Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 13:12
Dit dus.nerdopviva schreef: ↑04-05-2020 10:05Heb je al een baan? Je schrijft zo makkelijk dat een baan geen probleem is, maar is dat echt zo? Je bent boven de 50 en je hebt de afgelopen 5 jaar niet gewerkt. Over het algemeen vinden werkgevers dat niet zo aantrekkelijk.
maandag 4 mei 2020 om 13:12
TO kon heerlijk een paar jaar thuis blijven, ook fijn hoor (als je dat graag wil)
dat kon omdat hij fulltime werkte
Ik weet niet hoe de afspraken waren tussen TO en haar man. Was het een keiharde: we gaan in Achter-Drempt wonen, tot Timmetje 18 is.
Of is dat nooit uitgesproken en heeft TO alleen verzucht, dat ze de stad mist
maandag 4 mei 2020 om 13:13
Hierin zit het probleem en mijn teleurstelling; ik heb hem dit allemaal voorgesteld maar hij wil van alles niks. Ik heb nu het gevoel dat ik een doorbraak moet forceren door weg te gaan en mijn huwelijk daarvoor op het spel moet zetten. Terwijl ik zo graag samen met hem naar een oplossing wil zoeken die voor ons beide werktHet-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:46Ik zou gezien de kosten een kleinere ruimte in de buurt van man zijn werk zoeken, en dan zoveel mogelijk geld voor iets enigszins fatsoenlijks in een stad besteden.
Inschrijven op een beetje betaalbare nieuwbouw lijkt mij dan het slimst.
maandag 4 mei 2020 om 13:15
Hoe krijg ik het mijn toetsenbord uit? Je hebt zeker zelf ook geen baan? Natuurlijk ga je als kostwinner de baan waar je hele gezin al jaren van leeft niet opzeggen omdat je partner bedacht heeft dat hij/zij iets anders wil, het idee alleen al. Ga lekker zelf een baan zoeken als je spanning wil, maar laat die van mij waar ik iets heb opgebouwd en waar ik met plezier werk en waar jij van leeft met rust, zou ik denken.TheeMetChocolade schreef: ↑04-05-2020 10:53Echt, hoor krijg je het je toetsenbord weer uit.
Ze woont waar ze niet wil wonen. Het minste dat die kerel kan doen is luisteren naar wat zij wil en een tikkie mee bewegen.
Deze zegt alleen maar NEE: nou, dat is gezellig.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:15
Maar waarom moet hij in een kuttig kamertje gaan zitten terwijl JIJ onvrede hebt? Zoek zelf een kamer, zeg.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:13Hierin zit het probleem en mijn teleurstelling; ik heb hem dit allemaal voorgesteld maar hij wil van alles niks. Ik heb nu het gevoel dat ik een doorbraak moet forceren door weg te gaan en mijn huwelijk daarvoor op het spel moet zetten. Terwijl ik zo graag samen met hem naar een oplossing wil zoeken die voor ons beide werkt
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:17
Man heeft 16 jaar voordeel gehad van het feit dat ik met hem mee ging en met een baan en woonplek genoegen nam die niet mijn eerste keuze waren. En hij hoeft niet te reizen, hij kan ook solliciteren op deze functie die nu vrij komt maar datawil hij niet want hij wil niet verhuizen en opnieuw beginnenHet-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:54Ja precies. Ik ging heel enthousiast advies geven maar ik zou echt niet heel veel extra reistijd meer willen, alleen omdat mijn thuiszittende partner het dan gezelliger heeft.
Als to inkomen heeft kan man misschien minder uren werken en dat vangt dan de reistijd weer op of levert hem ook meer tijd op om van de stadse geneugten te genieten.
Anders loopt to lekker door de stad te fladderen en man kan ieder weekend bijtanken van werk plus complete werkdag of meer extra reistijd.
Heeft geen voordeel voor man.
maandag 4 mei 2020 om 13:18
Hij is niet de enige die de patstelling veroorzaakt he?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:13Hierin zit het probleem en mijn teleurstelling; ik heb hem dit allemaal voorgesteld maar hij wil van alles niks. Ik heb nu het gevoel dat ik een doorbraak moet forceren door weg te gaan en mijn huwelijk daarvoor op het spel moet zetten. Terwijl ik zo graag samen met hem naar een oplossing wil zoeken die voor ons beide werkt
dat doen jullie samen
Jij kunt prima eerst eens beginnen met een baan zoeken, daar hoeft hij niet direct voor van baan te wisselen, daar hoeft niet voor verhuisd te worden
maandag 4 mei 2020 om 13:19
lilalinda schreef: ↑04-05-2020 08:57Maar jouw man gooit ook bij alles de kont tegen de krib
Het is niet zo, dat jij je zin doordrijft, hij ook, door vast te houden aan deze patstelling
Misschien is Latten echt een goed idee, en het kan je zelfs nog weer een nieuwe opleving van je huwelijk geven
Het lijkt mij best fijn. Wij zijn iets jonger, kinderen ook wat jonger (jongst is15), maar ik heb best droombeelden van een eigen flatje. Na het werk thuiskomen, niet voor een heel gezin boodschappen doen, maar gewoon even snel iets eten en een rustige avond in
Maar goed, dat is nu ook wel ingegeven doordat iedereen thuis is, en ik houd gewoon wel erg van op mezelf zijn
Die kant gaat het wel op en ik zou dat nog wel kunnen maar mijn man wil niet op die manier getrouwd zijn.
maandag 4 mei 2020 om 13:20
daar blijf je erg in hangenWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:17Man heeft 16 jaar voordeel gehad van het feit dat ik met hem mee ging en met een baan en woonplek genoegen nam die niet mijn eerste keuze waren. En hij hoeft niet te reizen, hij kan ook solliciteren op deze functie die nu vrij komt maar datawil hij niet want hij wil niet verhuizen en opnieuw beginnen
Dat waren jullie gezamenlijke keuzes, als je niet in Hummelo had willen wonen, had je toen "nee' moeten zeggen, niet hem nu verwijten dat je in Lichtenvoorde woont
maandag 4 mei 2020 om 13:20
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 12:57Bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik wil inderdaad weer gaan werken maar daar zit hem het pijnpunt niet. Het vinden van werk is geen probleem. Het probleem zit hem voor mij in het feit dat we altijd beslissingen hebben genomen die voor ons beide aanvaardbaar en bevredigend waren . De verhuizing destijds was in het belang van het gezin, niet op basis van een persoonlijk belang van een van ons beide. Ook het stoppen met werken was 5 jaar geleden een gezamenlijk besluit in het belang van het gezin.Maar dat gezin als zodanig is er niet meer dus gaan nu de individuele belangen weer spelen.
Alle voorstellen die ik hem doe, waarvan jij er ook een paar noem, die veegt hij van tafel omdat hij dat niet wil, hij vindt het prima zo. Zijn werk was altijd zijn grootste troef maar nu er een vacature in het westen is wil hij niet overwegen om daarop te solliciteren. En dat neem ik hem kwalijk omdat alle andere opties ook niet bespreekbaar zijn. Een eigen woonruimte zoeken en gaan latten zou kunnen maar eerlijk gezegd denk ik dat dat het einde van ons huwelijk betekend.
Maar wat denk je nu zelf? Ik zou ook mijn hakken in het zand zetten, je vraagt nogal wat. Ik zou echt denken "bewijs jij nu eerst maar eens dat je überhaupt een baan kan vinden en houden, en dan praten we wel weer eens verder". Want waarom is forenzen geen optie, dat vroeg ik je net ook al?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:24
Besef je wel dat je hem behandelt als een wandelende portemonnee die alleen op de wereld is om jouw nukken en grillen te faciliteren en financieren? Misschien heb je het niet zo in de gaten maar je jammert over "dingen voor hem opgeven" terwijl je huisvrouw bent. Jij leeft een luizenleventje, je kinderen zijn groot, je hoeft niet te werken, je hebt kennelijk tijd teveel om dit soort dingen te kunnen bedenken....
En in plaats van dat je zelf moeite gaat doen voor je eigen wensen mag je man het weer oplossen. Want waarom zoek je zelf geen baan en ga je zelf niet op een kamertje zitten in de buurt van je werk? Nee, dat mag hij weer doen voor het prinsesje.
En in plaats van dat je zelf moeite gaat doen voor je eigen wensen mag je man het weer oplossen. Want waarom zoek je zelf geen baan en ga je zelf niet op een kamertje zitten in de buurt van je werk? Nee, dat mag hij weer doen voor het prinsesje.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:26
Je moet altijd voor jezelf kiezen. Op wat voor manier dan ook.
Wat maakt jou ècht gelukkig? Zijn er alternatieven? En kun je daarin geluk vinden?
Lijkt mij ook een onderliggend probleem: jij voelt je ongehoord en niet gezien.
Aan jou dit te fixen. Jouw man heeft dan de keuze daarin mee te gaan of niet. Maar eerlijk gezegd zal hij het gevoel hebben te moeten inleveren als hij mee gaat in jouw ideeën. Dat zal bij hem gaan wringen zoals dat het nu bij jou doet.
Durf voor jezelf te kiezen. Er zijn geen winnaars of verliezers.
En als je je laat belemmeren en dus niets doet dan wil dat niet zeggen dat je niet gelukkig kan worden. Wel dat je het gevoel van ‘onvrede, gevoel te kort gedaan worden en gemis, blijft voelen.
Dat gaat óók wringen.
Je hebt deze vele keuzes.
Jouw man ook.
En geen enkele weg zal makkelijk zijn.
Wat maakt jou ècht gelukkig? Zijn er alternatieven? En kun je daarin geluk vinden?
Lijkt mij ook een onderliggend probleem: jij voelt je ongehoord en niet gezien.
Aan jou dit te fixen. Jouw man heeft dan de keuze daarin mee te gaan of niet. Maar eerlijk gezegd zal hij het gevoel hebben te moeten inleveren als hij mee gaat in jouw ideeën. Dat zal bij hem gaan wringen zoals dat het nu bij jou doet.
Durf voor jezelf te kiezen. Er zijn geen winnaars of verliezers.
En als je je laat belemmeren en dus niets doet dan wil dat niet zeggen dat je niet gelukkig kan worden. Wel dat je het gevoel van ‘onvrede, gevoel te kort gedaan worden en gemis, blijft voelen.
Dat gaat óók wringen.
Je hebt deze vele keuzes.
Jouw man ook.
En geen enkele weg zal makkelijk zijn.
maandag 4 mei 2020 om 13:27
Ik ben team man!
Snap uberhaupt niet dat je er tijdens deze pandemie uberhaupt nog over peinst om naar de Randstad terug te willen.
Je zit daar opgesloten tussen het beton. Enige vermaak wat je daar kunt vinden zit 'm in dingen die gesloten kunnen worden.
Als ik je man was zou ik m'n poot stijf houden en zelf in elk geval lekker in dat dorp blijven. Meer huis en tuin voor je geld, meer groen in de buurt.
Snap uberhaupt niet dat je er tijdens deze pandemie uberhaupt nog over peinst om naar de Randstad terug te willen.
Je zit daar opgesloten tussen het beton. Enige vermaak wat je daar kunt vinden zit 'm in dingen die gesloten kunnen worden.
Als ik je man was zou ik m'n poot stijf houden en zelf in elk geval lekker in dat dorp blijven. Meer huis en tuin voor je geld, meer groen in de buurt.
maandag 4 mei 2020 om 13:28
Dan zou hij haar daar wel de ruimte voor moeten geven. In een eerder bericht staat dat ze verwacht dat haar huwelijk stukloopt als ze dat doet.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:24Besef je wel dat je hem behandelt als een wandelende portemonnee die alleen op de wereld is om jouw nukken en grillen te faciliteren en financieren? Misschien heb je het niet zo in de gaten maar je jammert over "dingen voor hem opgeven" terwijl je huisvrouw bent. Jij leeft een luizenleventje, je kinderen zijn groot, je hoeft niet te werken, je hebt kennelijk tijd teveel om dit soort dingen te kunnen bedenken....
En in plaats van dat je zelf moeite gaat doen voor je eigen wensen mag je man het weer oplossen. Want waarom zoek je zelf geen baan en ga je zelf niet op een kamertje zitten in de buurt van je werk? Nee, dat mag hij weer doen voor het prinsesje.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 4 mei 2020 om 13:29
Voordeel? Er moest toch gewoon een gezin leven? Dus natuurlijk zijn jullie verhuisd naar een plek waar je man een goede baan kon krijgen, hoe hadden jullie anders drie koters willen grootbrengen dan? Van jouw baan? Welke precies?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:17Man heeft 16 jaar voordeel gehad van het feit dat ik met hem mee ging en met een baan en woonplek genoegen nam die niet mijn eerste keuze waren. En hij hoeft niet te reizen, hij kan ook solliciteren op deze functie die nu vrij komt maar datawil hij niet want hij wil niet verhuizen en opnieuw beginnen
Echt, ik geloof dat je niet helemaal in de realiteit staat en je eigen 'offers' schromelijk overschat.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:30
Ondanks dat dit erg negatief geformuleerd ben ik het met de essentie wel eens.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:24Besef je wel dat je hem behandelt als een wandelende portemonnee die alleen op de wereld is om jouw nukken en grillen te faciliteren en financieren? Misschien heb je het niet zo in de gaten maar je jammert over "dingen voor hem opgeven" terwijl je huisvrouw bent. Jij leeft een luizenleventje, je kinderen zijn groot, je hoeft niet te werken, je hebt kennelijk tijd teveel om dit soort dingen te kunnen bedenken....
En in plaats van dat je zelf moeite gaat doen voor je eigen wensen mag je man het weer oplossen. Want waarom zoek je zelf geen baan en ga je zelf niet op een kamertje zitten in de buurt van je werk? Nee, dat mag hij weer doen voor het prinsesje.
En het is oke dat je zo hebt geleefd. Je hebt een gezin kunnen opbouwen en zowel jij als jouw man hebben daarin gekozen voor een manier waarop dat mogelijk werd gemaakt. Helemaal goed.
Maar je kan niet van hem verwachten dat hij nu uit deze rol springt.
Jij bent ‘uitgedient’, gegroeid en verwachtingen van het leven gekregen die misschien niet meer passen in jouw huidige bestaan.
Maar je kan niet verwachten van hem dat hij dat ook heeft.
Je kan alleen accepteren dat jij degene bent geweest die zich toen omwille van anderen heeft aangepast.
Deed je dat niet dan waren jullie misschien niet eens meer samen geweest, omdat jullie toen niet pasten.
Daarvoor moet jij jezelf nu verantwoordelijk houden.
Niet jouw man de schuld geven.
maandag 4 mei 2020 om 13:32
Dat denkt ze, maar dat klinkt vooral als een excuus om haar man weer het leeuwendeel van het werk te laten doen. Als ze een aantal maanden die flitsende baan heeft en haar man ziet dat die reistijd haar inderdaad opbreekt dan kan je altijd nog naar een oplossing zoeken.
Vooralsnog klinkt het alsof zij lekker wil gaan flierefluiten in de stad en hij daarvoor zijn baan, collega's, vrienden, huis, leven mag opgeven.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:32
Heey fashionvictimfashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:15Hoe krijg ik het mijn toetsenbord uit? Je hebt zeker zelf ook geen baan? Natuurlijk ga je als kostwinner de baan waar je hele gezin al jaren van leeft niet opzeggen omdat je partner bedacht heeft dat hij/zij iets anders wil, het idee alleen al. Ga lekker zelf een baan zoeken als je spanning wil, maar laat die van mij waar ik iets heb opgebouwd en waar ik met plezier werk en waar jij van leeft met rust, zou ik denken.
Mijn man is nu kostwinnaar niet omdat het moet maar omdat het kan, ik kan inderdaad gewoon gaan werken alleen wil ik nu ook een baan waarin ik mij goed voel net als hij en wil ik ergens wonen waar ik ook blij word net als hij. Hij werkt en woont op een plek waar hij zich goed voelt omdat ik hem daar in tegemoet ben gekomen 16 jaar geleden omdat er toentertijd geen andere vacature voor hem was. En in het belang van het gezin heb ik toen de keuze gemaakt om met hem mee te gaan. Ik had toen ook kunnen zeggen: ik heb een baan waar ik blij mee ben en ik woon in een stad waar ik mij goed voel dus zoek het maar uit. Dat heb ik niet gedaan omdat wij ' zo niet getrouwd zijn' . ( dacht ik) Nu vind ik dat hij mij ook tegemoet kan komen door ergens een stap te zetten door: te solliciteren of zoals ik aangaf te verhuizen naar een stad verderop of een dit grote huis te verkopen en voor het geld 2 kleine huizen te kopen: een hier en een in de Randstad waar ik dan kan wonen als ik daar wek
maandag 4 mei 2020 om 13:32
En waarom zou hij een vaste baan met zekerheden opgeven voor een onzeker baantje in de slechtste regio van het land op het gebied van woongenot?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:17Man heeft 16 jaar voordeel gehad van het feit dat ik met hem mee ging en met een baan en woonplek genoegen nam die niet mijn eerste keuze waren. En hij hoeft niet te reizen, hij kan ook solliciteren op deze functie die nu vrij komt maar datawil hij niet want hij wil niet verhuizen en opnieuw beginnen
Jij hebt geen baan, dus je hebt ook weinig in te brengen. Hij betaalt het hele circus van vrouw met 3 studerende kinderen en als hij niet naar de randstad wil dan heeft ie groot gelijk. Je kunt als je ontevreden bent natuurlijk altijd bij hem weg gaan en zelf je boontjes gaan doppen.
Als je persé niet in een dorp had willen wonen had je de relatie moeten verbreken ipv een heel groot gezin te stichten waar je man kostwinner van moest zijn. Hij heeft waarschijnlijk op deze manier wel gezorgd voor een fijne woning met veel ruimte door te kiezen voor een groene regio.
maandag 4 mei 2020 om 13:35
dus omdat jij je grenzen 20 jaar terug niet goed aangaf, mag hij nu zijn grenzen niet goed aangevenWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:32Heey fashionvictim
Mijn man is nu kostwinnaar niet omdat het moet maar omdat het kan, ik kan inderdaad gewoon gaan werken alleen wil ik nu ook een baan waarin ik mij goed voel net als hij en wil ik ergens wonen waar ik ook blij word net als hij. Hij werkt en woont op een plek waar hij zich goed voelt omdat ik hem daar in tegemoet ben gekomen 16 jaar geleden omdat er toentertijd geen andere vacature voor hem was. En in het belang van het gezin heb ik toen de keuze gemaakt om met hem mee te gaan. Ik had toen ook kunnen zeggen: ik heb een baan waar ik blij mee ben en ik woon in een stad waar ik mij goed voel dus zoek het maar uit. Dat heb ik niet gedaan omdat wij ' zo niet getrouwd zijn' . ( dacht ik) Nu vind ik dat hij mij ook tegemoet kan komen door ergens een stap te zetten door: te solliciteren of zoals ik aangaf te verhuizen naar een stad verderop of een dit grote huis te verkopen en voor het geld 2 kleine huizen te kopen: een hier en een in de Randstad waar ik dan kan wonen als ik daar wek
zie je zelf, wat een rare redenering dat is??
Omdat jij toen verkeerde keuzes gemaakt hebt, vind jij dat hij nu tegen zijn zin een keuze moet maken
maandag 4 mei 2020 om 13:35
Hij heeft zijn leven opgebouwd in die regio. Hij heeft daar waarschijnlijk vrienden, sport/hobby en werk. En een huis naar zijn zin waar hij 16 jaar in geinvesteerd heeft.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:32Nu vind ik dat hij mij ook tegemoet kan komen door ergens een stap te zetten door: te solliciteren of zoals ik aangaf te verhuizen naar een stad verderop of een dit grote huis te verkopen en voor het geld 2 kleine huizen te kopen: een hier en een in de Randstad waar ik dan kan wonen als ik daar wek
Als jij daar geen interesse in had had je een yup moeten worden in de grote stad ipv een gezin aan te gaan.
maandag 4 mei 2020 om 13:37
maandag 4 mei 2020 om 13:38
Ja, dat zeggen mensen die niet voor zichzelf zorgen altijd. "Ik zou wel kunnen hoor, maaaaaaaar....."Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:32Heey fashionvictim
Mijn man is nu kostwinnaar niet omdat het moet maar omdat het kan, ik kan inderdaad gewoon gaan werken alleen wil ik nu ook een baan waarin ik mij goed voel net als hij en wil ik ergens wonen waar ik ook blij word net als hij. Hij werkt en woont op een plek waar hij zich goed voelt omdat ik hem daar in tegemoet ben gekomen 16 jaar geleden omdat er toentertijd geen andere vacature voor hem was. En in het belang van het gezin heb ik toen de keuze gemaakt om met hem mee te gaan. Ik had toen ook kunnen zeggen: ik heb een baan waar ik blij mee ben en ik woon in een stad waar ik mij goed voel dus zoek het maar uit. Dat heb ik niet gedaan omdat wij ' zo niet getrouwd zijn' . ( dacht ik) Nu vind ik dat hij mij ook tegemoet kan komen door ergens een stap te zetten door: te solliciteren of zoals ik aangaf te verhuizen naar een stad verderop of een dit grote huis te verkopen en voor het geld 2 kleine huizen te kopen: een hier en een in de Randstad waar ik dan kan wonen als ik daar wek
Sorry, ik geloof er ook geen bal van dat je "voor hem" of "voor het gezin" je baan hebt opgegeven. Vrouwen die echt zelfstandig en geëmancipeerd zijn geven voor geen goud hun eigen werk op, de enige vrouwen die dat soort "offers" maken zij de vrouwen die diep in hun hart sowieso al lang huisvrouw wilden worden. Anders waren ze wel gewoon blijven werken.
Am Yisrael Chai!
