Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 09:01
Ik vind je man eigenlijk egoïstisch. Het is heel duidelijk dat jij steeds alles hebt opgegeven en dat hij z'n zin altijd heeft doorgedreven. Hij had 16 jaar terug ook rekening met jou kunnen houden en die baan in de stad kunnen nemen.
Hij heeft er voor gekozen voor zichzelf te kiezen toen, dat recht heb jij nu zeker ook.
Het heeft geen zin om hem nu allemaal verwijten van 16 jaar terug te gaan maken natuurlijk, maar je kan wel zeggen dat jij hier al jaren op wacht en dat jij in ieder geval gaat. Wat hij doet is dan aan hem.
En als dat het einde van je huwelijk betekent... Dat is kut, maar daar kom je overheen. Ik denk dat als je blijft je de kans loopt erg bitter te worden en je man de schuld gaat geven van je ongelukkigheid.
Hij heeft er voor gekozen voor zichzelf te kiezen toen, dat recht heb jij nu zeker ook.
Het heeft geen zin om hem nu allemaal verwijten van 16 jaar terug te gaan maken natuurlijk, maar je kan wel zeggen dat jij hier al jaren op wacht en dat jij in ieder geval gaat. Wat hij doet is dan aan hem.
En als dat het einde van je huwelijk betekent... Dat is kut, maar daar kom je overheen. Ik denk dat als je blijft je de kans loopt erg bitter te worden en je man de schuld gaat geven van je ongelukkigheid.
"Wine in the morning, and some breakfast at night. Oh baby, I'm beginning to see the light!"
maandag 4 mei 2020 om 09:02
Ik zou eerst een baan zoeken in de stad van voorkeur en dan een pied a terre kopen en dan de dagen dat je werkt daar doorbrengen. Je kan toch kijken of er binnen jullie huwelijk ruimte is om ook je individuele dromen te verwezenlijken. Het is fijn dat je man daar de rest van zijn leven wil wonen maar een relatie is geven en nemen, het feit dat hij daar werkt wil niet zeggen dat jouw behoeftes niet meetellen, als je eerst zorgt dat je een baan hebt sta je weer sterker in je onderhandelingen.
maandag 4 mei 2020 om 09:03
Het-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:54Ja precies. Ik ging heel enthousiast advies geven maar ik zou echt niet heel veel extra reistijd meer willen, alleen omdat mijn thuiszittende partner het dan gezelliger heeft.
Als to inkomen heeft kan man misschien minder uren werken en dat vangt dan de reistijd weer op of levert hem ook meer tijd op om van de stadse geneugten te genieten.
Anders loopt to lekker door de stad te fladderen en man kan ieder weekend bijtanken van werk plus complete werkdag of meer extra reistijd.
Heeft geen voordeel voor man.
Ook dat.
Ik zou mijn huis daar al niet voor op willen geven. Laat staan ook nog meer reistijd.
Maar heel eerlijk, ik hou niet van drukte en snap TO's man op dat vlak helemaal. De rest niet per se.
Ik zou haar adviseren als partner om eerst weer een baan te gaan zoeken, als contacten met anderen en misschien een dynamische omgeveing niet genoeg helpen..dan zou ik latten ook geen probleem vinden. Maar ik ben TO's man niet.
anoniem_393625 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 09:19
1.79% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 09:04
dat is nooit de schuld van een ander, altijd alleen van jezelf
TO deed dat zelf, dan moet je achteraf, dat niet in iemands gezicht gooien, dat is heel oneerlijk, want dat valt niet meer goed te maken
maandag 4 mei 2020 om 09:05
Je leeft maar een keer je kunt t nooit meer overdoen. Hoeveel hou je nog van je man? Wat maakt je gelukkiger bij hem in t dorp blijven en je relatie behouden of je vleugels uit slaan?
Is het nog zo fijn als jij denkt in de randstad? Er is een hoop veranderd in al die jaren soms idealiseer je iets in je hoofd
Is het nog zo fijn als jij denkt in de randstad? Er is een hoop veranderd in al die jaren soms idealiseer je iets in je hoofd
where ever you go, go with your heart
maandag 4 mei 2020 om 09:05
BlaZoo schreef: ↑04-05-2020 08:59Mensen die keuzes maken en dan jaren later zich opstellen alsof ze iets is aangedaan vind ik persoonlijk nooit zo heel sympathiek, maar gelukkig kan je voor de toekomst nieuwe keuzes maken. Ga werken en wonen zoals/waar je wil. Kost je dat je huwelijk, dan ga je verder zonder huwelijk. Keuzes hebben consequenties. Die in het verleden, en die je nu maakt. En als je volwassen bent accepteer je de gevolgen van je keuzes.
het leven bestaat uit het maken van keuzes en ergens spijt van hebben is nutteloos. Je nam toen een beslissing op basis van wat je toen wist.
maandag 4 mei 2020 om 09:07
Zij is zelf mee gegaan en ze is gestopt met werken om haar bijna volwassen kinderen 'te helpen'. Was dat zijn idee of wilde zij dat en heeft hij dat gesponsoort?LaFolie schreef: ↑04-05-2020 09:01Ik vind je man eigenlijk egoïstisch. Het is heel duidelijk dat jij steeds alles hebt opgegeven en dat hij z'n zin altijd heeft doorgedreven. Hij had 16 jaar terug ook rekening met jou kunnen houden en die baan in de stad kunnen nemen.
Hij heeft er voor gekozen voor zichzelf te kiezen toen, dat recht heb jij nu zeker ook.
Het heeft geen zin om hem nu allemaal verwijten van 16 jaar terug te gaan maken natuurlijk, maar je kan wel zeggen dat jij hier al jaren op wacht en dat jij in ieder geval gaat. Wat hij doet is dan aan hem.
En als dat het einde van je huwelijk betekent... Dat is kut, maar daar kom je overheen. Ik denk dat als je blijft je de kans loopt erg bitter te worden en je man de schuld gaat geven van je ongelukkigheid.
Ik vind nogal wat om die man nu alle schuld te geven. TO heeft zelf ook keuzes gemaakt en sommige zullen vast niet alleen door hem zijn opgedrongen.
maandag 4 mei 2020 om 09:07
maandag 4 mei 2020 om 09:08
Goeie vraag Viva-amber.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
maandag 4 mei 2020 om 09:09
Dit.BlaZoo schreef: ↑04-05-2020 08:59Mensen die keuzes maken en dan jaren later zich opstellen alsof ze iets is aangedaan vind ik persoonlijk nooit zo heel sympathiek, maar gelukkig kan je voor de toekomst nieuwe keuzes maken. Ga werken en wonen zoals/waar je wil. Kost je dat je huwelijk, dan ga je verder zonder huwelijk. Keuzes hebben consequenties. Die in het verleden, en die je nu maakt. En als je volwassen bent accepteer je de gevolgen van je keuzes.
Als snap ik dat het soms misschien niet zo gevoeld heeft in verleden voor vooral dames. Want sociale verwachtingen mbt huwelijk en broodwinning waren ook gewoon heel ander dan nu, is het wel ook zeker haar keuzes geweest om overal in mee te gaan. En wiens keuzes was het om te stoppen met werken??
Echt TO, zoek eerst eens werk. En ga dan na een paar maanden kijken wat je verder nog mist in die niet dynamische omgeving.
anoniem_393625 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 09:10
0.22% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 09:11
je bent heel goed in jouw keuzes in handen van je man leggen en het hem dan verwijtenWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 09:08Goeie vraag Viva-amber.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
Dat deed je toen je naar het dorp verhuisde, en nu doe je het weer
Huppetee, wees een grote meid en neem die baan in de randstad. Ga forensen of zoek een flatje. Maar houdt op met alles bij je man leggen
lilalinda wijzigde dit bericht op 04-05-2020 09:13
0.09% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 09:11
Maar heb je dat ook echt goed met hem besproken elke keer? Dit hardop gezegd elke keer. Prima maar strakjes gaan we echt terug, dat anders doen, verhuizen ect?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 09:08Goeie vraag Viva-amber.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
En komt hij nu terug op harde gemaakte afspraken?
maandag 4 mei 2020 om 09:12
Ik zou ook narrig worden van de opstelling van je man. Je zit samen in een huwelijk en het is niet zo dat hij maar alles bepaalt omdat hij toevallig werkt. En het is makkelijk praten “trek je eigen plan” omdat je ook wel ziet aankomen dat je daarmee je huwelijk opblaast.
Toch denk ik wel dat je voor jezelf een plan moet maken. Zou allereerst weer een baan zoeken, dat geeft je de zelfstandigheid die je nodig hebt om keuzes te maken.
Toch denk ik wel dat je voor jezelf een plan moet maken. Zou allereerst weer een baan zoeken, dat geeft je de zelfstandigheid die je nodig hebt om keuzes te maken.
maandag 4 mei 2020 om 09:12
Maar welke dingen aan de stad vind je dan zo belangrijk? Welke dingen mis je?
Ik woon zelf in een dorp maar ik vind het mooie van transport dat je zo in een stad bent om allerlei leuke dingen te doen, maar thuis is het verder lekker rustig, veilig, en veel natuur om me heen (en veel goedkoper wonen).
"Vroegah" woonde ik in een appartement boven een winkel in het stadscentrum, toen kon ik overal naartoe lopen. Nu kan ik overal naartoe rijden als ik dat wil. Dus wat mis je wat alleen kan als je in een stad woont?
Ik woon zelf in een dorp maar ik vind het mooie van transport dat je zo in een stad bent om allerlei leuke dingen te doen, maar thuis is het verder lekker rustig, veilig, en veel natuur om me heen (en veel goedkoper wonen).
"Vroegah" woonde ik in een appartement boven een winkel in het stadscentrum, toen kon ik overal naartoe lopen. Nu kan ik overal naartoe rijden als ik dat wil. Dus wat mis je wat alleen kan als je in een stad woont?
maandag 4 mei 2020 om 09:15
Dit.
Een kleine studio, dichtbij zijn werk.
Een grotere wooninvestering in jouw lievelingsstad, dichtbij je werk.
Hij pendelt in de vrije weekenden naar de stad.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
maandag 4 mei 2020 om 09:21
Zou je niet nog eens rustig het gesprek kunnen aangaan met je man? Kan me voorstellen dat zijn eerste reactie misschien niet was zoals je gehoopt had, maar als hij erover heeft kunnen nadenken en ziet dat dit belangrijk voor jou is, dan staat hij misschien meer open voor de mogelijkheden.
Kun jij anders niet gaan pendelen naar je werk? Dat vergroot de straal waarbinnen je kunt zoeken ook aanmerkelijk.
Kun jij anders niet gaan pendelen naar je werk? Dat vergroot de straal waarbinnen je kunt zoeken ook aanmerkelijk.
maandag 4 mei 2020 om 09:22
Je leeft altijd in het hier en nu. Je kunt je leven niet op hold zetten. Zoek daar in de buurt een baan dan wel vervulling (vrijwilligerswerk, eigen bedrijf). Jezelf en je eigen instelling neem je altijd mee, ook naar de stad. Is het nu beter om alle mogelijkheden te verkennen t.a.v. wat jouw vervulling geeft in het leven. Naar de stad is met alle respect maar een vage wens en waarschijnlijk ingegeven door hoe het vroeger was. Vroeger bestaat niet meer.
Je zou ook een baan kunnen zoeken in de stad en dat een goedkope B&B, airbnb huren alleen voor doordeweeks of de dagen die je daar bent. Bijv 3 dagen werken en 2/3 dagen in de stad slapen om te kijken of je heimwee wel echt is ingegeven door de realiteit.
Je zou ook een baan kunnen zoeken in de stad en dat een goedkope B&B, airbnb huren alleen voor doordeweeks of de dagen die je daar bent. Bijv 3 dagen werken en 2/3 dagen in de stad slapen om te kijken of je heimwee wel echt is ingegeven door de realiteit.
viva-amber wijzigde dit bericht op 04-05-2020 09:25
52.17% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 4 mei 2020 om 09:23
maandag 4 mei 2020 om 09:23
Dit is wel iets om even over na te denken ja. En ook je woorden dat je egoïstisch etc zou zijn omdat jij ook wensen hebt. Waar komen die ideeën vandaan ? je partner is net zo goed egoïstisch omdat hij alleen maar aan zijn positie denkt. En dat mag dan wel ? Is dat 'goed' egoïsme terwijl dat van jou 'slecht' egoïsme is ?
Maar er is nog een andere oplossing: als jij een baan in de randstad hebt en voor het inkomen zorgt dan kan hij rustig naar een andere baan zoeken, omscholen, of het huishouden gaan doen.
anoniem_354163 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 09:28
14.51% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 09:27
Ik vind het niet realistisch om van je partner te vragen om elders te solliciteren zodat jij kunt verhuizen. Hij heeft niet alleen in het dorp waar jullie wonen iets opgebouwd, maar misschien nog wel meer op zijn werk.
Neem je eigen verantwoordelijkheid en zoek een baan in de regio waar jij zou willen wonen. Dan kun je nu gewoon heen en weer pendelen en later, als je je partner eventueel zat bent, daar gaan wonen. In de tussentijd kun je kijken of het gras echt wel groener is in de grote stad.
Neem je eigen verantwoordelijkheid en zoek een baan in de regio waar jij zou willen wonen. Dan kun je nu gewoon heen en weer pendelen en later, als je je partner eventueel zat bent, daar gaan wonen. In de tussentijd kun je kijken of het gras echt wel groener is in de grote stad.
maandag 4 mei 2020 om 09:32
Is jouw beeld van het leuke leven dat jij in de stad gaat hebben wel realistisch?
Wat wil je daar dan allemaal gaan doen wat nu niet kan?
Je bent ook niet meer die hippe begin dertiger die makkelijk nieuwe vrienden maakt omdat leeftijdsgenoten ook ergens nieuw komen wonen. Het zij om carrière te maken. Het zij om een gezin te beginnen.
Dus hoe vindt je aansluiting in de stad bij anderen die al zo gesetteld zijn met hun eigen vriendenkring dat je er niet makkelijk tussen komt.
Als je hulpbeoefender worst kan je beter in een dorp wonen waar vaak van alles is opgezet om ouderen te helpen. Mensen elkaar nog kennen. Dan in een drukke aznonieme stad te wonen waar alles veel jachtige is. Mensen geen geduld hebben en je weken dood in je huis kan liggen zonder dat iemand het merkt.
Zoek werk. Een groot gedeelte van je ontevreden heid komt denk ik voort uit verveling en het feit dat je kinderen je niet meer nodig hebben
Het is heus niet zo dat leuke banen leen maar in de randstad te vinden zijn.
Bovendien zeg je in het midden van het land te wonen dus kan je best forensen naar de randstad.
Als je 4 dagen gaat werken zou je ook nog kunnen overwegen om dan 2 nachten per week in een goedkope bed and breakfast te gaan zitten. Dat is Voir je man nog wel te overzien.
Wat wil je daar dan allemaal gaan doen wat nu niet kan?
Je bent ook niet meer die hippe begin dertiger die makkelijk nieuwe vrienden maakt omdat leeftijdsgenoten ook ergens nieuw komen wonen. Het zij om carrière te maken. Het zij om een gezin te beginnen.
Dus hoe vindt je aansluiting in de stad bij anderen die al zo gesetteld zijn met hun eigen vriendenkring dat je er niet makkelijk tussen komt.
Als je hulpbeoefender worst kan je beter in een dorp wonen waar vaak van alles is opgezet om ouderen te helpen. Mensen elkaar nog kennen. Dan in een drukke aznonieme stad te wonen waar alles veel jachtige is. Mensen geen geduld hebben en je weken dood in je huis kan liggen zonder dat iemand het merkt.
Zoek werk. Een groot gedeelte van je ontevreden heid komt denk ik voort uit verveling en het feit dat je kinderen je niet meer nodig hebben
Het is heus niet zo dat leuke banen leen maar in de randstad te vinden zijn.
Bovendien zeg je in het midden van het land te wonen dus kan je best forensen naar de randstad.
Als je 4 dagen gaat werken zou je ook nog kunnen overwegen om dan 2 nachten per week in een goedkope bed and breakfast te gaan zitten. Dat is Voir je man nog wel te overzien.
