Relaties
alle pijlers
Het is klaar, na 15 jaar.
zaterdag 18 december 2010 om 20:43
Het is over en uit. Na 15 jaar en een kind.
Aan de ene kant opluchting, aan de andere kant afscheid nemen van een droom. Ik had nog graag een 2e kindje gekregen, een broer of zus van mijn kleine vent. Ik had zo gehoopt dat we een balans konden vinden. Doe ik er wel goed aan? Is het gezin behouden niet belangrijker dan mijn eigen geluk?
Half oktober was er een druppel die de emmer deed overlopen. Meneer heeft het geld dat bestemd was voor onze aanbouw opgemaakt. Want hij had immers geld nodig? Hij ging voorbij aan het feit dat hij al weer ruim een jaar thuis zat (ZZP'er), en dus geen inkomsten meer inbracht. Onderwijl hield ik het huishouden (koophuis, 2 auto's ..) met de nodige noodmaatregelen draaiende. Door mijn volledige inkomen in te zetten, overal op te besparen, geen euro meer voor mezelf te hebben.
De afgelopen 2/3 jaar daarvoor ging het goed. Hij werkte. Hij bracht zijn deel van de huishoudgeld op. Hij wou er echt voor gaan. Een gezin vormen. Daarvoor heeft hij nooit iets bijgedragen behalve schulden. Op een gegeven moment was het zelfs zo gek dat hij in mijn (bedrijfs)auto reed want hij had immers een auto nodig om te kunnen werken? Met mijn pinpas tankte hij dan maar weer vol.
Ziek. Geen balans, ik deed alles. Inkomen, administratie, regelwerk, huishouden. Heb ik een soort moeder syndroom? Kick ik erop om als maar te blijven helpen zodat ik mezelf superieur kan voelen? Waarom heb ik mezelf nooit iets beter gegund.
Ik weet het nog steeds niet.
Na een heel heftig jaar op alle fronten ben ik eruit. Het is klaar. Hij slaapt op zolder. Heeft geen inkomen en kan dus niet per direct verhuizen. Ben ik zwak dat ik dit niet forceer?
Alle reacties welkom. Ook ontspanningstips welkom voor een beperkt budget
Aan de ene kant opluchting, aan de andere kant afscheid nemen van een droom. Ik had nog graag een 2e kindje gekregen, een broer of zus van mijn kleine vent. Ik had zo gehoopt dat we een balans konden vinden. Doe ik er wel goed aan? Is het gezin behouden niet belangrijker dan mijn eigen geluk?
Half oktober was er een druppel die de emmer deed overlopen. Meneer heeft het geld dat bestemd was voor onze aanbouw opgemaakt. Want hij had immers geld nodig? Hij ging voorbij aan het feit dat hij al weer ruim een jaar thuis zat (ZZP'er), en dus geen inkomsten meer inbracht. Onderwijl hield ik het huishouden (koophuis, 2 auto's ..) met de nodige noodmaatregelen draaiende. Door mijn volledige inkomen in te zetten, overal op te besparen, geen euro meer voor mezelf te hebben.
De afgelopen 2/3 jaar daarvoor ging het goed. Hij werkte. Hij bracht zijn deel van de huishoudgeld op. Hij wou er echt voor gaan. Een gezin vormen. Daarvoor heeft hij nooit iets bijgedragen behalve schulden. Op een gegeven moment was het zelfs zo gek dat hij in mijn (bedrijfs)auto reed want hij had immers een auto nodig om te kunnen werken? Met mijn pinpas tankte hij dan maar weer vol.
Ziek. Geen balans, ik deed alles. Inkomen, administratie, regelwerk, huishouden. Heb ik een soort moeder syndroom? Kick ik erop om als maar te blijven helpen zodat ik mezelf superieur kan voelen? Waarom heb ik mezelf nooit iets beter gegund.
Ik weet het nog steeds niet.
Na een heel heftig jaar op alle fronten ben ik eruit. Het is klaar. Hij slaapt op zolder. Heeft geen inkomen en kan dus niet per direct verhuizen. Ben ik zwak dat ik dit niet forceer?
Alle reacties welkom. Ook ontspanningstips welkom voor een beperkt budget
zaterdag 18 december 2010 om 21:02
Het is het gebrek aan verantwoordelijkheid nemen. En het egoïsme. Hij heeft me letterlijk en figuurlijk voor alles laten opdraaien.
Ik kan het begrijpen als iemand tijdelijk zonder inkomen zit. Maar 12 van de 15 jaar is een structureel en groot probleem. Het beetje geld wat wel bij hem binnenkwam ging naar zijn eigen belangen (wiet, vishengels, ...). Ook op andere fronten ben ik altijd degene geweest die het regelt. Was, boodschappen, grote schoonmaakklussen, regel dingen, financiële administratie.
En toch. Hij was mijn vriend. En ik deed het voor hem. Hij beloofde beterschap en ik slikte. Er zaten korte pieken en grote dalen in het patroon. Het is echt een vent die leeft bij de dag.
Ik geloof niet dat hij in basis een slecht persoon is, maar ik vraag me af hoe je iemand waarvan je beweert te houden zo kan laten opdraaien voor alles.
Ik kan het begrijpen als iemand tijdelijk zonder inkomen zit. Maar 12 van de 15 jaar is een structureel en groot probleem. Het beetje geld wat wel bij hem binnenkwam ging naar zijn eigen belangen (wiet, vishengels, ...). Ook op andere fronten ben ik altijd degene geweest die het regelt. Was, boodschappen, grote schoonmaakklussen, regel dingen, financiële administratie.
En toch. Hij was mijn vriend. En ik deed het voor hem. Hij beloofde beterschap en ik slikte. Er zaten korte pieken en grote dalen in het patroon. Het is echt een vent die leeft bij de dag.
Ik geloof niet dat hij in basis een slecht persoon is, maar ik vraag me af hoe je iemand waarvan je beweert te houden zo kan laten opdraaien voor alles.
zaterdag 18 december 2010 om 21:05
Je kickt er niet op en je hebt geen superioriteitsgevoel. Ik denk dat je gewoon in de omstandigheden deed wat je moest doen. Tegen beter weten in en verwijt je zelf niets. Best gedaan, al gedaan.
Kan hij niet naar familie of vrienden? Zodat jij en je kind de vakantie en zo voor jullie zelf hebben en langzaam maar zeker een leven zonder je partner kunnen beginnen.
Ik zou maar gewoon beginnen zorgen dat hij er uitgaat, want anders zit je volgend jaar om deze tijd nog met dezelfde problemen. Het klinkt misschien wat cru, maar een woning krijgen is heel moeilijk. En misschien heeft hij wel een schop nodig, zodat hij zelfstandig wordt.
Sterkte en zoek zo snel mogelijk hulp en laat je niet op je inpraten.
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.
zaterdag 18 december 2010 om 21:07
Ook kan ik me voorstellen dat iemand die minder goed is in werken (bestaat dat? ) compenseert door andere dingen te doen. Denk huishouden of regelzaken. Ook niet het geval.
Soms denk ik gewoon dat hij aartslui is.
Hij is in juni van dit jaar begonnen met de aanbouw aan ons huis. We hadden het geld grotendeels. Hij had de tijd want zat thuis. Nu, 6 maanden later ligt mijn halve achtertuin nog steeds open, ligt er puin in de rest van de tuin en moet er nog steeds beton gestort worden. Het geld is op
Soms denk ik gewoon dat hij aartslui is.
Hij is in juni van dit jaar begonnen met de aanbouw aan ons huis. We hadden het geld grotendeels. Hij had de tijd want zat thuis. Nu, 6 maanden later ligt mijn halve achtertuin nog steeds open, ligt er puin in de rest van de tuin en moet er nog steeds beton gestort worden. Het geld is op
zaterdag 18 december 2010 om 21:09
Jeetje wat heftig en toch goed dat je voor jezelf hebt gekozen.
Heel veel sterkte.
Ik heb hier 4 dvd's liggen van een cursus mindfullness. Mocht je daar interesse in hebben en iemand kan mij uitleggen hoe ik daar een kopie van kan maken dan wil dat uiteraard wel voor je doen. Ik moet ook geloof ik nog een link hebben met ontspanningsoefeningen van mindfullness die op internet staan.
Heel veel sterkte.
Ik heb hier 4 dvd's liggen van een cursus mindfullness. Mocht je daar interesse in hebben en iemand kan mij uitleggen hoe ik daar een kopie van kan maken dan wil dat uiteraard wel voor je doen. Ik moet ook geloof ik nog een link hebben met ontspanningsoefeningen van mindfullness die op internet staan.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 18 december 2010 om 21:13
zaterdag 18 december 2010 om 21:18
Het is heftig en voelt heel extreem aan. En zal je ook niet in dank worden afgenomen. Maar je kunt wel een termijn stellen aan de pediode dat je (ex)man nog in dit huis woont. Is het ook zijn huis, oftewel, moet het verkocht worden en/of heeft hij rechten? Anders een termijn van 3 maanden om iets anders te regelen en dan houdt je sympathie helaas op.
Ik heb ooit met hetzelfde bijltje gehakt en voelt vreselijk. Maar toch is grenzen aangeven wel belangrijk.
Sterkte met alles.
Ik heb ooit met hetzelfde bijltje gehakt en voelt vreselijk. Maar toch is grenzen aangeven wel belangrijk.
Sterkte met alles.
zaterdag 18 december 2010 om 21:32
Hij heeft 1 vriend waar hij eventueel terecht zou kunnen. Maar ik snap ook wel dat dat geen ideale situatie is.
Ik ben bang dat ik weer in mijn oude vertrouwde patroon terugval, namelijk verantwoordelijkheid nemen namens hem. Eigenlijk is het zijn probleem waar hij wel of niet terecht kan. Misschien is een termijn noemen inderdaad goed. Ga dat ook maar eens aansnijden, bv tot eind februari max.
Het is een koophuis, ieder heeft 50% eigendom. Ik kan het huis net in mijn eentje betalen (officieel dan, onofficieel doe ik dit al ruim een jaar). Hij kan het nooit betalen.
Ik heb al gedacht weg met dat klotehuis, er is nog zoveel niet af en niet naar mijn zin. Ook bindt het huis mij aan een vrij zware maar goedbetaalde baan, waarvan ik twijfel of ik dit nog wel op de langere termijn wil/kan doen. Nu verkopen is echter een slecht plan, het huis is op sommige delen gedateerd, er ligt een kwart aanbouw in de tuin en het is sowieso een slechte tijd. Ik denk dat we dan met 30K verlies weglopen. Ook staat het huis in mijn geboortedorp, in principe een prima locatie ook voor zoon.
En om meteen alles te veranderen (relatie uit, andere woning én een andere baan) gaat me wat te heftig
Ik ben bang dat ik weer in mijn oude vertrouwde patroon terugval, namelijk verantwoordelijkheid nemen namens hem. Eigenlijk is het zijn probleem waar hij wel of niet terecht kan. Misschien is een termijn noemen inderdaad goed. Ga dat ook maar eens aansnijden, bv tot eind februari max.
Het is een koophuis, ieder heeft 50% eigendom. Ik kan het huis net in mijn eentje betalen (officieel dan, onofficieel doe ik dit al ruim een jaar). Hij kan het nooit betalen.
Ik heb al gedacht weg met dat klotehuis, er is nog zoveel niet af en niet naar mijn zin. Ook bindt het huis mij aan een vrij zware maar goedbetaalde baan, waarvan ik twijfel of ik dit nog wel op de langere termijn wil/kan doen. Nu verkopen is echter een slecht plan, het huis is op sommige delen gedateerd, er ligt een kwart aanbouw in de tuin en het is sowieso een slechte tijd. Ik denk dat we dan met 30K verlies weglopen. Ook staat het huis in mijn geboortedorp, in principe een prima locatie ook voor zoon.
En om meteen alles te veranderen (relatie uit, andere woning én een andere baan) gaat me wat te heftig
zaterdag 18 december 2010 om 21:56
zaterdag 18 december 2010 om 21:59
Luxaflex, wat goed dat je uiteindelijk tóch voor jezelf hebt gekozen!
Wees een beetje lief voor jezelf... je hebt jezelf járen vanalles ontzegd, en ga nu niet jezelf ook nog allemaal verwijten lopen maken dat je dit besluit eerder had moeten nemen en dat het jouw schuld is dat het zover gekomen is... want dat lees ik tussen de regels door.
Je was gewoon verliefd, of hield van hem, jullie hadden een kind samen, en je ging uit van het goede wat vast wel in hem zit, en hij deed je ook beloftes, je had hoop, je had doorzettingsvermogen... Nu is dit de druppel die de emmer doet overlopen, maar verwijt jezelf het niet hoor! Besluit alleen wél om het in het vervolg anders te gaan doen en eerder grenzen te stellen.
Heel veel sterkte!
En wat mensen hierboven ook zeggen: hij lijkt zó initiatiefloos, zorg dat hij snel uit je huis gaat anders zit hij er volgend jaar nog...
En wees er op voorbereid dat hij je mogelijk als de boeman gaat zien, jij bent het tenslotte die met de relatie wil stoppen en hem 'eruitzet'. Dat zie je vaak, die reactie....
Wees een beetje lief voor jezelf... je hebt jezelf járen vanalles ontzegd, en ga nu niet jezelf ook nog allemaal verwijten lopen maken dat je dit besluit eerder had moeten nemen en dat het jouw schuld is dat het zover gekomen is... want dat lees ik tussen de regels door.
Je was gewoon verliefd, of hield van hem, jullie hadden een kind samen, en je ging uit van het goede wat vast wel in hem zit, en hij deed je ook beloftes, je had hoop, je had doorzettingsvermogen... Nu is dit de druppel die de emmer doet overlopen, maar verwijt jezelf het niet hoor! Besluit alleen wél om het in het vervolg anders te gaan doen en eerder grenzen te stellen.
Heel veel sterkte!
En wat mensen hierboven ook zeggen: hij lijkt zó initiatiefloos, zorg dat hij snel uit je huis gaat anders zit hij er volgend jaar nog...
En wees er op voorbereid dat hij je mogelijk als de boeman gaat zien, jij bent het tenslotte die met de relatie wil stoppen en hem 'eruitzet'. Dat zie je vaak, die reactie....
zaterdag 18 december 2010 om 22:00
Tja ook zoiets. Voordat dit allemaal gebeurde afgesproken dat met kerst zijn broer + zus en hun gezinnen komen logeren. Mijn schoonouders zijn er ook. Ik heb niet het hart gehad dat af te zeggen.
Ten eerste omdat ik goed met iedereen kan opschieten. Ten tweede vind ik het ook belangrijk voor mijn zoon.
Misschien dat ik alsnog zelf wel wegga, en dus voor 2 dagen mijn huis verlaat.
De andere kerstdag vieren we (ik..??) met mijn moeder en broer.
Dank je voor je reacties voor zover. Ik heb een douche en een bed nodig
Ten eerste omdat ik goed met iedereen kan opschieten. Ten tweede vind ik het ook belangrijk voor mijn zoon.
Misschien dat ik alsnog zelf wel wegga, en dus voor 2 dagen mijn huis verlaat.
De andere kerstdag vieren we (ik..??) met mijn moeder en broer.
Dank je voor je reacties voor zover. Ik heb een douche en een bed nodig
zaterdag 18 december 2010 om 22:44
Tja, wat niet anders kan is niet anders.
Maar toch: Na 15 jaar heb je rechten, ook zonder huwelijk en samenlevingscontract. En als hij rechten heeft, heb jij plichten. Een onderhoudsplicht als hij onvoldoende geld verdient. Dus hem het huis uit forceren gaat je net zo veel kosten, met alle ellende erbij. Daar gaat ook tijd in zitten. Tijd die je kan besteden met samen een goed plan bedenken hoe jullie dit makkelijk gaan oplossen. Of tijd die je kan besteden met ruzie en dergelijken.
De reacties hier van 'zet hem er direct uit' zijn weer makkelijk gezegd als je niet in de situatie zit. Bedenk je even wat de gevolgen zijn alvorens dergelijk advies te geven graag! Alimentatie is ook niet gratis hoor. Als mevrouw het huis niet alleen kan blijven betalen moet ze ook verhuizen. Boedel verdelen, kind moet heen en weer reizen. Allemaal ellende die je je op de hals haalt door direct alles te willen.
Daar komt nog bij dat de verbouwing deels begonnen is al, maar niet afgemaakt kan worden. Dat is een enorme waardevermindering van je huis. Na 15 jaar is je hypotheek lang niet afbetaald dus dat beetje overwaarde wat je kan hebben gaat op aan die verbouwing. Dan gaan jullie allebei met een enorm verlies de deur uit, dat is gewoon niet handig.
Mijn advies zou zijn om dit eerst eens op te ruimen. Het voelt misschien vreemd maar het lost op de lange termijn een aantal problemen op. Wellicht laat hij zich van een andere kant zien als het nu menens blijkt met luxaflex?
Succes
Maar toch: Na 15 jaar heb je rechten, ook zonder huwelijk en samenlevingscontract. En als hij rechten heeft, heb jij plichten. Een onderhoudsplicht als hij onvoldoende geld verdient. Dus hem het huis uit forceren gaat je net zo veel kosten, met alle ellende erbij. Daar gaat ook tijd in zitten. Tijd die je kan besteden met samen een goed plan bedenken hoe jullie dit makkelijk gaan oplossen. Of tijd die je kan besteden met ruzie en dergelijken.
De reacties hier van 'zet hem er direct uit' zijn weer makkelijk gezegd als je niet in de situatie zit. Bedenk je even wat de gevolgen zijn alvorens dergelijk advies te geven graag! Alimentatie is ook niet gratis hoor. Als mevrouw het huis niet alleen kan blijven betalen moet ze ook verhuizen. Boedel verdelen, kind moet heen en weer reizen. Allemaal ellende die je je op de hals haalt door direct alles te willen.
Daar komt nog bij dat de verbouwing deels begonnen is al, maar niet afgemaakt kan worden. Dat is een enorme waardevermindering van je huis. Na 15 jaar is je hypotheek lang niet afbetaald dus dat beetje overwaarde wat je kan hebben gaat op aan die verbouwing. Dan gaan jullie allebei met een enorm verlies de deur uit, dat is gewoon niet handig.
Mijn advies zou zijn om dit eerst eens op te ruimen. Het voelt misschien vreemd maar het lost op de lange termijn een aantal problemen op. Wellicht laat hij zich van een andere kant zien als het nu menens blijkt met luxaflex?
Succes
zaterdag 18 december 2010 om 23:39
quote:VinSoft schreef op 18 december 2010 @ 22:44:
Tja, wat niet anders kan is niet anders.
Maar toch: Na 15 jaar heb je rechten, ook zonder huwelijk en samenlevingscontract. En als hij rechten heeft, heb jij plichten. Een onderhoudsplicht als hij onvoldoende geld verdient. ......
Mijn advies zou zijn om dit eerst eens op te ruimen. Het voelt misschien vreemd maar het lost op de lange termijn een aantal problemen op. Wellicht laat hij zich van een andere kant zien als het nu menens blijkt met luxaflex?
Succes
Dat volgens mij niet waar, dat je alimentatieplichtig bent als je niet getrouwd bent (hoe het met een samenlev.contract zit weet ik niet). Kun je dat onderbouwen?
Verder ben ik het wel met je eens. Als je hem echt serieus voor het blok zet: oprotten of nú wat aan het/jullie huis gaan doen, kon hij wel eens eieren voor zijn geld gaan kiezen.
Ik weet hoe je je voelt, heb ook wel eens in zo'n situatie gezeten (gelukkig zonder kind) en kon het ook niet over mijn hart verkrijgen om mijn vriend op straat te zetten. (Hoezeer iedereen ook zei dat ik gewoon alleen aan mezelf moest denken.)
Ik ben toen op internet gaan zoeken naar een goedkope kamer, en heb hem gezegd dat ik die kamer voor 3 maanden voor hem ging huren zodat hij dus in elk geval ergens terecht kon en in die tijd zelf wat kon regelen. Hij schrok zich de pleuris -besefte opeens dat het me menens was- en sloeg om als een blad aan de boom.
Tja, wat niet anders kan is niet anders.
Maar toch: Na 15 jaar heb je rechten, ook zonder huwelijk en samenlevingscontract. En als hij rechten heeft, heb jij plichten. Een onderhoudsplicht als hij onvoldoende geld verdient. ......
Mijn advies zou zijn om dit eerst eens op te ruimen. Het voelt misschien vreemd maar het lost op de lange termijn een aantal problemen op. Wellicht laat hij zich van een andere kant zien als het nu menens blijkt met luxaflex?
Succes
Dat volgens mij niet waar, dat je alimentatieplichtig bent als je niet getrouwd bent (hoe het met een samenlev.contract zit weet ik niet). Kun je dat onderbouwen?
Verder ben ik het wel met je eens. Als je hem echt serieus voor het blok zet: oprotten of nú wat aan het/jullie huis gaan doen, kon hij wel eens eieren voor zijn geld gaan kiezen.
Ik weet hoe je je voelt, heb ook wel eens in zo'n situatie gezeten (gelukkig zonder kind) en kon het ook niet over mijn hart verkrijgen om mijn vriend op straat te zetten. (Hoezeer iedereen ook zei dat ik gewoon alleen aan mezelf moest denken.)
Ik ben toen op internet gaan zoeken naar een goedkope kamer, en heb hem gezegd dat ik die kamer voor 3 maanden voor hem ging huren zodat hij dus in elk geval ergens terecht kon en in die tijd zelf wat kon regelen. Hij schrok zich de pleuris -besefte opeens dat het me menens was- en sloeg om als een blad aan de boom.
.
zaterdag 18 december 2010 om 23:52
Luxaflex, je hebt het over wiet. Is je ex verslaafd? Dit kan een verklaring zijn voor zijn passieve en luie houding en voor het gat in zijn hand.
Jullie hebben een zoon. Het is in zijn (maar ook in jouw) belang dat de beëindiging van jullie relatie ook in het dagelijks leven wordt doorgevoerd. Hebben jullie het je zoon al verteld? Hoe oud is hij? Het is erg verwarrend voor een kind om te horen dat zijn ouders uit elkaar gaan en vervolgens te zien dat alles bij het oude blijft. Papa blijft thuis wonen, de geplande kerstviering met de wederzijdse familie.
Ook voor jou en de verstandhouding tussen jou en je ex is het belangrijk dat je spijkers met koppen slaat. Je denkt je ex een gunst te bewijzen door hem tijd en ruimte te gunnen om te wennen aan het idee van de scheiding en zijn eigen leven te gaan opbouwen. Ik heb in dezelfde situatie gezeten en had ook moeite het door de jaren heen ontstane patroon te doorbreken. Ik merkte echter dat alle punten waarop ik toegaf en hem tegemoetkwam (voor hem dacht, hem wilde helpen enz.) voor hem normaal waren en hem belemmerden door te gaan met zijn leven. Hij bleef als een parasiet afhankelijk van mij op alle gebieden.
Elke stap die ik heel omzichtig nam om onze levens van elkaar te scheiden, werd met woede ontvangen. Het was vanzelfsprekend dat ik voor hem zorgde, dat ik alles regelde en overal verantwoordelijk voor was. Hij had rechten, ik plichten. Hij nam, ik gaf. In zijn ogen was dat een eerlijke verdeling die hij niet wilde loslaten.
Hoe langer zo'n proces duurt, hoe moeilijker het voor alle partijen is. Hoe minder duidelijk en doortastend jij bent, hoe sneller de verstandhouding zal verslechteren. Je zoon zal het kind van de rekening zijn.
Jaren later blijft hij nog steeds hangen in zijn woede en reageert hij die af via de kinderen. Ik denk dat dit een belangrijkere prioriteit moet zijn dan financiële en praktische overwegingen, hoe belangrijk die ook zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het daarmee, na een eerste tijd van aanpassingen en de nodige problemen, goed zal komen. Belangrijker op lange termijn is je contact met je ex, vanwege je zoon.
Ik heb veel baat gehad bij een goede psycholoog, die me begeleid heeft in het contact met mijn ex, het analyseren van mijn aandeel in het (mislukken van) het huwelijk en het veranderen van mijn opstelling tegenover en communicatie met mijn ex. Hij heeft nog steeds de neiging zich tegelijkertijd als kind en als ouder op te stellen (afhankelijk maar commanderend). Ik heb geleerd hem als volwassene te benaderen, los van zijn eigen houding. Niet meer te happen als hij hengelt naar een reactie, negatieve aandacht, wat het dan ook is dat hij van me wil.
Hoe sneller je dit leert, hoe beter het zal zijn voor jezelf, je zoon en je ex. Je moet iedereen duidelijkheid geven. Jij bent, ook in en na de scheiding, nog steeds degene die de kar trekt en dat zal zo blijven tot je zoon volwassen is. Dat betekent niet dat je de verantwoordelijkheid van je ex nog hoeft over te nemen. Maar de wijze, dat zal jij zijn. Degene die voor het welzijn van je zoon waakt, dat zal jij zijn. Degene die voor jou zorgt, dat zal jij zijn.
Jullie hebben een zoon. Het is in zijn (maar ook in jouw) belang dat de beëindiging van jullie relatie ook in het dagelijks leven wordt doorgevoerd. Hebben jullie het je zoon al verteld? Hoe oud is hij? Het is erg verwarrend voor een kind om te horen dat zijn ouders uit elkaar gaan en vervolgens te zien dat alles bij het oude blijft. Papa blijft thuis wonen, de geplande kerstviering met de wederzijdse familie.
Ook voor jou en de verstandhouding tussen jou en je ex is het belangrijk dat je spijkers met koppen slaat. Je denkt je ex een gunst te bewijzen door hem tijd en ruimte te gunnen om te wennen aan het idee van de scheiding en zijn eigen leven te gaan opbouwen. Ik heb in dezelfde situatie gezeten en had ook moeite het door de jaren heen ontstane patroon te doorbreken. Ik merkte echter dat alle punten waarop ik toegaf en hem tegemoetkwam (voor hem dacht, hem wilde helpen enz.) voor hem normaal waren en hem belemmerden door te gaan met zijn leven. Hij bleef als een parasiet afhankelijk van mij op alle gebieden.
Elke stap die ik heel omzichtig nam om onze levens van elkaar te scheiden, werd met woede ontvangen. Het was vanzelfsprekend dat ik voor hem zorgde, dat ik alles regelde en overal verantwoordelijk voor was. Hij had rechten, ik plichten. Hij nam, ik gaf. In zijn ogen was dat een eerlijke verdeling die hij niet wilde loslaten.
Hoe langer zo'n proces duurt, hoe moeilijker het voor alle partijen is. Hoe minder duidelijk en doortastend jij bent, hoe sneller de verstandhouding zal verslechteren. Je zoon zal het kind van de rekening zijn.
Jaren later blijft hij nog steeds hangen in zijn woede en reageert hij die af via de kinderen. Ik denk dat dit een belangrijkere prioriteit moet zijn dan financiële en praktische overwegingen, hoe belangrijk die ook zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het daarmee, na een eerste tijd van aanpassingen en de nodige problemen, goed zal komen. Belangrijker op lange termijn is je contact met je ex, vanwege je zoon.
Ik heb veel baat gehad bij een goede psycholoog, die me begeleid heeft in het contact met mijn ex, het analyseren van mijn aandeel in het (mislukken van) het huwelijk en het veranderen van mijn opstelling tegenover en communicatie met mijn ex. Hij heeft nog steeds de neiging zich tegelijkertijd als kind en als ouder op te stellen (afhankelijk maar commanderend). Ik heb geleerd hem als volwassene te benaderen, los van zijn eigen houding. Niet meer te happen als hij hengelt naar een reactie, negatieve aandacht, wat het dan ook is dat hij van me wil.
Hoe sneller je dit leert, hoe beter het zal zijn voor jezelf, je zoon en je ex. Je moet iedereen duidelijkheid geven. Jij bent, ook in en na de scheiding, nog steeds degene die de kar trekt en dat zal zo blijven tot je zoon volwassen is. Dat betekent niet dat je de verantwoordelijkheid van je ex nog hoeft over te nemen. Maar de wijze, dat zal jij zijn. Degene die voor het welzijn van je zoon waakt, dat zal jij zijn. Degene die voor jou zorgt, dat zal jij zijn.
Ga in therapie!
zondag 19 december 2010 om 00:01
Begrijp ik dat jullie niet getrouwd zijn? Is er een samenlevingscontract waarin partneralimentatie is vastgelegd? Zo niet, dan heb je een grote zorg minder.
Wat het huis betreft, zou ik contact opnemen met een notaris om na te vragen hoe je hiermee te werk moet gaan. Ik zou in elk geval geen cent meer in het huis steken: je ex heeft recht op de helft daarvan. Je kunt een waardebepaling van het huis opvragen (laat een paar makelaars langskomen), zodat je een idee hebt van de huidige marktwaarde. Is er al veel afbetaald? Kijk of je samen met iemand anders kunt uitrekenen wat voor jou de aantrekkelijkste optie is: je ex uitkopen of het huis verkopen. Bereken ook wat voor hem het aantrekkelijkst is. Als verkoop bv. voor hem ook niet gunstig uitpakt (omdat het huis een onderwaarde heeft en hij er dus een schuld aan overhoudt) kun je dit gebruiken om met hem te onderhandelen over uitkoop.
Nog een laatste tip: benader het zakelijke zakelijk. Je ex kan heel goed voor zijn eigen belangen opkomen, dat heeft hij wel bewezen. Jij bent de enige die voor jou gaat opkomen. Maak niet de fout die ik aanvankelijk maakte, dat er twee mensen waren die de belangen van mijn ex verdedigden en niemand die dat voor mij deed...
Wat het huis betreft, zou ik contact opnemen met een notaris om na te vragen hoe je hiermee te werk moet gaan. Ik zou in elk geval geen cent meer in het huis steken: je ex heeft recht op de helft daarvan. Je kunt een waardebepaling van het huis opvragen (laat een paar makelaars langskomen), zodat je een idee hebt van de huidige marktwaarde. Is er al veel afbetaald? Kijk of je samen met iemand anders kunt uitrekenen wat voor jou de aantrekkelijkste optie is: je ex uitkopen of het huis verkopen. Bereken ook wat voor hem het aantrekkelijkst is. Als verkoop bv. voor hem ook niet gunstig uitpakt (omdat het huis een onderwaarde heeft en hij er dus een schuld aan overhoudt) kun je dit gebruiken om met hem te onderhandelen over uitkoop.
Nog een laatste tip: benader het zakelijke zakelijk. Je ex kan heel goed voor zijn eigen belangen opkomen, dat heeft hij wel bewezen. Jij bent de enige die voor jou gaat opkomen. Maak niet de fout die ik aanvankelijk maakte, dat er twee mensen waren die de belangen van mijn ex verdedigden en niemand die dat voor mij deed...
Ga in therapie!
zondag 19 december 2010 om 00:08
quote:Luxaflex schreef op 18 december 2010 @ 21:02:
Het is het gebrek aan verantwoordelijkheid nemen. En het egoïsme. Hij heeft me letterlijk en figuurlijk voor alles laten opdraaien.
Jij heb het gewoon uit handen genomen, hij liet je ervoor opdraaien omdat het geen negatieve gevolgen voor hem had.
Ik kan het begrijpen als iemand tijdelijk zonder inkomen zit. Maar 12 van de 15 jaar is een structureel en groot probleem.
Het beetje geld wat wel bij hem binnenkwam ging naar zijn eigen belangen (wiet, vishengels, ...). Ook op andere fronten ben ik altijd degene geweest die het regelt. Was, boodschappen, grote schoonmaakklussen, regel dingen, financiële administratie.
Heb je geprobeerd om de taakverdeling te veranderen? Heb je tegen hem gezegd dat zolang hij niet werkt dat hij dan thuis de boel draaiende houdt, en misschien nog belangrijker; heb je hem de kans geven om dat te doen, veel vrouwen doen het maar zelf omdat ze vinden dat hun man het in hun ogen toch nooit goed doet
En toch. Hij was mijn vriend. En ik deed het voor hem. Hij beloofde beterschap en ik slikte. Er zaten korte pieken en grote dalen in het patroon. Het is echt een vent die leeft bij de dag.
Daar is op zich niks mis mee, maar het gaat mis als jij hem wil veranderen
Ik geloof niet dat hij in basis een slecht persoon is, maar ik vraag me af hoe je iemand waarvan je beweert te houden zo kan laten opdraaien voor alles.Simpel het heeft niks met houden van te maken. Hij heeft gewoon een andere perceptie. Hij laat jou er niet voor opdraaien want dat is jou interpretatie namelijk. Hij ziet wellicht niet eens wat er gedaan moet worden omdat in the end jij het doet.
Het is het gebrek aan verantwoordelijkheid nemen. En het egoïsme. Hij heeft me letterlijk en figuurlijk voor alles laten opdraaien.
Jij heb het gewoon uit handen genomen, hij liet je ervoor opdraaien omdat het geen negatieve gevolgen voor hem had.
Ik kan het begrijpen als iemand tijdelijk zonder inkomen zit. Maar 12 van de 15 jaar is een structureel en groot probleem.
Het beetje geld wat wel bij hem binnenkwam ging naar zijn eigen belangen (wiet, vishengels, ...). Ook op andere fronten ben ik altijd degene geweest die het regelt. Was, boodschappen, grote schoonmaakklussen, regel dingen, financiële administratie.
Heb je geprobeerd om de taakverdeling te veranderen? Heb je tegen hem gezegd dat zolang hij niet werkt dat hij dan thuis de boel draaiende houdt, en misschien nog belangrijker; heb je hem de kans geven om dat te doen, veel vrouwen doen het maar zelf omdat ze vinden dat hun man het in hun ogen toch nooit goed doet
En toch. Hij was mijn vriend. En ik deed het voor hem. Hij beloofde beterschap en ik slikte. Er zaten korte pieken en grote dalen in het patroon. Het is echt een vent die leeft bij de dag.
Daar is op zich niks mis mee, maar het gaat mis als jij hem wil veranderen
Ik geloof niet dat hij in basis een slecht persoon is, maar ik vraag me af hoe je iemand waarvan je beweert te houden zo kan laten opdraaien voor alles.Simpel het heeft niks met houden van te maken. Hij heeft gewoon een andere perceptie. Hij laat jou er niet voor opdraaien want dat is jou interpretatie namelijk. Hij ziet wellicht niet eens wat er gedaan moet worden omdat in the end jij het doet.
zondag 19 december 2010 om 00:21
Jemig wat een herkenning !!!
Heb zelf ook 11 jaar de "moederrol" op me genomen......tja achteraf denk je; waarom ?????
Wij hebben samen twee kids gekregen en op een gegeven moment kon ik het allemaal niet maar aan in m'n eentje ( want dat is toch zo....) werk, admi, kids, huishouden.
Ben "gewoon" door blijven gaan tot dat ik iemand anders leerde kennen.....tja fout ik weet het, maar eerder kon ik de beslissing niet nemen.....
Toen was ik natuurlijk de boeman en de slechterik in het hele gebeuren.
We zijn inmiddels jaren verder ( ben gelukkig getrouwd met m'n nieuwe partner, yep die van toen ), maar de volgorde was niet oké.
Toch zit het moederen wat betreft hem er nog altijd niet op.....hij blijft me schuldgevoelens aan praten en ik blijf hem in zekere zin de hand boven het hoofd houden en helpen......stom hè.
Wens je heel veel sterkte en vind het super dat jij wel optijd voor jezelf kiest ( iets waar ik dus te lang mee heb gewacht ) !!!
Therapie lijkt me trouwens bij dit soort figuren zinloos......dit is in mijn ogen toch echt de aard van het beestje !
Heb zelf ook 11 jaar de "moederrol" op me genomen......tja achteraf denk je; waarom ?????
Wij hebben samen twee kids gekregen en op een gegeven moment kon ik het allemaal niet maar aan in m'n eentje ( want dat is toch zo....) werk, admi, kids, huishouden.
Ben "gewoon" door blijven gaan tot dat ik iemand anders leerde kennen.....tja fout ik weet het, maar eerder kon ik de beslissing niet nemen.....
Toen was ik natuurlijk de boeman en de slechterik in het hele gebeuren.
We zijn inmiddels jaren verder ( ben gelukkig getrouwd met m'n nieuwe partner, yep die van toen ), maar de volgorde was niet oké.
Toch zit het moederen wat betreft hem er nog altijd niet op.....hij blijft me schuldgevoelens aan praten en ik blijf hem in zekere zin de hand boven het hoofd houden en helpen......stom hè.
Wens je heel veel sterkte en vind het super dat jij wel optijd voor jezelf kiest ( iets waar ik dus te lang mee heb gewacht ) !!!
Therapie lijkt me trouwens bij dit soort figuren zinloos......dit is in mijn ogen toch echt de aard van het beestje !
