Relaties
alle pijlers
Grenzen stellen mbt moeder
woensdag 28 november 2018 om 21:55
Hallo allemaal,
Ten eerste aan een ieder die mijn verhaal wil lezen en me wil voorzien dank je wel.
Zo kort mogelijk samengevat:
Ik kamp zelf een half jaar met een burn-out. Meerdere redenen liggen hieraan ten grondslag: naast de burn out een diagnose voor een auto immuunziekte: een dochter die dezelfde ziekte heeft maar alles is nu stabiel. Twee kleine kinderen, een drukke baan, slaapgebrek en een perfectionistisch karakter, een langdurig ernstige ziekte van mijn vader en de zorg ervoor: volgens de psych waren mijn bevallingen traumatisch: 2 x totaalrupruur en recent een diagnose ernstig slaapapneu.
Allemaal geen leuke dingen maar ik hield mij wel staande. Het grootste issue ligt en de grootste energie vreter is mijn moeder.
Mijn moeder kampt al 40 jaar met depressies, alcohol misbruik, psyschoses en suïcide pogingen waar ik als kind getuige van ben geweest en wat ik als vrij normaal heb beschouwd. Ik heb hier nooit een dag om verzuimd van school, mijn werk of mbt de zorg voor de kinderen. Ik ben nooit trots geweest op wat ik onder deze omstandigheden heb bereikt maar inmiddels bezoek ik wekelijks een hele goede therapeut en ben ik toch wel trots dat het mij is gelukt te studeren, een goede baan te krijgen, een lieve moeder te zijn en financieel alles voor elkaar. Helaas ben ik momenteel gevloerd maar ik heb nog veel te leren en ik heb vertrouwen dat het goed zal komen. Ik ben me ervan bewust dat het tijd zal kosten.
Anyhow de echte reden voor dit topic. Mijn moeder is weer in haar zoveelste depressie beland en ik heb besloten om niet meer de rol van hulpverlener te zijn.
Ondanks mijn extreme vermoeidheid heb ik geregeld dat ze op korte termijn kan worden gezien bij de psychiater.
Over 3 weken kan ze terecht...medicatie zal wel worden verhoogd cq aangepast en tot die tijd....tja ik wil haar steunen maar kan het niet.
Ze stuurt me ongeveer 35 apps per dag hoe slecht het met haar gaat, dat ze pillen wil nemen om het te beëindigen, dat ze niet meer kan eten, dat mijn vader haar niet steunt, ze stuurt zich zelf beterschapskaarten, maar op de een of andere manier manipuleert ze ook en wekt ze veel irritatie op. Alles wat ik zeg komt niet aan en ik praat tegen een betonnen muur.
Ik krijg het mezelf niet afgeleerd om tegen een betonnen muur te praten...
Mijn vader steunt haar niet...hij vindt haar een aansteller. Mijn beredenering is altijd geweest als iemand kanker heeft laat je die dan ook in de steek?
Ze belt me 4 keer per dag met alleen maar klaagzang en ik praat haar moed in. Echter ik kan niet meer....ik ben al blij als ik de was heb gedaan en eten kan koken.
Ik heb nu besloten om 1 keer per dag terug te bellen en haar iedere keer te verwijzen dat ze dit moet bespreken met haar psychiater...
Ik reageer nauwelijks op haar apps maar als ik een paar uur niet reageer worden deze dreigend van aard...mijn beredenering is nu wel dat als ze de eeuwige rust is dat het haar keuze is en dat ik er alles aan heb gedaan mijn hele leven lang vanaf kind af aan...maar mocht dit echt gebeuren...ik weet niet of ik er dan nog zo over kan denken.
Het is mijn moeder, ze is ziek, ergens houd ik van haar, ergens neem ik het haar kwalijk dat ze mijn jeugd heeft verpest, dat ze keer op keer abrupt stopte met haar medicatie, dat ik haar een aantal keren heb gevonden tijdens een suïcide poging, dat ze nooit excuses heeft gemaakt, dat ze nooit een moeder is geweest, dat ze ook geen oma is zoals het hoort, dat ze zich altijd voorop stelt en alle aandacht vraagt...
Het ergste vind ik: ik laat het toe...conflict vermijdend, schuldgevoel, angst voor haar keuzes...
Ermee breken wil ik absoluut niet om de simpele reden dat ik er zelf teveel stress van zou ervaren.
Iemand tips om hiermee om te gaan?
Ten eerste aan een ieder die mijn verhaal wil lezen en me wil voorzien dank je wel.
Zo kort mogelijk samengevat:
Ik kamp zelf een half jaar met een burn-out. Meerdere redenen liggen hieraan ten grondslag: naast de burn out een diagnose voor een auto immuunziekte: een dochter die dezelfde ziekte heeft maar alles is nu stabiel. Twee kleine kinderen, een drukke baan, slaapgebrek en een perfectionistisch karakter, een langdurig ernstige ziekte van mijn vader en de zorg ervoor: volgens de psych waren mijn bevallingen traumatisch: 2 x totaalrupruur en recent een diagnose ernstig slaapapneu.
Allemaal geen leuke dingen maar ik hield mij wel staande. Het grootste issue ligt en de grootste energie vreter is mijn moeder.
Mijn moeder kampt al 40 jaar met depressies, alcohol misbruik, psyschoses en suïcide pogingen waar ik als kind getuige van ben geweest en wat ik als vrij normaal heb beschouwd. Ik heb hier nooit een dag om verzuimd van school, mijn werk of mbt de zorg voor de kinderen. Ik ben nooit trots geweest op wat ik onder deze omstandigheden heb bereikt maar inmiddels bezoek ik wekelijks een hele goede therapeut en ben ik toch wel trots dat het mij is gelukt te studeren, een goede baan te krijgen, een lieve moeder te zijn en financieel alles voor elkaar. Helaas ben ik momenteel gevloerd maar ik heb nog veel te leren en ik heb vertrouwen dat het goed zal komen. Ik ben me ervan bewust dat het tijd zal kosten.
Anyhow de echte reden voor dit topic. Mijn moeder is weer in haar zoveelste depressie beland en ik heb besloten om niet meer de rol van hulpverlener te zijn.
Ondanks mijn extreme vermoeidheid heb ik geregeld dat ze op korte termijn kan worden gezien bij de psychiater.
Over 3 weken kan ze terecht...medicatie zal wel worden verhoogd cq aangepast en tot die tijd....tja ik wil haar steunen maar kan het niet.
Ze stuurt me ongeveer 35 apps per dag hoe slecht het met haar gaat, dat ze pillen wil nemen om het te beëindigen, dat ze niet meer kan eten, dat mijn vader haar niet steunt, ze stuurt zich zelf beterschapskaarten, maar op de een of andere manier manipuleert ze ook en wekt ze veel irritatie op. Alles wat ik zeg komt niet aan en ik praat tegen een betonnen muur.
Ik krijg het mezelf niet afgeleerd om tegen een betonnen muur te praten...
Mijn vader steunt haar niet...hij vindt haar een aansteller. Mijn beredenering is altijd geweest als iemand kanker heeft laat je die dan ook in de steek?
Ze belt me 4 keer per dag met alleen maar klaagzang en ik praat haar moed in. Echter ik kan niet meer....ik ben al blij als ik de was heb gedaan en eten kan koken.
Ik heb nu besloten om 1 keer per dag terug te bellen en haar iedere keer te verwijzen dat ze dit moet bespreken met haar psychiater...
Ik reageer nauwelijks op haar apps maar als ik een paar uur niet reageer worden deze dreigend van aard...mijn beredenering is nu wel dat als ze de eeuwige rust is dat het haar keuze is en dat ik er alles aan heb gedaan mijn hele leven lang vanaf kind af aan...maar mocht dit echt gebeuren...ik weet niet of ik er dan nog zo over kan denken.
Het is mijn moeder, ze is ziek, ergens houd ik van haar, ergens neem ik het haar kwalijk dat ze mijn jeugd heeft verpest, dat ze keer op keer abrupt stopte met haar medicatie, dat ik haar een aantal keren heb gevonden tijdens een suïcide poging, dat ze nooit excuses heeft gemaakt, dat ze nooit een moeder is geweest, dat ze ook geen oma is zoals het hoort, dat ze zich altijd voorop stelt en alle aandacht vraagt...
Het ergste vind ik: ik laat het toe...conflict vermijdend, schuldgevoel, angst voor haar keuzes...
Ermee breken wil ik absoluut niet om de simpele reden dat ik er zelf teveel stress van zou ervaren.
Iemand tips om hiermee om te gaan?
zaterdag 23 november 2019 om 10:15
Ik herken veel in de verhalen van to.
De nachtelijke appjes of om 8:00 uur s'ochtends een hoop gekreun en gehyperventileer door de telefoon krijgen.
Het blijven van die rottige pieken en dalen.
Als je weet dan de ander niet gaat veranderen, zul je dat zelf moeten doen. Maar het blijft moeilijk.
Veel kinderen zijn vaak loyaler en meer plichtsgetrouw naar ouder(s) dan andersom het geval is.
De nachtelijke appjes of om 8:00 uur s'ochtends een hoop gekreun en gehyperventileer door de telefoon krijgen.
Het blijven van die rottige pieken en dalen.
Als je weet dan de ander niet gaat veranderen, zul je dat zelf moeten doen. Maar het blijft moeilijk.
Veel kinderen zijn vaak loyaler en meer plichtsgetrouw naar ouder(s) dan andersom het geval is.
geven.
zaterdag 23 november 2019 om 10:20
Je moeder heeft tot nu toe geluk gehad dat je contact met haar hebt gehouden want ze houdt je in feite al je leven lang gegijzeld met haar problemen, bewonderenswaardig dat je nooit voor jezelf hebt gekozen.
Ik zou inderdaad wel afstand houden, knap dat je jouw kinderen kunt geven wat je zelf nooit hebt gehad, je zit waarschijnlijk altijd al in een overlevingsstand dus probeer langzaam naar meer rust te gaan en daar aan te wennen en beetje bij beetje meer schijt hebben aan haar aandoeningen en schuldgevoel aanpraatriedel die ze altijd afdraait.
Zij heeft stress van jou?? Pff die had ik even omgedraait en gezegd dat je al stress hebt vanaf de dag dat je geboren bent.
Ik zou inderdaad wel afstand houden, knap dat je jouw kinderen kunt geven wat je zelf nooit hebt gehad, je zit waarschijnlijk altijd al in een overlevingsstand dus probeer langzaam naar meer rust te gaan en daar aan te wennen en beetje bij beetje meer schijt hebben aan haar aandoeningen en schuldgevoel aanpraatriedel die ze altijd afdraait.
Zij heeft stress van jou?? Pff die had ik even omgedraait en gezegd dat je al stress hebt vanaf de dag dat je geboren bent.
zaterdag 23 november 2019 om 10:47
Probeer je boosheid en verontwaardiging nog eens te vinden over wat ze allemaal uitspookt!
Dat schuldgevoel is fnuikend, je voelt je verantwoordelijk en je probeert haar problemen op te lossen. Problemen moet je daar leggen waar ze horen. Maak jezelf geen eigenaar van haar probleem.
Trouwens, je kúnt haar helemaal niet helpen want dat gaat ten koste van jouw energie en die heb je nodig voor je eigen leven. Hoeveel energie heb je en hoeveel daarvan gooi je nu in het zwarte gat van de psychische stoornis van je moeder?
Zonder in privé details te treden, spreek ik uit ervaring met een gestoord familielid. Ik heb mijn mobiele nummer gewisseld voor twee nieuwe en het betreffende familielid een nummer gegeven van een telefoon die slechts 1x in de week aanstond, op een door mij gekozen moment. Tegenwoordig helemaal nooit meer. Soms hoor ik nog wel eens wat via familie en dat brengt mij dan weer dagenlang van streek.
Ik kan veel doen, heel veel, ondanks fysieke klachten. Ik sport veel en mijn lichaam geeft goed aan dat ik fysiek moet uitrusten.
Wat ik heb moeten leren, is mijn mentale vermoeidheid waar te nemen.
Emotionele zaken brengen mij mentaal uit balans. Door nare gevoelens spoelt mijn energie zó via mijn tenen het putje in. Dat is een ander soort vermoeidheid en dat vraagt een ander soort uitrusten.
Dat schuldgevoel is fnuikend, je voelt je verantwoordelijk en je probeert haar problemen op te lossen. Problemen moet je daar leggen waar ze horen. Maak jezelf geen eigenaar van haar probleem.
Trouwens, je kúnt haar helemaal niet helpen want dat gaat ten koste van jouw energie en die heb je nodig voor je eigen leven. Hoeveel energie heb je en hoeveel daarvan gooi je nu in het zwarte gat van de psychische stoornis van je moeder?
Zonder in privé details te treden, spreek ik uit ervaring met een gestoord familielid. Ik heb mijn mobiele nummer gewisseld voor twee nieuwe en het betreffende familielid een nummer gegeven van een telefoon die slechts 1x in de week aanstond, op een door mij gekozen moment. Tegenwoordig helemaal nooit meer. Soms hoor ik nog wel eens wat via familie en dat brengt mij dan weer dagenlang van streek.
Ik kan veel doen, heel veel, ondanks fysieke klachten. Ik sport veel en mijn lichaam geeft goed aan dat ik fysiek moet uitrusten.
Wat ik heb moeten leren, is mijn mentale vermoeidheid waar te nemen.
Emotionele zaken brengen mij mentaal uit balans. Door nare gevoelens spoelt mijn energie zó via mijn tenen het putje in. Dat is een ander soort vermoeidheid en dat vraagt een ander soort uitrusten.
zaterdag 23 november 2019 om 10:48
Jill39 schreef: ↑22-11-2019 20:51Omdat ik het de laatste tijd toch weer ontzettend lastig vind om met met mijn moeder om te gaan heb ik dit topic nog eens doorgelezen en tja wat zal ik zeggen met mijn moeder gaat het eigenlijk nog steeds hetzelfde.
Met mij gaat het gelukkig weer beter. Ik ben hersteld van mijn burn-out en heb veel goede adviezen gekregen mbt de omgang. Grenzen aangeven, geen ruimte geven, me niet als hulpverlener opstellen, verwijzen naar het ggz om die te raadplegen, om alles wat ze zegt niet serieus te nemen.
Hoe dat gaat in de praktijk: blijf het lastig vinden en me soms ook nog schuldig voelen dat ik haar niet meer help.
Met het vallen van het blad rond september nemen haar klachten altijd toe en rond deze tijd van het jaar is het op de top!
Ze is weer begonnen om mij midden in de nacht te appen omdat ze niet kan slapen. Ieder uur van de nacht krijg ik een app: kan niet slapen: moedeloos: waar is mijn slaap bla bla bla. Zodra ze ziet dat ik online ben in de ochtend terwijl ik midden in de spits ben hier belt ze me op met een hoop klaagzang.
Waarom neem ik dan op zul je denken? Omdat ik dan ongerust ben....weer een voorbeeld van haar teveel ruimte geven.
Zelfs als ik aangeef haar later even terug te bellen gaat ze gewoon door met haar klaagzang. Het ligt aan de medicatie: voor de zoveelste keer weer een medicatie switch: psychiaters ook al zat van versleten, zelfde geldt voor de huisarts...
Wat ik wel eindelijk heb kunnen accepteren en kunnen verwerken is dat mijn moeder niet de moeder is waar ik naar verlang. Dat doet ook niet veel pijn meer dat gemis.
Waar ik nog wel last van heb is enerzijds een medelijden omdat ze geestelijk zo ziek is maar ook anderzijds een enorme irritatie omtrent haar egocentrische gedrag. Ik denk dat dot gedrag een kenmerk is van haar karakter maar dat haar ziektebeeld dit extreem versterkt.
Hoe dan ook eigenlijk werkt gewoon niets van wat ik tegen haar zeg. Nog steeds praat ik tegen een betonnen muur als ik positiviteit wil brengen.
Wederom heb ik haar nu weer geblokkeerd op de app omdat het me weer leeg zuigt. En ik bepaal zelf wanneer ik haar terugbel. Toch blijf ik dit moeilijk vinden om te doen.
Ik vraag me ook af waarom legt ze toch iedere keer al haar klaagzang bij mij. Welke moeder doet zoiets. Ik zal mijn kinderen nooit lastig vallen met mijn welzijn. Dat hoort andersom te zijn.
Ik zou graag eens in contact komen met lotgenoten om eens te sparren hoe je met een ouder omgaat die psychiatrisch patiënt is of een boek daarover lezen om handvatten te krijgen om zonder dat eeuwige schuldgevoel mijn grenzen te stellen.
Wat ik nu ga zeggen vind je misschien niet leuk beste TO maar zonder schuldgevoel hiermee omgaan lijkt me een utopie.
Schuldgevoel is niet alleen een signaal dat je iets verkeerd gedaan zou hebben, of wat nagelaten; maar soms ook emoties en gedachten die de ánder afwentelt op jou. Het niet dragen van diens eigen frustraties.
Je hebt al door dat die dynamiek speelt.
Nu sta je denk ik voor een keuze: laat ik mijn empathie zien aan mijn moeder of zet ik die uit?
Als je voor empathie gaat zul je dat schuldgevoel op de koop toe moeten nemen. Het kan helpen het als een gevolg te zien van jouw keuze in de situatie van je moeders ziekte/dysfunctie van gezin van herkomst. Dat kan je minder wrokkig maken tav de situatie.
Nu heb je de neiging om de taal van het drama te gaan spreken 'waarom kan zij niet gewoon .... (vul maar in) dat ik er geen last van heb'. Tsja dat is niet de realiteit. Dan zit je in verzet, in de strijd. Kost het jou energie. En geeft het je moeder het signaal dat ze méér kan dumpen bij je.
De 2e keuze, van uitzetten van empathie naar haar, kan ik-vreemd voelen. Hard. Koud. Je vader heb je die keuze al zien maken. En kennelijk is dat niet alleen maar naar, zoals je moeder wil doen geloven, want ze gaan nog steeds met elkaar om.
Het is alleen een kant van je die je moeder liever niet ziet (en waar je ma een aversie in jou tegen ingeprent heeft). Maar misschien wel noodzakelijk om in te zetten richting moeder.
