zo'n figuur die daar op uit is. Negeren, verspil je energie daar niet aan.Donna1971 schreef: ↑23-02-2018 15:13Wat een fantastisch mens zal jij zijn in je perfecte leven.
Waarschijnlijk ben je nooit op je bek gegaan.
Mijn leven is veranderd na mijn scheiding onlangs, weet niet precies waar je op doelt
Andere topics?
Ben een gevoelig mens ja, heb op relationeel gebied foute keuzes gemaakt waarin ik ook volledig de verantwoording op me neem.
De mannen in mijn leven, daarmee heb ik ook geweldig mooie tijden mee beleefd.
Drama tja ben vrij gevoelig in de liefde en hulp bij een psycholoog is er geweest, niet specifiek hierom maar het kwam ook ter sprake.
Heb het goed en doe waar ik blij van word.
vrijdag 23 februari 2018 om 17:51
Dat dit uit jouw toetsenbord geknald wordt is wel het meest lachwekkende van dit hele topic.
Ksenija 'zo'n figuur' die dit zegt, het moet niet gekker worden...
TO, bekijk het lekker met je drama. Ik wens je veel wijsheid toe, want je hebt totaal geen goed beeld van jezelf.
vrijdag 23 februari 2018 om 19:55
Je bent door meerdere forummers in dit topic aangesproken op je gedrag dussinnombre schreef: ↑23-02-2018 17:51Dat dit uit jouw toetsenbord geknald wordt is wel het meest lachwekkende van dit hele topic.
Ksenija 'zo'n figuur' die dit zegt, het moet niet gekker worden...
TO, bekijk het lekker met je drama. Ik wens je veel wijsheid toe, want je hebt totaal geen goed beeld van jezelf.
vrijdag 23 februari 2018 om 21:56
Heb dit topic iig zonder nadenken geopend.
Bedankt ook al sta ik verder buiten zijn kring.
Ook Suzy65 voor je uitgebreide plaatsing.
Erg interessant.
Heb ter ere van een mooie bos bloemen gekocht naast een foto van hem met kaars gezet.
Bedankt ook al sta ik verder buiten zijn kring.
Ook Suzy65 voor je uitgebreide plaatsing.
Erg interessant.
Heb ter ere van een mooie bos bloemen gekocht naast een foto van hem met kaars gezet.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 24-02-2018 00:23
25.15% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 09:28
Goed gedaan! Echt heel slim.
Wat is bv? Beste vriend?
zaterdag 24 februari 2018 om 09:31
Mooie nuance!Suzy65 schreef: ↑23-02-2018 17:16Natuurlijk kan spijt en berouw wel oprecht zijn.
Denk alleen al aan bijv een eetverslaving (ea): vicieuze cirkel ontstaat juist door drang-toegeven-spijt/schaamte/schuldgevoelens en die weer weg-eten enz enz.
Je kunt dit zien als zo'n verslavend iets: slecht voor je (voor iedereen in kwestie, voor de lange termijn) en tegelijkertijd toch sterke verleidelijke drang (die jij verliefdheid noemt) en dat het "not done" is, niet hoort/mag of niet/ wisselend beschikbaar, maakt er een aantrekken-afstoten van, doet er een behoorlijke schep frustratie op. Dat laatste zorgt voor een voelbare hevigheid die nog weleens verward wordt met "blijkbaar veel gevoelens" hebben voor iemand, terwijl dat heftige oa komt door alle gedoe eromheen.
Je bent de eerste en laatste niet die in zo'n valkuil stapt en dat besef pas opduikt als het leed al geleden is. Dat gebeurt met alles wat tegelijkertijd (tijdens "gebruik") een goed gevoel geeft én een slecht gevoel (jezelf zwak en slap vinden, je gevoelens niet onder controle kunnen houden met je verstand, geen zelfbeheersing enz).
Oordelen is niets anders dan iets onderbrengen onder de noemer "goed" of "fout/verkeers/slecht".
Het vervelende is dat (itt bijv roken, drugs, alcohol) het gaat om op zich okay/ mooie, normale, gezonde en wenselijke "goede" gevoelens (zowel lust als liefde is op zich niet fout of verkeerd) maar (in) die situatie het "fout"/ slecht/ verkeerd maakt om daaraan te kunnen toegeven.
Er zit dus een kartelige, ongewenste schaduwkant aan gekoppeld: jullie wekten niét (puur/zuiver) het "beste" in elkaar en zo kun je zowel elkaar (zodra je wakker wordt uit die "roes") als jezelf als "slecht mens" gaan beschouwen.
Spijt, wroeging, schaamte en schuldgevoelens zijn er vooral om jezelf te behoeden voor eenzelfde fout: een mechanisme wat niet zinloos is als je er iets van geleerd hebt en eenzelfde valkuil daardoor zult herkennen in de toekomst.
Maar diezelfde emoties voor de persoon zijn (helaas) niet zomaar los te koppelen van de situatie/gedrag. Die (destijds) "goede" gevoelens is op zich niks mis mee, alleen wat je ermee doet (gedrag), omdat je daar zelf een keuze in had en zelf invloed op wordt geacht te hebben: met je verstand wat je doet met je gevoelens beheersen (bijv op afstand houden en niet voeden, zodat ze voorbij gaan) of je laten meesleuren door wat je voelt (dus zonder jezelf af te remmen, je verstand erbij te houden). Men -en jijzelf niet in de laatste plaats- kan dat zwaar veroordelen en elkaar ook nog eens gaan verwijten wie (het meest) schuldig is geweest, feit is dat je dat niet meer terugdraait en niet kunt veranderen, dus ongeacht hoe je daar nu tegenaan kijkt (spijt enz) helpt ook niet voor de betrokkenen om zich er beter over te voelen.
Het zijn dus zinloze "negatieve" zelfveroordelingen waar je nu door geplaagd wordt en ook daar helpt rationalisatie (verstand) niet tegen. Het is een algemeen bekend fenomeen dat mensen gedrag vereenzelvigen met wie ze zijn, dus zichzelf als slecht en fout gaan beschouwen.
Ook al ben je niet de enige en komt dit op grote schaal voor (oa omdat veel mensen er al dan niet op den duur openlijk aan toegeven en uit elkaar gaan onder het mom van "voor eigen geluk kiezen" of "eigen verantwoordelijkheid voor eigen geluk", ook als dat betekent dat je anderen pijn bezorgt en oorzaak/aanleiding bent voor het ongeluk van anderen (exen, kinderen).
En het is maar de vraag of het jezelf zoveel gelukkiger maakt, als die affaire gepaard gaat met onoprechtheid jegens elkaar, andere geliefden (betrokken partners en kinderen): liegen, bedriegen, partners in crime, ontrouw en onbetrouwbaarheid enz zijn eigenschappen die behoren tot je "slechte" (schaduw)kant en je jezelf zwak/slap om vindt. Dat brengt je in je je "negatieve geloof": wat je gelooft over jezelf als het om eigenwaarde gaat en hoe je jezelf ziet als "goed" of "slecht" persoon, over je eigen geloofwaardigheid en oprechtheid, het laat je onder ogen zien dat je niet enkel en alleen een goede kant hebt, al wil iedereen graag over zichzelf denken van wel.
Dus op eoa manier moet je zien af te rekenen met dat negatieve geloof over jezelf, ik denk dat je al een eind komt door het hier op te biechten, want erkenning van die schaduwkant is de eerste stap. Je zou het liever vergeten en terugdraaien, wegduwen en dat gaat nu niet: je moet er dus duidelijk iets mee.
Het gaat om in jezelf (niet) geloven of op jezelf (niet) kunnen rekenen, op de kracht dat je zelf sturing/invloed kunt geven aan gebeurtenissen door het "juiste" gedrag te kiezen (principes, verstand) en dat verstandige ook te doen, en je niet te laten (ver)leiden door (ook nog eens grillige) gevoelens, die veel lastiger te onderscheiden zijn en je ook niet precies weet waar die vandaan komen (zo worden behoeften of instinctieve verlangens, maar ook verslaafde reacties nog weleens aangezien voor "gevoelens").
Als het om nicotine zou gaan noemen mensen een sigaret hun "maatje", die zorgt dat ze zich goed voelen in allerlei situaties, een helpend iets wat kracht wordt toegedicht, terwijl datzelfde "maatje" in werkelijkheid een sluipmoordenaar is.
Ook al ben je niet de enige en zou je je in gezelschap van "medeschuldigen" wat minder schuldig voelen over zoiets, immers herkenning en begrip ontmoeten (rokers staan niet voor niks altijd gezamenlijk buiten, dan voelt het minder "stom"), op het moment dat de gevolgen zich gaan uiten helpt het feit dat anderen ook "stom" doen/zijn je niet, en heb je alleen nog verantwoording af te leggen aan jezelf.
Je eigen zwaktes onder ogen zien betekent erkennen dat je je zwakke kanten hébt. Ook al bén je niet (uitsluitend) je zwakke kant!
Jezelf ermee vereenzelvigen hoeft ook weer niet, en ook niet ertegen vechten (ontkennen, wegduwen), want beide houdt in stand dat die zwakte er is en het hard nodig is om daartegen te vechten of van weg te vluchten.
Achteraf iets inzien wat je eerder (nog) niet zag heeft alsnog zin, als je dat op eoa manier kunt omzetten in kracht, in iets positiefs, al is het een alarmbel waar je in het vervolg beducht op bent: dit is een van de valkuilen waar je in het leven voor kunt komen te staan en met wat je nu weet zou je andere keuzes maken.
Laat anderen maar (ver)oordelen: iedereen heeft zo zijn/haar zwaktes en zwakkere momenten, al zullen mensen die zichzelf (denken) onder controle (te) hebben ook wel op eoa gebied de mist in gegaan zijn of wellicht in de toekomst. Hoeveel mensen roepen niet "dat zou mij noooooit gebeuren" en moet je nog maar van zien hoe die zelf zouden reageren als dat hunzelf gebeurt.
Anyway, het is jou gebeurd en nu moet je zien te dealen met hoe je nu over jezelf denkt/vindt/voelt, met name wat je gelooft en vertrouwen terugkrijgt in je eigen betrouwbaarheid, principes, op jezelf kunnen rekenen in het vervolg in soortgelijke situaties, dat je je niet laat overheersen door je "gevoelens", maar je verstand en zelfbeheersing erbij zult houden.
Lees Jan Geurtz bijv, zijn boeken over "Verslaafd aan liefde" en "de Verslaving voorbij" zullen je opheldering kunnen geven hoe dat in zijn werking gaat. Want het heeft eenzelfde mechanisme met elkaar gemeen, en de overkoepelende is dat je strategie om je (eventjes, tijdelijk) beter te willen voelen hetzelfde "middel" is als wat je onderuit haalt en je je (al snel) weer "slecht" en zwak over voelt.
Op eoa manier moet je met jezelf "in het reine" zien te komen, want wat je nu doet noemt hij "dubbele zelfafwijzing": zowel die eigen gevoelens/gedrag van toen afwijzen (slecht/ongewenst vinden) als daar ook nog eens een veroordelend etiketje op plakken: stom, zwak, je moet je schamen, je bent een leugenaar enz).
De ellende is dat -net als kleine kinderen- onze taal daar debet aan is, dat je gedrag of eigenschappen (wat je doet/ hebt) vereenzelvigt met wie je bént (je bént stout, slecht, ongehoorzaam, dom, een stommeling, zwak, een leugenaar, bedrieger, enz).
Zo kun je jezelf helemaal als het ware aanpraten dat je gelooft dat je die schaduwkant/zwakte bént en jezelf verwijten, maar hoe vaker je dit herhaalt tegen jezelf, ook onbewust, wordt dat wat je gelooft over jezelf.
Dit is de keerzijde aan vreemdgaan, die er ook aan "hangt" als jullie daar wel mee waren doorgegaan en met elkaar verder waren gegaan. Heel vaak zie je dat stellen die op die manier bij elkaar zijn gekomen (op de puinhopen van 2 ontwrichte gezinnen en pijn van anderen + jezelf en elkaar "bewezen" onbetrouwbaar vinden) te maken krijgen met wantrouwen, jaloezie enz: het is geen fijne (en beste) zuivere basis voor iets wat op zichzelf mooi en puur zou (horen te) zijn in zijn mooiste gedaante (zuivere liefde).
Lust en liefde kunnen verwarrend en bedrieglijk lijken op elkaar (omdat oa lust onderdeel van verliefdheid is en mensen dat niet altijd even makkelijk kunnen scheiden). Een verslavende affaire kan net zo "echt" voelen (als "gevoelens") terwijl de oorzaak "behoefte" was en niet "liefdesgevoelens". Of misschien dat laatste wel, maar uit behoefte om die (weer eens) te willen voelen, en die alleen maar gewekt/ gefaciliteerd werden door elkaar op dat moment en je dus vooral je wensen op elkaar projecteerde (met elkaar in verband bracht).
Het is niet verkeerd geweest om dat te voelen, dus veroordeel vooral niet die gevoelens van jezelf, die óók mooi, gewenst, fijn, enz waren, probeer het van elkaar te scheiden: de gevoelens waren of leken mooi, de situatie (gedrag, wat je ermee deed) was niet mooi, ongewenst, en niet zonder gevolgen.
Die emotionele lading (die nu veranderd is naar schuldig en schaamte, zwakte enz) zul je moeten zien te verwerken om (met die lading eraf) ergens op te bergen, en dat kun je doen als "negatieve ervaring (met jezelf)" of liever op eoa manier een positieve lading kunnen geven achteraf, alsnog, als het je lukt om er op die manier naar te kijken en er overwegend "het goede" ervan te kunnen bewaren.
Zonodig zou je daar hulp bij kunnen zoeken van een professional, als dat niet op eigen houtje lukt, zelfs na jaren niet.
Bedenk dat ook de andere betrokkenen de nodige veerkracht hebben en hoogstwaarschijnlijk hebben leren dealen met die gevolgen, zodat je je misschien wel onnodig druk maakt en in je hoofd veel erger maakt voor een ander dan het daadwerkelijk is: niemand is strenger voor je dan je eigen "innerlijke criticus".
Jezelf (leren) vergeven is soms veel moeilijker dan een ander vergeven (I know), zeker als je jezelf diep van binnen als een "goed persoon" voelt (of weer wilt kunnen voelen). Hoeveel of hoe lang je spijt enz hebt straf je jezelf voornamelijk mee, en dat helpt niet bij jezelf vergeven. Vergeten en uitwissen of terugdraaien zijn geen opties, alleen kun je de bril waarmee je naar hetzelfde kijkt veranderen.
Misschien helpt het als je die boeken leest, zodat je jezelf iig beter kunt begrijpen en eea in perspectief kunt plaatsen.
Succes, ik herken het wel, zij het om andere dingen waar ik dan weer niet bepaald trots op mezelf over kan zijn. Je bent meer dan deze zelfveroordeling(en), je hébt ze en blijf ook kijken naar wat er wel allemaal goed is aan jouw persoonlijkheid: al je ervaringen hebben ertoe bijgedragen aan wié je (nu) bent en je kunt altijd nog op élk moment van richting veranderen in wat je allemaal koestert en ontwikkelt daarvan!
Daarnaast: je kijkt soms achteraf (met de nodige afstand of verminderde emoties) anders naar een situatie dan toen je er middenin zat en allerlei tegenstrijdige/wisselende gevoelens om de voorrang vochten.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 24 februari 2018 om 12:16
Nee, ik ook niet, maar dat irritante gescroll.
En dan gaan sommigen haar nog quoten ook
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 24 februari 2018 om 12:46
zaterdag 24 februari 2018 om 15:03
Door dik en dun heeft een andere betekenis. Misschien eens proberen. Dan heb je minder mijn-leven-als-geheime-minnares-is-zo-oneerlijk-drama's in je leven.
zaterdag 24 februari 2018 om 15:15
Nee hoor. De OP gaat om TO. Hij was goed mogelijk hartstikke gelukkig met zijn leven en (nieuwe) vriendin/vrouw. Dat zij wil dweepen over die paar gestolen verjaarde momenten met hem tsja. Als vriend, naaste, iemand van betekenis word je op de hoogte gebracht van iemands overlijden.
zaterdag 24 februari 2018 om 15:34
TO, ik kan me voorstellen dat je geschrokken bent vanwege de dood van iemand waar je ooit heel close mee was. En ook al is dat een paar jaar geleden, je verdriet komt oprecht op me over.
Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan dit voor jezelf te verwerken door een bos bloemen met een kaarsje neer te zetten.
Probeer niet te hard te zijn voor jezelf wat het verleden betreft. We maken allemaal fouten en gedane zaken nemen geen keer. Daarbij hebben jullie vast ook veel mooie momenten gekend.
Sterkte!
Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan dit voor jezelf te verwerken door een bos bloemen met een kaarsje neer te zetten.
Probeer niet te hard te zijn voor jezelf wat het verleden betreft. We maken allemaal fouten en gedane zaken nemen geen keer. Daarbij hebben jullie vast ook veel mooie momenten gekend.
Sterkte!
♥
zaterdag 24 februari 2018 om 16:03
Inderdaad. MOGELIJK.Tampaxropeje schreef: ↑24-02-2018 15:15Nee hoor. De OP gaat om TO. Hij was goed mogelijk hartstikke gelukkig met zijn leven en (nieuwe) vriendin/vrouw. Dat zij wil dweepen over die paar gestolen verjaarde momenten met hem tsja. Als vriend, naaste, iemand van betekenis word je op de hoogte gebracht van iemands overlijden.
Als minnares wordt je normaliter niet uitgenodigd, hoor.