Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
donderdag 7 januari 2010 om 11:37
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 11:35:
[...]
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt. Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.Wat houdt dit bij jou dan in, dat 'Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me'? Dat je het openlijk zegt? Tja. Zo ken ik er nog een paar.
[...]
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt. Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.Wat houdt dit bij jou dan in, dat 'Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me'? Dat je het openlijk zegt? Tja. Zo ken ik er nog een paar.
donderdag 7 januari 2010 om 11:37
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 10:57:
[...]
Dat klopt. Maar ergens ben ik bang dat ik me laat leiden door de financiele kant van de zaak. We hebben niet veel geld meer en scheiden is duur. Als ik weg ga, komt er een hele moeilijke tijd aan. Zowel emotioneel, als financieel. Ik ben bang voor wat komen gaat op dit gebied, als ik weg ga.
Zijn ouders zeggen tegen mij dat de (financiele) gevolgen niet te overzien zijn als ik weg ga. Mijn ouders zeggen dat ik dat allemaal wel te boven kom, al zal het moeilijk zijn. Maar dat ik beter voor mijn geluk kan kiezen, omdat ik nog lang te leven heb en mijn lange-termijn-geluk belangrijker is dan een die paar jaar financiele moelijkheden die eraan zullen komen. Ik maak natuurlijk zelf de keuze, maar heb het gevoel dat er aan me wordt getrokken.Tsja, ik zeg maar niets meer denk ik. Ik krijg altijd wat braakneigingen van mensen die een huwelijksbelofte als pleepapier gebruiken. Sorry, dat is mijn fout.
[...]
Dat klopt. Maar ergens ben ik bang dat ik me laat leiden door de financiele kant van de zaak. We hebben niet veel geld meer en scheiden is duur. Als ik weg ga, komt er een hele moeilijke tijd aan. Zowel emotioneel, als financieel. Ik ben bang voor wat komen gaat op dit gebied, als ik weg ga.
Zijn ouders zeggen tegen mij dat de (financiele) gevolgen niet te overzien zijn als ik weg ga. Mijn ouders zeggen dat ik dat allemaal wel te boven kom, al zal het moeilijk zijn. Maar dat ik beter voor mijn geluk kan kiezen, omdat ik nog lang te leven heb en mijn lange-termijn-geluk belangrijker is dan een die paar jaar financiele moelijkheden die eraan zullen komen. Ik maak natuurlijk zelf de keuze, maar heb het gevoel dat er aan me wordt getrokken.Tsja, ik zeg maar niets meer denk ik. Ik krijg altijd wat braakneigingen van mensen die een huwelijksbelofte als pleepapier gebruiken. Sorry, dat is mijn fout.
donderdag 7 januari 2010 om 11:41
Ik krijg nooit braakneigingen van mensen met een totaal andere mening. Ik kan zelf nogal kort door de bocht zijn en de andere meningen kunnen mij soms weereven met mn voeten op de grond zetten. Je hebt nl gelijk scheiden doe je niet ff omdat je gewoon ff niet gelukkig bent.En zo kwamen mijn opmerkingen wel over.
donderdag 7 januari 2010 om 11:43
quote:chocoladereep schreef op 07 januari 2010 @ 11:41:
Ik krijg nooit braakneigingen van mensen met een totaal andere mening. Ik ook niet. Wel van mensen die zo nonchalant met hun eigen betrouwbaarheid om gaan dat ze hun huwelijksbelofte er aan geven, zeker vóór ze al het mogelijke aan hun relatie gedaan hebben.
Ik krijg nooit braakneigingen van mensen met een totaal andere mening. Ik ook niet. Wel van mensen die zo nonchalant met hun eigen betrouwbaarheid om gaan dat ze hun huwelijksbelofte er aan geven, zeker vóór ze al het mogelijke aan hun relatie gedaan hebben.
donderdag 7 januari 2010 om 11:47
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 11:35:
[...]
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me.
Wat bedoel je daar dan mee? Want als jij je realiseert dat ook jij er een puinhoop van hebt gemaakt, dan ruim je het samen op. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt.
Kijk en dat is nou de kern van het hele verhaal. Het is niet de situatie die jou"ongelukkig" maakt, of je kersverse echtgenoot. Het is jouw denken en jouw perceptie die jou ongelukkig maakt. De realiteit klopt blijkbaar niet met het beeld in jouw hoofd. En dus wordt je er ongelukkig van. Dit zou jou les moeten zijn, je kan de omgeving niet aanpassen aan jouw beeld. Jij bent degene die zich moet voortbewegen in de realiteit, en jouw geluk haal je uit jezelf en nooit uit een ander of de situatie. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel is de onlangs overleden nieuwslezer Sander Simons die ondanks zijn dodelijke ziekte en zijn angst en wanhoop de beste jaren van zijn leven had voor hij afgelopen maandag stieft
Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.
Je onderbuikgevoel komt voort uit jouw gedachten en jij bepaalt zelf welke gedachten je belangrijk genoeg vindt om aandacht aan te besteden. Jij kiest er nu voor omdat de negatieve gedachten t.o.v je man te laten zijn. Makkelijk, want dan hoef je niet naar jezelf te kijken
Overigens heb ik zijn zus niet uitgenodigd, dat wilde hij zelf. Voor mij hoefde dat niet, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ze kwam. Het was voor mij ook verhelderend.
[...]
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me.
Wat bedoel je daar dan mee? Want als jij je realiseert dat ook jij er een puinhoop van hebt gemaakt, dan ruim je het samen op. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt.
Kijk en dat is nou de kern van het hele verhaal. Het is niet de situatie die jou"ongelukkig" maakt, of je kersverse echtgenoot. Het is jouw denken en jouw perceptie die jou ongelukkig maakt. De realiteit klopt blijkbaar niet met het beeld in jouw hoofd. En dus wordt je er ongelukkig van. Dit zou jou les moeten zijn, je kan de omgeving niet aanpassen aan jouw beeld. Jij bent degene die zich moet voortbewegen in de realiteit, en jouw geluk haal je uit jezelf en nooit uit een ander of de situatie. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel is de onlangs overleden nieuwslezer Sander Simons die ondanks zijn dodelijke ziekte en zijn angst en wanhoop de beste jaren van zijn leven had voor hij afgelopen maandag stieft
Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.
Je onderbuikgevoel komt voort uit jouw gedachten en jij bepaalt zelf welke gedachten je belangrijk genoeg vindt om aandacht aan te besteden. Jij kiest er nu voor omdat de negatieve gedachten t.o.v je man te laten zijn. Makkelijk, want dan hoef je niet naar jezelf te kijken
Overigens heb ik zijn zus niet uitgenodigd, dat wilde hij zelf. Voor mij hoefde dat niet, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ze kwam. Het was voor mij ook verhelderend.
donderdag 7 januari 2010 om 11:51
Eens, chocoladereep. Radijs, misschien zal ik mijn ervaring eens beschrijven? Na 12 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd, zag ik opeens een andere man voor me dan die op wie ik verliefd was geworden en met wie ik was getrouwd. Ik had al die jaren mijn ogen gesloten voor zijn alcoholisme, verwaarlozing van de kinderen, psychische agressie, aartsluiheid (moet ik doorgaan?).
Op het moment dat mijn ogen opengingen ríep mijn onderbuik: wég! Scheiden! Ook al vond ik dat voor mezelf en zeker voor de kinderen een verschrikkelijk idee wist ik dat er niets anders op zat.
Toch heb ik het nog een aantal maanden gegeven. Ik ben met een hulpverlener gaan praten, kreeg advies over hoe ik de relatie kon verbeteren, heb vele gesprekken met mijn man gevoerd, met hem afspraken gemaakt om de situatie te verbeteren, met vriendinnen en familie gepraat en uiteindelijk nog relatietherapie geprobeerd.
Toen was de koek op en stortte ik in. Ik wil niet zeggen dat je zoals ik tot het gaatje moet gaan (tot je echt niet verder kán dus). Maar ik wilde mijn huwelijk, mijn relatie, mijn gezin niet zo maar weggooien, hoewel ik diep van binnen wist dat er geen redden meer aan was. Ik moest van mezelf mijn man een kans geven om zijn gedrag te veranderen. Toen na maanden bleek dat hij daar geen moeite voor deed, ging mijn verstand ook mee en kon ik het tegenover mezelf en de kinderen rechtvaardigen dat een scheiding onvermijdelijk was. De enige en de beste keuze.
Op het moment dat mijn ogen opengingen ríep mijn onderbuik: wég! Scheiden! Ook al vond ik dat voor mezelf en zeker voor de kinderen een verschrikkelijk idee wist ik dat er niets anders op zat.
Toch heb ik het nog een aantal maanden gegeven. Ik ben met een hulpverlener gaan praten, kreeg advies over hoe ik de relatie kon verbeteren, heb vele gesprekken met mijn man gevoerd, met hem afspraken gemaakt om de situatie te verbeteren, met vriendinnen en familie gepraat en uiteindelijk nog relatietherapie geprobeerd.
Toen was de koek op en stortte ik in. Ik wil niet zeggen dat je zoals ik tot het gaatje moet gaan (tot je echt niet verder kán dus). Maar ik wilde mijn huwelijk, mijn relatie, mijn gezin niet zo maar weggooien, hoewel ik diep van binnen wist dat er geen redden meer aan was. Ik moest van mezelf mijn man een kans geven om zijn gedrag te veranderen. Toen na maanden bleek dat hij daar geen moeite voor deed, ging mijn verstand ook mee en kon ik het tegenover mezelf en de kinderen rechtvaardigen dat een scheiding onvermijdelijk was. De enige en de beste keuze.
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 11:52
Als alle praktische dingen (lees financiën en verantwoordelijkheid) goed zouden verlopen, zou je dan door willen gaan met je huwelijk?
Ik vind ook dat jouw situatie lijkt op die van een gemiddeld stel waarbij de man hoofdkostwinner is en de vrouw een deeltijdbaan heeft en minder inkomen inbrengt. Op zich vind ik dat geen rare situatie. Waarom zou jij niet de hoofdkostwinner zijn?
Ik vraag me af met wat voor verwachtingen je het huwelijk in bent gegaan? Je man was al kunstenaar en zelfstandige voor jullie trouwden. Jullie hebben een huis gekocht dat jullie kunnen betalen (anders had je geen hypotheek gekregen) en dat nu al overwaarde heeft.
Dat de financiele chaos en de onverantwoorde uitgaven van je man voor irritaties zorgen kan ik me wel voorstellen. Maar valt dat echt niet op te lossen met goede afspraken en een plan van aanpak? Een schuld is nu al weg door zijn ouders. Kunnen jullie de rest niet samen aanpakken? Dat hoort toch ook bij het huwelijk? Dat je samen dingen oplost?
Ik vind ook dat jouw situatie lijkt op die van een gemiddeld stel waarbij de man hoofdkostwinner is en de vrouw een deeltijdbaan heeft en minder inkomen inbrengt. Op zich vind ik dat geen rare situatie. Waarom zou jij niet de hoofdkostwinner zijn?
Ik vraag me af met wat voor verwachtingen je het huwelijk in bent gegaan? Je man was al kunstenaar en zelfstandige voor jullie trouwden. Jullie hebben een huis gekocht dat jullie kunnen betalen (anders had je geen hypotheek gekregen) en dat nu al overwaarde heeft.
Dat de financiele chaos en de onverantwoorde uitgaven van je man voor irritaties zorgen kan ik me wel voorstellen. Maar valt dat echt niet op te lossen met goede afspraken en een plan van aanpak? Een schuld is nu al weg door zijn ouders. Kunnen jullie de rest niet samen aanpakken? Dat hoort toch ook bij het huwelijk? Dat je samen dingen oplost?
donderdag 7 januari 2010 om 11:56
quote:dubiootje schreef op 07 januari 2010 @ 11:51:
Eens, chocoladereep. Radijs, misschien zal ik mijn ervaring eens beschrijven? Na 12 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd, zag ik opeens een andere man voor me dan die op wie ik verliefd was geworden en met wie ik was getrouwd. Ik had al die jaren mijn ogen gesloten voor zijn alcoholisme, verwaarlozing van de kinderen, psychische agressie, aartsluiheid (moet ik doorgaan?).
Jouw situatie vind ik echt heel anders dan die van Radijs. Agressie, verwaarlozing en alcoholisme vind ik prima redenen om te scheiden. Om je kinderen te beschermen vind ik dat je zo snel mogelijk weg moet uit zo'n situatie.
Maar de man van Radijs is een onhandige ondernemer (en misschien wel een geweldige kunstenaar) en uberhaupt niet zo handig met geld en zakelijke dingen. Radijs is dat wel. Waarom neemt zij dan die kant niet op zich en zorgen ze samen voor een oplossing voor de huidige problemen?
Eens, chocoladereep. Radijs, misschien zal ik mijn ervaring eens beschrijven? Na 12 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd, zag ik opeens een andere man voor me dan die op wie ik verliefd was geworden en met wie ik was getrouwd. Ik had al die jaren mijn ogen gesloten voor zijn alcoholisme, verwaarlozing van de kinderen, psychische agressie, aartsluiheid (moet ik doorgaan?).
Jouw situatie vind ik echt heel anders dan die van Radijs. Agressie, verwaarlozing en alcoholisme vind ik prima redenen om te scheiden. Om je kinderen te beschermen vind ik dat je zo snel mogelijk weg moet uit zo'n situatie.
Maar de man van Radijs is een onhandige ondernemer (en misschien wel een geweldige kunstenaar) en uberhaupt niet zo handig met geld en zakelijke dingen. Radijs is dat wel. Waarom neemt zij dan die kant niet op zich en zorgen ze samen voor een oplossing voor de huidige problemen?
donderdag 7 januari 2010 om 11:58
quote:dubiootje schreef op 07 januari 2010 @ 11:51:
Eens, chocoladereep. Radijs, misschien zal ik mijn ervaring eens beschrijven? Na 12 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd, zag ik opeens een andere man voor me dan die op wie ik verliefd was geworden en met wie ik was getrouwd. Ik had al die jaren mijn ogen gesloten voor zijn alcoholisme, verwaarlozing van de kinderen, psychische agressie, aartsluiheid (moet ik doorgaan?). Jezus Dubio. Ik kende je verhaal maar juist door jouw eigen bewoordingen schrik ik er van. Waarom heb je in godsnaam daar je ogen voor gesloten? Dat is toch zeker jóuw fout? Wist je dat als je het toestaat dat je partner je kinderen verwaarloost dat je dan zelf medeplichtig bent?
[...]
Toen na maanden bleek dat hij daar geen moeite voor deed, ging mijn verstand ook mee en kon ik het tegenover mezelf en de kinderen rechtvaardigen dat een scheiding onvermijdelijk was. De enige en de beste keuze. Ik vind jouw verhaal inhoudelijk totaal onvergelijkbaar met dat van TO. En kom nu niet aan met de slippery slope, dat is zo voorspelbaar.
TO probeert het pas 5 maanden (en wat heeft ze nu eigenlijk geprobeerd samen met hem, dat is niet duidelijk). Dat is nogal anders dan 12 jaar aan een verwaarlozend en agressief paard te trekken.
Eens, chocoladereep. Radijs, misschien zal ik mijn ervaring eens beschrijven? Na 12 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd, zag ik opeens een andere man voor me dan die op wie ik verliefd was geworden en met wie ik was getrouwd. Ik had al die jaren mijn ogen gesloten voor zijn alcoholisme, verwaarlozing van de kinderen, psychische agressie, aartsluiheid (moet ik doorgaan?). Jezus Dubio. Ik kende je verhaal maar juist door jouw eigen bewoordingen schrik ik er van. Waarom heb je in godsnaam daar je ogen voor gesloten? Dat is toch zeker jóuw fout? Wist je dat als je het toestaat dat je partner je kinderen verwaarloost dat je dan zelf medeplichtig bent?
[...]
Toen na maanden bleek dat hij daar geen moeite voor deed, ging mijn verstand ook mee en kon ik het tegenover mezelf en de kinderen rechtvaardigen dat een scheiding onvermijdelijk was. De enige en de beste keuze. Ik vind jouw verhaal inhoudelijk totaal onvergelijkbaar met dat van TO. En kom nu niet aan met de slippery slope, dat is zo voorspelbaar.
TO probeert het pas 5 maanden (en wat heeft ze nu eigenlijk geprobeerd samen met hem, dat is niet duidelijk). Dat is nogal anders dan 12 jaar aan een verwaarlozend en agressief paard te trekken.
donderdag 7 januari 2010 om 12:01
Wanda, een groot verschil is wel, dat de parttime werkende partner dan meestal het huishouden voor zijn/haar rekening neemt en thuis "de kar trekt". Van wat ik begrijp komt dat hier op de schouders van de full-time werkende persoon terecht.
Radijs, de uitspraak van je man dat hij zijn bedrijf nog 2 jaar de kans wil geven, was dat voor of nadat zijn ogen echt geopend waren? En is er nu wel met hem te praten over afspraken maken?
Wil je hem de kans geven zich te bewijzen? En dit ook uitspreken naar hem. Zo van, we proberen het een half jaar, maar dan ook echt als laatste kans?
Dat zijn ouders willen dat jij voor hem blijft zorgen kan ik me voorstellen. Net zo goed als jouw ouders liever hebben dat je gaat. Die zijn allemaal hartstikke partijdig. Kijk eens naar jezelf? Vindt je dat je alles hebt geprobeerd? Heb je hem duidelijk gemaakt wat jij van hem wilt en verwacht? En dan echt concrete zaken, dus niet "ik wil dat je meer attent bent", maar "ik wil dat jij in een week deze dingen doet in het huishouden (lijstje erbij doen). Als je alles hebt geprobeerd en het werkt echt niet, dan kun je met goed fatsoen de relatie beeindigen. Voor mijn gevoel heb je hem nu niet een eerlijke laatste kans gegeven.
Mocht je besluiten te scheiden, zou ik zeker ook aan mezelf werken. Blijkbaar val je op een bepaald persoon, bepaalde karaktertrekken, die niet verenigbaar zijn met wat je wilt in de toekomst. Daarnaast lijk je niet goed grenzen aan te kunnen geven. En het is ook verstandig wat meer van elkaars financiele situatie af te weten en je daar goed in te verdiepen voordat je bij de notaris zit. Doe daar wat mee, voordat je in een nieuwe relatie stapt.
Radijs, de uitspraak van je man dat hij zijn bedrijf nog 2 jaar de kans wil geven, was dat voor of nadat zijn ogen echt geopend waren? En is er nu wel met hem te praten over afspraken maken?
Wil je hem de kans geven zich te bewijzen? En dit ook uitspreken naar hem. Zo van, we proberen het een half jaar, maar dan ook echt als laatste kans?
Dat zijn ouders willen dat jij voor hem blijft zorgen kan ik me voorstellen. Net zo goed als jouw ouders liever hebben dat je gaat. Die zijn allemaal hartstikke partijdig. Kijk eens naar jezelf? Vindt je dat je alles hebt geprobeerd? Heb je hem duidelijk gemaakt wat jij van hem wilt en verwacht? En dan echt concrete zaken, dus niet "ik wil dat je meer attent bent", maar "ik wil dat jij in een week deze dingen doet in het huishouden (lijstje erbij doen). Als je alles hebt geprobeerd en het werkt echt niet, dan kun je met goed fatsoen de relatie beeindigen. Voor mijn gevoel heb je hem nu niet een eerlijke laatste kans gegeven.
Mocht je besluiten te scheiden, zou ik zeker ook aan mezelf werken. Blijkbaar val je op een bepaald persoon, bepaalde karaktertrekken, die niet verenigbaar zijn met wat je wilt in de toekomst. Daarnaast lijk je niet goed grenzen aan te kunnen geven. En het is ook verstandig wat meer van elkaars financiele situatie af te weten en je daar goed in te verdiepen voordat je bij de notaris zit. Doe daar wat mee, voordat je in een nieuwe relatie stapt.
donderdag 7 januari 2010 om 12:21
Tsja, ik zou ook woest worden van zulk gedrag van een partner. Wóest! Nog niet eens vanwege de schulden of de 400 euro, maar omdat hij het verdomt om zakelijke verantwoordelijkheid te dragen.
Maar feit is, dat net zoals hij zijn ogen sluit voor zakelijke dingen, jij ook je ogen gesloten hebt gehad. Je wilde het niet weten en je wilde er niet over nadenken totdat je middenin de shit zat.
Nu jouw ogen zijn opengegaan, vraag je van hem dat hij op hetzelfde moment tot inkeer komt. En dat gebeurt niet en dan zegt je gevoel "ik kan hier niet meer mee leven, hier moet een einde aan komen".
In een probleemsituatie kun je 3 dingen doen: Aanvaarden, Veranderen of Afscheid nemen.
Aanvaarden kun je niet en dat vind ik logisch. Dus neig je nu naar Afscheid nemen, maar je slaat Veranderen over.
Hém kun je niet veranderen, maar wel hoe jullie de financien geregeld hebben. Er zijn meer stellen die in zo'n situatie leven, verdiep je daar eens in en kijk of je een constructie kunt verzinnen waarin jij de zakelijke touwtjes meer in handen hebt.
Dat lijkt nu niet zo'n aantrekkelijke optie omdat je nú van het probleem en de ergernis afwilt, en Veranderen is moeizamer en geeft minder snel resultaat dan Afscheid nemen. Maar op den lange duur is er misschien wel meer mee te winnen.
Natuurlijk is een man met de financiele zelfbeheersing van een kleuter niet aantrekkelijk! Maar je bent ooit met hem getrouwd en je hebt ooit ook een hoop aantrekkelijke punten in hem gezien. Het waren jóuw oogkleppen die maakten dat je destijds die minder leuke kanten niet volledig onder ogen zag.
Maar feit is, dat net zoals hij zijn ogen sluit voor zakelijke dingen, jij ook je ogen gesloten hebt gehad. Je wilde het niet weten en je wilde er niet over nadenken totdat je middenin de shit zat.
Nu jouw ogen zijn opengegaan, vraag je van hem dat hij op hetzelfde moment tot inkeer komt. En dat gebeurt niet en dan zegt je gevoel "ik kan hier niet meer mee leven, hier moet een einde aan komen".
In een probleemsituatie kun je 3 dingen doen: Aanvaarden, Veranderen of Afscheid nemen.
Aanvaarden kun je niet en dat vind ik logisch. Dus neig je nu naar Afscheid nemen, maar je slaat Veranderen over.
Hém kun je niet veranderen, maar wel hoe jullie de financien geregeld hebben. Er zijn meer stellen die in zo'n situatie leven, verdiep je daar eens in en kijk of je een constructie kunt verzinnen waarin jij de zakelijke touwtjes meer in handen hebt.
Dat lijkt nu niet zo'n aantrekkelijke optie omdat je nú van het probleem en de ergernis afwilt, en Veranderen is moeizamer en geeft minder snel resultaat dan Afscheid nemen. Maar op den lange duur is er misschien wel meer mee te winnen.
Natuurlijk is een man met de financiele zelfbeheersing van een kleuter niet aantrekkelijk! Maar je bent ooit met hem getrouwd en je hebt ooit ook een hoop aantrekkelijke punten in hem gezien. Het waren jóuw oogkleppen die maakten dat je destijds die minder leuke kanten niet volledig onder ogen zag.
donderdag 7 januari 2010 om 12:23
donderdag 7 januari 2010 om 12:28
Wat als ze nou gewoon heel dom is geweest?? Gewoon heel dom dit huwelijk heeft gesloten zonder goed na te denken over hoe het zat.Gewoon echt dom dus. Ze weet nl donders goed dat dit het niet voor haar is. Dan is het toch niet belangrijk wie het meeste schuld heeft? Dan is mijn mening laat dit een les zijn en kap ermee. Of open over x jaar een topic dat je wilt scheiden en hoe dat nou moet met de kinderen etc. Want laks om gaan met een huwelijk is erg maar laks omgaan met een huwelijk als er straks kinderen zijn vind ik erger.
donderdag 7 januari 2010 om 12:35
quote:MarijeMarije schreef op 07 januari 2010 @ 12:01:
Wanda, een groot verschil is wel, dat de parttime werkende partner dan meestal het huishouden voor zijn/haar rekening neemt en thuis "de kar trekt". Van wat ik begrijp komt dat hier op de schouders van de full-time werkende persoon terecht.
Dat is natuurlijk waar. Maar zou je zulke kwesties niet in goed overleg kunnen oplossen? Kijken wie hoeveel buitenshuis werkt en dan de rest van de taken eerlijk verdelen?
Persoonlijk zou ik ouders en zussen er buiten laten. Dit gaat tussen 2 volwassen mensen toch?
Wanda, een groot verschil is wel, dat de parttime werkende partner dan meestal het huishouden voor zijn/haar rekening neemt en thuis "de kar trekt". Van wat ik begrijp komt dat hier op de schouders van de full-time werkende persoon terecht.
Dat is natuurlijk waar. Maar zou je zulke kwesties niet in goed overleg kunnen oplossen? Kijken wie hoeveel buitenshuis werkt en dan de rest van de taken eerlijk verdelen?
Persoonlijk zou ik ouders en zussen er buiten laten. Dit gaat tussen 2 volwassen mensen toch?
donderdag 7 januari 2010 om 12:47
Ik lees hier heel veel veschillende visies en verschillende meningen. Voor allemaal is wat te zeggen, uiteraard. Toch zal ik de keuze wmoeten maken. En die maak ik niet nu.
Ik heb de afgelopen maanden al heel vaak aan de bel getrokken. Meestal liep mijn man weg of sprak hij niet meer. En met niet spreken bedoel ik volledig negeren. In oktober is het zo uit de hand gelopen, dat hij mij heeft geslagen. Natuurlijk was er daarna spijt en verdriet. En ik geloof ook niet dat hij dat nog een keer zal doen, maar als ik probeer te praten zie ik wel altijd woede en frsutratie. dan houd ik mijn mond.
Afgelopen december waren we op vakantie in Luxemburg. We hadden afgesproken gene ruzie te maken. Toch was ik de hele vakantie onrustig. Op een ochtend probeerde ik daarover te praten. Ik had slecht geslapen en gepiekerd. Piekeren is natuurlijk een slecht raadgever, dat weet ik. Ik probeerde daar met hem over te praten. Hij zei:"We zouden toch geen ruzie maken?" Ik zei dat ik dat ook niet wilde, maar dat ik wel graag wilde praten. Zonder ruzie te maken even bespreken wat er in mij omgaat en dat ik me niet gelukkig voel met hoe het gaat en of en hoe we dat kunnen oplossen.
Mijn man is toen woedend in de auto gestapt en naar huis gereden. Ik bleef alleen achter en ben uiteindelijk door vrienden teruggebracht, omdat hij weigerde mij op te halen, met me te praten. Het enige wat ie riep is dat ie van mij niet op ski-vakantie mocht en dat ik zijn leven kapot maakte.
Nogmaals: ik heb niet alles goed gedaan, maar ik loop steeds tegen een muur op.
Ik heb de afgelopen maanden al heel vaak aan de bel getrokken. Meestal liep mijn man weg of sprak hij niet meer. En met niet spreken bedoel ik volledig negeren. In oktober is het zo uit de hand gelopen, dat hij mij heeft geslagen. Natuurlijk was er daarna spijt en verdriet. En ik geloof ook niet dat hij dat nog een keer zal doen, maar als ik probeer te praten zie ik wel altijd woede en frsutratie. dan houd ik mijn mond.
Afgelopen december waren we op vakantie in Luxemburg. We hadden afgesproken gene ruzie te maken. Toch was ik de hele vakantie onrustig. Op een ochtend probeerde ik daarover te praten. Ik had slecht geslapen en gepiekerd. Piekeren is natuurlijk een slecht raadgever, dat weet ik. Ik probeerde daar met hem over te praten. Hij zei:"We zouden toch geen ruzie maken?" Ik zei dat ik dat ook niet wilde, maar dat ik wel graag wilde praten. Zonder ruzie te maken even bespreken wat er in mij omgaat en dat ik me niet gelukkig voel met hoe het gaat en of en hoe we dat kunnen oplossen.
Mijn man is toen woedend in de auto gestapt en naar huis gereden. Ik bleef alleen achter en ben uiteindelijk door vrienden teruggebracht, omdat hij weigerde mij op te halen, met me te praten. Het enige wat ie riep is dat ie van mij niet op ski-vakantie mocht en dat ik zijn leven kapot maakte.
Nogmaals: ik heb niet alles goed gedaan, maar ik loop steeds tegen een muur op.
donderdag 7 januari 2010 om 12:57
Wegwezen meid, dit soort gedrag gaat wel even wat verder dan niet met geld kunnen omgaan of te weinig in huis doen.
Dit wijst op serieuze karakterfouten, en een gebrek aan zelfbeheersing en inlevingsvermogen waarvan jij waarschijnlijk op den duur alleen nog heel ongelukkig van gaat worden.
Zorg dat je je zelfstandigheid terugkrijgt. Slaan is altijd foute boel, en ze zeggen altijd dat ze het nooit meer doen. En zou jij hem ooit op die manier hebben achtergelaten? Denk alsjeblieft tien keer na voor je kinderen krijgt met deze man.
Dit wijst op serieuze karakterfouten, en een gebrek aan zelfbeheersing en inlevingsvermogen waarvan jij waarschijnlijk op den duur alleen nog heel ongelukkig van gaat worden.
Zorg dat je je zelfstandigheid terugkrijgt. Slaan is altijd foute boel, en ze zeggen altijd dat ze het nooit meer doen. En zou jij hem ooit op die manier hebben achtergelaten? Denk alsjeblieft tien keer na voor je kinderen krijgt met deze man.
donderdag 7 januari 2010 om 13:03
Radijs, natuurlijk is dat kut en is dat verschrikkelijk gedrag. Echter ben jij degene die steeds accepteert, niet je grenzen aan hebt gegeven en je ogen hebt gesloten.
Je bent een huwelijk aangegaan en dat is in mijn ogen niet niks. Nee, daar hoef je niet koste wat het kost in te blijven, maar vingertje wijzen en alleen zien wat hij allemaal wel niet gedaan heeft vindt ik not done.
Wat jouw verantwoordelijkheid zou moeten zijn in mijn ogen, is je grenzen stellen. Redelijke grenzen, duidelijke grenzen en dit met hem communiceren. Hem daarin een duidelijke kans geven om daar ook voor te kiezen.
En dat dan niet misbruiken om toch een uitweg te zoeken, maar zelf het ook eerlijk spelen. Eigenlijk met hem omgaan, zoals jij hoopt dat een partner met jou omgaat als jij fuckups maakt.
Je bent een huwelijk aangegaan en dat is in mijn ogen niet niks. Nee, daar hoef je niet koste wat het kost in te blijven, maar vingertje wijzen en alleen zien wat hij allemaal wel niet gedaan heeft vindt ik not done.
Wat jouw verantwoordelijkheid zou moeten zijn in mijn ogen, is je grenzen stellen. Redelijke grenzen, duidelijke grenzen en dit met hem communiceren. Hem daarin een duidelijke kans geven om daar ook voor te kiezen.
En dat dan niet misbruiken om toch een uitweg te zoeken, maar zelf het ook eerlijk spelen. Eigenlijk met hem omgaan, zoals jij hoopt dat een partner met jou omgaat als jij fuckups maakt.
