Relaties
alle pijlers
ff van me af schrijven
maandag 13 oktober 2008 om 15:50
hallo allemaal.
graag zou ik advies willen over het volgende.
mijn vriend en ik zijn nu bijna 1,5 jaar bij elkaar.
het is ontzettend snel gegaan tussen ons, na 2 maanden ben ik bij hem ingetrokken.
ik ben te vroeg aan een relatie begonnen. ik heb last van een paniekstoornis, en hoewel ik al jaren geen echte paniekaanval heb gehad, is de angst er altijd nog wel en dit belemmert mij in werken, gemaakte afspraken, ect. ik werk wel en kom mijn afspraken na tegenwoordig, maar vaak was dat niet het geval. dan was de angst te groot en zegde ik gemaakte afspraken af.\
voor hem moeilijk om mee om te gaan. ook heb ik door nare ervaringen in het verleden nog steeds onverwerkte dingen, en dit resulteert soms in huilbuien en negatief denken. voor hem was dit allemaal heel negatief, volgens hem dacht ik te negatief, hij is een nogal positief ingesteld persoon die denkt gewoon door gaan dan komt het allemaal wel goed. nu woon ik sinds 2 weken weer bij mijn moeder. het ging gewoon niet meer. ook heeft hij dingen die los staan van mij, waar hij voor zichzelf uit moet komen. we willen er wel samen uit komen, alleen is het probleem dat ik teveel probeerde naar hem te leven, hoe hij dacht. hij is geen prater, en ik ben dat wel. volgens hem ga ik te lang door over dingen, volgens mij doet hij dat veel te weinig. als we ergens ruzie over hebben gehad en we komen er niet binnen 10 minuten uit, wil hij het er niet verder meer over hebben. als hem wat dwars zit zegt hij dat niet en is hij vooral afwezig, als ik aan hem vraag of er iets is is er niks volgens hem. dit heeft hij afgelopen zaterdag zelf toe gegeven. "die rotzooi in zijn hoofd", zoals hij het noemt, had hij al voordat wij een relatie hadden. dit heeft hij ook zaterdag verteld, ik heb hier nooit wat van af geweten. als we op een verjaardag zijn, mag ik het niet hebben over negatieve onderwerpen. (ook niet over oorlogen of andere gebeurtenissen in de wereld). want dat doe je niet op verjaardagen, dan heb je het over leuke dingen. ik had laatst een vriendin aan de telefoon die ik al bijna een jaar niet meer heb gesproken, we wisten niet of de vriendschap nog te redden was, en ik zei dingen zoals ik ze zag. dan maakt hij me duidelijk waar hij het niet mee eens is, over wat ik tegen haar zeg. dit gaat gewoon te ver. hij probeert voor mij te denken. ik begrijp best dat ik me door die paniekaanvallen soms nogal afhankelijk ben, maar dat betekent niet dat ik niet voor mezelf kan denken. juist omdat ik onzeker van mezelf ben, ben ik dit helemaal niet nodig omdat ik dan nog onzekerder wordt en aan mezelf twijfel. als ik dit tegen hem zeg, is zijn reactie: ik heb het beste met je voor, waarom wil je niks van mij aan nemen? een poosje terug waren we in obelink, een hele grote camping zaak. we waren met vrienden en we zouden eerst wat gaan eten. ik zie al die mensen daar en ik raakte in paniek. ben eerst naar de wc gegaan, heb water in mijn gezicht geplenst en ben weer terug gelopen. volgens hem was dat niet nodig. ik had niet naar de wc moeten gaan, had direct door moeten lopen. maar dat kan hij dus niet voor mij in vullen. soms moet ik juist even een stapje terug doen en even weer rustig worden. hij heeft het niet, dus weet niet hoe het voelt. ik begrijp niet dat hij er dan zo over kan oordelen.
hoe dan ook, om een lang verhaal niet nog langer te maken, ik wil graag mezelf kunnen zijn bij hem, en in mijn waarde worden gelaten. dat doet hij op deze manier niet.
wat moet ik hieraan doen?
ik ga het hier weer met hem over hebben, maar ik ben bang dat hij me niet serieus neemt en denkt wil ze het weer ergens over hebben.
misschien had ik dit bij de pijler relaties moeten neer zetten, maar omdat dit enorm te maken heeft met mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen wilde ik het bij de pijler psyche kwijt.
ik zou hier graag advies over willen hebben, ook als je denkt maak het uit want je wordt hier niet gelukkiger van. maar dat wil ik dus niet, ik hou van hem en ik wil met hem verder.
liefs ashley
graag zou ik advies willen over het volgende.
mijn vriend en ik zijn nu bijna 1,5 jaar bij elkaar.
het is ontzettend snel gegaan tussen ons, na 2 maanden ben ik bij hem ingetrokken.
ik ben te vroeg aan een relatie begonnen. ik heb last van een paniekstoornis, en hoewel ik al jaren geen echte paniekaanval heb gehad, is de angst er altijd nog wel en dit belemmert mij in werken, gemaakte afspraken, ect. ik werk wel en kom mijn afspraken na tegenwoordig, maar vaak was dat niet het geval. dan was de angst te groot en zegde ik gemaakte afspraken af.\
voor hem moeilijk om mee om te gaan. ook heb ik door nare ervaringen in het verleden nog steeds onverwerkte dingen, en dit resulteert soms in huilbuien en negatief denken. voor hem was dit allemaal heel negatief, volgens hem dacht ik te negatief, hij is een nogal positief ingesteld persoon die denkt gewoon door gaan dan komt het allemaal wel goed. nu woon ik sinds 2 weken weer bij mijn moeder. het ging gewoon niet meer. ook heeft hij dingen die los staan van mij, waar hij voor zichzelf uit moet komen. we willen er wel samen uit komen, alleen is het probleem dat ik teveel probeerde naar hem te leven, hoe hij dacht. hij is geen prater, en ik ben dat wel. volgens hem ga ik te lang door over dingen, volgens mij doet hij dat veel te weinig. als we ergens ruzie over hebben gehad en we komen er niet binnen 10 minuten uit, wil hij het er niet verder meer over hebben. als hem wat dwars zit zegt hij dat niet en is hij vooral afwezig, als ik aan hem vraag of er iets is is er niks volgens hem. dit heeft hij afgelopen zaterdag zelf toe gegeven. "die rotzooi in zijn hoofd", zoals hij het noemt, had hij al voordat wij een relatie hadden. dit heeft hij ook zaterdag verteld, ik heb hier nooit wat van af geweten. als we op een verjaardag zijn, mag ik het niet hebben over negatieve onderwerpen. (ook niet over oorlogen of andere gebeurtenissen in de wereld). want dat doe je niet op verjaardagen, dan heb je het over leuke dingen. ik had laatst een vriendin aan de telefoon die ik al bijna een jaar niet meer heb gesproken, we wisten niet of de vriendschap nog te redden was, en ik zei dingen zoals ik ze zag. dan maakt hij me duidelijk waar hij het niet mee eens is, over wat ik tegen haar zeg. dit gaat gewoon te ver. hij probeert voor mij te denken. ik begrijp best dat ik me door die paniekaanvallen soms nogal afhankelijk ben, maar dat betekent niet dat ik niet voor mezelf kan denken. juist omdat ik onzeker van mezelf ben, ben ik dit helemaal niet nodig omdat ik dan nog onzekerder wordt en aan mezelf twijfel. als ik dit tegen hem zeg, is zijn reactie: ik heb het beste met je voor, waarom wil je niks van mij aan nemen? een poosje terug waren we in obelink, een hele grote camping zaak. we waren met vrienden en we zouden eerst wat gaan eten. ik zie al die mensen daar en ik raakte in paniek. ben eerst naar de wc gegaan, heb water in mijn gezicht geplenst en ben weer terug gelopen. volgens hem was dat niet nodig. ik had niet naar de wc moeten gaan, had direct door moeten lopen. maar dat kan hij dus niet voor mij in vullen. soms moet ik juist even een stapje terug doen en even weer rustig worden. hij heeft het niet, dus weet niet hoe het voelt. ik begrijp niet dat hij er dan zo over kan oordelen.
hoe dan ook, om een lang verhaal niet nog langer te maken, ik wil graag mezelf kunnen zijn bij hem, en in mijn waarde worden gelaten. dat doet hij op deze manier niet.
wat moet ik hieraan doen?
ik ga het hier weer met hem over hebben, maar ik ben bang dat hij me niet serieus neemt en denkt wil ze het weer ergens over hebben.
misschien had ik dit bij de pijler relaties moeten neer zetten, maar omdat dit enorm te maken heeft met mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen wilde ik het bij de pijler psyche kwijt.
ik zou hier graag advies over willen hebben, ook als je denkt maak het uit want je wordt hier niet gelukkiger van. maar dat wil ik dus niet, ik hou van hem en ik wil met hem verder.
liefs ashley
maandag 13 oktober 2008 om 16:22
Hallo Ashley,
Nare ervaringen en onverwerkte dingen uit je verleden eerst verwerken zodat je weer positief in je leven kunt staan en fris aan een nieuwe relatie kunt beginnen. Ik denk dat je (ex) vriend ook bepaalde zaken te verwerken heeft en dat jullie niet samen op 1 lijn liggen om dat samen uit te praten.
Uit je verhaal maak ik op dat je paniekaanvallen en onzekerheid je leven beheersen. Probeer er achter te komen wat de oorzaak ervan is en waarom je in paniek raakt. Waarschijnlijk door onverwerkte dingen uit je verleden. Misschien moet je hierover praten met een deskundige.
Ik denk dat je vriend wel van je houdt, maar dat hij het ook moeilijk vindt hoe er met jou om te gaan. En dat daardoor jullie relatie botst.
Ik wens je veel sterkte!
Nare ervaringen en onverwerkte dingen uit je verleden eerst verwerken zodat je weer positief in je leven kunt staan en fris aan een nieuwe relatie kunt beginnen. Ik denk dat je (ex) vriend ook bepaalde zaken te verwerken heeft en dat jullie niet samen op 1 lijn liggen om dat samen uit te praten.
Uit je verhaal maak ik op dat je paniekaanvallen en onzekerheid je leven beheersen. Probeer er achter te komen wat de oorzaak ervan is en waarom je in paniek raakt. Waarschijnlijk door onverwerkte dingen uit je verleden. Misschien moet je hierover praten met een deskundige.
Ik denk dat je vriend wel van je houdt, maar dat hij het ook moeilijk vindt hoe er met jou om te gaan. En dat daardoor jullie relatie botst.
Ik wens je veel sterkte!
maandag 13 oktober 2008 om 16:39
maandag 13 oktober 2008 om 17:49
Ashley je komt mij op mij over als iemand die goed weet wat ze wel en niet kan hebben. Alleen het goed overbrengen op je vriend, dat hij dat begrijpt en jou in je waarde laat, is waar het knelt.
Je geeft de antwoorden eigenlijk zelf in je post. Je weet wanneer je een stap terug moet doen, je handelt intuitief als je een paniekaanval voelt komen, trekt bij je moeder in omdat de relatie met je vriend jou eerder aan het wankelen brengt dan dat je er rust in vindt. Je praat met een maatschappelijk werker geef je aan, maar is een goede psycholoog niet beter voor jou?
Iemand die jou naast het verwerken van alles wat er in het verleden gebeurt is, ook kan helpen met duidelijk je grenzen stellen in relaties bijvoorbeeld?
Heel veel sterkte!
Je geeft de antwoorden eigenlijk zelf in je post. Je weet wanneer je een stap terug moet doen, je handelt intuitief als je een paniekaanval voelt komen, trekt bij je moeder in omdat de relatie met je vriend jou eerder aan het wankelen brengt dan dat je er rust in vindt. Je praat met een maatschappelijk werker geef je aan, maar is een goede psycholoog niet beter voor jou?
Iemand die jou naast het verwerken van alles wat er in het verleden gebeurt is, ook kan helpen met duidelijk je grenzen stellen in relaties bijvoorbeeld?
Heel veel sterkte!
maandag 13 oktober 2008 om 18:29
zaterdag 18 oktober 2008 om 16:18
sinds een jaar en 4 maanden heb ik een relatie met een super lieve jongen. het is ontzettend snel gegaan tussen ons, binnen 2 maanden ben ik bij hem ingetrokken. ontzettend mooie tijden mee gemaakt, maar ook heftige confrontaties. ik heb problemen waar ik langzaam maar zeker aan het uit komen ben, maar goed daardoor was het niet altijd makkelijk voor hem. ik was soms nogal negatief, huilbuien, paniekaanvallen, of bang voor paniekaanvallen waardoor ik soms gemaakte afspraken af zegde, en hij alleen de deur uit ging. vaak boos of teleurgesteld, als ie terug kwam praatten we het weer uit. hij is het type van aan pakken en door gaan, bij mij lukt dat niet altijd. hij begrijpt mij soms niet, en ik hem niet. toch houden we super veel van elkaar, en willen we ook met elkaar verder.
nu woon ik sinds de laatste ruzie weer bij mijn moeder.
hij is rust nodig, zit ook met zichzelf in de knoop, (wat los van mij staat). hij weet alleen dat het een warboel in zijn hoofd is. dat ie dat al had voor wij bij elkaar kwamen, en dat ie dat altijd van zich afgeschoven heeft. ik vind dit zo moeilijk!
ik dacht eerst dat het aan mij lag, dat hij er niet meer tegen kon. blijkt toch anders te zitten. maar van elkaar elke dag en nacht zien, meer als een jaar lang, na elkaar maar 2 avonden in de week te zien inclusief weekend, ik vind dit zo moeilijk. voel me ergens ook afgewezen dat hij dit alleen wil doen, hij hielp mij altijd en ik wil zo graag wat terug doen. aan de andere kant begrijp ik ook goed dat hij dit alleen wil doen. hij is niet het type dat hulp zoekt of aan neemt, misschien dat ie zich minder zelfstandig voelt als ie dat wel zou doen. hij heeft altijd zijn eigen boontjes gedopt, misschien is ie te trots om hulp aan te nemen. ik weet t niet, maar vind dit echt ongelooflijk k*t!
zijn er meer meiden die hier door heen gaan? hoe gaan jullie er mee om?
liefs
nu woon ik sinds de laatste ruzie weer bij mijn moeder.
hij is rust nodig, zit ook met zichzelf in de knoop, (wat los van mij staat). hij weet alleen dat het een warboel in zijn hoofd is. dat ie dat al had voor wij bij elkaar kwamen, en dat ie dat altijd van zich afgeschoven heeft. ik vind dit zo moeilijk!
ik dacht eerst dat het aan mij lag, dat hij er niet meer tegen kon. blijkt toch anders te zitten. maar van elkaar elke dag en nacht zien, meer als een jaar lang, na elkaar maar 2 avonden in de week te zien inclusief weekend, ik vind dit zo moeilijk. voel me ergens ook afgewezen dat hij dit alleen wil doen, hij hielp mij altijd en ik wil zo graag wat terug doen. aan de andere kant begrijp ik ook goed dat hij dit alleen wil doen. hij is niet het type dat hulp zoekt of aan neemt, misschien dat ie zich minder zelfstandig voelt als ie dat wel zou doen. hij heeft altijd zijn eigen boontjes gedopt, misschien is ie te trots om hulp aan te nemen. ik weet t niet, maar vind dit echt ongelooflijk k*t!
zijn er meer meiden die hier door heen gaan? hoe gaan jullie er mee om?
liefs
zaterdag 18 oktober 2008 om 18:46
Hallo Ashley,
Je hebt vandaag en afgelopen week ook al deze topic geplaatst, waarschijnlijk heb je weinig aan de adviezen gehad, of je doet er zelf niet wat mee.
Na 2 maanden ken je elkaar nog bij lange na niet, en om dan al te gaan samenwonen is wel erg vroeg. Een relatie aangaan met iemand, dan gaan samenwonen en nu bij je moeder gaan wonen is samen geen karakter tonen van verantwoordelijkheid nemen voor je eigen relatie!
Je vriend heeft een warboel in zijn hoofd, en jij hebt ook nog een aantal dingen te verwerken.
Waarschijnlijk is je vriend het ook allemaal teveel geworden. Je gaat immers niet voor niets uit elkaar dat heeft altijd zijn redenen. En die weet je zelf denk ik dondersgoed! De waarheid doet altijd 'zeer"
Je hebt vandaag en afgelopen week ook al deze topic geplaatst, waarschijnlijk heb je weinig aan de adviezen gehad, of je doet er zelf niet wat mee.
Na 2 maanden ken je elkaar nog bij lange na niet, en om dan al te gaan samenwonen is wel erg vroeg. Een relatie aangaan met iemand, dan gaan samenwonen en nu bij je moeder gaan wonen is samen geen karakter tonen van verantwoordelijkheid nemen voor je eigen relatie!
Je vriend heeft een warboel in zijn hoofd, en jij hebt ook nog een aantal dingen te verwerken.
Waarschijnlijk is je vriend het ook allemaal teveel geworden. Je gaat immers niet voor niets uit elkaar dat heeft altijd zijn redenen. En die weet je zelf denk ik dondersgoed! De waarheid doet altijd 'zeer"
zaterdag 18 oktober 2008 om 18:49
in dat topic heb ik het niet echt goed uit de doeken gedaan wat ik nou eigelijk bedoelde. ja heb m nu 2 keer geplaats wist niet echt waar t thuis hoorde. sorry tis niet mn bedoeling irritant te zijn, weet gewoon niet wat ik hier mee aan moet.
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?
zaterdag 18 oktober 2008 om 19:09
quote:ashley1983 schreef op 18 oktober 2008 @ 18:49:
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?Niemand van ons was erbij toch..je vraagt onze mening en die geven we op basis van wat JIJ ons verteld..En iedereen ziet dit weer anders, het kan niet zo zijn dat je alleen maar antwoorden krijgt die jij graag wilt horen toch?..
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?Niemand van ons was erbij toch..je vraagt onze mening en die geven we op basis van wat JIJ ons verteld..En iedereen ziet dit weer anders, het kan niet zo zijn dat je alleen maar antwoorden krijgt die jij graag wilt horen toch?..
zaterdag 18 oktober 2008 om 19:10
quote:ashley1983 schreef op 18 oktober 2008 @ 18:49:
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?De reactie van palientje is inderdaad onbegrijpelijk. We weten toch allemaal dat je bij relatieproblemen het beste onmiddellijk weer bij je moeder kunt intrekken?
palientje we nemen juist wel de verantwoordelijkheid voor onze relatie, als we dat niet hadden gedaan was ik niet weer thuis gaan wonen.dus hou op zo te oordelen. was je er bij?De reactie van palientje is inderdaad onbegrijpelijk. We weten toch allemaal dat je bij relatieproblemen het beste onmiddellijk weer bij je moeder kunt intrekken?
zaterdag 18 oktober 2008 om 19:12
Hij wil ruimte en jij zal hem die moeten geven. Wanneer je dat niet doet, dan is de relatie over.
Dat hij je goed geholpen heeft, houdt niet in dat jij nu ook 24/7 voor hem klaar moet staan.
Gebruik jij deze periode ook maar eens goed om aan jezelf te werken. Om een beetje onafhankelijker te worden van hem. Jij kon jouw problemen de baas omdat hij je hielp. Het zou beter zijn (is afhankelijk van het soort probleem), dat jij ze de baas kunt met steun van hem.
Dat hij je goed geholpen heeft, houdt niet in dat jij nu ook 24/7 voor hem klaar moet staan.
Gebruik jij deze periode ook maar eens goed om aan jezelf te werken. Om een beetje onafhankelijker te worden van hem. Jij kon jouw problemen de baas omdat hij je hielp. Het zou beter zijn (is afhankelijk van het soort probleem), dat jij ze de baas kunt met steun van hem.
zaterdag 18 oktober 2008 om 19:27
dank je wel pom. daar heb je gelijk in, ik was ook te afhankelijk van hem. dat zag ik eigelijk al wel in 2 dagen nadat ik niet meer bij hem woonde. afstand schept inzicht, in hem, in onze relatie en in mezelf. ik weet nu wat ik in ieder geval aan mezelf moet veranderen, aan moet werken. het lijkt alleen of ik het te laat in zie, wou dat ik dat al had in gezien allemaal toen ik nog bij hem woonde dan had het misschien niet zo ver hoeven te komen. bij hem dan waarschijnlijk wel, die zooi had hij al in zijn hoofd voor we bij elkaar kwamen. hij heeft er nooit wat over gezegd, en altijd als ie wat afwezig was en ik door vroeg wat er was, was het goed volgens hem. hij kent mij veel beter als ik hem, en dat vind ik erg na een jaar lang samen gewoond te hebben. hij is vroeger erg gepest misschien dat hij daarom anderen niet snel vertrouwd.
zaterdag 18 oktober 2008 om 19:30
