Genoeg! nieuwe start

Okay,



Ik begon net een heel verhaal over mijn ex-en die mij heel veel pijn hebben gedaan, maar dat is nou altijd mijn valkuil. De slachtofferrol. Ik begin dus even overnieuw...



Ik heb een aantal hele domme keuzes gemaakt, naïef geweest, veel te veel romantische films gekeken en daardoor de afgelopen 7 jaar eigenlijk nonstop op mijn b*k gegaan. Ik ben 27 trouwens.



Ik sta erbij en ik kijk ernaar, op de 1 of andere manier ben ik een sucker voor mooie woorden, trap ik er elke x weer in. Dit jaar is heel heftig gestart, heb lange tijd in het ziekenhuis gelegen en heb op het randje gelegen. Veel tijd gehad om na te denken. Ik was er helemaal uit! De man die mij zoveel pijn deed zou ik per direct uit mijn leven bannen, ik zou dit en ik zou dat. Allemaal heel positief, standvastig enzo. Ik was al heel blij dat ik het uberhaupt nog na kon vertellen, ik dacht dat dit echt eindelijk mijn lifechanging moment was. Mezelf aanpakken en op andere voet door, niet zo destructief.



Nou 5 weken laten is er nog geen bil van terecht gekomen. Ik ken de man in kwestie nou ruim een jaar. Na een paar maanden bleek dat hij nog samenwoonde met zijn ex en het was echt echt echt uit. Ik werd geheim gehouden omdat het huis nog verkocht moest worden en hij de lieve vrede thuis wilde bewaren. Het is een hele turbulente relatie geweest waarin hele vreemde dingen zijn gebeurd. Herstel: ik heb dat laten gebeuren. Wat hij tegen mij zegt heb ik altijd al willen horen. De mooiste en de liefste woorden heeft hij. Maar de daden zijn er nooit echt geweest. Zal ook verder niet het hele verhaal vertellen, samenvattend: hij zegt dat ik alles voor hem ben, woont nog samen met zijn ex en heeft pas onlangs aangegeven bij haar dat het zo niet langer kan. Hij heeft een bizarre sexvoorkeur en is niet te vertrouwen.



Ik ben dus gewoon een reboundvrouw. Meer niet. Ik bood spannende sex, gezelligheid, alleen de lusten, zodra ik met lasten kwam hadden we de grootste bonje.



Het is me tot op heden niet gelukt om hem eruit te bonjouren. Inmiddels al een keer of 6 de stekker eruit getrokken, maar elke keer ga ik weer door de knieën. Ik laat me helemaal kapot maken door die man en ik moet er NU mee stoppen.



Alle alarmbellen rinkelen al tijden,ik WEET dat ik heel ongelukkig zou worden als ik ooit met hem een volwaardige relatie heb, maar ik hou van de aandacht die hij me geeft, het gevoel en ik verwar dat met echte liefde. Ik romantiseer en zie ons liefdevol samenwonen, genieten van het leven, maar het is allemaal onzin. Ik neig dus ontzettend naar handelen op basis van sprookjesfantasieën, en negeer de realiteit.



Ik weet dat ik gewoon een keuze heb, een vrij makkelijke ook nog, maar op de 1 of andere manier krijg ik het niet voor elkaar.



Ja, het ontbreekt me klaarblijkelijk aan genoeg eigenwaarde en ruggengraat.



Graag een paar ontzettende confronterende opmerkingen, schoppen onder mijn hol, zit hier al een tijdje (andere nick) en heb altijd veel gehad aan de no nonsense power uitspraken.



Shoot en hou je vooral niet in!

Dank voor de reacties.



Ja het is de aandacht. Meer is het ook niet, want ik vind het net zo goed een ontzettende eikel. Hij is zo lomp, gemeen, gewoon echt een vervelend mens. Hij heeft zo'n grote mond, weet altijd alles beter, overal commentaar op...Denk dat hij veel te luidruchtig en sterk is voor mij, ik kan er niet tegen opboksen en ben duidelijk de underdog. Ik sta bij elk gesprek op het punt om te zeggen dat ik ermee kap, maar weet ook dat ik dat al vaker heb gedaan en weer terug ben gegaan...Ergens ben ik (hoe sneu ook) bang dat als ik er nou weer een punt achter zet, dat HIJ er dan ook helemaal klaar mee is. Dan hij dan ineens niet meer met zn mooie woorden mij terug probeert te winnen. Echt bang om die aandacht dan te verliezen. Ik besef me dat dit natuurlijk een dieptriest uitgangspunt is en dat ik zo ver heen ben dat alle aandacht wel goed is, negatief of positief.



Ik heb mezelf een overtuiging aangepraat dat ik een man nodig denk ik. Ik voel me ook oprecht heel sneu en alleen als ik geen man in mijn leven heb, daarom heb ik ook altijd wel iemand. Daar zit dus mijn major issue, familie en vrienden lijken dat gat niet op te kunnen vullen. STOM!!!



Ik heb de zelfkennis wel, nou nog de ruggengraat. Moet echt van die domme gedachten af want het breekt me op.

En nee, we wonen niet samen, zelfs in een andere provincie. Zie hem ook niet veel meer, 1 x in de 2 weken. Maar wel de hele dag door nonstop contact, bellen, smsen, msnen...



Een plan...dat klinkt wel als een idee. Is het wijs om gewoon een dag te kiezen en dan alles eruit te gooien? En tot die tijd mezelf moed inpraten? Of is dat stom.

nee liselore, ik worstel ook wel met e.e.a. Zoek teveel bij een ander en niet bij mezelf. Ben me daar wel heel erg bewust van en ook op zoek naar een weg daarin.