Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
zondag 10 januari 2010 om 14:33
zaterdag 15 mei 2010 om 14:55
Hallo allemaal,
Ik heb net dit hele topic nog eens doorgelezen. Het was voor mij verhelderend om te zien hoe ik vier maanden geleden in deze situatie stond. Ik heb destijds mijn schrijven nogal abrupt afgebroken. Hierbij een kleine update.
Man en ik zijn er samen goed uitgekomen. Dat wil zeggen: de scheiding wordt een dezer dagen uitgesproken. We gaan (meestal) vriendschappelijk met elkaar om en de woede en frustratie is weg. Man gaat zijn eigen leven leiden, zoals het bij hem past. Ik ga mijn eigen leven leiden, zoals dat bij mij past. We zien beide in in dat het huwelijk een verkeerde keuze was, niet omdat we niet van elkaar zouden houden, maar omdat onze 'natuurlijke aard' te ver van elkaar af ligt. Het is een moeilijke en verwarrende tijd geweest, maar ik ben er redelijk goed door gekomen. Het gaat nog met vallen en opstaan, met verdriet, soms met schuldgevoelens, soms met zorgen, maar ook met vertrouwen in de toekomst.
Nog bedankt voor jullie 'raad en advies' van destijds.
Groetjes,
Radijs
Ik heb net dit hele topic nog eens doorgelezen. Het was voor mij verhelderend om te zien hoe ik vier maanden geleden in deze situatie stond. Ik heb destijds mijn schrijven nogal abrupt afgebroken. Hierbij een kleine update.
Man en ik zijn er samen goed uitgekomen. Dat wil zeggen: de scheiding wordt een dezer dagen uitgesproken. We gaan (meestal) vriendschappelijk met elkaar om en de woede en frustratie is weg. Man gaat zijn eigen leven leiden, zoals het bij hem past. Ik ga mijn eigen leven leiden, zoals dat bij mij past. We zien beide in in dat het huwelijk een verkeerde keuze was, niet omdat we niet van elkaar zouden houden, maar omdat onze 'natuurlijke aard' te ver van elkaar af ligt. Het is een moeilijke en verwarrende tijd geweest, maar ik ben er redelijk goed door gekomen. Het gaat nog met vallen en opstaan, met verdriet, soms met schuldgevoelens, soms met zorgen, maar ook met vertrouwen in de toekomst.
Nog bedankt voor jullie 'raad en advies' van destijds.
Groetjes,
Radijs
