Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
donderdag 7 januari 2010 om 14:51
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 14:40:
[...]
Weet je, het is ergens wel waar wat Meds schrijft. Misschien behandel ik hem met onbewuste signalen als een onverantwoord kind. Ik had hele onaardige, kwetsende dingen gezegd en ik kon eigenlijk best begrijpen dat je dan eens uit je slof schiet. Wat hij met zijn vuist deed, heb ik met woorden gedaan. Beide zijn uitingen van machteloosheid. Ik vind dus beider gedrag niet goed te praten, kwetsen niet en slaan niet.
Nadat het was gebeurd, heb ik wel gezegd dat dit de eerste en laatste keer was. Dat ik hem niet mocht kwetsen op zo'n intense manier, maar dat hij zo niet mocht reageren. Dat hebben we toen afgesproken en het is niet meer gebeurd.Prima, dan kan je dit loslaten en moet het ook geen onderdeel meer uitmaken van je twijfels nu.
[...]
Weet je, het is ergens wel waar wat Meds schrijft. Misschien behandel ik hem met onbewuste signalen als een onverantwoord kind. Ik had hele onaardige, kwetsende dingen gezegd en ik kon eigenlijk best begrijpen dat je dan eens uit je slof schiet. Wat hij met zijn vuist deed, heb ik met woorden gedaan. Beide zijn uitingen van machteloosheid. Ik vind dus beider gedrag niet goed te praten, kwetsen niet en slaan niet.
Nadat het was gebeurd, heb ik wel gezegd dat dit de eerste en laatste keer was. Dat ik hem niet mocht kwetsen op zo'n intense manier, maar dat hij zo niet mocht reageren. Dat hebben we toen afgesproken en het is niet meer gebeurd.Prima, dan kan je dit loslaten en moet het ook geen onderdeel meer uitmaken van je twijfels nu.
donderdag 7 januari 2010 om 14:56
Beste radijs,
Ik heb net het hele topic doorgelezen; ik ben het helemaal niet eens met meds, vind haar advies in ieder geval weinig constructief.
Ook vind ik je man eerlijk gezegd nogal manipulatief overkomen, bijv. door jou ervan te beschuldigen zijn ski-vakantie te hebben afgepakt van JOUW zuurverdiende spaargeld (wat n Kalimero), en steeds maar te herhalen dat het jou om geld gaat en niet om dromen. Wat n onzin: met geen cent te makken kan JIJ je dromen niet waar maken (reizen, kind, tijd om te studeren), en hij kan blijkbaar lekker z'n gang gaan. Over het feit dat hij je heeft geslagen nog maar niet te spreken...
Ik vraag me wel af in hoeverre jij hem 'enabled' om weg te blijven lopen van zijn verantwoordelijkheden (financieel orde op zaken te stellen, werkelijk aandacht te besteden aan jouw behoeften - i.p.v. lief en schattig te zijn op gezette tijden en daarmee weg te komen...).
Verder denk ik dat kunstenaarschap typisch zo'n beroep is waar werk en prive, persoonlijk en zakelijk heel sterk met elkaar vervlochten zijn, een zinvolle invulling van je leven komt vaak overeen met het werk dat je doet. Daarom denk ik niet dat je in dit geval man en het werk wat hij doet uit elkaar kunt houden.
Nog een praktische suggestie: het is een valkuil voor veel kunstenaars dat ze meestal niet opgeleid zijn om zelfstandig te ondernemen, en daardoor de fout in kunnen gaan. Ik weet dat er coaches zijn die kunstenaars hierin ondersteunen, om een goede planning te maken hoe je tijd te verdelen tussen acquisitie, netwerken, administratie en werken aan je kunst (daar zijn echt allemaal theorieen over), wat financieel haalbare doelen zijn, hoe je aan de weg kunt timmeren, etc. Je vertelde bijv. dat hij ook gratis opdrachten doet om nieuwe opdrachten binnen te halen... dit vind ik eerlijk gezegd nogal wat, zeker als hij geen beginneling meer is... Maar goed, dit is iets praktisch dat hij zou kunnen aangrijpen; het zakelijk niet allemaal alleen op te lossen, maar advies in te winnen.
Ik krijg uit je posts de indruk dat je hier op een redelijke manier instaat en dat je van jouw kant werkelijk moeite doet en hebt gedaan, ook al had je in het begin van je relatie nog geen idee dat deze situatie zou ontstaan - neem dat jezelf niet kwalijk, daar heeft bijna iedereen 'last' van in een relatie. Je bent altijd gerechtigd je mening bij te stellen.
Succes!
Ik heb net het hele topic doorgelezen; ik ben het helemaal niet eens met meds, vind haar advies in ieder geval weinig constructief.
Ook vind ik je man eerlijk gezegd nogal manipulatief overkomen, bijv. door jou ervan te beschuldigen zijn ski-vakantie te hebben afgepakt van JOUW zuurverdiende spaargeld (wat n Kalimero), en steeds maar te herhalen dat het jou om geld gaat en niet om dromen. Wat n onzin: met geen cent te makken kan JIJ je dromen niet waar maken (reizen, kind, tijd om te studeren), en hij kan blijkbaar lekker z'n gang gaan. Over het feit dat hij je heeft geslagen nog maar niet te spreken...
Ik vraag me wel af in hoeverre jij hem 'enabled' om weg te blijven lopen van zijn verantwoordelijkheden (financieel orde op zaken te stellen, werkelijk aandacht te besteden aan jouw behoeften - i.p.v. lief en schattig te zijn op gezette tijden en daarmee weg te komen...).
Verder denk ik dat kunstenaarschap typisch zo'n beroep is waar werk en prive, persoonlijk en zakelijk heel sterk met elkaar vervlochten zijn, een zinvolle invulling van je leven komt vaak overeen met het werk dat je doet. Daarom denk ik niet dat je in dit geval man en het werk wat hij doet uit elkaar kunt houden.
Nog een praktische suggestie: het is een valkuil voor veel kunstenaars dat ze meestal niet opgeleid zijn om zelfstandig te ondernemen, en daardoor de fout in kunnen gaan. Ik weet dat er coaches zijn die kunstenaars hierin ondersteunen, om een goede planning te maken hoe je tijd te verdelen tussen acquisitie, netwerken, administratie en werken aan je kunst (daar zijn echt allemaal theorieen over), wat financieel haalbare doelen zijn, hoe je aan de weg kunt timmeren, etc. Je vertelde bijv. dat hij ook gratis opdrachten doet om nieuwe opdrachten binnen te halen... dit vind ik eerlijk gezegd nogal wat, zeker als hij geen beginneling meer is... Maar goed, dit is iets praktisch dat hij zou kunnen aangrijpen; het zakelijk niet allemaal alleen op te lossen, maar advies in te winnen.
Ik krijg uit je posts de indruk dat je hier op een redelijke manier instaat en dat je van jouw kant werkelijk moeite doet en hebt gedaan, ook al had je in het begin van je relatie nog geen idee dat deze situatie zou ontstaan - neem dat jezelf niet kwalijk, daar heeft bijna iedereen 'last' van in een relatie. Je bent altijd gerechtigd je mening bij te stellen.
Succes!
donderdag 7 januari 2010 om 15:02
quote:dubiootje schreef op 07 januari 2010 @ 14:48:
[...]
Met de liefde zit het wel goed dus. Hoe zit het met zijn zorgzaamheid?
Er is weinig emotionele zorgzaamheid. Hij vraagt bijvoorbeeld iedere dag hoe het op mijn werk was, maar reflecteert niet op mijn antwoord. Het lijkt allemaal een beetje aangeleerd gedrag, Alsof hij zich op een dag heeft voorgenomen om belangstelling te tonen, maar eigenlijk niet goed weet hoe het moet. Als ik bijvoorbeeld slecht slaap, werd hij altijd boos omdat ik hem dan wakker hield. Toen ik op een dag zei dat ik liever had dat hij me zou troosten als ik slecht sliep, doet hij dat voortaan. Niet door te vragen wat er in mij omgaat, maar door een arm om me heen te slaan. Als ik ergens meezit en dat vertel, zal hij later nooit meer vragen hoe het gaat. Het lijkt allemaal een beetje langs hem heen te gaan.
Dus kijk, ik waardeer dat hij grote stappen heeft gezet, want dat heeft hij echt gedaan, maar het lijkt niet alsof het echt is geinternaliseerd bij hem van binnen. Snap je wat ik bedoel? Is dat zorgzaamheid of prbberen zorgzaam te zijn?
[...]
Met de liefde zit het wel goed dus. Hoe zit het met zijn zorgzaamheid?
Er is weinig emotionele zorgzaamheid. Hij vraagt bijvoorbeeld iedere dag hoe het op mijn werk was, maar reflecteert niet op mijn antwoord. Het lijkt allemaal een beetje aangeleerd gedrag, Alsof hij zich op een dag heeft voorgenomen om belangstelling te tonen, maar eigenlijk niet goed weet hoe het moet. Als ik bijvoorbeeld slecht slaap, werd hij altijd boos omdat ik hem dan wakker hield. Toen ik op een dag zei dat ik liever had dat hij me zou troosten als ik slecht sliep, doet hij dat voortaan. Niet door te vragen wat er in mij omgaat, maar door een arm om me heen te slaan. Als ik ergens meezit en dat vertel, zal hij later nooit meer vragen hoe het gaat. Het lijkt allemaal een beetje langs hem heen te gaan.
Dus kijk, ik waardeer dat hij grote stappen heeft gezet, want dat heeft hij echt gedaan, maar het lijkt niet alsof het echt is geinternaliseerd bij hem van binnen. Snap je wat ik bedoel? Is dat zorgzaamheid of prbberen zorgzaam te zijn?
donderdag 7 januari 2010 om 15:13
donderdag 7 januari 2010 om 15:42
En ja, ik moet heel hard aan mezelf gaan werken. Want er ligt nog steeds de hele grote vraag waarom ik alles heb aangezien zonder in te grijpen en of daadwerkelijk iets te doen.[/quote]
Dat lijkt mij nu juist niet de vraag te zijn waarmee je je zou moeten bezighouden. Schuld en schuldgevoel over het verleden lijkt me hier nu niet de beste raadgever, hoewel het natuurlijk goed is om van het verleden te leren. Net zo goed als het vergoelijken van de houding en daden van je man door ze op zijn 'kwaal' - wat dat dan ook mag zijn - terug te voeren te laten meespelen in je afwegingen. Dat is de andere kant van dezelfde medaille.
Relevanter lijkt me de vraag wat voor jou in de toekomst nu het meeste waard en zinvol is: de verwezenlijking van eigen dromen of het bijstaan van de man van wie je houdt, ten koste van het een en ander (dat kan ook de moeite waard zijn, natuurlijk). Misschien kan een en ander wel samen gaan, maar ik zou me heel goed afvragen hoe realistisch is dat te verwachten (en je daarbij niet te laten verblinden door schuldgevoel en onproductieve gedachten als 'als je eenmaal ergens aan begint...', 'ik heb het niet zien aankomen, nu moet ik ook op de blaren zitten...', etc.). Hoe zie jij jezelf graag over 5 of 10 jaar? Past je man/relatie in dat plaatje, in alle redelijkheid? Wat is jou het meeste waard? Welke offers ben je bereid te maken? Dat zijn naar mijn bescheiden mening de meest zinnige vragen nu.
Ik wil zeker niet zeggen dat je nu heel egoistisch of weinig integer te werk moet gaan, integendeel. Maar je bent wel zelf verantwoordelijk voor je geluk. Als je hier niet goed en helder over nadenkt, zit je man straks met een vrouw die hem (stiekem of luidop) voor van alles verantwoordelijk houdt en kwalijk neemt. Of juist je man vreselijk zit te missen in Peru...
Dat lijkt mij nu juist niet de vraag te zijn waarmee je je zou moeten bezighouden. Schuld en schuldgevoel over het verleden lijkt me hier nu niet de beste raadgever, hoewel het natuurlijk goed is om van het verleden te leren. Net zo goed als het vergoelijken van de houding en daden van je man door ze op zijn 'kwaal' - wat dat dan ook mag zijn - terug te voeren te laten meespelen in je afwegingen. Dat is de andere kant van dezelfde medaille.
Relevanter lijkt me de vraag wat voor jou in de toekomst nu het meeste waard en zinvol is: de verwezenlijking van eigen dromen of het bijstaan van de man van wie je houdt, ten koste van het een en ander (dat kan ook de moeite waard zijn, natuurlijk). Misschien kan een en ander wel samen gaan, maar ik zou me heel goed afvragen hoe realistisch is dat te verwachten (en je daarbij niet te laten verblinden door schuldgevoel en onproductieve gedachten als 'als je eenmaal ergens aan begint...', 'ik heb het niet zien aankomen, nu moet ik ook op de blaren zitten...', etc.). Hoe zie jij jezelf graag over 5 of 10 jaar? Past je man/relatie in dat plaatje, in alle redelijkheid? Wat is jou het meeste waard? Welke offers ben je bereid te maken? Dat zijn naar mijn bescheiden mening de meest zinnige vragen nu.
Ik wil zeker niet zeggen dat je nu heel egoistisch of weinig integer te werk moet gaan, integendeel. Maar je bent wel zelf verantwoordelijk voor je geluk. Als je hier niet goed en helder over nadenkt, zit je man straks met een vrouw die hem (stiekem of luidop) voor van alles verantwoordelijk houdt en kwalijk neemt. Of juist je man vreselijk zit te missen in Peru...
donderdag 7 januari 2010 om 15:49
donderdag 7 januari 2010 om 17:47
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 15:02:
[...]
Er is weinig emotionele zorgzaamheid. Hij vraagt bijvoorbeeld iedere dag hoe het op mijn werk was, maar reflecteert niet op mijn antwoord. Het lijkt allemaal een beetje aangeleerd gedrag, Alsof hij zich op een dag heeft voorgenomen om belangstelling te tonen, maar eigenlijk niet goed weet hoe het moet. Als ik bijvoorbeeld slecht slaap, werd hij altijd boos omdat ik hem dan wakker hield. Toen ik op een dag zei dat ik liever had dat hij me zou troosten als ik slecht sliep, doet hij dat voortaan. Niet door te vragen wat er in mij omgaat, maar door een arm om me heen te slaan. Als ik ergens meezit en dat vertel, zal hij later nooit meer vragen hoe het gaat. Het lijkt allemaal een beetje langs hem heen te gaan.
Dus kijk, ik waardeer dat hij grote stappen heeft gezet, want dat heeft hij echt gedaan, maar het lijkt niet alsof het echt is geinternaliseerd bij hem van binnen. Snap je wat ik bedoel? Is dat zorgzaamheid of prbberen zorgzaam te zijn?Geen idee... Ik vind het een beetje vreemd klinken. Misschien is proberen zorgzaam te zijn op zich al zorgzaam en hij doet zo te horen wel zijn best. Maar de vraag is of jij op dat punt krijgt wat je nodig hebt. Het klinkt niet echt zo. Heb je wel het gevoel dat hij geïnteresseerd is in wat jou bezighoudt en dat hij jouw geluk belangrijk vindt? En waar merk je dat dan aan?
[...]
Er is weinig emotionele zorgzaamheid. Hij vraagt bijvoorbeeld iedere dag hoe het op mijn werk was, maar reflecteert niet op mijn antwoord. Het lijkt allemaal een beetje aangeleerd gedrag, Alsof hij zich op een dag heeft voorgenomen om belangstelling te tonen, maar eigenlijk niet goed weet hoe het moet. Als ik bijvoorbeeld slecht slaap, werd hij altijd boos omdat ik hem dan wakker hield. Toen ik op een dag zei dat ik liever had dat hij me zou troosten als ik slecht sliep, doet hij dat voortaan. Niet door te vragen wat er in mij omgaat, maar door een arm om me heen te slaan. Als ik ergens meezit en dat vertel, zal hij later nooit meer vragen hoe het gaat. Het lijkt allemaal een beetje langs hem heen te gaan.
Dus kijk, ik waardeer dat hij grote stappen heeft gezet, want dat heeft hij echt gedaan, maar het lijkt niet alsof het echt is geinternaliseerd bij hem van binnen. Snap je wat ik bedoel? Is dat zorgzaamheid of prbberen zorgzaam te zijn?Geen idee... Ik vind het een beetje vreemd klinken. Misschien is proberen zorgzaam te zijn op zich al zorgzaam en hij doet zo te horen wel zijn best. Maar de vraag is of jij op dat punt krijgt wat je nodig hebt. Het klinkt niet echt zo. Heb je wel het gevoel dat hij geïnteresseerd is in wat jou bezighoudt en dat hij jouw geluk belangrijk vindt? En waar merk je dat dan aan?
Ga in therapie!
vrijdag 8 januari 2010 om 10:25
quote:dubiootje schreef op 07 januari 2010 @ 17:47:
[...]
Geen idee... Ik vind het een beetje vreemd klinken. Misschien is proberen zorgzaam te zijn op zich al zorgzaam en hij doet zo te horen wel zijn best. Maar de vraag is of jij op dat punt krijgt wat je nodig hebt. Het klinkt niet echt zo. Heb je wel het gevoel dat hij geïnteresseerd is in wat jou bezighoudt en dat hij jouw geluk belangrijk vindt? En waar merk je dat dan aan?
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf. In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen. Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen. Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
[...]
Geen idee... Ik vind het een beetje vreemd klinken. Misschien is proberen zorgzaam te zijn op zich al zorgzaam en hij doet zo te horen wel zijn best. Maar de vraag is of jij op dat punt krijgt wat je nodig hebt. Het klinkt niet echt zo. Heb je wel het gevoel dat hij geïnteresseerd is in wat jou bezighoudt en dat hij jouw geluk belangrijk vindt? En waar merk je dat dan aan?
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf. In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen. Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen. Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
vrijdag 8 januari 2010 om 10:41
quote:wanda_p schreef op 08 januari 2010 @ 10:24:
Als ik je latere berichten lees in dit topic Radijs maak ik daaruit op dat je al langere tijd ongelukkig bent in je relatie, al voordat jullie gingen trouwen was er van alles mis. Klopt mijn indruk?
Ja, dat klopt. En ik heb niet op die twijfel durven vertrouwen, omdat ik van nature een twijfelaar ben. Daarom dacht/ denk ik dat het aan mijzelf lag/ ligt. Daar komt bij dat ik altijd veel schuld bij mezelf zoek. Mijn man is iemand die de schuld in een ander zoekt. Die combi is misschien funest geweest. Doordat nu eigenlijk een hele beerput is opengegaan, zie ik de dingen pas voor het eerst zoals ik ze nu beschrijf.
Als ik mijn postings teruglees, kan ik me heel goed voorstellen dat het lijkt of ik mezelf nu als slachtoffer zie en dat ik alle schuld bij hem leg. Maar er gaat eigenlijk al een heel proces aan vooraf, waarin het precies andersom is geweest.
Als ik je latere berichten lees in dit topic Radijs maak ik daaruit op dat je al langere tijd ongelukkig bent in je relatie, al voordat jullie gingen trouwen was er van alles mis. Klopt mijn indruk?
Ja, dat klopt. En ik heb niet op die twijfel durven vertrouwen, omdat ik van nature een twijfelaar ben. Daarom dacht/ denk ik dat het aan mijzelf lag/ ligt. Daar komt bij dat ik altijd veel schuld bij mezelf zoek. Mijn man is iemand die de schuld in een ander zoekt. Die combi is misschien funest geweest. Doordat nu eigenlijk een hele beerput is opengegaan, zie ik de dingen pas voor het eerst zoals ik ze nu beschrijf.
Als ik mijn postings teruglees, kan ik me heel goed voorstellen dat het lijkt of ik mezelf nu als slachtoffer zie en dat ik alle schuld bij hem leg. Maar er gaat eigenlijk al een heel proces aan vooraf, waarin het precies andersom is geweest.
vrijdag 8 januari 2010 om 10:45
Samenvattend, hij maakt schulden, gaat herhaaldelijk (bijna) vreemd, hij slaat je en hij heeft driftbuien. Verder kun je niet met hem praten, en is hij best lief, zolang alles maar gaat zoals hij wil.
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!
vrijdag 8 januari 2010 om 10:58
quote:radijs schreef op 08 januari 2010 @ 10:25:
[...]
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf.
Ja dat is heel typerend voor mannen. Die beredeneren vaak een emotie, en komen met een oplossing. En vrouwen willen alleen maar ritueel praten, en zo hun hart luchten, mannen begrijpen dat niet
In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen.
Dus je vertrouwt hem niet. Jij hebt dat stukje verleden nog niet afgesloten, jij vraagt dan om een bevestiging om je beter te laten voelen, maar die onzekerheid zit in jou hoor. Er is namelijk niks gebeurd en het is allang geleden, toch heb jij behoefte om je vriend te "ondervragen" Dat is een motie van wantrouwen.
Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen.
Natuurlijk is het een aanval op hem. Het gaat over iets wat hij heeft gedaan, wat wil je werkelijk dat hij dan doet? Op zijn knieen om vergiffenis smeekt? Jij wil voorkomen dat het weer gebeurt, maar dat kan je niet, jij wilt controle houden, maar het leven en andere mensen zijn niet te controleren. Je moet leren vertrouwen te hebben (in jezelf)
Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Nogmaals wat verwacht je dan? Wat moet er verder nog gezegd worden? Er is niks gebeurd en het is al lang geleden. Jij laat de dingen niet los, en nu misbruik je het om hem te "straffen" Ik vind niet dat jij je vriend erg serieus neemt. Het hele zelfde dansje doe je nu weer met die financiele problemen
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Nee, een kern zit in jezelf, wat mis je in jezelf wat jij zoekt in een ander?
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
[...]
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf.
Ja dat is heel typerend voor mannen. Die beredeneren vaak een emotie, en komen met een oplossing. En vrouwen willen alleen maar ritueel praten, en zo hun hart luchten, mannen begrijpen dat niet
In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen.
Dus je vertrouwt hem niet. Jij hebt dat stukje verleden nog niet afgesloten, jij vraagt dan om een bevestiging om je beter te laten voelen, maar die onzekerheid zit in jou hoor. Er is namelijk niks gebeurd en het is allang geleden, toch heb jij behoefte om je vriend te "ondervragen" Dat is een motie van wantrouwen.
Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen.
Natuurlijk is het een aanval op hem. Het gaat over iets wat hij heeft gedaan, wat wil je werkelijk dat hij dan doet? Op zijn knieen om vergiffenis smeekt? Jij wil voorkomen dat het weer gebeurt, maar dat kan je niet, jij wilt controle houden, maar het leven en andere mensen zijn niet te controleren. Je moet leren vertrouwen te hebben (in jezelf)
Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Nogmaals wat verwacht je dan? Wat moet er verder nog gezegd worden? Er is niks gebeurd en het is al lang geleden. Jij laat de dingen niet los, en nu misbruik je het om hem te "straffen" Ik vind niet dat jij je vriend erg serieus neemt. Het hele zelfde dansje doe je nu weer met die financiele problemen
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Nee, een kern zit in jezelf, wat mis je in jezelf wat jij zoekt in een ander?
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
vrijdag 8 januari 2010 om 10:59
quote:Alba schreef op 08 januari 2010 @ 10:45:
Samenvattend, hij maakt schulden, gaat herhaaldelijk (bijna) vreemd, hij slaat je en hij heeft driftbuien. Verder kun je niet met hem praten, en is hij best lief, zolang alles maar gaat zoals hij wil.
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!Het eerste is een feit, het tweede klopt niet, je gaat vreemd of niet, en deze man is als ik TO lees niet vreemd gegaan, driftbuien heeft hij niet, er is wel sprake van escalerende ruzies waarbij beiden uit machteloosheid elkaar pijn doen.
Samenvattend, hij maakt schulden, gaat herhaaldelijk (bijna) vreemd, hij slaat je en hij heeft driftbuien. Verder kun je niet met hem praten, en is hij best lief, zolang alles maar gaat zoals hij wil.
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!Het eerste is een feit, het tweede klopt niet, je gaat vreemd of niet, en deze man is als ik TO lees niet vreemd gegaan, driftbuien heeft hij niet, er is wel sprake van escalerende ruzies waarbij beiden uit machteloosheid elkaar pijn doen.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:01
quote:Alba schreef op 08 januari 2010 @ 10:45:
Samenvattend, hij maakt schulden, gaat herhaaldelijk (bijna) vreemd, hij slaat je en hij heeft driftbuien. Verder kun je niet met hem praten, en is hij best lief, zolang alles maar gaat zoals hij wil.
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!
Korte en bondige samenvatting
!
Maar goed, zo stellig is het nu ook weer niet. Hij maakt schulden: ja. Maar hij gaat niet herhaaldelijk bijna vreemd, hoor. Ik vertrouw hem op zijn woord, da's het voordeel van iemad die zo zwart-wit is . Wel had hij in het begin van onze relatie wat lijntjes open staan, maar hij is toen niet fysiek vreemd gegaan, denk meer aan erotisch chatten ofzo. Da's voor mij een grens te ver, maar ik geloof oprecht dat dat nooit meer gebeurt. Hij heeft namelijk wel echt voor mij gekozen, daar ben ik van overtuigd. En dat hij lief is, zo lang het gaat als hij wil, klopt eigenlijk wel.
Bedankt voor je sterkte en knuffel. Ik zal ze nodig hebben om een goede keuze te maken!
Samenvattend, hij maakt schulden, gaat herhaaldelijk (bijna) vreemd, hij slaat je en hij heeft driftbuien. Verder kun je niet met hem praten, en is hij best lief, zolang alles maar gaat zoals hij wil.
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je hier niet mee door wilt gaan.
Sterkte en een hele dikke knuffel!
Korte en bondige samenvatting
! Maar goed, zo stellig is het nu ook weer niet. Hij maakt schulden: ja. Maar hij gaat niet herhaaldelijk bijna vreemd, hoor. Ik vertrouw hem op zijn woord, da's het voordeel van iemad die zo zwart-wit is . Wel had hij in het begin van onze relatie wat lijntjes open staan, maar hij is toen niet fysiek vreemd gegaan, denk meer aan erotisch chatten ofzo. Da's voor mij een grens te ver, maar ik geloof oprecht dat dat nooit meer gebeurt. Hij heeft namelijk wel echt voor mij gekozen, daar ben ik van overtuigd. En dat hij lief is, zo lang het gaat als hij wil, klopt eigenlijk wel.
Bedankt voor je sterkte en knuffel. Ik zal ze nodig hebben om een goede keuze te maken!
vrijdag 8 januari 2010 om 11:04
quote:meds schreef op 08 januari 2010 @ 10:59:
[...]
Het eerste is een feit, het tweede klopt niet, je gaat vreemd of niet, en deze man is als ik TO lees niet vreemd gegaan, driftbuien heeft hij niet, er is wel sprake van escalerende ruzies waarbij beiden uit machteloosheid elkaar pijn doen.Heb jij aandelen in die man of zo? En een camera daar in huis?
[...]
Het eerste is een feit, het tweede klopt niet, je gaat vreemd of niet, en deze man is als ik TO lees niet vreemd gegaan, driftbuien heeft hij niet, er is wel sprake van escalerende ruzies waarbij beiden uit machteloosheid elkaar pijn doen.Heb jij aandelen in die man of zo? En een camera daar in huis?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:05
Als jij niet meer met hem verder wil hoef je aan niemand toestemming te vragen of het allemaal wel erg genoeg is om te gaan. Wat voor een ander iets is om uit te komen kan het voor jou gewoon niet zo zijn. En daar gaat het om, wat jij wil. Jij hoeft je niet aan ons of ouders te verantwoorden. Ook als je man je niet mishandelt of de meest verschrikkelijke dingen doet mag je ervoor kiezen hier niet door mee te gaan.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:17
quote:chocoladereep schreef op 08 januari 2010 @ 11:05:
Als jij niet meer met hem verder wil hoef je aan niemand toestemming te vragen of het allemaal wel erg genoeg is om te gaan. Wat voor een ander iets is om uit te komen kan het voor jou gewoon niet zo zijn. En daar gaat het om, wat jij wil. Jij hoeft je niet aan ons of ouders te verantwoorden. Ook als je man je niet mishandelt of de meest verschrikkelijke dingen doet mag je ervoor kiezen hier niet door mee te gaan.
Scherp dat je het zo stelt. Ik ben inderdaad iemand van het "toestemming vragen" en het verantwoording afleggen. Ik denk altijd dat niemand dat ziet, maar blijkbaar hebben anderen altijd meer door over jezelf dan je denkt, ook (of misschien wel juist) op basis van postings, blijkt nu....
Ik probeer mezelf voor te houden dat IK degene ben die kiest en niet iemand anders. Overigens ben ik bereid om relatietherapie te gaan doen. Waar het schip ook strandt, ik denk wel dat het altijd goed is, ook voor mezelf.
Ik twijfel nog tussen een relatiecoach en een relatietherapeut. Iemand misschien ervaring hiermee en een tip wat het beste is?
Zoals ik het nu zie, via google, zijn therepaeuten opgeleide psychologen en zijn coaches mensen die bijvoorbeeld NLP hebben gedaan.
Als jij niet meer met hem verder wil hoef je aan niemand toestemming te vragen of het allemaal wel erg genoeg is om te gaan. Wat voor een ander iets is om uit te komen kan het voor jou gewoon niet zo zijn. En daar gaat het om, wat jij wil. Jij hoeft je niet aan ons of ouders te verantwoorden. Ook als je man je niet mishandelt of de meest verschrikkelijke dingen doet mag je ervoor kiezen hier niet door mee te gaan.
Scherp dat je het zo stelt. Ik ben inderdaad iemand van het "toestemming vragen" en het verantwoording afleggen. Ik denk altijd dat niemand dat ziet, maar blijkbaar hebben anderen altijd meer door over jezelf dan je denkt, ook (of misschien wel juist) op basis van postings, blijkt nu....
Ik probeer mezelf voor te houden dat IK degene ben die kiest en niet iemand anders. Overigens ben ik bereid om relatietherapie te gaan doen. Waar het schip ook strandt, ik denk wel dat het altijd goed is, ook voor mezelf.
Ik twijfel nog tussen een relatiecoach en een relatietherapeut. Iemand misschien ervaring hiermee en een tip wat het beste is?
Zoals ik het nu zie, via google, zijn therepaeuten opgeleide psychologen en zijn coaches mensen die bijvoorbeeld NLP hebben gedaan.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:30
quote:meds schreef op 08 januari 2010 @ 10:58:
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf.
Ja dat is heel typerend voor mannen. Die beredeneren vaak een emotie, en komen met een oplossing. En vrouwen willen alleen maar ritueel praten, en zo hun hart luchten, mannen begrijpen dat niet
In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen.
Dus je vertrouwt hem niet. Jij hebt dat stukje verleden nog niet afgesloten, jij vraagt dan om een bevestiging om je beter te laten voelen, maar die onzekerheid zit in jou hoor. Er is namelijk niks gebeurd en het is allang geleden, toch heb jij behoefte om je vriend te "ondervragen" Dat is een motie van wantrouwen.
Klopt. Maar die heeft hij wel veroorzaakt en door het af te doen als "ik zat niet lekker in mijn vel en daarom gebeurde het", neem je geen verantwoordelijkheid voor je gedrag, vind ik. De onzekerheid zit inderdaad in mij. Ik ben enigszins "sexueel braaf" en hij is wat losbandiger geweest. Op zich geen probleem, maar je kunt je wel afvragen of dit een situatie is die voor mij veilig voelt. Dan zit het probleem inderdaad in mij, maar had ik dit eerder moeten onderkennen en een relatie kiezen die op dit gebeid veiliger voelt.
Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen.
Natuurlijk is het een aanval op hem. Het gaat over iets wat hij heeft gedaan, wat wil je werkelijk dat hij dan doet? Op zijn knieen om vergiffenis smeekt? Jij wil voorkomen dat het weer gebeurt, maar dat kan je niet, jij wilt controle houden, maar het leven en andere mensen zijn niet te controleren. Je moet leren vertrouwen te hebben (in jezelf)
Klopt, zie mijn bovenstaande antwoord. Dan nog blijft de vraag of ik een relatie heb gekozen waarin ik me veilig voel. Bovendien is het vertrouwen opnieuw geschaad, deze keer alleen op financieel gebeid. Het punt wat ik net noemde speelde al een hele tijd niet meer tussen ons, maar komt nu wel naar boven.
Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Nogmaals wat verwacht je dan? Wat moet er verder nog gezegd worden? Er is niks gebeurd en het is al lang geleden. Jij laat de dingen niet los, en nu misbruik je het om hem te "straffen" Ik vind niet dat jij je vriend erg serieus neemt. Het hele zelfde dansje doe je nu weer met die financiele problemen
Omdat het, naar mijn idee, weer een vertrouwenskwestie is.
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Nee, een kern zit in jezelf, wat mis je in jezelf wat jij zoekt in een ander?
Dit klopt wel enigszins. Feit blijft dat ik het blijkbaar belangrijk vindt om in een relatie met elkaar te kunnen praten. Dat wil niet zeggen dat alles tot op het bot moet worden geanalyseerd, maar dit is wel het andere uiterste. Dat is helemaal niet erg, als je daarmee kunt leven. Voor mij is het blijkbaar een gemis.
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
Ja, ik denk wel dat hij mijn geluk belangrijk vindt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker, alleen mag het op geen enkel moment ten koste gaan van zijn geluk of welzijn. Ik denk dat je je in een relatie soms even wegcijfert voor iemand en dat doet hij eigenlijk niet. Anderzijds doet hij dat op zijn eigen manier weer wel. Als ik me verdrietig voel, is hij de eerste om een avond naar de bios in te plannen. Maar als ik wil praten over wat mij verdrietig maakt, komt er eigenlijk weinig respons. Hij kijkt ook vaak eerst vanuit zichzelf.
Ja dat is heel typerend voor mannen. Die beredeneren vaak een emotie, en komen met een oplossing. En vrouwen willen alleen maar ritueel praten, en zo hun hart luchten, mannen begrijpen dat niet
In het verleden heeft hij het vertrouwen in onze relatie op een vervelende manier beschaamd (niet vreemd gegaan, maar wel wat lijntjes open staan, zeg maar). Dat is al een tijd geleden en ik vertrouw hem nu wel, maar soms komt het naar boven en wil ik er even wat over vragen.
Dus je vertrouwt hem niet. Jij hebt dat stukje verleden nog niet afgesloten, jij vraagt dan om een bevestiging om je beter te laten voelen, maar die onzekerheid zit in jou hoor. Er is namelijk niks gebeurd en het is allang geleden, toch heb jij behoefte om je vriend te "ondervragen" Dat is een motie van wantrouwen.
Klopt. Maar die heeft hij wel veroorzaakt en door het af te doen als "ik zat niet lekker in mijn vel en daarom gebeurde het", neem je geen verantwoordelijkheid voor je gedrag, vind ik. De onzekerheid zit inderdaad in mij. Ik ben enigszins "sexueel braaf" en hij is wat losbandiger geweest. Op zich geen probleem, maar je kunt je wel afvragen of dit een situatie is die voor mij veilig voelt. Dan zit het probleem inderdaad in mij, maar had ik dit eerder moeten onderkennen en een relatie kiezen die op dit gebeid veiliger voelt.
Dat beschouwt hij meteen als een aanval op zichzelf. Om duidelijk te maken dat hetgeen is gebeurd voor mij pijnlijk was, moet ik de situatie altijd omdraaien: hoe zou het zijn als het hem was overkomen.
Natuurlijk is het een aanval op hem. Het gaat over iets wat hij heeft gedaan, wat wil je werkelijk dat hij dan doet? Op zijn knieen om vergiffenis smeekt? Jij wil voorkomen dat het weer gebeurt, maar dat kan je niet, jij wilt controle houden, maar het leven en andere mensen zijn niet te controleren. Je moet leren vertrouwen te hebben (in jezelf)
Klopt, zie mijn bovenstaande antwoord. Dan nog blijft de vraag of ik een relatie heb gekozen waarin ik me veilig voel. Bovendien is het vertrouwen opnieuw geschaad, deze keer alleen op financieel gebeid. Het punt wat ik net noemde speelde al een hele tijd niet meer tussen ons, maar komt nu wel naar boven.
Dan komt er altijd uit dat hij zich dan ook rot zou voelen en dat hij begrijpt dat het vertrouwen is geschaad. Dan wordt er geknuffeld, lief gedaan en wordt er niets uitgesproken.
Nogmaals wat verwacht je dan? Wat moet er verder nog gezegd worden? Er is niks gebeurd en het is al lang geleden. Jij laat de dingen niet los, en nu misbruik je het om hem te "straffen" Ik vind niet dat jij je vriend erg serieus neemt. Het hele zelfde dansje doe je nu weer met die financiele problemen
Omdat het, naar mijn idee, weer een vertrouwenskwestie is.
Waaraan ik merk dat hij van mij houdt, zijn dus hele concrete dingen. Als ik zeg dat ik meer tijd samen wil, houdt hij een avond vrij. Als ik me rot voel, slaat hij een arm om me heen. Het is de alleen kern die mist, snap je?
Nee, een kern zit in jezelf, wat mis je in jezelf wat jij zoekt in een ander?
Dit klopt wel enigszins. Feit blijft dat ik het blijkbaar belangrijk vindt om in een relatie met elkaar te kunnen praten. Dat wil niet zeggen dat alles tot op het bot moet worden geanalyseerd, maar dit is wel het andere uiterste. Dat is helemaal niet erg, als je daarmee kunt leven. Voor mij is het blijkbaar een gemis.
Overigens heb ik gisteren ook nog e.e.a op een rijtje gezet. Het is misschien zo dat ik redenen/ bewijzen aan het zoeken ben om weg te gaan en alleen maar naar de negatieve aspecten kijk. Er zijn ook fijne dingen. Toch denk ik dat ik in deze relatie altijd de meeste verantwoordelijkheid zal moeten dragen en dat ik me emotioneel niet gesteund zal voelen. Ik zal wel veel creativiteit en knuffels krijgen. Het is maar wat je het belangrijkst vindt natuurlijk.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:35
quote:radijs schreef op 08 januari 2010 @ 11:17:
[...]
Scherp dat je het zo stelt. Ik ben inderdaad iemand van het "toestemming vragen" en het verantwoording afleggen. Ik denk altijd dat niemand dat ziet, maar blijkbaar hebben anderen altijd meer door over jezelf dan je denkt, ook (of misschien wel juist) op basis van postings, blijkt nu....
Ik probeer mezelf voor te houden dat IK degene ben die kiest en niet iemand anders. Overigens ben ik bereid om relatietherapie te gaan doen. Waar het schip ook strandt, ik denk wel dat het altijd goed is, ook voor mezelf.
Ik twijfel nog tussen een relatiecoach en een relatietherapeut. Iemand misschien ervaring hiermee en een tip wat het beste is?
Zoals ik het nu zie, via google, zijn therepaeuten opgeleide psychologen en zijn coaches mensen die bijvoorbeeld NLP hebben gedaan.
Je bent op zich absoluut niet verkeerd bezig. Je WIL verantwoording nemen, alleen weet je volgens mij niet precies hoe?
Dus vraag je weer 'toestemming' aan anderen. Dat komt volgens mij omdat je wel genegen bent jouw verantwoording af te schuiven. Dat heb je denk ik ook merendeel eerder gedaan. Stel je krijgt nu voor je gevoel je 'toestemming', dan heb jij weer naar jezelf toe een reden om te zeggen.. 'Ja maar zij zeiden dat...'
Hak je eigen knopen door. Het is goed om feedback te vragen en op basis daarvan je keuzes te maken. Maar je hebt geen toestemming nodig. Je bent te allen tijde zelf verantwoordelijk voor je keuzes. Welke je ook maakt...
[...]
Scherp dat je het zo stelt. Ik ben inderdaad iemand van het "toestemming vragen" en het verantwoording afleggen. Ik denk altijd dat niemand dat ziet, maar blijkbaar hebben anderen altijd meer door over jezelf dan je denkt, ook (of misschien wel juist) op basis van postings, blijkt nu....
Ik probeer mezelf voor te houden dat IK degene ben die kiest en niet iemand anders. Overigens ben ik bereid om relatietherapie te gaan doen. Waar het schip ook strandt, ik denk wel dat het altijd goed is, ook voor mezelf.
Ik twijfel nog tussen een relatiecoach en een relatietherapeut. Iemand misschien ervaring hiermee en een tip wat het beste is?
Zoals ik het nu zie, via google, zijn therepaeuten opgeleide psychologen en zijn coaches mensen die bijvoorbeeld NLP hebben gedaan.
Je bent op zich absoluut niet verkeerd bezig. Je WIL verantwoording nemen, alleen weet je volgens mij niet precies hoe?
Dus vraag je weer 'toestemming' aan anderen. Dat komt volgens mij omdat je wel genegen bent jouw verantwoording af te schuiven. Dat heb je denk ik ook merendeel eerder gedaan. Stel je krijgt nu voor je gevoel je 'toestemming', dan heb jij weer naar jezelf toe een reden om te zeggen.. 'Ja maar zij zeiden dat...'
Hak je eigen knopen door. Het is goed om feedback te vragen en op basis daarvan je keuzes te maken. Maar je hebt geen toestemming nodig. Je bent te allen tijde zelf verantwoordelijk voor je keuzes. Welke je ook maakt...
vrijdag 8 januari 2010 om 11:40
quote:domnaiefmutsje schreef op 08 januari 2010 @ 11:38:
[...]
Weet je dat je heel erg blind bent voor het feit dat jij in principe hetzelfde doet als hij?
Ja en nee. Ik besef wel dat ik mijn kop enorm in het zand heb gestoken. Maar ik blijf in een cirkeltje ronddraaien en ik wete niet waar het te doorbreken. Maar goed, daar heb ik nog even de tijd voor.
Op welk punt vind jij dat ik hetzelfde doe als hij? Kun je dat wat toelichten?
[...]
Weet je dat je heel erg blind bent voor het feit dat jij in principe hetzelfde doet als hij?
Ja en nee. Ik besef wel dat ik mijn kop enorm in het zand heb gestoken. Maar ik blijf in een cirkeltje ronddraaien en ik wete niet waar het te doorbreken. Maar goed, daar heb ik nog even de tijd voor.
Op welk punt vind jij dat ik hetzelfde doe als hij? Kun je dat wat toelichten?
