Relaties
alle pijlers
Geen idee wat te doen..
zondag 10 juni 2018 om 21:19
Hallo allemaal,
Ik ben hier nog niet bekend, maar na het lezen van een aantal topics heb ik de stoute schoenen aangetrokken om mijn verhaal te vertellen en om advies te vragen.
Alvast excuus voor het lange verhaal.
Ik ben 31 jaar en al 14 jaar samen met mijn vriend. Samen hebben wij één zoon. Sinds enkele weken ben ik zwanger van de tweede. Iets wat we beide graag wilde.
Pas geleden zijn wij verhuisd naar ons droomhuis en sindsdien lijk ik op eieren te moeten lopen.
In de ogen van mijn vriend lijk ik niks goed te doen. Ons huis is nooit netjes genoeg, ik heb nooit genoeg gedaan in en om het huis en help hem niet met het opknappen hiervan. Dit laatste ontken ik niet, want ik doe daar inderdaad weinig in. Wel met een reden, namelijk dat ik het waarschijnlijk toch niet goed doe. Geen goed excuus, ik weet het.
Ik werk 32 uur en daarnaast zorg ik voor onze zoon. Mijn vriend wilde dat ik meer thuis was, omdat ik vooral savonds werkte en hij overdag.
Prima, overlegd op het werk. Kreeg andere werkzaamheden ernaast zodat ik meer overdag kon gaan werken. Niet wat ik wilde, maar soms moet je dingen doen die je minder leuk vindt.
Voor mijn avonddienst kook ik altijd voor hem en onze zoon en houdt ik het huis (in mijn ogen) netjes.
Ik regel alles rondom onze zoon, opvang, voeding, kleding, snachts eruit etc.
Mijn vriend hoeft zich geen zorgen te maken over de boodschappen, was en financien etc.
Vandaag kwam hij er achter dat onze zoon vieze vingerafdrukken achter had gelaten op de muur bij de trap en op de babykamer.
Woest was hij en ging dan ook flink tekeer tegen mij in het bijzijn van onze zoon. Hij gaf aan dat ik niet genoeg deed in huis, het altijd een rommeltje is, hij alles moet doen qua opknappen. Hij gaf mij de laatste waarschuwing, want anders gaat er een bord in de tuin met 'te koop' erop.
Toen ik hem vroeg naar onze prille zwangerschap, of hij liever wilde dat ik het af zou breken (iets wat ik natuurlijk absoluut niet wil!!) zei hij: Je doet maar. Wat heeft mij hiermee gekwetst pff
In een eerdere ruzie, ongeveer tweede maanden geleden, zei hij dat we richting een broer zus relatie gingen. Dit gevoel heb ik absoluut niet.
Hij verdenkt mij van vreemd gaan, maar geloof me, ik ben zo trouw als een hond. Alleen is het best lastig om iets te bewijzen wat je niet doet.
Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten.
Ik dacht dat we de ruzies van de afgelopen tijd uit hadden gepraat en dat het goed ging. Maar helaas lijken deze onderwerpen om een aantal maanden terug te komen en blijf ik dus elke keer op eieren lopen. Bij bijna alles wat ik doe vraag ik me af: doe ik het wel goed, wat gaat hij nu weer vinden om mij over aan te vallen, ben ik wel goed genoeg voor hem etc.
Ik heb echt geen idee meer wat ik kan doen en wat ik wil.
Ik ben nog altijd stapel gek op hem, maar ik heb het idee dat ik dat altijd moet bewijzen. Hij laat nooit emoties zien. Zo zou hij nooit zomaar zeggen dat hij van me houdt.
ik ben bang hem kwijt te raken, maar ik houdt het ook niet vol om op eieren te blijven lopen.
Praten leek altijd de oplossing, maar blijkbaar is ook dat niet goed genoeg..
Nogmaals excuus voor het lange verhaal en alvast bedankt voor adviezen.
Ik ben hier nog niet bekend, maar na het lezen van een aantal topics heb ik de stoute schoenen aangetrokken om mijn verhaal te vertellen en om advies te vragen.
Alvast excuus voor het lange verhaal.
Ik ben 31 jaar en al 14 jaar samen met mijn vriend. Samen hebben wij één zoon. Sinds enkele weken ben ik zwanger van de tweede. Iets wat we beide graag wilde.
Pas geleden zijn wij verhuisd naar ons droomhuis en sindsdien lijk ik op eieren te moeten lopen.
In de ogen van mijn vriend lijk ik niks goed te doen. Ons huis is nooit netjes genoeg, ik heb nooit genoeg gedaan in en om het huis en help hem niet met het opknappen hiervan. Dit laatste ontken ik niet, want ik doe daar inderdaad weinig in. Wel met een reden, namelijk dat ik het waarschijnlijk toch niet goed doe. Geen goed excuus, ik weet het.
Ik werk 32 uur en daarnaast zorg ik voor onze zoon. Mijn vriend wilde dat ik meer thuis was, omdat ik vooral savonds werkte en hij overdag.
Prima, overlegd op het werk. Kreeg andere werkzaamheden ernaast zodat ik meer overdag kon gaan werken. Niet wat ik wilde, maar soms moet je dingen doen die je minder leuk vindt.
Voor mijn avonddienst kook ik altijd voor hem en onze zoon en houdt ik het huis (in mijn ogen) netjes.
Ik regel alles rondom onze zoon, opvang, voeding, kleding, snachts eruit etc.
Mijn vriend hoeft zich geen zorgen te maken over de boodschappen, was en financien etc.
Vandaag kwam hij er achter dat onze zoon vieze vingerafdrukken achter had gelaten op de muur bij de trap en op de babykamer.
Woest was hij en ging dan ook flink tekeer tegen mij in het bijzijn van onze zoon. Hij gaf aan dat ik niet genoeg deed in huis, het altijd een rommeltje is, hij alles moet doen qua opknappen. Hij gaf mij de laatste waarschuwing, want anders gaat er een bord in de tuin met 'te koop' erop.
Toen ik hem vroeg naar onze prille zwangerschap, of hij liever wilde dat ik het af zou breken (iets wat ik natuurlijk absoluut niet wil!!) zei hij: Je doet maar. Wat heeft mij hiermee gekwetst pff
In een eerdere ruzie, ongeveer tweede maanden geleden, zei hij dat we richting een broer zus relatie gingen. Dit gevoel heb ik absoluut niet.
Hij verdenkt mij van vreemd gaan, maar geloof me, ik ben zo trouw als een hond. Alleen is het best lastig om iets te bewijzen wat je niet doet.
Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten.
Ik dacht dat we de ruzies van de afgelopen tijd uit hadden gepraat en dat het goed ging. Maar helaas lijken deze onderwerpen om een aantal maanden terug te komen en blijf ik dus elke keer op eieren lopen. Bij bijna alles wat ik doe vraag ik me af: doe ik het wel goed, wat gaat hij nu weer vinden om mij over aan te vallen, ben ik wel goed genoeg voor hem etc.
Ik heb echt geen idee meer wat ik kan doen en wat ik wil.
Ik ben nog altijd stapel gek op hem, maar ik heb het idee dat ik dat altijd moet bewijzen. Hij laat nooit emoties zien. Zo zou hij nooit zomaar zeggen dat hij van me houdt.
ik ben bang hem kwijt te raken, maar ik houdt het ook niet vol om op eieren te blijven lopen.
Praten leek altijd de oplossing, maar blijkbaar is ook dat niet goed genoeg..
Nogmaals excuus voor het lange verhaal en alvast bedankt voor adviezen.
zondag 10 juni 2018 om 23:17
Als je googled op Codependency dan herken je wellicht wat in het gedrag van TO.Leesook schreef: ↑10-06-2018 23:05Heb je daar toevallig meer informatie over? Zoals ik al zei herken ik wel wat van TO en dat soort dingen vind ik altijd boeiend om me in te verdiepen
Overigens is die dominantie in mijn ervaring eerder een misplaatste projectie van degene die zelf geen keuzes durft te maken/weinig assertiviteit toont
Over het gedrag van haar man heb ik ook een mening, maar je mag hier geen diagnoses geven, dus dat laat ik even in het midden. Als je het gedrag van TO googled kom je vanzelf uit op het mogelijke gedrag van haar man.
Wat beteeft jouw mening over zijn "dominantie": daar ben ik het helemaal mee eens. Het is geen natuurlijk leiderschap, maar waarschijnlijk een overcompensatie van zijn onzerheden.
zondag 10 juni 2018 om 23:45
Ik heb enorm het gevoel dat jouw man je klein wil maken/houden. Het klinkt als geestelijke mishandeling met het risico dat de eerste klap binnenkort gaat vallen.ChantalG86 schreef: ↑10-06-2018 22:06Bedankt voor al jullie reacties. Leuk of niet ik heb er veel aan.
Een aantal keer wordt er gevraagd waarom ik nog van hem houd.
Misschien laat ik in dit bericht mijzelf van de beste kant zien en hem van zijn slechtste. Het is natuurlijk niet zo dat hij alleen maar slecht is.
Als ik naar hem kijken wanneer hij bezig is met onze zoon (twee handen op één buik) dan smelt ik. Hij is ontzettend grappig, in de tijden dat het goed gaat tussen ons twee dan kan hij ook echt lief zijn.
Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
Hij zit in een trein die jij nu moet stoppen!
maandag 11 juni 2018 om 01:08
Daar komen mensen idd altijd bijna als eerste mee hier op het forum ja xD
maandag 11 juni 2018 om 01:08
En ook dat lijkt iedereen even over het hoofd gezien te hebben idd xDTampaxropeje schreef: ↑11-06-2018 00:48TO
Ik pas deze ronde!!
‘Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten’.
maandag 11 juni 2018 om 07:14
Dat eerste lijkt mij ook, maar die klap hoeft niet persé. Dit soort mensen blijven vaak liever nét binnen de grens, want dan kunnen ze de ander makkelijker overal de schuld van blijven geven en hun handen in onschuld wassen.
Jarenlange geestelijke mishandeling dmv stelselmatige kleinering vind ik overigens niet minder erg dan lichamelijke mishandeling. Het is hoogstens minder zichtbaar.
maandag 11 juni 2018 om 07:32
Ga svp niet minder werken en wordt niet economisch afhankelijk van hem. Het komt over alsof hij je wil isoleren. Laat het je niet gebeuren. Je Kijk eens of jullie een werkster kunnen nemen en/of relatietherapie een optie is.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 11 juni 2018 om 07:54
Ja idd. TO kan beter zelf in therapie gaan om er achter te komen waarom ze in deze ontzettend ongezonde relatie zit en hoe er uit te komen.eenmeisje1993 schreef: ↑11-06-2018 01:08Daar komen mensen idd altijd bijna als eerste mee hier op het forum ja xD
TO jouw topic moet niet gaan over alles wat jouw man jou aandoet en hoe slecht hij je behandelt, maar over alles wat jij accepeert, hoe slecht jij je laat behandelen. De verandering ligt bij jezelf.
Jij staat het zelf allemaal toe. Jij laat zien dat hij met jou kan doen en laten wat hij wil.
Ik zou abortus overwegen als dat nog kan. Zodat je plannen kan maken om zelfstandig te gaan wonen.
Je houdt van hem schrijf je. Dus je zal wel aan hem blijven hangen tot je nog minder dan een schim bent van de persoon die je zou kunnen zijn.
Zoek hulp. Dit is geen houden van.
Sterkte.
maandag 11 juni 2018 om 09:51
Nee natuurlijk niet, anders bleven dit soort mannen nooit in een relatie zitten. Als hij 24/7 schreeuwde, kleineerde en dwingelandde, dan was jij er allang klaar mee. Nu zijn er nog momenten waarop hij wél even leuk is en daar teer jij op.ChantalG86 schreef: ↑10-06-2018 22:06Bedankt voor al jullie reacties. Leuk of niet ik heb er veel aan.
Een aantal keer wordt er gevraagd waarom ik nog van hem houd.
Misschien laat ik in dit bericht mijzelf van de beste kant zien en hem van zijn slechtste. Het is natuurlijk niet zo dat hij alleen maar slecht is.
Ja, en waarschijnlijk gaat het goed tussen jullie twee als jij netjes in de pas loopt en doet wat hij wil. Want zeg eens eerlijk: eis jij ook maar één ding van hem? Zeg jij ook tegen hem dat hij wel eens wat meer mag gaan doen in huis? Ik gok van niet. Jullie relatie klinkt heel ongelijkwaardig. Hij eist, jij stribbelt wat tegen (en dan is hij niet lief) en geeft uiteindelijk toe (en dan doet hij lief) waardoor jij nu in de situatie zit dat je 32 uur een pittige baan hebt, zorgt en kuist en hij nog denkt eisen te mogen stellen. Het enige wat jij terug kan doen is een beetje dramatisch roepen "Wil je dan dat ik de zwangerschap afbreek?".Als ik naar hem kijken wanneer hij bezig is met onze zoon (twee handen op één buik) dan smelt ik. Hij is ontzettend grappig, in de tijden dat het goed gaat tussen ons twee dan kan hij ook echt lief zijn.
NIET DOEN! Ga voor de lol eens vragen of hij niet minder kan gaan werken zodat het meer in evenwicht komt thuis. Ik kan je verzekeren dat hij dat niet gaat pikken. Jouw werk is net zo belangrijk, je bent er goed in en het is goed voor je. Hij ziet dit alleen niet zo. Hij vindt het minder belangrijk, interesseert zich niet genoeg of je er goed in bent en wat jij eruit haalt.Wat misschien nog mee speelt is dat hij niet blij is met mijn werk. Ik heb een behoorlijk verantwoordelijke baan (werk met ex gedetineerde met een verslaving en een psychische stoornis). Hij is altijd bang dat er iets gebeurd, maakt zich dan ook oprecht zorgen om me. Iets wat ik zeker kan waarderen.
Het liefs wil hij dat ik minder ga werken, maar dat wil ik niet. Dit is echt iets van mij, iets waar ik goed in ben.
Ik kan je op een briefje geven dat als jij nu ineens het patroon doorbreekt en wel voor jezelf op gaat komen, hij nog een paar tandjes erbij doet. Hij heeft daar namelijk alles bij te verliezen: een huishoudster, een medekostwinner, nanny en parttime verbale boksbal. Het draait alleen om hem en dat houdt dit soort mannen ook graag zo. Zijn hele perspectief is er eentje van eisen en krijgen, niet van geven en nemen zoals in een gelijkwaardige relatie.In mijn werk moet ik soms erg hard zijn en dat kan ik ook echt zijn, ik laat me daar niks wijs maken en sta ik altijd mijn mannetje. Echter lijk ik daar thuis behoorlijk veel moeite mee te hebben..
En dan nog beschuldigen ook dat jij vreemdgaat. Ik denk eigenlijk dat hij zelf iemand heeft, zich daar ergens schuldig over voelt en daarom probeert jou zo klein en slecht mogelijk te maken om op een bepaalde manier naar zichzelf te verantwoorden dat hij zo met jou om mag gaan (en die ander aan te houden).
Was je de vorige keer ook zwanger toen hij een ander had?
maandag 11 juni 2018 om 11:30
Chantal, kun je iets met alles wat hier gezegd wordt? Of ben je weer teruggekropen in je schulp omdat het 'allemaal wel meevalt en wij alleen maar de slechte kant zien' of zoiets? ik hoop echt dat je je wakker wordt en je realiseert dat je niet in een gezonde relatie zit en dat dat ook heel ongezond voor je kinderen is.
maandag 11 juni 2018 om 11:44
Zoals de waard is....
Dat is het eerst dat in mij opkomt.
Toen mijn ex vreemdging, was hetgeen hij deed (buiten het schelden tegen mij dat ik niks goed deed - niet genoeg deed - iemand iets fout deed - de kat een kat was - dat ik het schelden tegen mij niet als compliment kon zien dat hij het tenminste bij mij kwijt kon
) vooral mij beschuldigen van vreemdgaan.
En inderdaad; zie maar eens te bewijzen dat je iets niet doet of nooit gedaan hebt met zoiets
Alarmbellen all over the place.
Dat is het eerst dat in mij opkomt.
Toen mijn ex vreemdging, was hetgeen hij deed (buiten het schelden tegen mij dat ik niks goed deed - niet genoeg deed - iemand iets fout deed - de kat een kat was - dat ik het schelden tegen mij niet als compliment kon zien dat hij het tenminste bij mij kwijt kon
) vooral mij beschuldigen van vreemdgaan.En inderdaad; zie maar eens te bewijzen dat je iets niet doet of nooit gedaan hebt met zoiets
Alarmbellen all over the place.
maandag 11 juni 2018 om 14:02
Wow wat een geweldige analyse. TO lees dit aandachtig en doe er wat mee!lotus77 schreef: ↑11-06-2018 09:51Nee natuurlijk niet, anders bleven dit soort mannen nooit in een relatie zitten. Als hij 24/7 schreeuwde, kleineerde en dwingelandde, dan was jij er allang klaar mee. Nu zijn er nog momenten waarop hij wél even leuk is en daar teer jij op.
Ja, en waarschijnlijk gaat het goed tussen jullie twee als jij netjes in de pas loopt en doet wat hij wil. Want zeg eens eerlijk: eis jij ook maar één ding van hem? Zeg jij ook tegen hem dat hij wel eens wat meer mag gaan doen in huis? Ik gok van niet. Jullie relatie klinkt heel ongelijkwaardig. Hij eist, jij stribbelt wat tegen (en dan is hij niet lief) en geeft uiteindelijk toe (en dan doet hij lief) waardoor jij nu in de situatie zit dat je 32 uur een pittige baan hebt, zorgt en kuist en hij nog denkt eisen te mogen stellen. Het enige wat jij terug kan doen is een beetje dramatisch roepen "Wil je dan dat ik de zwangerschap afbreek?".
NIET DOEN! Ga voor de lol eens vragen of hij niet minder kan gaan werken zodat het meer in evenwicht komt thuis. Ik kan je verzekeren dat hij dat niet gaat pikken. Jouw werk is net zo belangrijk, je bent er goed in en het is goed voor je. Hij ziet dit alleen niet zo. Hij vindt het minder belangrijk, interesseert zich niet genoeg of je er goed in bent en wat jij eruit haalt.
Ik kan je op een briefje geven dat als jij nu ineens het patroon doorbreekt en wel voor jezelf op gaat komen, hij nog een paar tandjes erbij doet. Hij heeft daar namelijk alles bij te verliezen: een huishoudster, een medekostwinner, nanny en parttime verbale boksbal. Het draait alleen om hem en dat houdt dit soort mannen ook graag zo. Zijn hele perspectief is er eentje van eisen en krijgen, niet van geven en nemen zoals in een gelijkwaardige relatie.
En dan nog beschuldigen ook dat jij vreemdgaat. Ik denk eigenlijk dat hij zelf iemand heeft, zich daar ergens schuldig over voelt en daarom probeert jou zo klein en slecht mogelijk te maken om op een bepaalde manier naar zichzelf te verantwoorden dat hij zo met jou om mag gaan (en die ander aan te houden).
Was je de vorige keer ook zwanger toen hij een ander had?
