Here it goes...

2 jaar 1/2 samen geweest met een prachtmeid. Volledig mijn ding, knap,lief, zorgzaam. Maar ze was een beetje onzeker, verlegen en stil soms. Terwijl ik eerder het tegenovergestelde ben.

Zij hangt enorm aan haar ouders, ik minder.



Overlaatst de stap gezet om te gaan samenwonen in een appartementje. Vermits we beide relatief ver wonen van ons werk, leek mij het handigst om het dichtst te gaan wonen bij ons werk, namelijk gent of de pinte. Haar droomstad was Brugge. Toch wel dubbele reistijd voor beide dan vanuit de pinte of gent.



Eerst had ik mijn veto ervoor, maar na enkele maanden toch samen beslist om voor Brugge te gaan.



Ik super enthousiast om te gaan samenwonen, maar meer rationeel ingesteld. We moeten nog dit, we moeten nog dat..



Ondertussen stond mijn ma klaar met mijn valies te maken, ze was aan het duwen om mij buiten te krijgen. Terwijl bij mijn ex , 23, haar vader haar elke avond een knuffel kwam geven om te vertellen dat ze nog niet moest verhuizen.



Ik maakte maw het appartementje mijn nieuwe thuisbasis. Maar mijn vriendin trok haar meer en meer terug.. Ik had vroeger voorgesteld om in het weekend terug naar huis te gaan, maar mijn vriendin zei dan: o nee, samen wonen = samenwonen.

Waarbij ik mij erbij neerlegde. Ondertussen toen we er woonden zat ik er meer alleen dan met haar. Ze ging in het weekend naar huis, maar kreeg nooit een deftig antwoord waarom. Ze wist niet hoeveel weekends ze bv in de maand naar huis wou of waarom..



Achteraf bleek dat ze bang was, dat we niets zouden gaan doen de zondag in brugge.. enkel voor de buis zitten.



Na een paar weekends alleen op het appartement, barste bij mij de bom en vroeg ik haar of ze nog gevoelens had voor mij..



Blijkbaar heeft ze in de stress van het verhuizen zich enorm gerirriteerd aan mij en heeft de emmer overgelopen bij haar..



Dit is geleden van eind april 2011. Ondertussen vreet het aan mij.. vroeger waren we echt wel een tof koppel maar na verloop van tijd hielden we wat minder rekening met elkaar..



Ondertussen moet ik mij er bij neerleggen dat ze niet terugkomt, maar het doet o zo pijn. Had net een start genomen in men leven met haar, heb een leidinggevend job én reeds een audi a4 van de firma en dit op 25 jaar. En ik ben zo bang, bang dat ik nooit meer iemand vind. Iemand fijn, het hoeft geen supermodel te zijn, een leuk snoetje, leuke kledij, leuke lichaamsbouw.



Ondertussen héél véél bijgeleerd. Communiceren en compromissen sluiten in een relatie zijn zo belangrijk.