Relaties
alle pijlers
Familie probleem...
zondag 27 mei 2012 om 00:39
Hallo iedereen,
Ik zit met een situatie, en ik kom er niet uit, vandaar dat ik de meningen van buitenstaanders even wil horen.
Even kort uitgelegd: Ik heb een hele zware jeugd met mijn ouders gehad. En ben vroeg uit huis gegaan, na een jarenlange ruzie proberen we het langzaam weer op te bouwen. Er is alleen nog kort telefonisch en FB contact geweest.
Nu is mijn zusje morgen jarig, ze word 3. Ik heb haar nauwelijks meegekregen, dus wil er graag zijn.
Alleen heb ik met mijzelf afgesproken dat ik eerst met mijn ouders om de tafel ga zitten om dingen uit te praten. Er zit veel oud zeer, en ik ben teveel veranderd om schijn op te kunnen houden. Met andere woorden, ik wil eerst met een schone lei beginnen voordat alles weer normaal word.
Nu heb ik mijn ouders uitgelegd dat ik heel graag wil komen, maar dan liever een dagje later kom. Vanwege alle gebeurtenissen, lijkt het mij verstandiger dat ik niet opeens binnenstap terwijl er 25 man zit.
De gedachte maakt mij ook nerveus en onzeker. Ook dit heb ik ze verteld.
De reactie daarop was, het is niet dat we je niet begrijpen, maar het gaat om haar die dag, en dat ze mijn naam ook vertelt bij het opnoemen wie er allemaal komen.
Dat stak nogal, en ik gaf toen aan dat ik niet zo goed wist wat ik nu moest doen.
Als antwoord kreeg ik: nou zie maar wat je doet jullie zijn in iedergeval uitgenodigd.
Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen, en durf ook niks meer terug te sturen...
Hoop dat jullie mij kunnen helpen!
Ik zit met een situatie, en ik kom er niet uit, vandaar dat ik de meningen van buitenstaanders even wil horen.
Even kort uitgelegd: Ik heb een hele zware jeugd met mijn ouders gehad. En ben vroeg uit huis gegaan, na een jarenlange ruzie proberen we het langzaam weer op te bouwen. Er is alleen nog kort telefonisch en FB contact geweest.
Nu is mijn zusje morgen jarig, ze word 3. Ik heb haar nauwelijks meegekregen, dus wil er graag zijn.
Alleen heb ik met mijzelf afgesproken dat ik eerst met mijn ouders om de tafel ga zitten om dingen uit te praten. Er zit veel oud zeer, en ik ben teveel veranderd om schijn op te kunnen houden. Met andere woorden, ik wil eerst met een schone lei beginnen voordat alles weer normaal word.
Nu heb ik mijn ouders uitgelegd dat ik heel graag wil komen, maar dan liever een dagje later kom. Vanwege alle gebeurtenissen, lijkt het mij verstandiger dat ik niet opeens binnenstap terwijl er 25 man zit.
De gedachte maakt mij ook nerveus en onzeker. Ook dit heb ik ze verteld.
De reactie daarop was, het is niet dat we je niet begrijpen, maar het gaat om haar die dag, en dat ze mijn naam ook vertelt bij het opnoemen wie er allemaal komen.
Dat stak nogal, en ik gaf toen aan dat ik niet zo goed wist wat ik nu moest doen.
Als antwoord kreeg ik: nou zie maar wat je doet jullie zijn in iedergeval uitgenodigd.
Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen, en durf ook niks meer terug te sturen...
Hoop dat jullie mij kunnen helpen!
zondag 27 mei 2012 om 12:07
Ik denk ook niet dat ik een sorry krijg voor wat ze mij hebben aangedaan. Wat mij het meest dwars zit zijn de 2 gezichten van mijn stiefmoeder. Het ene moment werd ik in de hoek geslagen en werd er geschreeuwd dat ik niet mocht vertellen dat ik een broertje had gekregen( ik was 7!) dat mocht alleen haar echte zoon.
En het andere moment als er andere bij stonden was ik haar leukste dochter. En kreeg ik een knuffel. Een knuffel die voor mij voelde als waarschuwing. Niet gemeend,
Misschien ben ik nog helemaal niet klaar voor contact met mijn ouders. Maar er is geen weg meer terug. Er zal weinig begrip worden getoond als ik me weer terug trek.
Bovendien wil ik ze ook heel graag laten zien dat ik een stuk volwassener ben geworden. Ik wil ze laten zien dat ik het nu wel kan. Maar graag een keer op mijn manier, en niet op die van hun. Ben bijna 22, en het word tijd dat ik uit die hoek stap waar ik in ben gedreven.
zondag 27 mei 2012 om 12:34
En als je gewoon gaat puur voor je zusje?
En dan vlak daarna n keer gaat om rustig te praten?
Het is wel leuk voor je zusje als je er bij bent op die bijzondere dag.
Ookal is ze pas drie; je kan haar wel blij maken met n leuk kadootje en gewoon op tijd weer gaan.. Toch?
Ik bedoel, als je weet dat je de afspraak voor het gesprek al hebt staan kun je dat in je achterhoofd houden misschien?
Sterkte!
En dan vlak daarna n keer gaat om rustig te praten?
Het is wel leuk voor je zusje als je er bij bent op die bijzondere dag.
Ookal is ze pas drie; je kan haar wel blij maken met n leuk kadootje en gewoon op tijd weer gaan.. Toch?
Ik bedoel, als je weet dat je de afspraak voor het gesprek al hebt staan kun je dat in je achterhoofd houden misschien?
Sterkte!
zondag 27 mei 2012 om 12:36
Stop er dan ook mee, doe die deur dicht en stop die sleutel ergens totdat je er aan toe bent, om weer contact te hebben. En misschien gooi je die sleutel op een dag wel weg, als je erachter komt dat je ook een leuk leven kunt hebben zonder je ouders.
Maar wees consequent richting je broer(s) en zusje(s). Zij staan hier buiten. Of je hebt contact met hun of je hebt het niet, maar doe het ze niet aan om de komende 5, 10, 15 jaar heen en weer te pingpongen met je aan- en afwezigheid in hun leven.
Veel sterkte
en het is een dooddoener (ik weet het) maar vergeet niet dat jij sterker bent, dan jij zelf denkt.
zondag 27 mei 2012 om 13:46
Waarom streef je vertrouwen na, dat snap ik niet?
Ik zou gaan voor oppervlakkige beleefdheid. Wel de verjaardagen, feestdagen.
Niet de vertrouwelijke moeder-dochter gesprekken (om het even zwart wit te maken).
Als dat een tijd goed gaat zou je over meer kunnen praten.
Maar vertrouwen lijkt me zo'n grote stap ineens.
Mogelijk willen ze dat vertrouwen graag als je het bespreekt, maar waarom zijn ze dat waard?
Je bent ziek, is er iets (leuks) dat je kan doen en nieuwe mensen kan leren kennen?
Of vrijwilligers werk, werk, studie, hobby?
Dat geeft jou wat meer mensen in je leven en maakt je losser van de familie.
Ik zou gaan voor oppervlakkige beleefdheid. Wel de verjaardagen, feestdagen.
Niet de vertrouwelijke moeder-dochter gesprekken (om het even zwart wit te maken).
Als dat een tijd goed gaat zou je over meer kunnen praten.
Maar vertrouwen lijkt me zo'n grote stap ineens.
Mogelijk willen ze dat vertrouwen graag als je het bespreekt, maar waarom zijn ze dat waard?
Je bent ziek, is er iets (leuks) dat je kan doen en nieuwe mensen kan leren kennen?
Of vrijwilligers werk, werk, studie, hobby?
Dat geeft jou wat meer mensen in je leven en maakt je losser van de familie.
zondag 27 mei 2012 om 14:03
Hoi die 2 gezichten van je stiefmoeder, misschien is het goed om te beseffen dat het dus echt een probleem, mogelijk zelfs een stoornis is bij je stiefmoeder en niet aan jou ligt.
Ik lees dat je (wslk) lichamelijk als geestelijk mishandeld bent. Met name de geestelijke mishandeling laat littekens achter op je ziel en het kost veel werk van jezelf om weer grip te krijgen op je eigen leven en te groeien.
Maar als dat dan lukt in stapjes, petje af voor jou.
Ik lees dat je goed de situatie door hebt en hoe ze vroeger met je zijn omgegaan is niet normaal. Een kind denkt vaak dat het wel normaal is want je weet niet beter, je groeit er mee op.
Ik denk niet dat je ouders dit ooit zullen toegeven, verwacht er iig weinig tot niets van, dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Mensen veranderen nu eenmaal weinig, zeker starre mensen niet. Hoe staat je vader in alles, steunt hij je stiefmoeder?
Richt je op je eigen leven en vul dit in hoe en wat het beste is voor jou.
Het is nu aan jou nu je op jezelf woont om je nooit meer zo door een ander te laten behandelen. Jij bent in control. Ik snap heel goed dat je vandaag niet bent gegaan. Ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Zorg goed voor jezelf. Dat ben je waard.
Ik lees dat je (wslk) lichamelijk als geestelijk mishandeld bent. Met name de geestelijke mishandeling laat littekens achter op je ziel en het kost veel werk van jezelf om weer grip te krijgen op je eigen leven en te groeien.
Maar als dat dan lukt in stapjes, petje af voor jou.
Ik lees dat je goed de situatie door hebt en hoe ze vroeger met je zijn omgegaan is niet normaal. Een kind denkt vaak dat het wel normaal is want je weet niet beter, je groeit er mee op.
Ik denk niet dat je ouders dit ooit zullen toegeven, verwacht er iig weinig tot niets van, dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Mensen veranderen nu eenmaal weinig, zeker starre mensen niet. Hoe staat je vader in alles, steunt hij je stiefmoeder?
Richt je op je eigen leven en vul dit in hoe en wat het beste is voor jou.
Het is nu aan jou nu je op jezelf woont om je nooit meer zo door een ander te laten behandelen. Jij bent in control. Ik snap heel goed dat je vandaag niet bent gegaan. Ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Zorg goed voor jezelf. Dat ben je waard.
zondag 27 mei 2012 om 15:25
Ik heb de indruk dat ze het wel proberen. Hoe kan een leuke vakantie nou zomaar veranderen in iets naars door een foto? Had die foto lachend weggewuifd en niet de sfeer laten verpesten. Misschien verwacht je meer dan je ouders kunnen geven. Waarom blijf je verwachten wat ze je in al die jaren niet hebben gegeven? Als je na een vakantie met hun er meteen een punt achter zet kan ik me voorstellen dat ze denken dat je misbruik van je maakt. En hoe weet je dat alles je moeder niks doet? Als jij erbij bent laat ze misschien niks merken maar het lijkt me sterk dat het haar echt helemaal niks doet.
Verder heb ik ook de indruk dat ze het niet goed kunnen doen. Als ze negatief reageren is dat niet goed, als ze positief reageren is het de schone schijn ophouden.
Ik denk niet dat je dingen moet proberen uit te praten. Ga gewoon mee in het oppervlakkige en houd de sfeer goed. Je hebt helemaal niks aan het uitpraten, het verandert het verleden niet.
Ik heb een soortgelijk iets meegemaakt maar dan zonder een zoveel jonger broertje of zusje. Ik heb tegewoordig goed contact met mijn moeder. Dat had ik nooit kunnen bereiken als ik perse alles had willen uitpraten. Eigenlijk zijn we op een gegeven moment gewoon verder gegaan alsof er nooit iets was gebeurd. Het verleden blijft onbesproken. Maar dat maakt niet uit, acceptatie van het verleden of doorgaan met je leven heeft niks met praten te maken. Ik denk ook dat het voor je familie makkelijker is om te doen alsof er niks is gebeurd. Door het steeds op te rakelen beschuldig je ze eigenlijk iedere keer weer, en ik kan me voorstellen dat ze daar geen zin in hebben. En daarna ook meteen een vertouwensband 'eisen', ik denk niet dat dat in goede aarde gaat vallen. Aan acties heb je meer dan woorden. Vraag geen vertrouwensband, gedraag je zo dat er een kan ontstaan.
zondag 27 mei 2012 om 18:15
Tja, er werd geroepen dat ze haar baan kwijt ging raken vanwege die foto. Toen ik dus zei, overdrijf niet zo, je raakt je baan niet kwijt omdat ik maffe foto's heb. Moest ik me grote bek tegen haar houden. En ik liet alleen maar zien wat voor slet ik was. Toen ik zei, pardon? Was het ja, doe maar niet zo uit de hoogte, je weet dat je iedereen neukt, ook die homo op die foto. En toen knapte ik... Ik kon het niet meer wegwuiven, dat heb ik al meer dan 100 keer gedaan, misschien wel vaker. Het zat me al dwars vanaf het moment dat ik uit huis was. Op mijn 13de dus. liep al 6 jaar met opgekropte emoties rond. Wetend dat het niet viel te bespreken. Ze houden niet van praten. Als ik over mijn gevoelens praat ben ik een aansteller.
Ik denk dat ik sterk het vermoeden heb dat het haar niks doet omdat ze me altijd eerst lichamelijk pijn deed, en daarna siste dat ze wilde dat ik dood was. Ik zou nooit een dochter van haar worden. Dat deed echt veel pijn, vooral omdat mijn echte moeder mij en mijn broertje bij geboorte in de steek heeft gelaten.
Misschien houdt ze op haar eigen manier van mij. Ik weet het niet. Ik ben bang ook om er achter te komen. Want ondanks alles geef ik nog steeds om mijn ouders.
Vedergaan en doen alsof er niks gebeurd is, lukt me echt niet meer. Het blijft dan fout gaan omdat ik met heel veel oud zeer zit. Ze hebben na al die jaren mij geen kans gegeven mij te bewijzen. Dus dat wil ik nu laten zien
Ik ben niet van plan om al hun fouten morgen op hun bord te gooien. Maar ik wil wel heel goed bespreken, hoe nu veder. Zijn ze bereid mij te accepteren zoals ik ben. Ben ik bereid hun te accepteren hoe hun zijn. Ze denken nog steeds dat ik het meisje ben dat aandacht nodig heeft. En daar alles voor doet. Word aandachtsgeil genoemd, terwijl ik mijn hele leven alleen hun aandacht wilde, en die niet kreeg. Wil ze dat eigenlijk heel graag in laten zien. Maar weet dat dat alleen maar fout afloopt omdat hun echt niet bereid zijn hun fouten toe te geven.
Tenminste, die indruk heb ik nog van ze, dat wil ik hun laten weten, en daar aan werken.
Vandaar dat mijn vriend morgen meegaat, ze kennen hem veder niet. Zie dat als een voordeel. Alleen vanmorgen dus over tel gesproken. Hij kan me helpen mijn emoties onder controle te houden en volwassen met hun praten. Anders ga ik ze inderdaad alleen maar van alles verwijten.
Familie kies je niet, en de mijne wilt niemand, geloof me. Maar ik heb het nodig, ik mis de verjaardagen, kerst. Ik mocht niet eens bij de begrafenis van mijn oma zijn... Dat MOET veranderen. En ik kan dat doen door niet te praten en vrolijk opnieuw beginnen. Maar dan is er over een half jaar wéér ellende. Dit is de laatste keer dat ik het probeer, en als het dan niet lukt, neem ik volledig afscheid van ze.
zondag 27 mei 2012 om 18:24
:
Hoi die 2 gezichten van je stiefmoeder, misschien is het goed om te beseffen dat het dus echt een probleem, mogelijk zelfs een stoornis is bij je stiefmoeder en niet aan jou ligt.
Ik lees dat je (wslk) lichamelijk als geestelijk mishandeld bent. Met name de geestelijke mishandeling laat littekens achter op je ziel en het kost veel werk van jezelf om weer grip te krijgen op je eigen leven en te groeien.
Maar als dat dan lukt in stapjes, petje af voor jou.
Ik lees dat je goed de situatie door hebt en hoe ze vroeger met je zijn omgegaan is niet normaal. Een kind denkt vaak dat het wel normaal is want je weet niet beter, je groeit er mee op.
Ik denk niet dat je ouders dit ooit zullen toegeven, verwacht er iig weinig tot niets van, dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Mensen veranderen nu eenmaal weinig, zeker starre mensen niet. Hoe staat je vader in alles, steunt hij je stiefmoeder?
Richt je op je eigen leven en vul dit in hoe en wat het beste is voor jou.
Het is nu aan jou nu je op jezelf woont om je nooit meer zo door een ander te laten behandelen. Jij bent in control. Ik snap heel goed dat je vandaag niet bent gegaan. Ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Zorg goed voor jezelf. Dat ben je waard.
Mijn moeder heeft jaren geleden toegegeven dat ze autisme trekken heeft. Ze heeft 2 kinderen met autisme ook gebaard. Ik denk niet dat ze er trekken van heeft. Maar het heeft. Ze is heel gesloten. ik heb haar nooit echt kunnen doorgronden, of geweten waarom ze inderdaad 2 gezichten heeft.
Mijn vader zit volledig onder de plak bij haar, hij volgt haar op de voet. Ik heb hem nog niet eens gesproken. Dat doe ik morgen pas voor het eerst. Het is ondanks zijn losse handjes een redelijke man. Je kan dingen met hem bespreken, ook wat je dwars zit, zonder dat je direct een aansteller word genoemd. Hij doet iig niet heel hard zijn best om andere naar beneden te trappen om er zelf beter van te worden.
De familie heeft het inmiddels naast zich neergelegd. En zelfs haar eigen zussen durven niks meer te zeggen. Een zus had tegen mijn broertje gezegd, dat slaan kan niet meer, wij gaan aangifte doen. Mijn vader opgepakt. 2 dagen later weer vrij omdat mijn broertje direct de aanklacht introk. Vanaf dat moment heeft de familie zoiets, wij doen ook maar alsof ons neus bloedt.
En dank je
, iedereen trouwens. Ik denk inderdaad dat dit toch het beste was om te doen.
zondag 27 mei 2012 om 19:58
Ik viel even hierover: een kind, HUN kind (of ze nou stiefmoeder of biologische moeder is, door met de vader van TO te gaan, MOET ze TO gewoon als volwaardig accepteren) kan geen misbruik van hun maken. Een kind kun je niet sturen en vormen naar hoe jij het wilt. Als zij aanbieden dat ze mee op vakantie mag, hoef je daar geen voorwaarden aan te stellen. Als het achteraf niet beviel, dan beviel het niet, maar dan heb je geen misbruik gemaakt van hun 'gulheid', kom nou toch... Leer maar accepteren dat je als ouder meer gaat geven dan je als kind ooit kan teruggeven en dat je dat ook niet hoeft te verwachten als ouder.
Occam's razor
zondag 27 mei 2012 om 20:10
TO, nu ik het hele verhaal lees, heb ik echt met je te doen. Jij moet je heel erg in de steek gelaten hebben gevoeld. Ik snap dat je, nu je volwassen bent, hoopt dat je anders op de situatie kunt reageren, maar vergeet niet hoe diep zulke patronen ingesleten kunnen zijn. Natuurlijk kun je van nature opstandig zijn, maar dit soort gedrag als kind is echt typisch voor kinderen die emotioneel verwaarloosd worden.
Ik snap nog steeds niet waarom je het contact wilt herstellen: je zegt wel dat je de bijzondere gelegenheden niet wilt missen, maar gaat het er eigenlijk niet om dat je geaccepteerd wilt worden als volwaardig lid van de familie? En dat het maar de vraag is of dat ooit gaat gebeuren, als de afgelopen jaren van je leven keer op keer gebleken is dat je stiefmoeder je eigenlijk maar een lastpak vindt en je vader niet voor je opkomt? Ik weet natuurlijk niet wat er zich allemaal heeft afgespeeld, maar zo komt het op mij over.
Deze mensen gaan niet veranderen. Je kunt de strategie van andere mensen op dit topic volgen, die ook problemen met hun ouders hadden en je gaan gedragen als de 'ideale oppervlakkige dochter'. Maar heb je dan wat je wilt hebben? De kerstmaaltijden, de verjaardagen, geen diepgang, beetje lachen, beetje opzitten. Ik snap dat je het heel graag wilt, maar in sommige situaties is dat gewoon niet mogelijk en als ik kijk naar wat jouw ouders jou hebben aangedaan, dan denk ik dat het heel moeilijk gaat worden om ze dat te vergeven zonder dat ze verantwoordelijkheid nemen en/of veranderen in hun houding naar jou toe.
Hoe spijtig het ook is, soms gebeurt het gewoon dat je buiten jouw schuld om niet kunt hebben waar je recht op hebt. En misschien moet je het dus ergens anders gaan zoeken: bij de familie van je vriend? Bij goede vrienden?
Ik wil je in ieder geval veel sterkte wensen tijdens het gesprek!
Ik snap nog steeds niet waarom je het contact wilt herstellen: je zegt wel dat je de bijzondere gelegenheden niet wilt missen, maar gaat het er eigenlijk niet om dat je geaccepteerd wilt worden als volwaardig lid van de familie? En dat het maar de vraag is of dat ooit gaat gebeuren, als de afgelopen jaren van je leven keer op keer gebleken is dat je stiefmoeder je eigenlijk maar een lastpak vindt en je vader niet voor je opkomt? Ik weet natuurlijk niet wat er zich allemaal heeft afgespeeld, maar zo komt het op mij over.
Deze mensen gaan niet veranderen. Je kunt de strategie van andere mensen op dit topic volgen, die ook problemen met hun ouders hadden en je gaan gedragen als de 'ideale oppervlakkige dochter'. Maar heb je dan wat je wilt hebben? De kerstmaaltijden, de verjaardagen, geen diepgang, beetje lachen, beetje opzitten. Ik snap dat je het heel graag wilt, maar in sommige situaties is dat gewoon niet mogelijk en als ik kijk naar wat jouw ouders jou hebben aangedaan, dan denk ik dat het heel moeilijk gaat worden om ze dat te vergeven zonder dat ze verantwoordelijkheid nemen en/of veranderen in hun houding naar jou toe.
Hoe spijtig het ook is, soms gebeurt het gewoon dat je buiten jouw schuld om niet kunt hebben waar je recht op hebt. En misschien moet je het dus ergens anders gaan zoeken: bij de familie van je vriend? Bij goede vrienden?
Ik wil je in ieder geval veel sterkte wensen tijdens het gesprek!
Occam's razor
zondag 27 mei 2012 om 22:33
Ik ben het eens met Debora; je kan jouw familie niet veranderen.
En ik kan me voorstellen dat je je niet meer zo wil laten behandelen als vroeger.
Hoogst haalbare lijkt me nog steeds de oppervlakkige beleefdheid: je hoort er bij op hoogtij dagen (kerst, verjaardagen, begrafenis). Verder geen hulp bij problemen, die los je op met mensen die om je geven en die je kan vertrouwen.
Het maakt enorm uit of je de keus hebt of niet om met familie bv kerst te vieren. Mijn ouders waren er eens niet met kerst, ik heb me prima vermaakt. Ik weet niet of het wel zo leuk is om kerst ) bij jouw ouders te vieren.
Het is vreselijk als je geen afscheid mag nemen van familie- dat moet voortaan werk mogelijk zijn.
En hoe ga je dat gesprek voeren morgen?
Is het een optie om te zeggen dat je er graag weer bij hoort op belangrijke dagen, en dat je hoopt dat zij dat ook willen?
Ik zou niet hoger inzetten, geen beloftes maken die je niet waar kan maken. Zo mijn mogelijk oude koeien erbij halen en zeggen waarom jij graag contact wil. (misschien heb je ze ondanks alles gewoon gemist?) (ik zou niet beloven dat ze op en eventueel huwelijk welkom zijn!)
En ik zou vragen wat zij ervan vinden, van het plan. En gesloten vraag (zodat het niet meteen gaat over de verjaardag of eerder).
Hou je taai morgen, hou je emoties onder controle en je hoofd helder. En laat je niet verleiden tot ruzie maken.
Je bent al een heel eind, zij kennen de nieuwe jij nog niet, jouw vriend wel. Vertrouw hem morgen.
Dikke !
En ik kan me voorstellen dat je je niet meer zo wil laten behandelen als vroeger.
Hoogst haalbare lijkt me nog steeds de oppervlakkige beleefdheid: je hoort er bij op hoogtij dagen (kerst, verjaardagen, begrafenis). Verder geen hulp bij problemen, die los je op met mensen die om je geven en die je kan vertrouwen.
Het maakt enorm uit of je de keus hebt of niet om met familie bv kerst te vieren. Mijn ouders waren er eens niet met kerst, ik heb me prima vermaakt. Ik weet niet of het wel zo leuk is om kerst ) bij jouw ouders te vieren.
Het is vreselijk als je geen afscheid mag nemen van familie- dat moet voortaan werk mogelijk zijn.
En hoe ga je dat gesprek voeren morgen?
Is het een optie om te zeggen dat je er graag weer bij hoort op belangrijke dagen, en dat je hoopt dat zij dat ook willen?
Ik zou niet hoger inzetten, geen beloftes maken die je niet waar kan maken. Zo mijn mogelijk oude koeien erbij halen en zeggen waarom jij graag contact wil. (misschien heb je ze ondanks alles gewoon gemist?) (ik zou niet beloven dat ze op en eventueel huwelijk welkom zijn!)
En ik zou vragen wat zij ervan vinden, van het plan. En gesloten vraag (zodat het niet meteen gaat over de verjaardag of eerder).
Hou je taai morgen, hou je emoties onder controle en je hoofd helder. En laat je niet verleiden tot ruzie maken.
Je bent al een heel eind, zij kennen de nieuwe jij nog niet, jouw vriend wel. Vertrouw hem morgen.
Dikke
!
dinsdag 29 mei 2012 om 12:44
Nou, ik ben langs geweest. Heb in ieder geval kunnen laten weten dat ik niet meer dat meisje ben van vroeger.
Mijn stiefmoeder had het wel moeilijk met sommige dingen, veel schoof ze af op mijn ex vriend. Die heeft inderdaad veel kapot gemaakt. Maar natuurlijk niet tegen ze gezegd, ga ze maar slaan. of vernederen.
Ik heb in ieder geval besloten het verleden achter me te laten, tenminste ik ga het proberen. Heb ook aangegeven dat ik het moeilijk vind. Maar dat we allemaal onze fouten hebben gemaakt, en dat het tijd word om dat af te sluiten. En dat ik dat samen met hun wil doen, en niet alleen.
Mijn moeder begon toen te huilen! En knuffelde me helemaal plat, en bleef maar herhalen dat ze nooit meer zo'n ruzie wilt maken.
De eerste keer in mijn hele leven dat ik dat heb gezien, en de knuffel voelde fijn.
Daarna heeft zn mn andere broers gebeld, want ze wilde perse met het hele gezin bbqen. Ik moet eerlijk toegeven dat we hard hebben gelachen met zn alle, en het in de avond echt heel gezellig werd.
Heb veel om over na te denken, maar ik weet bijna zeker dat mijn ouders denken. Hee, die is inderdaad veranderd.
Mijn vriend vinden ze gelukkig ook heel aardig. Ze zien dat hij goeie invloed op mij heeft.
Of mijn ouders zijn veranderd. Ik weet het niet. Ze zijn in ieder geval voorzichtig geworden. Ik heb alles door, en spreek ze nu ook tegen als het me niet lekker zit.
Tot nu toe gaat het goed, heb voor mijn gevoel nog niet alles kunnen zeggen, of aangegeven, nou eigenlijk denk ik daar anders over. Maar er zit vooruitgang in!
En daar ben ik echt heel blij mee
Mijn stiefmoeder had het wel moeilijk met sommige dingen, veel schoof ze af op mijn ex vriend. Die heeft inderdaad veel kapot gemaakt. Maar natuurlijk niet tegen ze gezegd, ga ze maar slaan. of vernederen.
Ik heb in ieder geval besloten het verleden achter me te laten, tenminste ik ga het proberen. Heb ook aangegeven dat ik het moeilijk vind. Maar dat we allemaal onze fouten hebben gemaakt, en dat het tijd word om dat af te sluiten. En dat ik dat samen met hun wil doen, en niet alleen.
Mijn moeder begon toen te huilen! En knuffelde me helemaal plat, en bleef maar herhalen dat ze nooit meer zo'n ruzie wilt maken.
De eerste keer in mijn hele leven dat ik dat heb gezien, en de knuffel voelde fijn.
Daarna heeft zn mn andere broers gebeld, want ze wilde perse met het hele gezin bbqen. Ik moet eerlijk toegeven dat we hard hebben gelachen met zn alle, en het in de avond echt heel gezellig werd.
Heb veel om over na te denken, maar ik weet bijna zeker dat mijn ouders denken. Hee, die is inderdaad veranderd.
Mijn vriend vinden ze gelukkig ook heel aardig. Ze zien dat hij goeie invloed op mij heeft.
Of mijn ouders zijn veranderd. Ik weet het niet. Ze zijn in ieder geval voorzichtig geworden. Ik heb alles door, en spreek ze nu ook tegen als het me niet lekker zit.
Tot nu toe gaat het goed, heb voor mijn gevoel nog niet alles kunnen zeggen, of aangegeven, nou eigenlijk denk ik daar anders over. Maar er zit vooruitgang in!
En daar ben ik echt heel blij mee
