Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 18:33
Een flatje in Beverwijk kost overigens ook minstens 1000 euro per maand. Tuurlijk, prima als TO dat wil huren maar ik zou er niet aan mee willen betalen als ik nu in een mooi groot huis woonde. En ik zou al helemaal geen 2 uur per dag gaan reizen naar mijn werk voor de luxe om in een flat driehoog achter te mogen zitten.Kirby schreef: ↑04-05-2020 18:25Dan ga je ervan uit dat het een grote stad moet worden en dat TO een laag salaris gaat verdienen. Maar je kunt natuurlijk prima in Beverwijk een flatje huren en in Haarlem werken. Aangezien TO nu geen inkomen heeft zal het inkomen wat ze gaat krijgen er echt wel voor zorgen dat er iets gehuurd kan worden.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 18:33
Vooral niet zo raar dat man dat niet wil. Die heeft het naar z'n zin thuis en z'n vrouw heeft 16 jaar mooi weer gespeeld. Want als ze wekelijks liep te pruilen dat ze liever in de stad had willen wonen dan was de relatie 15 jaar geleden al gesneuveld.
maandag 4 mei 2020 om 18:35
Daarom mijn vraag: kunnen ze dat überhaupt betalen? Voor de prijs waar je in het Oosten een vrijstaande woning voor hebt heb je in de Randstad over het algemeen net een 2 kamerflat.
Dus ook daarvan zou ik van TO wel graag willen weten hoe ze dat voor zich ziet en of ze dat überhaupt kunnen betalen? In mijn woonplaats betaal je voor een doodgewoon rijtjeshuis rond de half miljoen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 18:36
Jij niet nee en de man van TO ook niet. Maar TO vindt het geen probleem en zij is degene die in die gribusbuurt gaat wonen. Alleen wil haar man het niet hebben. Waarom? Nou gewoon, omdat hij het zegt, klaar. En wat TO daar verder van vindt boeit haar man niet.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 18:31Als ik in Kuttekrabbenveen vrijstaand woon in een huis wat ik in 16 jaar volledig naar mijn wensen heb gepimpt, ga ik natuurlijk niet in Beverwijk in een 2 kamerflat in een gribusbuurt wonen. Voor geen miljoen.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 18:39
Yep, precies ditstarbright schreef: ↑04-05-2020 17:15Ik vind het niet negatief. Zijn opstelling is echt star en niet empathisch. Hij zegt gewoon: het is slikken of stikken en daar moet TO het dan maar mee doen.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
maandag 4 mei 2020 om 18:41
Jouw man klinkt precies als mijn (bijna) ex-man. Ik heb voor mezelf gekozen en nu nog krijg ik een “ik sta niet toe dat we gaan scheiden” naar mijn kop geslingert.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:23Nee, want hij vind dat ik egocentrisch ben door maar te overwegen om een van deze banen te nemen want dan moet er dus een beslissing geforceerd worden en hij vind dat ik daarmee ons huwelijk op scherp zet. Hij snapt niet waarom ik dit wil en waarom alles niet zo kan blijven als het is want zo gaat het al 16 jaar goed. En aan de reactie van sommige hier is dat geen egocentrische reactie maar heel logisch
Ik wens je wijsheid en een goed gesprek op 28 mei
maandag 4 mei 2020 om 18:43
Of hij wou niet zien dat ze dood-ongelukkig was.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 18:33Vooral niet zo raar dat man dat niet wil. Die heeft het naar z'n zin thuis en z'n vrouw heeft 16 jaar mooi weer gespeeld. Want als ze wekelijks liep te pruilen dat ze liever in de stad had willen wonen dan was de relatie 15 jaar geleden al gesneuveld.
En zij heeft de boel bijeen gehouden en ondergaan voor de kinderen.
Ik ben ook verhuisd / in de buurt van mijn schoonouders gebleven voor man.
En daar vloek ik toch ook af en toe nog best fiks op.
Want nu zit ik mijlen weg van mijn vrienden en familie en na 10 à 15 jaar ben ik hier ook nog altijd niet helemaal geaard.
(Lees: Heb ik hier niemand of niets.)
En ben ik telkens uren onderweg naar mijn familie en vrienden.
Maar zolang schoonmoeder leeft is er toch weinig aan te veranderen en heb ik me er maar half bij neergelegd.
En waarschijnlijk is het straks "gewoonte" en wil mijn vent - en mijn katten - hier ook niet meer weg
.Af en toe beseft vent dat ik hier echt niks of niemand heb - behalve hij - en dat ik dit enkel voor hem doe.
Maar het merendeel van de tijd staat hij daar echt gewoon niet bij stil.
Als hij echter morgen dood neervalt pak ik de katten op en verhuis terug dichterbij naar mijn familie.
maandag 4 mei 2020 om 18:44
Dan had je dat gesprek toen moeten voeren, of er niet 16 jaar (!!!) In moeten blijven hangen. Je gaat je leven toch niet 16 on hold zetten? Op elk moment om je leven heb je keuze om iets anders te gaan doen hoor.Marnamai schreef: ↑04-05-2020 18:32Als ik goed tel waren er al (jonge) kinderen toen ze verhuisden.
Dan zeg je toch écht niet te gauw "ik verhuis niet mee naar 't Oosten waar jij net werk hebt gevonden".
Want dan draait het dus al op een scheiding uit als de kinderen 5 zijn.
En dan vind ik het dus écht niet gek dat nu die kroost de deur uit is het "haar tijd" is en ze terug een eigen leven wil.
Weg van dat rot-dorp waar ze 16 jaar lang nooit graag heeft gewoond.
En dat ze enige flexibiliteit verwacht van de persoon voor wie ze 16 jaar geleden verhuisd is.
IPV dat hij op elk voorstel zonder goed te luisteren "nee" antwoordt.
(Zelfs zij die parttime elders woont voor haar job is "njet".)
maandag 4 mei 2020 om 18:44
Dan had je dat gesprek toen moeten voeren, of er niet 16 jaar (!!!) In moeten blijven hangen. Je gaat je leven toch niet 16 on hold zetten? Op elk moment om je leven heb je keuze om iets anders te gaan doen hoor.Marnamai schreef: ↑04-05-2020 18:32Als ik goed tel waren er al (jonge) kinderen toen ze verhuisden.
Dan zeg je toch écht niet te gauw "ik verhuis niet mee naar 't Oosten waar jij net werk hebt gevonden".
Want dan draait het dus al op een scheiding uit als de kinderen 5 zijn.
En dan vind ik het dus écht niet gek dat nu die kroost de deur uit is het "haar tijd" is en ze terug een eigen leven wil.
Weg van dat rot-dorp waar ze 16 jaar lang nooit graag heeft gewoond.
En dat ze enige flexibiliteit verwacht van de persoon voor wie ze 16 jaar geleden verhuisd is.
IPV dat hij op elk voorstel zonder goed te luisteren "nee" antwoordt.
(Zelfs zij die parttime elders woont voor haar job is "njet".)
maandag 4 mei 2020 om 18:45
Ja natuurlijk kunnen ze dat betalen. Ze doen het nu van 1 salaris, haar toekomstige inkomen is dus extra. Ze kunnen haar gehele inkomen gebruiken als hypotheekaflossing of als huur. En in Amsterdam betaal je idd een hoop geld voor een huis, maar waar ik woon kun je heus nog wel een huis kopen voor drie ton en ik woon toch echt in de randstad. Mijn buurvrouw heeft net haar huis te koop gezet en de vraagprijs is 280.000,-. Eengezinswoning met tuin en 4 slaapkamers. Ongeveer 20 minuten in de auto en je zit in hartje Haarlem.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 18:35Daarom mijn vraag: kunnen ze dat überhaupt betalen? Voor de prijs waar je in het Oosten een vrijstaande woning voor hebt heb je in de Randstad over het algemeen net een 2 kamerflat.
Dus ook daarvan zou ik van TO wel graag willen weten hoe ze dat voor zich ziet en of ze dat überhaupt kunnen betalen? In mijn woonplaats betaal je voor een doodgewoon rijtjeshuis rond de half miljoen.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 18:48
Oh, ik zou er verder geen moeite mee hebben als TO doordeweeks in die gribusbuurt gaat zitten, hoor, maar ik geloof niet dat ze dat ook daadwerkelijk zou doen. Wellicht gaat haar man ook wel overstag als ze die flat ook daadwerkelijk gevonden heeft en de baan bemachtigd heeft.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 18:54
Ik hou mijzelf dus ook nog altijd voor dat ik misschien ooit terug dichterbij richting mijn ouders verhuis.
Al 10 à 15 jaar
.(Het hoeft niet het dorp van mijn ouders te worden. Een stad tussenin en ook nog dichter bij mijn werk en ik ben al héél tevreden.)
Dat ik nu dus om de lieve vrede en familie woon waar ik woon.
Omdat mijn vent toen we een huis zochten absoluut in een straal van 5 kilometer rond zijn ouders wou blijven.
Omdat die toen eind 70 waren.
Ik verkoos een fatsoenlijke relatie bovenop het gevecht om ergens "in between" te gaan wonen.
Wel degelijk met het idee "ooit komt mijn kans misschien als mijn schoonouders er niet meer zijn".
En jep, elk jaar haal ik het nog wel een keer boven hoe weinig binding ik hier heb en dat ik me hier verdomd alleen voel.
En dat hij een auto heeft en dus zo overal is, terwijl ik 1.5 à 2 uur enkel onderweg bij naar mijn familie met openbaar vervoer (om medische redenen haal ik nooit mijn rijbewijs).
Hij weet dus dat dit "niet mijn eerste keuze" was. Maar staat er de rest van 't jaar maar beperkt bij stil.
maandag 4 mei 2020 om 18:59
Wat mij, in aanvulling hierop, opvalt:fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 15:48Natuurlijk is dat allemaal begrijpelijk en ik denk dat het ook zo gaat in de meeste relaties.
Waar TO weerstand oproept is in het feit dat ze heel erg verongelijkt doet en steeds maar blijft zeggen dat ze zoveel offers heeft gemaakt (persoonlijk vind ik dat wel meevallen, maar goed) en vooral: dat ze wil dat alleen haar man nu alle offers brengt. Hij moet en zijn huis, en zijn baan en alles wat hij heeft opgeven en waarvoor? Ze heeft nog niet eens een baan!
Daarom raadt iedereen haar aan: zorg nu eerst maar eens voor een baan en ga dan eens samen bekijken hoe je dat verder vormgeeft. Maar zelfs die moeite is haar al teveel, HIJ moet maar een baan gaan zoeken.
Keuzes die ze samen maakten, zijn ineens háár offers. Zij heeft ingeleverd. Heeft ze dat vroeger ooit wel zo naar haar man gecommuniceerd, vraag ik me af. In de ogen van haar man, maakten ze dus gewoon een gezamenlijke beslissing, waren er geen offers. Misschien heeft hij ook wel offers gemaakt en wil hij dat niet opnieuw. Misschien ziet hij de onzekerheid niet zitten.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 19:01
Inderdaad, iedereen doet weleens iets voor een ander waar ze zelf nou niet direct warm voor lopen. Dan heb je voor elkaar over in een relatie. En dan is het heel zuur als achteraf blijkt dat je de enige in de relatie bent die dat doet.Marnamai schreef: ↑04-05-2020 18:54Ik hou mijzelf dus ook nog altijd voor dat ik misschien ooit terug dichterbij richting mijn ouders verhuis.
Al 10 à 15 jaar
Dat ik nu dus om de lieve vrede en familie woon waar ik woon.
Omdat mijn vent toen we een huis zochten absoluut in een straal van 5 kilometer rond zijn ouders wou blijven.
Omdat die toen eind 70 waren.
Ik verkoos een fatsoenlijke relatie bovenop het gevecht om ergens "in between" te gaan wonen.
Wel degelijk met het idee "ooit komt mijn kans misschien als mijn schoonouders er niet meer zijn".
En jep, elk jaar haal ik het nog wel een keer boven hoe weinig binding ik hier heb en dat ik me hier verdomd alleen voel.
En dat hij een auto heeft en dus zo overal is, terwijl ik 1.5 à 2 uur enkel onderweg bij naar mijn familie met openbaar vervoer (om medische redenen haal ik nooit mijn rijbewijs).
Hij weet dus dat dit "niet mijn eerste keuze" was. Maar staat er de rest van 't jaar maar beperkt bij stil.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 19:03
In de opening staat letterlijk dat hij altijd heeft geweten dat ze beter aardt in een dynamische omgeving en dat ze terug wou eens de kinderen op eigen benen stonden.Dreamer schreef: ↑04-05-2020 18:59Wat mij, in aanvulling hierop, opvalt:
Keuzes die ze samen maakten, zijn ineens háár offers. Zij heeft ingeleverd. Heeft ze dat vroeger ooit wel zo naar haar man gecommuniceerd, vraag ik me af. In de ogen van haar man, maakten ze dus gewoon een gezamenlijke beslissing, waren er geen offers. Misschien heeft hij ook wel offers gemaakt en wil hij dat niet opnieuw. Misschien ziet hij de onzekerheid niet zitten.
En dat ze toch écht zijn verhuisd voor zijn job.
Waarbij hij de keuze had tussen het Oosten en de plek waar ze ongeveer woonden - de Randstad - en radicaal voor 't Oosten is gegaan.
Nu moet hij dus niet zeggen dat hij niet wist dat zijn vrouw dat dorpse leven niets vindt.
maandag 4 mei 2020 om 19:06
Nou precies!fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 18:31Als ik in Kuttekrabbenveen vrijstaand woon in een huis wat ik in 16 jaar volledig naar mijn wensen heb gepimpt, ga ik natuurlijk niet in Beverwijk in een 2 kamerflat in een gribusbuurt wonen. Voor geen miljoen.
maandag 4 mei 2020 om 19:09
Ik ga het overigens niet op een weegschaal leggen.
Als mijn schoonmoeder over 13 jaar op haar 100ste sterft ga ik niet zeggen "ik heb 25 jaar hier gezeten met niemand, nu wordt het 25 jaar mijn stad".
Maar ik wil wel dat er op dat moment stevig over een verhuis gepraat kan worden.
Dat mijn man niet zoals de man van opstartster gelijk de remmen dichtgooit en op alles "njet, kan niet, onmogelijk" antwoordt.
Tegen dan zijn bovendien mijn ouders mogelijk zorgbehoevend en dan is dichterbij wonen toch écht praktischer.
(Ik zie ze nu weinig omdat het elke keer een halve dag reizen kost.)
maandag 4 mei 2020 om 19:11
Ze had het over 2 huizen aanhouden, hun huidige huis en een huis erbij. Dat ze dat kunnen betalen vind ik helemaal niet vanzelfsprekend. Net zoals ik het niet vanzelfsprekend vind dat haar man enorm veel concessies moet doen om haar wens te bekostigen. Dat betaalt ze dan maar lekker zelf, lijkt me.Kirby schreef: ↑04-05-2020 18:45Ja natuurlijk kunnen ze dat betalen. Ze doen het nu van 1 salaris, haar toekomstige inkomen is dus extra. Ze kunnen haar gehele inkomen gebruiken als hypotheekaflossing of als huur. En in Amsterdam betaal je idd een hoop geld voor een huis, maar waar ik woon kun je heus nog wel een huis kopen voor drie ton en ik woon toch echt in de randstad. Mijn buurvrouw heeft net haar huis te koop gezet en de vraagprijs is 280.000,-. Eengezinswoning met tuin en 4 slaapkamers. Ongeveer 20 minuten in de auto en je zit in hartje Haarlem.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 19:12
Hoi, ik heb je OP gelezen en jouw eigen reacties.
Heb je er al over nagedacht dat de patstelling veroorzaakt kan worden door je insteek?
Bij het komen tot een oplossing werkt het niet om in termen te denken van “wisselgeld” (ik deed dit voor jou, nu zou jij dat voor mij horen te doen).
Kun je bespreken met je man in algemene zin over hoe jullie deze nieuwe fase van jullie leven voor je zien? Wat belangrijk is voor jullie individueel en beiden? Hoe zijn de overeenkomsten in verwachtingen? Als jullie daar meer duidelijkheid over hebben, kun je zien in hoeverre jullie dit samen voor elkaar zouden kunnen krijgen.
Heb je er al over nagedacht dat de patstelling veroorzaakt kan worden door je insteek?
Bij het komen tot een oplossing werkt het niet om in termen te denken van “wisselgeld” (ik deed dit voor jou, nu zou jij dat voor mij horen te doen).
Kun je bespreken met je man in algemene zin over hoe jullie deze nieuwe fase van jullie leven voor je zien? Wat belangrijk is voor jullie individueel en beiden? Hoe zijn de overeenkomsten in verwachtingen? Als jullie daar meer duidelijkheid over hebben, kun je zien in hoeverre jullie dit samen voor elkaar zouden kunnen krijgen.
maandag 4 mei 2020 om 19:12
En hoe groot is de tuin? Dat zal vast maar een postzegeltje zijn vergeleken met hoe ze nu wonen. Ik zou daar ook echt niet op in leveren.Kirby schreef: ↑04-05-2020 18:45Ja natuurlijk kunnen ze dat betalen. Ze doen het nu van 1 salaris, haar toekomstige inkomen is dus extra. Ze kunnen haar gehele inkomen gebruiken als hypotheekaflossing of als huur. En in Amsterdam betaal je idd een hoop geld voor een huis, maar waar ik woon kun je heus nog wel een huis kopen voor drie ton en ik woon toch echt in de randstad. Mijn buurvrouw heeft net haar huis te koop gezet en de vraagprijs is 280.000,-. Eengezinswoning met tuin en 4 slaapkamers. Ongeveer 20 minuten in de auto en je zit in hartje Haarlem.
TO legt zelf een bom onder hun relatie als ze dit doorzet. Want dan gaat ze in feite op zichzelf wonen.
maandag 4 mei 2020 om 19:19
Hij nam die baan voor het gezin, zegt TO, niet puur voor hemzelf. Dus dat vind ik nogal een stelling, die je hier deponeert. Misschien als hij indertijd een baan nog weer ergens anders genomen had, had hij daar ook niet weggewild. Ik ben in m;n leven verschillende keren verhuisd en mijn ervaring is dat het steeds lastiger wordt om wat op te bouwen. En ik kan me voorstellen dat man daar geen zin (meer) in heeft.Marnamai schreef: ↑04-05-2020 17:04Ik zou klaar zijn met een kerel die al 16 jaar zijn eigen geluk voorop stelt.
En niet 1 toegeving wil doen.
Solliciteren dus en kijken waar je beland. En sneuvelt je huwelijk daarop ... so be it.
Misschien heeft hij het ook nodig om te zien dat het je deze keer toch écht menens is. En dat hij dus kan kiezen: Meedenken over "iets in 't midden" of je kwijt zijn.
En als de wensen van beide partners zo ver uiteen liggen, moet er iemand toegeven.. een compromis lijkt me erg lastig.
En als TO echt niet hier wil blijven wonen en man wil écht niet weg, dan kan TO beginnen met die ene baan die ze graag wil en dan alsnog laten zien wat ze echt wil. Dan kan man het ook voor zich zien.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 19:22
redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:09Omdat jullie geen 20 meer zijn en je uit elkaar groeit als je nu van plan bent om nog 10 jaar uit elkaar te wonen. Wanneer ben je dan van plan elkaar te zien? Elk weekend naar huis moeten of hij naar de stad? Nooit gewoon lekker kunnen afschakelen van werk en samen lekker thuis zijn.
Je kunt niet alles hebben in het leven. Jij hebt gekozen voor een gezinsleven. Beetje zonde om een jarenlange goede relatie weg te gooien omdat je je alsnog even wil proberen te bewijzen op carrieregebied. Wat als die baan flopt? Hoe realistisch is het dat jij op jouw leeftijd en met jouw CV nog een baan op niveau krijgt met 'n hoog salaris? Overal wordt nu de broekriem aangespannen tijdens de crisis. Cao's gaan op de schop. Terwijl jouw man waarschijnlijk een heel degelijk pakket arbeidsvoorwaarden heeft met 'n goede vaste baan die jarenlang het inkomen voor een 5-persoonshuishouden heeft opgebracht.
Zoals je leven niet stopt wanneer je kinderen krijgt, zo stopt je leven ook niet wanneer de kinderen uit huis gaan. Deels niet in hetzelfde huis wonen zou juist heel goed kunnen gaan. Er reageerden al mensen, dat hun buren uit het oosten in de Randstad werken. Ik ken verschillende mensen, die vanuit Groningen in de Randstad werken.
En grote kans dat man ook inschikkelijker wordt over deels LATten, wanneer TO concreet de baan en woonruimte heeft en ze proefdraaien
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 19:22
Maar als je in Beverwijk wil wonen kan je natuurlijk net zo goed in Almelo gaan wonen. Beverwijk is net zo min of net zo veel "bruisende stad" als Almelo.Kirby schreef: ↑04-05-2020 18:25Dan ga je ervan uit dat het een grote stad moet worden en dat TO een laag salaris gaat verdienen. Maar je kunt natuurlijk prima in Beverwijk een flatje huren en in Haarlem werken. Aangezien TO nu geen inkomen heeft zal het inkomen wat ze gaat krijgen er echt wel voor zorgen dat er iets gehuurd kan worden.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 19:23
Ik snap dus niet dat je überhaupt verhuisd bent voor een man als alles wat belangrijk is op een halve dag reizen afstand is. Je hebt nu dus niet de kans tot qualitytime met je ouders en hoopt maar dat je schoonma snel het loodje legt en dat je man zijn huis/woonplaats dan opeens wil opgeven. Jij ziet zijn huis als een tijdelijk station maar voor hem is het wellicht gewoon zijn thuis?Marnamai schreef: ↑04-05-2020 19:09Ik ga het overigens niet op een weegschaal leggen.
Als mijn schoonmoeder over 13 jaar op haar 100ste sterft ga ik niet zeggen "ik heb 25 jaar hier gezeten met niemand, nu wordt het 25 jaar mijn stad".
Maar ik wil wel dat er op dat moment stevig over een verhuis gepraat kan worden.
Dat mijn man niet zoals de man van opstartster gelijk de remmen dichtgooit en op alles "njet, kan niet, onmogelijk" antwoordt.
Tegen dan zijn bovendien mijn ouders mogelijk zorgbehoevend en dan is dichterbij wonen toch écht praktischer.
(Ik zie ze nu weinig omdat het elke keer een halve dag reizen kost.)
