Gebroken vanbinnen

Lieve dames,

Ik ben een meid van 24 jaar en heb niet hele leuke ervaringen met jongens. 6 maanden geleden leerde ik S. kennen. Het klikte goed en na een maand vroeg hij of ik zijn vriendin wilde zijn. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest: een sympathieke en lieve jongen die gek op me was! Ik durfde hem te vertellen wat me vorig jaar was overkomen en hij gaf aan me toe dat hij nog nooit intiem was geweest met een meisje. We voelden ons helemaal op ons gemak bij elkaar, en al snel werd ik onderdeel van zijn familie en vriendengroep. Zelf heb ik geen grote familie en ook geen vriendenkring zoals hij, dus dit was allemaal nieuw. De weken gingen voorbij en alles leek goed, alhoewel ik soms een onderbuikgevoel kreeg alsof er iets toch niet goed zat. We hadden seks, zagen elkaar elk weekend, hij nam me mee naar zn familie en vrienden, maar hij zei nooit iets liefs tegen me. Hij had nooit gezegd dat ie van me hield.
Een aantal weken geleden zijn we een weekend naar Parijs geweest, maar wat een romantisch weekend had moeten worden eindigde in een nachtmerrie. We hadden een ontzettend mooie dag, hadden vanalles bezocht en 's avonds zelfs de eiffeltoren opgeweest. Hét moment was daar om elkaar de liefde te verklaren, maar hij deed het niet. In een poging om het uit hem te trekken zei ik in het hotel maar tegen hem dat ik van hem hield, waarop hij zei dat hij het niet terug kon zeggen. Ik raakte in paniek en we hebben een lang gesprek gehad. Hij zei dat hij niets voor me voelde, maar bood er later zijn excuses voor aan en zei dat hij het niet meende. De volgende dag zijn we er alsnog op uit gegaan in Parijs, maar heb ik vele huilbuien gehad. De dag erna vertrokken we weer naar huis, en alles leek weer oké. We hadden zelfs al plannen gemaakt voor het opvolgende weekend.
De volgende dag merkte ik via de app dat 'ie afstandelijk was. Ik besloot hem te bellen en hij begon te huilen en zei 'ik wil dit niet via de telefoon doen'. Hij kwam naar mijn huis en vertelde dat hij toch niets voor me voelt en dat we ermee moeten stoppen. Mijn hart brak. Iemand bij wie ik eindelijk mezelf durfde te zijn en aan wie ik mezelf durfde te geven bleek niets voor mij te voelen.

Achteraf gezien had ik kunnen vertrouwen op mijn onderbuikgevoel en had ik kunnen weten dat er iets niet klopte. Hij betaalde nooit iets voor me, was erg onattent, praatte vaak alleen over zichzelf, vond het niet erg dat hij mijn diplomauitreiking zou missen ivm een reis maar zat er wel mee dat hij niet naar een housewarming kon gaan van een vriend, etc. Ik ging ook vaak met een onheilspellend rotgevoel naar huis als ik bij hem was geweest. Maar omdat hij me altijd meenam naar familie en vrienden was dat voor mij een teken dat het toch wel goed zat en dat ik me waarschijnlijk drukmaakte om niets. Nou, niet dus.

Dit is nu 3 weken geleden en ik ben er nog steeds kapot van. Ik eet niet meer goed en zorg niet meer goed voor mezelf, ik begin aan alles te twijfelen, en herinneringen van het verleden komen terug (situaties waarin ik als stront ben behandeld, zowel door jongens als 'vriendinnen'). Omdat ik niet veel mensen om me heen heb voor afleiding, voel ik me ontzettend alleen en heb ik het gevoel dat ik niet uit dit gat kom. Vorige week ben ik met een master begonnen, maar ook daar voel ik me niet op mijn plaats. Het is alsof ik, als ik naar buiten ga, een masker opzet die meteen weer afvalt zodra ik thuis ben. Het voelt soms alsof ik het niet waard ben, en daardoor heb ik de neiging om bij de pakken neer te gaan zitten. Dat wil ik natuurlijk helemaal niet, maar als ik 's ochtends wakker word is het alsof er een radio aangaat in mijn hoofd die nog even alles piekfijn voor me afspeelt.

Heeft iemand advies voor hoe ik hier beter mee om kan gaan?

Liefs