Relaties
alle pijlers
geen contact meer
dinsdag 9 november 2010 om 23:20
Ik heb een paar dagen geleden het contact met mijn ouders verbroken. Voel me boos, verdrietig en opgelucht tegelijkertijd. Ben moe en voel me leeg. Dit is geen beslissing die je zomaar neemt. Ik weet dat mijn moeder er verdriet over heeft.
Terwijl ik dit typ voel ik me verdrietig. Verdrietig om de liefde die ik als kind heb gemist. Verdrietig dat het zover is gekomen dat ik liever "alleen" ben, dan dat ik nog contact heb met mijn ouders. Verdrietig dat ik me na al die jaren nog zo laat raken.
Wat ik wil met dit topic... Ik begon te typen met het idee het van me af te schrijven. Maar nu ik bezig ben, komen de woorden niet zo goed. Ik zou het fijn vinden om wat te horen van mensen die dit gevoel herkennen: de boosheid én het verdriet...
NB: Ik schrijf al wat langer op het forum. Maar dit verhaal komt wel heel dichtbij, dus vandaar even onder een andere nick.
Terwijl ik dit typ voel ik me verdrietig. Verdrietig om de liefde die ik als kind heb gemist. Verdrietig dat het zover is gekomen dat ik liever "alleen" ben, dan dat ik nog contact heb met mijn ouders. Verdrietig dat ik me na al die jaren nog zo laat raken.
Wat ik wil met dit topic... Ik begon te typen met het idee het van me af te schrijven. Maar nu ik bezig ben, komen de woorden niet zo goed. Ik zou het fijn vinden om wat te horen van mensen die dit gevoel herkennen: de boosheid én het verdriet...
NB: Ik schrijf al wat langer op het forum. Maar dit verhaal komt wel heel dichtbij, dus vandaar even onder een andere nick.
dinsdag 9 november 2010 om 23:27
Lang geleden is ooit ns het contact verbroken geweest en ik herken het gevoel zeer zeker.
Tel daarbij op: machteloosheid, eenzaamheid, leegte....
Ik heb toen altijd wel gedacht: dit is een fase waar ik doorheen moet, de dingen weer rechtzetten kan straks nog wel, nu even 'ikke' .
Heb jij ook die gedachte, 'dat het allemaal' wel weer goed gaat komen?
Tel daarbij op: machteloosheid, eenzaamheid, leegte....
Ik heb toen altijd wel gedacht: dit is een fase waar ik doorheen moet, de dingen weer rechtzetten kan straks nog wel, nu even 'ikke' .
Heb jij ook die gedachte, 'dat het allemaal' wel weer goed gaat komen?
dinsdag 9 november 2010 om 23:32
dinsdag 9 november 2010 om 23:33
Ja, die machteloosheid, eenzaamheid en leegte herken ik ook wel. Zelfs ook al heb ik lieve vrienden om me heen. Toch voelt het heel alleen. Voelt ook machteloos... machteloos dat ik het niet anders heb kunnen doen.
Of het ooit nog goed komt... Met mijn vader denk ik niet. Daar is teveel gebeurd. En deze breuk komt juist nadat het een aantal jaar weer redelijk goed ging. Ik had het gevoel dat hij verandert was. Dat hij niet meer de harde man was die hij vroeger was. Dat hij meer zachtheid had gekregen. Maar ik weet nu dat het een klein vernislaagje was en dat hij nog diezelfde man is als 15 jaar geleden. Ik heb niet de behoefte dat het nog goed komt.
Met mijn moeder... ik weet het niet. Voorlopig even niet. Maar daar ben ik minder helder in dan met mijn vader.
Of het ooit nog goed komt... Met mijn vader denk ik niet. Daar is teveel gebeurd. En deze breuk komt juist nadat het een aantal jaar weer redelijk goed ging. Ik had het gevoel dat hij verandert was. Dat hij niet meer de harde man was die hij vroeger was. Dat hij meer zachtheid had gekregen. Maar ik weet nu dat het een klein vernislaagje was en dat hij nog diezelfde man is als 15 jaar geleden. Ik heb niet de behoefte dat het nog goed komt.
Met mijn moeder... ik weet het niet. Voorlopig even niet. Maar daar ben ik minder helder in dan met mijn vader.
dinsdag 9 november 2010 om 23:36
dinsdag 9 november 2010 om 23:45
Mijn vader is een aantal jaar geleden heel ziek geweest. Daarna ging het beter. Hij had een stukje zachtheid, een stukje menselijkheid gevonden dat maakte dat ik voor het eerst van mijn leven het gevoel had dat ik een vader had. Dat maakt het nu nog moeilijker dan vroeger. Ik heb wat verloren. Iets dat ik als kind nooit had.
dinsdag 9 november 2010 om 23:49
Wat ik wil in de relatie met mijn ouders weet ik denk ik wel. Ik wil gewoon ouders... die van je houden wat er ook gebeurt. Die je niet met opzet kwetsen. Die je niet de grond in trappen, maar je een zetje de goede richting geven. Waar je mag zijn wie je bent. Of eigenlijk nog basaler: Waar je er gewoon mag zijn.
dinsdag 9 november 2010 om 23:53
Ja hier nog 1. Ik wil liever niet in details treden wegens herkenbaarheid. Maar ik ben nog steeds erg 'blij' met mijn beslissing. Er is zo'n ontzettende last van mijn schouders gevallen en ik heb eindelijk eens voor mezelf gekozen. En daar ben ik eigenlijk hartstikke trots op.
Overigens doet het pijn en het blijft ook wel pijn doen, maar op den duur gaan andere gevoelens overheersen.
Een hele belangrijke tip: praat erover. Schaam je er niet voor, probeer mensen te vinden waarbij je je gevoelens kwijt kunt en die het proberen te begrijpen en waar je steun van krijgt.
Neem de tijd voor jezelf en voor je eigen emoties.
Het zal je ook wel eens overvallen.
En ook onbegrip van andere mensen.
Sterkte!
Overigens doet het pijn en het blijft ook wel pijn doen, maar op den duur gaan andere gevoelens overheersen.
Een hele belangrijke tip: praat erover. Schaam je er niet voor, probeer mensen te vinden waarbij je je gevoelens kwijt kunt en die het proberen te begrijpen en waar je steun van krijgt.
Neem de tijd voor jezelf en voor je eigen emoties.
Het zal je ook wel eens overvallen.
En ook onbegrip van andere mensen.
Sterkte!
dinsdag 9 november 2010 om 23:54
Hier ook, 1 jaar geen contact gehad toen ik 17 (!) was. Later weer wat meer, maar tegen die tijd was ik de hele toestand zo spuugzat dat ik echt niet meer de behoefte had (en heb) om nog dingen uit te gaan praten of zo. Ze hebben hun kans met mij gehad en verknoeid, jammer dan. (overigens hebben zij ook nooit een stap in mijn richting gedaan of zo, voor mijn moeder ben ik de 'evil one' en zij het arme slachtoffer en mijn vader zegt gewoon niks).
We wonen nu ver uit elkaar en zien elkaar een paar keer per jaar. Op mijn initiatief trouwens, zij bellen nooit en komen ook niet langs of zo. Die paar keer per jaar gaat best goed en is aangenaam voor alle partijen, meer hoeft voor mij echt niet.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik het later met mijn kinderen beter ga doen.
Maar mijn raad: laat er wat tijd over gaan en neem wat afstand. Je zult zien dat de relatie tussen jullie dan minder gespannen wordt. En dan kun je later opnieuw bekijken of en hoeveel contact jullie willen houden.
We wonen nu ver uit elkaar en zien elkaar een paar keer per jaar. Op mijn initiatief trouwens, zij bellen nooit en komen ook niet langs of zo. Die paar keer per jaar gaat best goed en is aangenaam voor alle partijen, meer hoeft voor mij echt niet.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik het later met mijn kinderen beter ga doen.
Maar mijn raad: laat er wat tijd over gaan en neem wat afstand. Je zult zien dat de relatie tussen jullie dan minder gespannen wordt. En dan kun je later opnieuw bekijken of en hoeveel contact jullie willen houden.
dinsdag 9 november 2010 om 23:55
quote:hetblijft schreef op 09 november 2010 @ 23:49:
Wat ik wil in de relatie met mijn ouders weet ik denk ik wel. Ik wil gewoon ouders... die van je houden wat er ook gebeurt. Die je niet met opzet kwetsen. Die je niet de grond in trappen, maar je een zetje de goede richting geven.
Dit is gewoon mijn verhaal! Zo triest
Sterkte hoor! Je ziet hier wel dat je niet alleen bent. Wij begrijpen je!
Wat ik wil in de relatie met mijn ouders weet ik denk ik wel. Ik wil gewoon ouders... die van je houden wat er ook gebeurt. Die je niet met opzet kwetsen. Die je niet de grond in trappen, maar je een zetje de goede richting geven.
Dit is gewoon mijn verhaal! Zo triest
Sterkte hoor! Je ziet hier wel dat je niet alleen bent. Wij begrijpen je!
dinsdag 9 november 2010 om 23:55
het lijkt wel of ik dit zelf geschreven heb, hetblijft.
ik herken het erg. ik heb zo'n moeizame band (of eerder een gebrek aan band) met m'n ouders dat ik er geregeld over denk het contact te verbreken. wel contact hebben doet gewoon meer pijn dan geen contact. is dat bij jou ook de reden?
steeds als ik ze spreek, word ik geconfronteerd met wat ze NIET kunnen bieden: warmte, belangstelling, steun, enzovoorts.
als je geen contact met ze hebt heb je tenminste niet steeds die pijn. want ze veranderen toch niet meer.
voel je nu een soort opluchting, nu je dit besloten hebt?
heb je broers en zussen trouwens?
ik herken het erg. ik heb zo'n moeizame band (of eerder een gebrek aan band) met m'n ouders dat ik er geregeld over denk het contact te verbreken. wel contact hebben doet gewoon meer pijn dan geen contact. is dat bij jou ook de reden?
steeds als ik ze spreek, word ik geconfronteerd met wat ze NIET kunnen bieden: warmte, belangstelling, steun, enzovoorts.
als je geen contact met ze hebt heb je tenminste niet steeds die pijn. want ze veranderen toch niet meer.
voel je nu een soort opluchting, nu je dit besloten hebt?
heb je broers en zussen trouwens?
Fan van Iwannalive en Emaille
woensdag 10 november 2010 om 00:00
Dat erover praten vind ik soms moeilijk. Met goede vrienden doe ik dat natuurlijk wel. Maar met anderen...
Ik heb een aantal jaar geleden het contact met mijn broer verbroken. Hij was als kind al agressief en is dat als volwassene nog steeds. Ik wilde niet meer bang hoeven te zijn.
Maar ik vind het nog steeds een lastig onderwerp om het over te hebben. Wat zeg ik als iemand vraagt of ik broers of zussen heb? En zeg ik dan dat ik geen contact meer met hem heb? Mensen die een fijne jeugd hebben gehad, kunnen zich bij zo'n stap zo weinig voorstellen. Gelukkkig maar...
Maar de oordelen zijn soms wel hard. Teksten als 'het blijft toch je broer" of nu dan "het blijven toch je ouders"... tja... Ik denk dat je je heel gelukkig mag prijzen als je er zo over kunt denken. Maar ik voel dat toch heel anders.
Ik heb een aantal jaar geleden het contact met mijn broer verbroken. Hij was als kind al agressief en is dat als volwassene nog steeds. Ik wilde niet meer bang hoeven te zijn.
Maar ik vind het nog steeds een lastig onderwerp om het over te hebben. Wat zeg ik als iemand vraagt of ik broers of zussen heb? En zeg ik dan dat ik geen contact meer met hem heb? Mensen die een fijne jeugd hebben gehad, kunnen zich bij zo'n stap zo weinig voorstellen. Gelukkkig maar...
Maar de oordelen zijn soms wel hard. Teksten als 'het blijft toch je broer" of nu dan "het blijven toch je ouders"... tja... Ik denk dat je je heel gelukkig mag prijzen als je er zo over kunt denken. Maar ik voel dat toch heel anders.
woensdag 10 november 2010 om 00:04
Mijn belangrijkste reden nu is dat mijn vader met opzet mij de grond in trapt. Dat alles is zoals hij denkt dat het is en dat je het niet mag zeggen als je er anders over denkt. Dat hij er niet voor terugdeinst om een opmerking te plaatsen als "Ik kom niet bij jou op bezoek, want ik heb niets om met jou over te praten, want jij bent niet geïnteresseert in computers en ik kom wel weer als je een vriend hebt waar ik het daar mee over kan hebben".
woensdag 10 november 2010 om 00:04
woensdag 10 november 2010 om 00:06
quote:hetblijft schreef op 10 november 2010 @ 00:04:
Mijn belangrijkste reden nu is dat mijn vader met opzet mij de grond in trapt. Dat alles is zoals hij denkt dat het is en dat je het niet mag zeggen als je er anders over denkt. Dat hij er niet voor terugdeinst om een opmerking te plaatsen als "Ik kom niet bij jou op bezoek, want ik heb niets om met jou over te praten, want jij bent niet geïnteresseert in computers en ik kom wel weer als je een vriend hebt waar ik het daar mee over kan hebben".
hoe kan hij zo hard zijn tegen zijn eigen kind?
heeft hij zelf een nare jeugd gehad, en een slechte relatie met zijn eigen ouders?
Mijn belangrijkste reden nu is dat mijn vader met opzet mij de grond in trapt. Dat alles is zoals hij denkt dat het is en dat je het niet mag zeggen als je er anders over denkt. Dat hij er niet voor terugdeinst om een opmerking te plaatsen als "Ik kom niet bij jou op bezoek, want ik heb niets om met jou over te praten, want jij bent niet geïnteresseert in computers en ik kom wel weer als je een vriend hebt waar ik het daar mee over kan hebben".
hoe kan hij zo hard zijn tegen zijn eigen kind?
heeft hij zelf een nare jeugd gehad, en een slechte relatie met zijn eigen ouders?
Fan van Iwannalive en Emaille
woensdag 10 november 2010 om 00:08
woensdag 10 november 2010 om 00:08
Wat mij in het verleden wel heel erg geholpen heeft is de realisatie dat mijn ouders niet kunnen geven wat ze zelf nooit geleerd/gehad hebben. Als je niet weet wat liefde is, kan je het ook niet geven...
Dat praat het niet goed, maar het maakt het wel wat makkelijker te begrijpen waarom ze zijn zoals ze zijn.
Die negatieve gedachten heb ik gelukkig niet zo sterk (of ik herken ze nog niet, dat zou ook nog kunnen). Maar ik heb dan me dan ook altijd met hand en tand verzet tegen de beelden die mijn vader van mij neerzette. Heb altijd gevochten om te mogen zijn wie ik was en te mogen vinden wat ik vond. Niet dat mijn vader dat accepteert trouwens... maar dat heeft me wel op de been gehouden denk ik.
Dat praat het niet goed, maar het maakt het wel wat makkelijker te begrijpen waarom ze zijn zoals ze zijn.
Die negatieve gedachten heb ik gelukkig niet zo sterk (of ik herken ze nog niet, dat zou ook nog kunnen). Maar ik heb dan me dan ook altijd met hand en tand verzet tegen de beelden die mijn vader van mij neerzette. Heb altijd gevochten om te mogen zijn wie ik was en te mogen vinden wat ik vond. Niet dat mijn vader dat accepteert trouwens... maar dat heeft me wel op de been gehouden denk ik.
