Relaties
alle pijlers
Het is beter zo, maar pijn doet het wel!
zondag 14 februari 2010 om 01:12
Even een topic om mijn verhaal kwijt te kunnen, want echt veel te adviseren valt er geloof ik niet....
Afgelopen zomer ontmoette ik een man op vakantie. We zochten toenadering, hebben de laatste avond van de vakantie met elkaar gezoend en zagen elkaar na onze vakantie wekelijks. Het voelde allemaal heel goed en ik had sterk de indruk dat dat wederzijds was. Wel stuurde hij me na 1 vd eerste afspraken een vaag mailtje dat hij eigenlijk niet zo goed wist waar het heengaat en of hij wel een relatie wilde. Dingdong, alarmbel! Die ik in mijn verliefdheid genegeerd heb.... Ik heb een reactie gestuurd met iets van "we zien wel hoe het loopt" erin.
Na een week of 7 een bericht van hem waarin hij het uitmaakte. Hij vond me lief, mooi, geweldig etc. maar voelde "het" niet genoeg. Wat voelde ik me klote, want voor mij was (is) hij het helemaal! Ik was in de war, we mailden wat over en weer, en op een gegeven moment heb ik hem gemaild dat de aantrekkingskracht vooral fysiek was en dat we misschien een sexvriendschap konden hebben.... Ergens wist ik natuurlijk ook wel dat ik dat niet om de goede redenen deed....ik wilde hem gewoon niet helemaal kwijt!
Toen hebben we elkaar een poos (maand of 2) niet gezien, wel regelmatig contact via mail en sms. We hadden een paar keer een afspraak die van zijn kant werd afgezegd.
Uiteindelijk weer een afspraak, en dat voelde weer zo goed en fijn! En hij zei ook dingen die mij weer hoop gaven....of beter gezegd in mijn hoofd verdraaide ik de dingen die hij zei zo dat ze mij hoop gaven.... Toen nog een paar keer afgesproken en het steeds erg fijn gehad. Ook regelmatig fijne en lange telefoongesprekken. Hij leefde erg mee met de dingen die ik meemaak en andersom.
Maar ondertussen ook steeds dat gevoel, met name vlak na de afspraken; ik wil eigenlijk veel meer! Steeds blijven dromen en hopen, en ondertussen naar hem toe niet teveel druk willen zetten in de hoop dat er iets zou "groeien".
Afgelopen week voor mezelf de knoop doorgehakt. Ik ben mezelf echt vreselijk voor de gek aan het houden! Ik weet het dondersgoed en toch doe ik het, hoe dom is dat? Hem een mail gestuurd en uitgelegd dat ik dit niet langer wil. Dat ik steeds blijf hopen op meer, en mezelf daarmee voor de gek hou. Dat ik besef dat hij duidelijk is geweest maar desondanks dat toch doe, en dat hij teveel bij me los maakt voor een sexvriendschap (wat ik overigens met anderen wel kan).
Een paar onzekere dagen braken aan.... Stiekem hoopte ik natuurlijk op een enorme liefdesverklaring; dat hij inzag dat ik het toch was voor hem.
Maar helaas; een mailtje waarin hij aangeeft dat het voor hem ook niet werkt op deze manier. Dat hij me geen pijn wil doen, maar niet de gevoelens heeft voor mij die nodig zijn voor een relatie. En dat hij me geen valse hoop wil geven. Eigenlijk precies wat ik nodig heb; duidelijk, maar toch met gevoel en respect naar mij. Waarmee ik me dus ook gelijk weer realiseer wat een prachtexemplaar het is
Ergens voel ik me trots, omdat ik wel een keuze heb gemaakt, een knoop heb doorgehakt en mezelf geen illusies meer voorhou. Maar op dit moment voel ik me vooral enorm klote, omdat ik echt geloof dat het zou kunnen werken met hem.
Zoals gezegd; advies is niet echt nodig denk ik (maar altijd welkom uiteraard!). Ik weet dat ik het juiste gedaan heb, en vertrouw erop dat tijd alle wonden heelt.....
Afgelopen zomer ontmoette ik een man op vakantie. We zochten toenadering, hebben de laatste avond van de vakantie met elkaar gezoend en zagen elkaar na onze vakantie wekelijks. Het voelde allemaal heel goed en ik had sterk de indruk dat dat wederzijds was. Wel stuurde hij me na 1 vd eerste afspraken een vaag mailtje dat hij eigenlijk niet zo goed wist waar het heengaat en of hij wel een relatie wilde. Dingdong, alarmbel! Die ik in mijn verliefdheid genegeerd heb.... Ik heb een reactie gestuurd met iets van "we zien wel hoe het loopt" erin.
Na een week of 7 een bericht van hem waarin hij het uitmaakte. Hij vond me lief, mooi, geweldig etc. maar voelde "het" niet genoeg. Wat voelde ik me klote, want voor mij was (is) hij het helemaal! Ik was in de war, we mailden wat over en weer, en op een gegeven moment heb ik hem gemaild dat de aantrekkingskracht vooral fysiek was en dat we misschien een sexvriendschap konden hebben.... Ergens wist ik natuurlijk ook wel dat ik dat niet om de goede redenen deed....ik wilde hem gewoon niet helemaal kwijt!
Toen hebben we elkaar een poos (maand of 2) niet gezien, wel regelmatig contact via mail en sms. We hadden een paar keer een afspraak die van zijn kant werd afgezegd.
Uiteindelijk weer een afspraak, en dat voelde weer zo goed en fijn! En hij zei ook dingen die mij weer hoop gaven....of beter gezegd in mijn hoofd verdraaide ik de dingen die hij zei zo dat ze mij hoop gaven.... Toen nog een paar keer afgesproken en het steeds erg fijn gehad. Ook regelmatig fijne en lange telefoongesprekken. Hij leefde erg mee met de dingen die ik meemaak en andersom.
Maar ondertussen ook steeds dat gevoel, met name vlak na de afspraken; ik wil eigenlijk veel meer! Steeds blijven dromen en hopen, en ondertussen naar hem toe niet teveel druk willen zetten in de hoop dat er iets zou "groeien".
Afgelopen week voor mezelf de knoop doorgehakt. Ik ben mezelf echt vreselijk voor de gek aan het houden! Ik weet het dondersgoed en toch doe ik het, hoe dom is dat? Hem een mail gestuurd en uitgelegd dat ik dit niet langer wil. Dat ik steeds blijf hopen op meer, en mezelf daarmee voor de gek hou. Dat ik besef dat hij duidelijk is geweest maar desondanks dat toch doe, en dat hij teveel bij me los maakt voor een sexvriendschap (wat ik overigens met anderen wel kan).
Een paar onzekere dagen braken aan.... Stiekem hoopte ik natuurlijk op een enorme liefdesverklaring; dat hij inzag dat ik het toch was voor hem.
Maar helaas; een mailtje waarin hij aangeeft dat het voor hem ook niet werkt op deze manier. Dat hij me geen pijn wil doen, maar niet de gevoelens heeft voor mij die nodig zijn voor een relatie. En dat hij me geen valse hoop wil geven. Eigenlijk precies wat ik nodig heb; duidelijk, maar toch met gevoel en respect naar mij. Waarmee ik me dus ook gelijk weer realiseer wat een prachtexemplaar het is
Ergens voel ik me trots, omdat ik wel een keuze heb gemaakt, een knoop heb doorgehakt en mezelf geen illusies meer voorhou. Maar op dit moment voel ik me vooral enorm klote, omdat ik echt geloof dat het zou kunnen werken met hem.
Zoals gezegd; advies is niet echt nodig denk ik (maar altijd welkom uiteraard!). Ik weet dat ik het juiste gedaan heb, en vertrouw erop dat tijd alle wonden heelt.....
zondag 14 februari 2010 om 01:29
Bergkristal; ik lees je verhaal en dacht bij de 3e alinea: waarom leg je je hoofd op het hakblok?
Gelukkig lees ik in de rest van je post dat je de boel verdomd goed op een rij hebt.
Goed dat je voor jezelf hebt gekozen. Hou dat vast!
En ja, het voelt kut en dat blijft ook nog wel even, maar je weet dat je de juiste keus gemaakt hebt. Er zal vast nog een prachtexemplaar voor jou rondlopen die wel voor je zal gaan.
Sterkte!
Gelukkig lees ik in de rest van je post dat je de boel verdomd goed op een rij hebt.
Goed dat je voor jezelf hebt gekozen. Hou dat vast!
En ja, het voelt kut en dat blijft ook nog wel even, maar je weet dat je de juiste keus gemaakt hebt. Er zal vast nog een prachtexemplaar voor jou rondlopen die wel voor je zal gaan.
Sterkte!
zondag 14 februari 2010 om 12:33
Jee, bedankt allemaal voor jullie lieve woorden! Dat doet me echt goed!
Ik weet dat ik absoluut de juiste keus gemaakt heb. Het was een uitzichtloos iets dat alleen maar tot pijn en frustratie zou gaan leiden. Maar qua gevoel wil het nog even niet.... Als jullie typen "er komt wel weer een prachtexemplaar" zegt mijn gevoel "ja maar ik wil geen ander ik wil hem want hij is het!".
Ben overigens wel blij dat we het nu uitgesproken hebben, en dat hij ook aangeeft dat het voor hem niet werkt zo. Nu kunnen we elkaar tenminste recht in de ogen kijken en zijn er geen "losse eindjes".
Ik weet dat ik absoluut de juiste keus gemaakt heb. Het was een uitzichtloos iets dat alleen maar tot pijn en frustratie zou gaan leiden. Maar qua gevoel wil het nog even niet.... Als jullie typen "er komt wel weer een prachtexemplaar" zegt mijn gevoel "ja maar ik wil geen ander ik wil hem want hij is het!".
Ben overigens wel blij dat we het nu uitgesproken hebben, en dat hij ook aangeeft dat het voor hem niet werkt zo. Nu kunnen we elkaar tenminste recht in de ogen kijken en zijn er geen "losse eindjes".
zondag 14 februari 2010 om 16:33
Lieve bergkristal...
Ik zit precies in zo'n zelfde situatie!!!
Alleen heb jij die knoop al doorgehakt en ik nog niet..
'Want dan ben ik alles kwijt en nu heb ik tenminste nog iets'....
Ik weet ook echt dat ik hiermee moet stoppen... Maar het ik wil het niet en het lukt ook niet...
Hoe heb jij dat uiteindelijk kunnen doen??
Ik zit precies in zo'n zelfde situatie!!!
Alleen heb jij die knoop al doorgehakt en ik nog niet..
'Want dan ben ik alles kwijt en nu heb ik tenminste nog iets'....
Ik weet ook echt dat ik hiermee moet stoppen... Maar het ik wil het niet en het lukt ook niet...
Hoe heb jij dat uiteindelijk kunnen doen??
zondag 14 februari 2010 om 16:44
@ bergkristal: dikke knuffel you go girl! Je hebt voor jezelf gekozen en nu moet je er gewoon doorheen heel moeilijk en het gaat ook niet 1.2.3. over maar t wordt echt minder. Ik heb er zelf 6 mnd over gedaan voordat ik echt kon zeggen dat ik er overheen was. Moeilijk en zwaar maar zeker de moeite waard en je zult jezelf dan ook NOOIT meer in deze situatie brengen. Voor nu: the only way is UP!
@ Marijntje: door voor jezelf te kiezen en in deze je verstand laten werken. Je zit in deze situatie omdat jij het toelaat. Het is heel moeilijk maar uiteindelijk de moeite waard. Je wilt toch iemand die 100% voor je gaat? Waarom genoegen nemen met minder? Klinkt heel makkelijk zo maar vind de kracht en kies voor jezelf!
@ Marijntje: door voor jezelf te kiezen en in deze je verstand laten werken. Je zit in deze situatie omdat jij het toelaat. Het is heel moeilijk maar uiteindelijk de moeite waard. Je wilt toch iemand die 100% voor je gaat? Waarom genoegen nemen met minder? Klinkt heel makkelijk zo maar vind de kracht en kies voor jezelf!
zondag 14 februari 2010 om 17:21
Hey!
Tnx iedereen, ik waardeer jullie steun echt heel erg!
@ Marijntje; hoe ik het heb kunnen doen? Tja....ik heb 't gewoon gedaan denk ik. Meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Mijn kracht is denk ik dat ik heel goed besef waarom ik dingen doe en wat mijn motieven zijn. Of minder mooi gezegd; ik heb het zelf goed door als ik stom bezig ben. En lezen op dit forum helpt ook wel, je ziet bij anderen altijd veel makkelijker wat er zou moeten gebeuren, omdat er geen emoties spelen. Als je dan zelf in een soortgelijke positie zit herken je het sneller, echt waar!
Ondertussen heb ik al 6 seizoenen ANTM uitgekeken.....het verzet de zinnen
Tnx iedereen, ik waardeer jullie steun echt heel erg!
@ Marijntje; hoe ik het heb kunnen doen? Tja....ik heb 't gewoon gedaan denk ik. Meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Mijn kracht is denk ik dat ik heel goed besef waarom ik dingen doe en wat mijn motieven zijn. Of minder mooi gezegd; ik heb het zelf goed door als ik stom bezig ben. En lezen op dit forum helpt ook wel, je ziet bij anderen altijd veel makkelijker wat er zou moeten gebeuren, omdat er geen emoties spelen. Als je dan zelf in een soortgelijke positie zit herken je het sneller, echt waar!
Ondertussen heb ik al 6 seizoenen ANTM uitgekeken.....het verzet de zinnen
