Relaties
alle pijlers
Geen idee wat te doen..
zondag 10 juni 2018 om 21:19
Hallo allemaal,
Ik ben hier nog niet bekend, maar na het lezen van een aantal topics heb ik de stoute schoenen aangetrokken om mijn verhaal te vertellen en om advies te vragen.
Alvast excuus voor het lange verhaal.
Ik ben 31 jaar en al 14 jaar samen met mijn vriend. Samen hebben wij één zoon. Sinds enkele weken ben ik zwanger van de tweede. Iets wat we beide graag wilde.
Pas geleden zijn wij verhuisd naar ons droomhuis en sindsdien lijk ik op eieren te moeten lopen.
In de ogen van mijn vriend lijk ik niks goed te doen. Ons huis is nooit netjes genoeg, ik heb nooit genoeg gedaan in en om het huis en help hem niet met het opknappen hiervan. Dit laatste ontken ik niet, want ik doe daar inderdaad weinig in. Wel met een reden, namelijk dat ik het waarschijnlijk toch niet goed doe. Geen goed excuus, ik weet het.
Ik werk 32 uur en daarnaast zorg ik voor onze zoon. Mijn vriend wilde dat ik meer thuis was, omdat ik vooral savonds werkte en hij overdag.
Prima, overlegd op het werk. Kreeg andere werkzaamheden ernaast zodat ik meer overdag kon gaan werken. Niet wat ik wilde, maar soms moet je dingen doen die je minder leuk vindt.
Voor mijn avonddienst kook ik altijd voor hem en onze zoon en houdt ik het huis (in mijn ogen) netjes.
Ik regel alles rondom onze zoon, opvang, voeding, kleding, snachts eruit etc.
Mijn vriend hoeft zich geen zorgen te maken over de boodschappen, was en financien etc.
Vandaag kwam hij er achter dat onze zoon vieze vingerafdrukken achter had gelaten op de muur bij de trap en op de babykamer.
Woest was hij en ging dan ook flink tekeer tegen mij in het bijzijn van onze zoon. Hij gaf aan dat ik niet genoeg deed in huis, het altijd een rommeltje is, hij alles moet doen qua opknappen. Hij gaf mij de laatste waarschuwing, want anders gaat er een bord in de tuin met 'te koop' erop.
Toen ik hem vroeg naar onze prille zwangerschap, of hij liever wilde dat ik het af zou breken (iets wat ik natuurlijk absoluut niet wil!!) zei hij: Je doet maar. Wat heeft mij hiermee gekwetst pff
In een eerdere ruzie, ongeveer tweede maanden geleden, zei hij dat we richting een broer zus relatie gingen. Dit gevoel heb ik absoluut niet.
Hij verdenkt mij van vreemd gaan, maar geloof me, ik ben zo trouw als een hond. Alleen is het best lastig om iets te bewijzen wat je niet doet.
Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten.
Ik dacht dat we de ruzies van de afgelopen tijd uit hadden gepraat en dat het goed ging. Maar helaas lijken deze onderwerpen om een aantal maanden terug te komen en blijf ik dus elke keer op eieren lopen. Bij bijna alles wat ik doe vraag ik me af: doe ik het wel goed, wat gaat hij nu weer vinden om mij over aan te vallen, ben ik wel goed genoeg voor hem etc.
Ik heb echt geen idee meer wat ik kan doen en wat ik wil.
Ik ben nog altijd stapel gek op hem, maar ik heb het idee dat ik dat altijd moet bewijzen. Hij laat nooit emoties zien. Zo zou hij nooit zomaar zeggen dat hij van me houdt.
ik ben bang hem kwijt te raken, maar ik houdt het ook niet vol om op eieren te blijven lopen.
Praten leek altijd de oplossing, maar blijkbaar is ook dat niet goed genoeg..
Nogmaals excuus voor het lange verhaal en alvast bedankt voor adviezen.
Ik ben hier nog niet bekend, maar na het lezen van een aantal topics heb ik de stoute schoenen aangetrokken om mijn verhaal te vertellen en om advies te vragen.
Alvast excuus voor het lange verhaal.
Ik ben 31 jaar en al 14 jaar samen met mijn vriend. Samen hebben wij één zoon. Sinds enkele weken ben ik zwanger van de tweede. Iets wat we beide graag wilde.
Pas geleden zijn wij verhuisd naar ons droomhuis en sindsdien lijk ik op eieren te moeten lopen.
In de ogen van mijn vriend lijk ik niks goed te doen. Ons huis is nooit netjes genoeg, ik heb nooit genoeg gedaan in en om het huis en help hem niet met het opknappen hiervan. Dit laatste ontken ik niet, want ik doe daar inderdaad weinig in. Wel met een reden, namelijk dat ik het waarschijnlijk toch niet goed doe. Geen goed excuus, ik weet het.
Ik werk 32 uur en daarnaast zorg ik voor onze zoon. Mijn vriend wilde dat ik meer thuis was, omdat ik vooral savonds werkte en hij overdag.
Prima, overlegd op het werk. Kreeg andere werkzaamheden ernaast zodat ik meer overdag kon gaan werken. Niet wat ik wilde, maar soms moet je dingen doen die je minder leuk vindt.
Voor mijn avonddienst kook ik altijd voor hem en onze zoon en houdt ik het huis (in mijn ogen) netjes.
Ik regel alles rondom onze zoon, opvang, voeding, kleding, snachts eruit etc.
Mijn vriend hoeft zich geen zorgen te maken over de boodschappen, was en financien etc.
Vandaag kwam hij er achter dat onze zoon vieze vingerafdrukken achter had gelaten op de muur bij de trap en op de babykamer.
Woest was hij en ging dan ook flink tekeer tegen mij in het bijzijn van onze zoon. Hij gaf aan dat ik niet genoeg deed in huis, het altijd een rommeltje is, hij alles moet doen qua opknappen. Hij gaf mij de laatste waarschuwing, want anders gaat er een bord in de tuin met 'te koop' erop.
Toen ik hem vroeg naar onze prille zwangerschap, of hij liever wilde dat ik het af zou breken (iets wat ik natuurlijk absoluut niet wil!!) zei hij: Je doet maar. Wat heeft mij hiermee gekwetst pff
In een eerdere ruzie, ongeveer tweede maanden geleden, zei hij dat we richting een broer zus relatie gingen. Dit gevoel heb ik absoluut niet.
Hij verdenkt mij van vreemd gaan, maar geloof me, ik ben zo trouw als een hond. Alleen is het best lastig om iets te bewijzen wat je niet doet.
Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten.
Ik dacht dat we de ruzies van de afgelopen tijd uit hadden gepraat en dat het goed ging. Maar helaas lijken deze onderwerpen om een aantal maanden terug te komen en blijf ik dus elke keer op eieren lopen. Bij bijna alles wat ik doe vraag ik me af: doe ik het wel goed, wat gaat hij nu weer vinden om mij over aan te vallen, ben ik wel goed genoeg voor hem etc.
Ik heb echt geen idee meer wat ik kan doen en wat ik wil.
Ik ben nog altijd stapel gek op hem, maar ik heb het idee dat ik dat altijd moet bewijzen. Hij laat nooit emoties zien. Zo zou hij nooit zomaar zeggen dat hij van me houdt.
ik ben bang hem kwijt te raken, maar ik houdt het ook niet vol om op eieren te blijven lopen.
Praten leek altijd de oplossing, maar blijkbaar is ook dat niet goed genoeg..
Nogmaals excuus voor het lange verhaal en alvast bedankt voor adviezen.
zondag 10 juni 2018 om 21:56
Je bent zwanger, werkt 32 uur en zorgt voor een kind en bent net verhuisd.
De man zou je met alle egards moeten behandelen want je bent zwanger en werkt en bent druk.
Hij mag ondertussen weleens op eieren gaan lopen, kijken hoe leuk hij het gaat vinden een ander huis te zoeken voor de helft van het bedrag van de huidige woning.
Echt, wat een druiloor.
En ik zeg dit met liefde maar jij ook.
Voetjes omhoog, het minimale doen, want je moet bijkomen van het onaardige gedrag van hem, wat jou stress heeft veroorzaakt.
Je. Bent. Zwanger.
Wat niet inhoudt dat je van suiker bent naar een beetje lievigheid mag heus wel.
Kan hij dat niet opbrengen dan zou hij van mij de babykamer mogen opknappen en weer terug mogen komen als hij weer normaal kan doen.
Of anders maar gelijk elders gaan logeren, wellicht heb je broers en zussen die je kunnen helpen met zaken die je zelf niet kan klussen.
Dit alles onder het mantra: geen stress voor de baby.
De man zou je met alle egards moeten behandelen want je bent zwanger en werkt en bent druk.
Hij mag ondertussen weleens op eieren gaan lopen, kijken hoe leuk hij het gaat vinden een ander huis te zoeken voor de helft van het bedrag van de huidige woning.
Echt, wat een druiloor.
En ik zeg dit met liefde maar jij ook.
Voetjes omhoog, het minimale doen, want je moet bijkomen van het onaardige gedrag van hem, wat jou stress heeft veroorzaakt.
Je. Bent. Zwanger.
Wat niet inhoudt dat je van suiker bent naar een beetje lievigheid mag heus wel.
Kan hij dat niet opbrengen dan zou hij van mij de babykamer mogen opknappen en weer terug mogen komen als hij weer normaal kan doen.
Of anders maar gelijk elders gaan logeren, wellicht heb je broers en zussen die je kunnen helpen met zaken die je zelf niet kan klussen.
Dit alles onder het mantra: geen stress voor de baby.
zondag 10 juni 2018 om 21:59
Ik lees in jouw stukje dat hij geen emoties toont, nooit ik hou van jou zegt, tegen je schreeuwt waar je kind bij is, altijd kritiek op je heeft, je veel meer in het huishouden en in de opvoeding van je zoon laat doen en ik lees ook dat je continu op eieren loopt, je altijd een aanval verwacht en je je afvraagt of je wel goed genoeg voor hem bent.
Wat zou je denken als een vriendin dit zou zeggen?
En wat zou je haar adviseren?
Wat zou je denken als een vriendin dit zou zeggen?
En wat zou je haar adviseren?
zondag 10 juni 2018 om 22:01
Dus als ik het goed begrijp, dan voel jij je schuldig omdat je - zwanger en wel - naast;
- 32 uur werken
- het huishouden
- de verzorging van jullie kind incl nachtdienst en regelwerk
- de boodschappen
- koken
- het bijhouden van de financiën
niet ook nog eens aan in huis klussen toekomt?
En als ik het goed begrijp, wordt jouw partner - die;
- werkt
- in huis klust
daar boos over omdat.... uhm.... omdat.... waarom in Godsnaam?
En dan beschuldigt hij jou en passant ook nog van vreemdgaan? Omdat je zoveel tijd overhoudt ofzo?
Ik denk dat jij heel snel iets aan jouw gevoel voor eigenwaarde moet gaan doen.
- 32 uur werken
- het huishouden
- de verzorging van jullie kind incl nachtdienst en regelwerk
- de boodschappen
- koken
- het bijhouden van de financiën
niet ook nog eens aan in huis klussen toekomt?
En als ik het goed begrijp, wordt jouw partner - die;
- werkt
- in huis klust
daar boos over omdat.... uhm.... omdat.... waarom in Godsnaam?
En dan beschuldigt hij jou en passant ook nog van vreemdgaan? Omdat je zoveel tijd overhoudt ofzo?
Ik denk dat jij heel snel iets aan jouw gevoel voor eigenwaarde moet gaan doen.
zondag 10 juni 2018 om 22:04
Jullie onderlinge dynamiek is scheefgegroeid. Misschien is dat bij hem begonnen met stress vanwege het klussen, misschien was het al eerder een issue, dat weet jij beter dan wij. Doordat jij op eieren gaat lopen en jezelf plooit naar hem, versterk je de nieuwe negatieve balans. Daar moet je dus mee stoppen. Bepaal je grenzen en geef die duidelijk aan. Houd jezelf (en hem) daar ook aan. Dit kan een positieve impuls geven aan jullie wisselwerking. Stel jezelf niet als minderwaardig slachtoffer op, dat wekt wellicht veel irritatie op bij hem.
De vraag over abortus bijvoorbeeld, echt niet meer doen. Wat wilde je bereiken? Jij wil helemaal geen abortus, vraag dat zo dan ook niet. Zeker als hij al woedend is, je geeft hem de wapens zelf in handen.
Werkt een krachtiger houding van jou niet genoeg, dan ís het tijd voor relatietherapie.
De vraag over abortus bijvoorbeeld, echt niet meer doen. Wat wilde je bereiken? Jij wil helemaal geen abortus, vraag dat zo dan ook niet. Zeker als hij al woedend is, je geeft hem de wapens zelf in handen.
Werkt een krachtiger houding van jou niet genoeg, dan ís het tijd voor relatietherapie.
zondag 10 juni 2018 om 22:06
Bedankt voor al jullie reacties. Leuk of niet ik heb er veel aan.
Een aantal keer wordt er gevraagd waarom ik nog van hem houd.
Misschien laat ik in dit bericht mijzelf van de beste kant zien en hem van zijn slechtste. Het is natuurlijk niet zo dat hij alleen maar slecht is.
Als ik naar hem kijken wanneer hij bezig is met onze zoon (twee handen op één buik) dan smelt ik. Hij is ontzettend grappig, in de tijden dat het goed gaat tussen ons twee dan kan hij ook echt lief zijn.
Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
Een aantal keer wordt er gevraagd waarom ik nog van hem houd.
Misschien laat ik in dit bericht mijzelf van de beste kant zien en hem van zijn slechtste. Het is natuurlijk niet zo dat hij alleen maar slecht is.
Als ik naar hem kijken wanneer hij bezig is met onze zoon (twee handen op één buik) dan smelt ik. Hij is ontzettend grappig, in de tijden dat het goed gaat tussen ons twee dan kan hij ook echt lief zijn.
Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
zondag 10 juni 2018 om 22:14
Vaak geven mensen eerst heel instinctief aan wat ze echt voelen over hun partner, ze schrikken dan van de felle reacties van buitenstaanders en ze gaan dan snel hun partner verdedigen. Dat zie ik hier ook bij jou.ChantalG86 schreef: ↑10-06-2018 22:06Bedankt voor al jullie reacties. Leuk of niet ik heb er veel aan.
Een aantal keer wordt er gevraagd waarom ik nog van hem houd.
Misschien laat ik in dit bericht mijzelf van de beste kant zien en hem van zijn slechtste. Het is natuurlijk niet zo dat hij alleen maar slecht is.
Als ik naar hem kijken wanneer hij bezig is met onze zoon (twee handen op één buik) dan smelt ik. Hij is ontzettend grappig, in de tijden dat het goed gaat tussen ons twee dan kan hij ook echt lief zijn.
Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
Is het feit dat hij soms wel leuk is het waard dat je continu op eieren loopt en je te min voelt?
zondag 10 juni 2018 om 22:18
Juist.. ik vraag me ook af.. wat doet hij allemaal dat hij het terecht vindt om boos te worden op jou dat jij niet genoeg zou doen..?!! Zijn jullie taken volgens hem in balans?Nummer*Zoveel schreef: ↑10-06-2018 22:01Dus als ik het goed begrijp, dan voel jij je schuldig omdat je - zwanger en wel - naast;
- 32 uur werken
- het huishouden
- de verzorging van jullie kind incl nachtdienst en regelwerk
- de boodschappen
- koken
- het bijhouden van de financiën
niet ook nog eens aan in huis klussen toekomt?
En als ik het goed begrijp, wordt jouw partner - die;
- werkt
- in huis klust
daar boos over omdat.... uhm.... omdat.... waarom in Godsnaam?
En dan beschuldigt hij jou en passant ook nog van vreemdgaan? Omdat je zoveel tijd overhoudt ofzo?
Ik denk dat jij heel snel iets aan jouw gevoel voor eigenwaarde moet gaan doen.
zondag 10 juni 2018 om 22:18
Dat je je mannetje staat op je werk is iets anders dan bij een intiem persoon. Heb je bijvoorbeeld ook moeite met grenzen bij je ouders, familieleden of vrienden? Met andere woorden: herken je dit gedrag vanuit je jeugd of nog steeds bij intimi?
En hij? Is hij dit bazige en kleinerende gedoe van huis uit gewend? Doet zijn vader of zijn moeder zo tegen de andere partner en/of tegen de kinderen?
Zijn er dus wellicht patronen die jullie huidige wisselwerking zouden kunnen verklaren?
En hij? Is hij dit bazige en kleinerende gedoe van huis uit gewend? Doet zijn vader of zijn moeder zo tegen de andere partner en/of tegen de kinderen?
Zijn er dus wellicht patronen die jullie huidige wisselwerking zouden kunnen verklaren?
anoniem_91778 wijzigde dit bericht op 10-06-2018 22:36
1.67% gewijzigd
zondag 10 juni 2018 om 22:19
Laat me raden, als hij over je werk praat, doet hij dit vaak ook op een wat bozige, geirriteerde manier?ChantalG86 schreef: ↑10-06-2018 22:06
Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
Dit zei mijn ex-vriend (haha, klinkt gek nog) ook vaak. Ik werkte in de forensische psychiatrie, waar natuurlijk heftige gevallen zaten en de clienten ook niet altijd even aardig tegen me waren. Ik vond het heel lief dat hij bezorgd om me was, maar eigenlijk ook stom. Ik ging me er rot door voelen en het voelde niet liefdevol. Ik had het veel leuker gevonden als hij interesse had getoond in mijn werk en had doorgevraagd hoe ik het deed. Ik vind, als ik het zo lees, dat jouw partner je kleineert. Hij zou ook trots op je kunnen zijn dat je zulk zwaar werk doet en er vertrouwen in kunnen hebben dat jij, met jouw persoonlijkheidseigenschappen, dit aan kunt en er goed in bent. Door je werk af te wijzen, maakt hij je klein. Herken je dit? Waarom heeft hij dat nodig denk je? Is dat altijd al zo geweest?
zondag 10 juni 2018 om 22:25
groningen001 schreef: ↑10-06-2018 22:19Laat me raden, als hij over je werk praat, doet hij dit vaak ook op een wat bozige, geirriteerde manier?
Dit zei mijn ex-vriend (haha, klinkt gek nog) ook vaak. Ik werkte in de forensische psychiatrie, waar natuurlijk heftige gevallen zaten en de clienten ook niet altijd even aardig tegen me waren. Ik vond het heel lief dat hij bezorgd om me was, maar eigenlijk ook stom. Ik ging me er rot door voelen en het voelde niet liefdevol. Ik had het veel leuker gevonden als hij interesse had getoond in mijn werk en had doorgevraagd hoe ik het deed. Ik vind, als ik het zo lees, dat jouw partner je kleineert. Hij zou ook trots op je kunnen zijn dat je zulk zwaar werk doet en er vertrouwen in kunnen hebben dat jij, met jouw persoonlijkheidseigenschappen, dit aan kunt en er goed in bent. Door je werk af te wijzen, maakt hij je klein. Herken je dit? Waarom heeft hij dat nodig denk je? Is dat altijd al zo geweest?
Herken het precies. Schrik er zelfs een beetje van,,
zondag 10 juni 2018 om 22:26
Mooi gezegd!!groningen001 schreef: ↑10-06-2018 22:19Laat me raden, als hij over je werk praat, doet hij dit vaak ook op een wat bozige, geirriteerde manier?
Dit zei mijn ex-vriend (haha, klinkt gek nog) ook vaak. Ik werkte in de forensische psychiatrie, waar natuurlijk heftige gevallen zaten en de clienten ook niet altijd even aardig tegen me waren. Ik vond het heel lief dat hij bezorgd om me was, maar eigenlijk ook stom. Ik ging me er rot door voelen en het voelde niet liefdevol. Ik had het veel leuker gevonden als hij interesse had getoond in mijn werk en had doorgevraagd hoe ik het deed. Ik vind, als ik het zo lees, dat jouw partner je kleineert. Hij zou ook trots op je kunnen zijn dat je zulk zwaar werk doet en er vertrouwen in kunnen hebben dat jij, met jouw persoonlijkheidseigenschappen, dit aan kunt en er goed in bent. Door je werk af te wijzen, maakt hij je klein. Herken je dit? Waarom heeft hij dat nodig denk je? Is dat altijd al zo geweest?
Echt idioot dat je partner wil dat je minder gaat werken omdat hij zich 'zorgen' maakt. Ik weet niet wat voor een werk hij doet, maar er zijn nogal wat banen met (verhoogd) risico. En dan heeft je partner een suffe kantoorbaan (mijn man bijvoorbeeld) maar is het dagelijks wel een uur heen en een uur terugreizen. Het risico op een (ernstig) auto-ongeluk lijkt me een stuk groter dan dat jou wat overkomt op je werk.
Maar goed, dit is maar een symptoom van je probleem natuurlijk.
Hoe lang doet je vriend al zo tegen je? Is dit er langzaam ingegroeid of is dit ineens gekomen?
zondag 10 juni 2018 om 22:28
Scherp! Hij kleineert haar op hetgeen ze trots is.groningen001 schreef: ↑10-06-2018 22:19Ik vind, als ik het zo lees, dat jouw partner je kleineert. Hij zou ook trots op je kunnen zijn dat je zulk zwaar werk doet en er vertrouwen in kunnen hebben dat jij, met jouw persoonlijkheidseigenschappen, dit aan kunt en er goed in bent. Door je werk af te wijzen, maakt hij je klein. Herken je dit? Waarom heeft hij dat nodig denk je? Is dat altijd al zo geweest?
Wellicht voelt hij zich onzeker bij de gedachte dat zij hem niet nodig zou hebben.
Er zijn helaas ook mensen die zich superieur willen voelen door een ander naar beneden te duwen en een rot gevoel te bezorgen.
zondag 10 juni 2018 om 22:28
[quote=iris1969 post_id=28620173 time=1528661673 user_id=91778]
Vaak geven mensen eerst heel instinctief aan wat ze echt voelen over hun partner, ze schrikken dan van de felle reacties van buitenstaanders en ze gaan dan snel hun partner verdedigen. Dat zie ik hier ook bij jou.
Hier ga ik volledig mee in.
Feit blijft dat hij je onwaardig behandelt, ongeacht zijn ook wel goede kanten.
Hij zou gewoon nooit zo mogen doen tgo jou en respect tonen voor wat je allemaal goed doet!
Vaak geven mensen eerst heel instinctief aan wat ze echt voelen over hun partner, ze schrikken dan van de felle reacties van buitenstaanders en ze gaan dan snel hun partner verdedigen. Dat zie ik hier ook bij jou.
Hier ga ik volledig mee in.
Feit blijft dat hij je onwaardig behandelt, ongeacht zijn ook wel goede kanten.
Hij zou gewoon nooit zo mogen doen tgo jou en respect tonen voor wat je allemaal goed doet!
zondag 10 juni 2018 om 22:37
Dat denk ik helaas ook. Als jij dingen goed doet is dat bedreigend voor hem. Dan heb je hem niet nodig. Kritiek op jou geven is voor hem een manier om zich veilig te voelen. Als jij maar gelooft dat jij iets fout doet, zul je er niet aan denken om hem iets aan de schenen te leggen. Het bizarste is: het werkt ook nog! Ik herken het, van mijn vader en van mijn vorige partner. En geloof me, ik ben ook zeker niet op mijn mondje gevallen en sta bij anderen eerder bekend als zelfbewust en assertief.
Wat iemand al eerder zei, dit zijn symptomen van een groter probleem. Een krenkbaar ego. Waarom zou dit nu zo op de voorgrond komen te staan? Ik denk dat hij zich tekort voelt schieten ergens. Misschien wel door de stress van de verhuizing. Het ding is, zolang hij er niet op een kwetsbare manier contact over gaat maken, ga je niet tot de kern komen en wordt het probleem niet opgelost.
Kan hij dat, denk je?
zondag 10 juni 2018 om 22:40
Als dit het enige punt zou zijn waar TO mee zit zou het waar kunnen zijn, maar hij doet hier heel bozig over, net als hij over heel veel andere dingen van TO bozig doet. Ik zie daar eerlijk gezegd een heel naar patroon in.redbulletje schreef: ↑10-06-2018 22:34Misschien maakt hij zich wel echt zorgen. Een familielid van mij werkt ook in zo'n sector en heeft wel 'ns een mes tussen haar ribben gekregen. Ze is gelukkig kindvrij, maar zoiets wil je neem ik aan niet laten gebeuren met de moeder van je kinderen.
zondag 10 juni 2018 om 22:43
Nuance is vaak lastig te omschrijven dus dat je van hem houdt om zijn goede kanten snap ik volkomen.
Helemaal omdat ik je verhaal herkenbaar vind voor mijn eigen situatie een tijd terug.
Mogelijk helpt het om een werkster aan te nemen zodat zijn irritatie daarover minder wordt, maar ik wil je vooral adviseren om eerst te bedenken wat jij zou willen en dat (al dan niet in therapie) met hem bespreken. Je loopt op eieren, maar jij hebt net zoveel in te brengen in jullie relatie als hij!
Op een moment van ruzie en irritatie aan hem vragen of hij wil dat je de zwangerschap afbreekt, is verre van handig en een open deur om gekwetst te worden. Terwijl ik het idee heb dat je vooral bevestiging zoekt dat hij van jou en jullie kinderen houdt ongeacht een "rommelig" huis.
Hij lijkt enorme twijfels en zorgen te hebben, hoe praten jullie daarover?
Helemaal omdat ik je verhaal herkenbaar vind voor mijn eigen situatie een tijd terug.
Mogelijk helpt het om een werkster aan te nemen zodat zijn irritatie daarover minder wordt, maar ik wil je vooral adviseren om eerst te bedenken wat jij zou willen en dat (al dan niet in therapie) met hem bespreken. Je loopt op eieren, maar jij hebt net zoveel in te brengen in jullie relatie als hij!
Op een moment van ruzie en irritatie aan hem vragen of hij wil dat je de zwangerschap afbreekt, is verre van handig en een open deur om gekwetst te worden. Terwijl ik het idee heb dat je vooral bevestiging zoekt dat hij van jou en jullie kinderen houdt ongeacht een "rommelig" huis.
Hij lijkt enorme twijfels en zorgen te hebben, hoe praten jullie daarover?
zondag 10 juni 2018 om 22:46
Het is volgens mij ook een geheel van iets veel groters, misschien wel vanuit zijn jeugd.groningen001 schreef: ↑10-06-2018 22:37Dat denk ik helaas ook. Als jij dingen goed doet is dat bedreigend voor hem. Dan heb je hem niet nodig. Kritiek op jou geven is voor hem een manier om zich veilig te voelen. Als jij maar gelooft dat jij iets fout doet, zul je er niet aan denken om hem iets aan de schenen te leggen. Het bizarste is: het werkt ook nog! Ik herken het, van mijn vader en van mijn vorige partner. En geloof me, ik ben ook zeker niet op mijn mondje gevallen en sta bij anderen eerder bekend als zelfbewust en assertief.
Wat iemand al eerder zei, dit zijn symptomen van een groter probleem. Een krenkbaar ego. Waarom zou dit nu zo op de voorgrond komen te staan? Ik denk dat hij zich tekort voelt schieten ergens. Misschien wel door de stress van de verhuizing. Het ding is, zolang hij er niet op een kwetsbare manier contact over gaat maken, ga je niet tot de kern komen en wordt het probleem niet opgelost.
Kan hij dat, denk je?
Goed dat jij dat herkent van je vader, want vaak kies je een partner waarbij het gedrag vertrouwd is uit je jeugd, ook als dat geen fijn gevoel was. Wellicht heeft TO hetzelfde meegemaakt.
Dominante onzekere mensen zoals deze man en pleasende onzekere mensen zoals TO trekken elkaar helaas vaak enorm aan met een nare soms jarenlange wisselwerking als gevolg.
zondag 10 juni 2018 om 22:46
Die kans is echt ontzettend klein dat er zoiets heftigs gebeurd hoor. Ik vind het bemoeierig en kleinerend dat hij zich zorgen maakt en wil dat ze minder gaat werken. Ik zie het absoluut niet als liefdevol.redbulletje schreef: ↑10-06-2018 22:34Misschien maakt hij zich wel echt zorgen. Een familielid van mij werkt ook in zo'n sector en heeft wel 'ns een mes tussen haar ribben gekregen. Ze is gelukkig kindvrij, maar zoiets wil je neem ik aan niet laten gebeuren met de moeder van je kinderen.
zondag 10 juni 2018 om 23:05
Heb je daar toevallig meer informatie over? Zoals ik al zei herken ik wel wat van TO en dat soort dingen vind ik altijd boeiend om me in te verdiepen
Overigens is die dominantie in mijn ervaring eerder een misplaatste projectie van degene die zelf geen keuzes durft te maken/weinig assertiviteit toont
