ff van me af schrijven

hallo allemaal.



graag zou ik advies willen over het volgende.

mijn vriend en ik zijn nu bijna 1,5 jaar bij elkaar.

het is ontzettend snel gegaan tussen ons, na 2 maanden ben ik bij hem ingetrokken.

ik ben te vroeg aan een relatie begonnen. ik heb last van een paniekstoornis, en hoewel ik al jaren geen echte paniekaanval heb gehad, is de angst er altijd nog wel en dit belemmert mij in werken, gemaakte afspraken, ect. ik werk wel en kom mijn afspraken na tegenwoordig, maar vaak was dat niet het geval. dan was de angst te groot en zegde ik gemaakte afspraken af.\

voor hem moeilijk om mee om te gaan. ook heb ik door nare ervaringen in het verleden nog steeds onverwerkte dingen, en dit resulteert soms in huilbuien en negatief denken. voor hem was dit allemaal heel negatief, volgens hem dacht ik te negatief, hij is een nogal positief ingesteld persoon die denkt gewoon door gaan dan komt het allemaal wel goed. nu woon ik sinds 2 weken weer bij mijn moeder. het ging gewoon niet meer. ook heeft hij dingen die los staan van mij, waar hij voor zichzelf uit moet komen. we willen er wel samen uit komen, alleen is het probleem dat ik teveel probeerde naar hem te leven, hoe hij dacht. hij is geen prater, en ik ben dat wel. volgens hem ga ik te lang door over dingen, volgens mij doet hij dat veel te weinig. als we ergens ruzie over hebben gehad en we komen er niet binnen 10 minuten uit, wil hij het er niet verder meer over hebben. als hem wat dwars zit zegt hij dat niet en is hij vooral afwezig, als ik aan hem vraag of er iets is is er niks volgens hem. dit heeft hij afgelopen zaterdag zelf toe gegeven. "die rotzooi in zijn hoofd", zoals hij het noemt, had hij al voordat wij een relatie hadden. dit heeft hij ook zaterdag verteld, ik heb hier nooit wat van af geweten. als we op een verjaardag zijn, mag ik het niet hebben over negatieve onderwerpen. (ook niet over oorlogen of andere gebeurtenissen in de wereld). want dat doe je niet op verjaardagen, dan heb je het over leuke dingen. ik had laatst een vriendin aan de telefoon die ik al bijna een jaar niet meer heb gesproken, we wisten niet of de vriendschap nog te redden was, en ik zei dingen zoals ik ze zag. dan maakt hij me duidelijk waar hij het niet mee eens is, over wat ik tegen haar zeg. dit gaat gewoon te ver. hij probeert voor mij te denken. ik begrijp best dat ik me door die paniekaanvallen soms nogal afhankelijk ben, maar dat betekent niet dat ik niet voor mezelf kan denken. juist omdat ik onzeker van mezelf ben, ben ik dit helemaal niet nodig omdat ik dan nog onzekerder wordt en aan mezelf twijfel. als ik dit tegen hem zeg, is zijn reactie: ik heb het beste met je voor, waarom wil je niks van mij aan nemen? een poosje terug waren we in obelink, een hele grote camping zaak. we waren met vrienden en we zouden eerst wat gaan eten. ik zie al die mensen daar en ik raakte in paniek. ben eerst naar de wc gegaan, heb water in mijn gezicht geplenst en ben weer terug gelopen. volgens hem was dat niet nodig. ik had niet naar de wc moeten gaan, had direct door moeten lopen. maar dat kan hij dus niet voor mij in vullen. soms moet ik juist even een stapje terug doen en even weer rustig worden. hij heeft het niet, dus weet niet hoe het voelt. ik begrijp niet dat hij er dan zo over kan oordelen.

hoe dan ook, om een lang verhaal niet nog langer te maken, ik wil graag mezelf kunnen zijn bij hem, en in mijn waarde worden gelaten. dat doet hij op deze manier niet.

wat moet ik hieraan doen?

ik ga het hier weer met hem over hebben, maar ik ben bang dat hij me niet serieus neemt en denkt wil ze het weer ergens over hebben.



misschien had ik dit bij de pijler relaties moeten neer zetten, maar omdat dit enorm te maken heeft met mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen wilde ik het bij de pijler psyche kwijt.



ik zou hier graag advies over willen hebben, ook als je denkt maak het uit want je wordt hier niet gelukkiger van. maar dat wil ik dus niet, ik hou van hem en ik wil met hem verder.



liefs ashley

dank je poezewoes.

dank je wel feliciaatje wat een wijze reactie. je leest het goed, je hebt gelijk. hij cijferde zichzelf altijd weg voor mij. dat heeft ie ook gezegd. maar, en misschien klinkt dat heel egoistisch, hij is iemand die anderen graag helpt. en het is er zo in geslopen dat er veel van hem gevraagd werd. dit klinkt erg, maar ik zat soms zo in mezelf dat ik het niet eens door had. en hij kan zijn grenzen moeilijk aan geven. hoe dan ook wil ik nooit meer teveel van hem vragen, ik wil hem ook gewoon graag gelukkig maken.



moi, misschien moet je eens een goed gesprek voeren met je vriend? allebij aan geven wat jullie graag anders en verbeterd willen zien, schrijf het desnoods op. samen wonen is je veel aan passen aan de ander. maar gelukkig krijg je daar ook een boel voor terug. en niet om hem goed te praten, maar zolang jij het gewoon doet allemaal en je mond niet open trekt, raakt hij er aan gewend dat je het doet.

klopt helemaal.

dank je.

je hebt helemaal gelijk hoor.

vind het erg dat dit er voor nodig is. ik dacht altijd echte liefde kan alles aan. soms moet iemand even alleen zijn en ruimte hebben. tuurlijk. maar dan heb je langer als een jaar samen gewoond en is het nu zo. wat zijn keuze was, en ik heb dan soms het idee daardoor dat hij de onafhankelijke is, en ik de afhankelijke. klinkt misschien raar, en misschien denk je nu die spoort niet helemaal, maar hij heeft zeg maar de touwtjes in handen. en dat vind ik moeilijk. ik kan idd alleen maar toe kijken en af wachten. wat ik wel voor hem en ons over heb. en soms is het of hij mij niet zo vetrouwd en toe laat als het over hem zelf gaat, wat ik wel heb bij hem. maar ja al doende leer je. dank je wel voor je reactie.