Relaties
alle pijlers
het is voorbij
zondag 5 juni 2011 om 21:57
Hi Allemaal,
Mijn relatie van 3 en 1/2 jaar is uit gegaan. Het was een moeizame relatie. Veel ups and downs. Afgelopen jaar was het op z'n heftigst. Veel stomme onenigheden die vaak escaleerde tot vreselijke ruzies. ( geen geweld ofzo) maar wel veel modder gooien naar elkaar. Maar aan de andere hand waren we ook dol op elkaar. Wij konden de ene moment heel verliefd zijn en zo kon het snel omslaan als iemand iets verkeerds zei of deed.
Over de jaren hebben wij veel gepraat en bepaalde dingen verbeterd. Wij houden allebei zoveel van elkaar, en nog steeds. Maar helaas was het niet genoeg. Wij komen achter dat onze karakters clashen en het simpelweg niet meer werkt. ( iets wat wij beide al lang wisten maar niet durfde toe te geven)
Nu dat het over is... het doet mij zoveel pijn... ik kan het niet beseffen dat het over is... ik hoop mijn pijn en verdriet van mij af te schrijven...
wat zal nu doen?
Mijn relatie van 3 en 1/2 jaar is uit gegaan. Het was een moeizame relatie. Veel ups and downs. Afgelopen jaar was het op z'n heftigst. Veel stomme onenigheden die vaak escaleerde tot vreselijke ruzies. ( geen geweld ofzo) maar wel veel modder gooien naar elkaar. Maar aan de andere hand waren we ook dol op elkaar. Wij konden de ene moment heel verliefd zijn en zo kon het snel omslaan als iemand iets verkeerds zei of deed.
Over de jaren hebben wij veel gepraat en bepaalde dingen verbeterd. Wij houden allebei zoveel van elkaar, en nog steeds. Maar helaas was het niet genoeg. Wij komen achter dat onze karakters clashen en het simpelweg niet meer werkt. ( iets wat wij beide al lang wisten maar niet durfde toe te geven)
Nu dat het over is... het doet mij zoveel pijn... ik kan het niet beseffen dat het over is... ik hoop mijn pijn en verdriet van mij af te schrijven...
wat zal nu doen?
zondag 5 juni 2011 om 22:33
Och jeetje
Begrijp heel goed hoe je je voelt, heb anderhalf jaar geleden hetzelfde meegemaakt na vier jaar een soortgelijke relatie te hebben gehad.
(Upside: wij zijn nu goede, dierbare vrienden van elkaar en dit werkt veel beter dan de relatie die we hadden.)
Ik wens je heel veel sterkte!
Edit: Laat je emoties hun gang gaan, doe waar je behoefte aan hebt en zoek veel afleiding. Ik hoop dat je pijn snel wat slijt.
Begrijp heel goed hoe je je voelt, heb anderhalf jaar geleden hetzelfde meegemaakt na vier jaar een soortgelijke relatie te hebben gehad.
(Upside: wij zijn nu goede, dierbare vrienden van elkaar en dit werkt veel beter dan de relatie die we hadden.)
Ik wens je heel veel sterkte!
Edit: Laat je emoties hun gang gaan, doe waar je behoefte aan hebt en zoek veel afleiding. Ik hoop dat je pijn snel wat slijt.
zondag 5 juni 2011 om 23:48
wat lief allemaal...bedankt voor jullie reactie
ik zou niet eens weten waar ik moet beginnen. Ik heb het gevoel dat ik weer heb gefaald wat relaties betreft.
Dit is mijn derde serieuze relatie. ( ben 30) Door mijn moeilijke jeugd, heb ik nooit zelfwaardering of erkenning geleerd te hebben. Ik heb ook niet de juiste voorbeeld gehad bij mijn ouders. Zij hadden verre weg een perfecte relatie, veel heftige ruzies en er werd weinig " goed" gecommuniceerd. Alleen verwijten maken naar elkaar. Ook heb ik last van verlatingsangst ( hectingsangst).
Dit maakt mij een complex/ moeilijk persoon. Alleen heeft dit zich vooral geuit bij mijn partners. Bij vrienden merk ik weinig van mijn angsten. Daar kan ik wel rationeel nadenken. Bij partners ben ik soms echt een emotioneel flipperkast Altijd bevestiging en drama opzoeken, woede en paniek aanvallen, vervolgens komt dan spijt, schaamte en schuldgevoel.
Na mijn 1ste relatie en begin 2de besefte ik dat ik relaties moeilijk vind. Waardoor ik hulp heb gezocht bij de psycholoog.
Daar heb ik veel over mijn angsten geleerd. En leer ook steeds meer van mijzelf te houden. Maar ja... het mocht niet baten.. want nu weer.. kon mijn ( ex) vriend, pfff doet pijn als ik ex schrijft, er niet meer tegen. Ik heb zijn limiet bereikt.
Wat er mis ging:
onze karakter matchen niet. Hij is een dominant persoon.En ik tolereer dat soort gedrag niet. Want ja, ik ben ook dominant. Mijn vorige vriendjes waren niet zo, dus Tja in het begin vond ik het wel spannend en trok mij dat erg aan. Hij kan soms ongelooflijk bot uit de hoek komen, terwijl hij niet zo bedoeld. En ik reageer daar veels te heftig op.
Ook zijn wij allebei super gevoelig.. als hij een kut dag heeft voel ik het aan.. dan probeer ik mijn best om hem op te vrolijken, maar dan reageert hij er niet leuk op waardoor ik dan weer als een zielig "slachtoffer" hondje gedraag. Mijn zwaktes sterken zijn zwaktes aan. ( en visa versa)
Het vicieuze cirkel.
mijn angsten! Als ik niet lekker zit in mijn vel dan ben ik weer geneigd om in mijn oude patroon te vallen. Dat is bevestiging zoeken, als ik die niet krijg dan drama maken en zo gaan we weer verder.
Tijdens een ruzie probeer ik vaak de makkelijkste uit weg te kiezen. Dat is hem afstoten en het " proberen" uit te maken. Ik doe zo omdat het te moeilijk wordt. Saboteur in mijn hoofd wint het dan van mijn rationeel denken, hij gaat mij toch verlaten dus laat ik het maar eerst doen, want dan doet het minder pijn. Dan is hij vaak diegene die mij terug haalt en het probeer goed te maken. ( wat voel ik me dan weer schuldig)
Onze situatie.
Wij verlangen al een tijdje om samen te wonen. Het lukte onze niet om appartement te vinden. Hij zit volop in zijn studie, gaat dit jaar afstuderen. Al vanaf het begin van onze relatie is die bezig met afstuderen. Maar goed nu wel echt serieus bezig. Hij heeft vanaf het begin van onze relatie weinig tijd had voor ons. Ook voor zichzelf en zijn vrienden. Die jongen zit gemiddeld 10uur achter zijn computer. Heeft al zijn vrienden afgestoten. Door hem zo weinig te zien was dit erg moeilijk voor mij. Ik kwam namelijk uit relaties waarin ik heb samengewoond en dat gewend was.
Ik werk fulltime en door omstandigheden weer thuiswonend. Wat ik altijd lastig vind, is waar gaan we eten/ koken, slapen? Ik mis ons plekje. Ik ben inmiddels 30, heb een super baan en verlang ik gewoon naar mijn eigen plek.
Dit leverde bij mij veel stress op. Ik voelde mij niet echt meer op mijn plek de laatste jaren in zijn ( ranzige studenten) huis. En ja door deze situatie, loop ik te klagen, ziet ook niet lekker in mijn vel..en dan komt ik weer in mijn cirkel.
waarom het wel heeft gewerkt ( tot nu dan)
ondanks alles hierboven genoemd. Waren we dol op elkaar. Er was veel liefde, passie, humor, zelfde intersses. En na alle ellende ruzies, hebben we het toch veel bijgelegd, en heel veel gepraat. Ik over mijn angsten en ook over die van zijne. Er zijn ook wel echt dingen veranderd. Ik heb echt geleerd om alleen te zijn en daar oprecht van te genieten, en dat ook niet erg te vinden. Ik heb geleerd dat ik hem ook zijn space moet gunnen. Ik heb vertrouwen dat die niet vreemd gaat bijv. ( wat ik vroeger altijd van mijn exen dacht)
Wij zijn ook zeker naar elkaar toe gegroeid, en hebben ook geleerd om zachter te worden naar elkaar. Ik heb geleerd om te communiceren. Hij is ook bewust van zijn dominante gedrag en wordt daarin ook wat milder.
Maar ja.... de ruzies zijn nog steeds zo frequent... en hij kan er niet meer tegen. Hij zegt" blijkbaar maak ik jou niet gelukkig. Ik wil dat je gelukkig bent. Ik wil jou geen pijn zien lijden, iemand anders kan jou gelukkig maken".
En daarom is het nu over. En misschien weet ik diep in mijn hart dat het beter is. Want ik heb ook echt mijn best gedaan en bepaalde angsten overwonnen( en nog steeds er mee bezig). Maar ik kan sommige dingen gewoon niet veranderen.
Arghhh het doet zo'n pijn.
sorry het is best een lang verhaal geworden.
ps alvast mijn excuses voor gebrekkige Nederlands, ben niet hier opgegroeid.
ik zou niet eens weten waar ik moet beginnen. Ik heb het gevoel dat ik weer heb gefaald wat relaties betreft.
Dit is mijn derde serieuze relatie. ( ben 30) Door mijn moeilijke jeugd, heb ik nooit zelfwaardering of erkenning geleerd te hebben. Ik heb ook niet de juiste voorbeeld gehad bij mijn ouders. Zij hadden verre weg een perfecte relatie, veel heftige ruzies en er werd weinig " goed" gecommuniceerd. Alleen verwijten maken naar elkaar. Ook heb ik last van verlatingsangst ( hectingsangst).
Dit maakt mij een complex/ moeilijk persoon. Alleen heeft dit zich vooral geuit bij mijn partners. Bij vrienden merk ik weinig van mijn angsten. Daar kan ik wel rationeel nadenken. Bij partners ben ik soms echt een emotioneel flipperkast Altijd bevestiging en drama opzoeken, woede en paniek aanvallen, vervolgens komt dan spijt, schaamte en schuldgevoel.
Na mijn 1ste relatie en begin 2de besefte ik dat ik relaties moeilijk vind. Waardoor ik hulp heb gezocht bij de psycholoog.
Daar heb ik veel over mijn angsten geleerd. En leer ook steeds meer van mijzelf te houden. Maar ja... het mocht niet baten.. want nu weer.. kon mijn ( ex) vriend, pfff doet pijn als ik ex schrijft, er niet meer tegen. Ik heb zijn limiet bereikt.
Wat er mis ging:
onze karakter matchen niet. Hij is een dominant persoon.En ik tolereer dat soort gedrag niet. Want ja, ik ben ook dominant. Mijn vorige vriendjes waren niet zo, dus Tja in het begin vond ik het wel spannend en trok mij dat erg aan. Hij kan soms ongelooflijk bot uit de hoek komen, terwijl hij niet zo bedoeld. En ik reageer daar veels te heftig op.
Ook zijn wij allebei super gevoelig.. als hij een kut dag heeft voel ik het aan.. dan probeer ik mijn best om hem op te vrolijken, maar dan reageert hij er niet leuk op waardoor ik dan weer als een zielig "slachtoffer" hondje gedraag. Mijn zwaktes sterken zijn zwaktes aan. ( en visa versa)
Het vicieuze cirkel.
mijn angsten! Als ik niet lekker zit in mijn vel dan ben ik weer geneigd om in mijn oude patroon te vallen. Dat is bevestiging zoeken, als ik die niet krijg dan drama maken en zo gaan we weer verder.
Tijdens een ruzie probeer ik vaak de makkelijkste uit weg te kiezen. Dat is hem afstoten en het " proberen" uit te maken. Ik doe zo omdat het te moeilijk wordt. Saboteur in mijn hoofd wint het dan van mijn rationeel denken, hij gaat mij toch verlaten dus laat ik het maar eerst doen, want dan doet het minder pijn. Dan is hij vaak diegene die mij terug haalt en het probeer goed te maken. ( wat voel ik me dan weer schuldig)
Onze situatie.
Wij verlangen al een tijdje om samen te wonen. Het lukte onze niet om appartement te vinden. Hij zit volop in zijn studie, gaat dit jaar afstuderen. Al vanaf het begin van onze relatie is die bezig met afstuderen. Maar goed nu wel echt serieus bezig. Hij heeft vanaf het begin van onze relatie weinig tijd had voor ons. Ook voor zichzelf en zijn vrienden. Die jongen zit gemiddeld 10uur achter zijn computer. Heeft al zijn vrienden afgestoten. Door hem zo weinig te zien was dit erg moeilijk voor mij. Ik kwam namelijk uit relaties waarin ik heb samengewoond en dat gewend was.
Ik werk fulltime en door omstandigheden weer thuiswonend. Wat ik altijd lastig vind, is waar gaan we eten/ koken, slapen? Ik mis ons plekje. Ik ben inmiddels 30, heb een super baan en verlang ik gewoon naar mijn eigen plek.
Dit leverde bij mij veel stress op. Ik voelde mij niet echt meer op mijn plek de laatste jaren in zijn ( ranzige studenten) huis. En ja door deze situatie, loop ik te klagen, ziet ook niet lekker in mijn vel..en dan komt ik weer in mijn cirkel.
waarom het wel heeft gewerkt ( tot nu dan)
ondanks alles hierboven genoemd. Waren we dol op elkaar. Er was veel liefde, passie, humor, zelfde intersses. En na alle ellende ruzies, hebben we het toch veel bijgelegd, en heel veel gepraat. Ik over mijn angsten en ook over die van zijne. Er zijn ook wel echt dingen veranderd. Ik heb echt geleerd om alleen te zijn en daar oprecht van te genieten, en dat ook niet erg te vinden. Ik heb geleerd dat ik hem ook zijn space moet gunnen. Ik heb vertrouwen dat die niet vreemd gaat bijv. ( wat ik vroeger altijd van mijn exen dacht)
Wij zijn ook zeker naar elkaar toe gegroeid, en hebben ook geleerd om zachter te worden naar elkaar. Ik heb geleerd om te communiceren. Hij is ook bewust van zijn dominante gedrag en wordt daarin ook wat milder.
Maar ja.... de ruzies zijn nog steeds zo frequent... en hij kan er niet meer tegen. Hij zegt" blijkbaar maak ik jou niet gelukkig. Ik wil dat je gelukkig bent. Ik wil jou geen pijn zien lijden, iemand anders kan jou gelukkig maken".
En daarom is het nu over. En misschien weet ik diep in mijn hart dat het beter is. Want ik heb ook echt mijn best gedaan en bepaalde angsten overwonnen( en nog steeds er mee bezig). Maar ik kan sommige dingen gewoon niet veranderen.
Arghhh het doet zo'n pijn.
sorry het is best een lang verhaal geworden.
ps alvast mijn excuses voor gebrekkige Nederlands, ben niet hier opgegroeid.
maandag 6 juni 2011 om 14:41
Ivy,
zojuist op een ander topic las ik je verhaal ook over verlatingsangst en het vele geruzie en regelmatig het 'bijna uit' moment. (in een notendop verwoord)
Het is heel herkenbaar voor mij, ik heb mij zelf vaak ook zo opgesteld. Het is zoals jij het mooi verwoord 'de saboteur' die je zo doet handelen.
En ondanks dat je dat niet wilt doen en de ander geen pijn wilt doen, komt er altijd wel weer iets om de hoek kijken waardoor je twijfelt of hij je wel leuk genoeg vindt.
Daarom vind ik het zelf ook lastig om te accepteren dat het voorbij is.
Ik kan zulke gemene dingen zeggen, wat natuurlijk een actie reactie verhaal wordt.
Wel heel goed dat jij dit zo open durft te leggen voor jezelf, met een therapie ook, maar vooral ook naar je ex, toen jullie nog in de relatie zaten.
Zelf heb ik dat nooit gedaan. Overigens heeft mijn ex in mijn perceptie moeite om zich te hechten.
Herken jij dat je een wrang gevoel krijgt wanneer je je realiseert dat je dit in een volgende relatie weer kunt hebben? Daarom had ik het zelf fijn gevonden om het in deze relatie uit te zoeken en te ontwikkelen. Maar het is roofbouw voor de ander, dus in feite is hij dan ook beter af door niet verder te gaan.
Sterkte!
zojuist op een ander topic las ik je verhaal ook over verlatingsangst en het vele geruzie en regelmatig het 'bijna uit' moment. (in een notendop verwoord)
Het is heel herkenbaar voor mij, ik heb mij zelf vaak ook zo opgesteld. Het is zoals jij het mooi verwoord 'de saboteur' die je zo doet handelen.
En ondanks dat je dat niet wilt doen en de ander geen pijn wilt doen, komt er altijd wel weer iets om de hoek kijken waardoor je twijfelt of hij je wel leuk genoeg vindt.
Daarom vind ik het zelf ook lastig om te accepteren dat het voorbij is.
Ik kan zulke gemene dingen zeggen, wat natuurlijk een actie reactie verhaal wordt.
Wel heel goed dat jij dit zo open durft te leggen voor jezelf, met een therapie ook, maar vooral ook naar je ex, toen jullie nog in de relatie zaten.
Zelf heb ik dat nooit gedaan. Overigens heeft mijn ex in mijn perceptie moeite om zich te hechten.
Herken jij dat je een wrang gevoel krijgt wanneer je je realiseert dat je dit in een volgende relatie weer kunt hebben? Daarom had ik het zelf fijn gevonden om het in deze relatie uit te zoeken en te ontwikkelen. Maar het is roofbouw voor de ander, dus in feite is hij dan ook beter af door niet verder te gaan.
Sterkte!
maandag 6 juni 2011 om 15:03
Hoi tuplje,
Ik zag inderdaad jouw topic ook. Ik leef ontzettend met je mee.
Omdat dit mijn 3de serieuze relatie was heb ik echt geleerd om open te stellen. Het ging niet altijd even makkelijk. Ik heb niet echt geleerd om te communiceren dus in het begin was het alleen maar verwijtten maken, hem attenderen wat hij wel niet allemaal verkeerd deed. Daarom vind ik het nu nu ook zo moelijk want wij zijn ook wel stapjes verder gekomen met z'n tweeen.
Ik ben als de dood voor het volgende relatie, moet er ook niet echt aan denken. Opnieuw beginnen, jezelf openstellen, durven bloot geven, je ware ik laten zien....Toen ik in mijn oude relatie zat werd ik zo vaak geconfronteerd met de demonen, waardoor mijn saboteur heftig aanwezg was in mijn hoofd. En het slaagde mij ook niet altijd om de saboteur te negeren. Het is zo'n moeilijke angst om te overwinnen. Het sluipt in je gewoon. Zonder ik je er bewust van bent, vervolgens zit in weer in mijn emotie woorden kots, tja dan besef ik al dat ik te ver ben gegaan. Maar dan was het al te laat. Ik hoop dat ik in de toekomst meer van bewust kan zijn en er beter mee om kan gaan.
Heb je inmiddels al besloten wat je gaat doen betreft jouw negerende ex?
Ik zag inderdaad jouw topic ook. Ik leef ontzettend met je mee.
Omdat dit mijn 3de serieuze relatie was heb ik echt geleerd om open te stellen. Het ging niet altijd even makkelijk. Ik heb niet echt geleerd om te communiceren dus in het begin was het alleen maar verwijtten maken, hem attenderen wat hij wel niet allemaal verkeerd deed. Daarom vind ik het nu nu ook zo moelijk want wij zijn ook wel stapjes verder gekomen met z'n tweeen.
Ik ben als de dood voor het volgende relatie, moet er ook niet echt aan denken. Opnieuw beginnen, jezelf openstellen, durven bloot geven, je ware ik laten zien....Toen ik in mijn oude relatie zat werd ik zo vaak geconfronteerd met de demonen, waardoor mijn saboteur heftig aanwezg was in mijn hoofd. En het slaagde mij ook niet altijd om de saboteur te negeren. Het is zo'n moeilijke angst om te overwinnen. Het sluipt in je gewoon. Zonder ik je er bewust van bent, vervolgens zit in weer in mijn emotie woorden kots, tja dan besef ik al dat ik te ver ben gegaan. Maar dan was het al te laat. Ik hoop dat ik in de toekomst meer van bewust kan zijn en er beter mee om kan gaan.
Heb je inmiddels al besloten wat je gaat doen betreft jouw negerende ex?
maandag 6 juni 2011 om 15:10
Ja, had hem weer gebeld, nu zonder nummerherkenning en we hebben vanavond uit het werk een afspraak, ga de spullen dan afgeven. Heb het zakelijk gehouden, dat ik het wel deftig vind om het direct goed af te ronden en niet weer over een maand. Gelukkig, kon het nu zo snel. Heb wel gevraagd waarom hij zo vreemd ineens doet, dat wilde hij me vanavond vertellen. Ik zeg maar zo, om 8 uur, na onze afspraak begint de rest van mijn leven. Dat klinkt nogal zwaar, maar dan is het echt afgesloten.
Qua de angsten waar we mee kampen, heb ik vaak achteraf dat ik bedenk, had ik dit niet in het begin van de relatie gelijk moeten delen. Het schrikeffect is natuurlijk ook best aanwezig voor de ander, wanneer er in feite vanuit het niets en om onbezonnen redenen zo'n conflict ontstaat. Want zeg nou eerlijk, het slaat vaak kant noch wal, waar de emoties over gaan. (ik zeg dit ook tegen mezelf, maar voor jou mogelijk ook herkenbaar).
Maar tja, je hoopt dat het niet weer gebeurt, en tegelijkertijd wil je ook niet jezelf in een keer bloot geven aan een ander.
Lastig!
Qua de angsten waar we mee kampen, heb ik vaak achteraf dat ik bedenk, had ik dit niet in het begin van de relatie gelijk moeten delen. Het schrikeffect is natuurlijk ook best aanwezig voor de ander, wanneer er in feite vanuit het niets en om onbezonnen redenen zo'n conflict ontstaat. Want zeg nou eerlijk, het slaat vaak kant noch wal, waar de emoties over gaan. (ik zeg dit ook tegen mezelf, maar voor jou mogelijk ook herkenbaar).
Maar tja, je hoopt dat het niet weer gebeurt, en tegelijkertijd wil je ook niet jezelf in een keer bloot geven aan een ander.
Lastig!
maandag 6 juni 2011 om 18:24
Hallo dames,
ik heb met belangstelling jullie posts hierboven gelezen en 1 ding valt me op. Jullie betrekken alles op jezelf. Jullie hebben zgn alles verkeerd gedaan.
Een relatie heb je met 2 personen. Konden zij er niets aan doen of is het misschien wel hun schuld?
Jullie zijn vast leuke meiden! Niet alleen de schuld bij jezelf zoeken!
ik heb met belangstelling jullie posts hierboven gelezen en 1 ding valt me op. Jullie betrekken alles op jezelf. Jullie hebben zgn alles verkeerd gedaan.
Een relatie heb je met 2 personen. Konden zij er niets aan doen of is het misschien wel hun schuld?
Jullie zijn vast leuke meiden! Niet alleen de schuld bij jezelf zoeken!
maandag 6 juni 2011 om 19:02
boehoehoeoo.... dacht dat ik het zou redden, maar helaas, heb zojuist een huil uitbarsting. Ik wil hem bellen, bij hem uithuilen... bah... ik haat dit gevoel... ik blijf sterk.. gewoon uitzitten dit horror gevoel!
@betwins
bedankt voor jouw reactie. Het is niet zozeer dat ik mijzelf de schuld geeft. Het mes snijdt aan twee kanten. Door vanuit mijn angst te reageren heeft het veel spanning veroorzaakt tussen ons. Stel als mijn ex wat geduldiger en begripvoler was geweest zou het anders geweest zijn. Het is gewoon zo jammer dat dit mijn derde relatie is en dat ik in nog steeds in hetzelfde valkuil val...
@betwins
bedankt voor jouw reactie. Het is niet zozeer dat ik mijzelf de schuld geeft. Het mes snijdt aan twee kanten. Door vanuit mijn angst te reageren heeft het veel spanning veroorzaakt tussen ons. Stel als mijn ex wat geduldiger en begripvoler was geweest zou het anders geweest zijn. Het is gewoon zo jammer dat dit mijn derde relatie is en dat ik in nog steeds in hetzelfde valkuil val...
maandag 6 juni 2011 om 22:11
Kop op Ivy!!!!!
Het feit dat je je dat realiseert is al fantastisch! Het mes snijdt idd aan 2 kanten. Jouw ex had beter zijn best moeten doen!! Als je onvoorwaardelijk van iemand houdt, kun je over veel dingen heen stappen/komen. Voor mijn gevoel maakt hij zich er wel heel gemakkelijk vanf, toch?
Hij was toch op de hoogte van alles?
O ja: Niet bellen!!!!
Het feit dat je je dat realiseert is al fantastisch! Het mes snijdt idd aan 2 kanten. Jouw ex had beter zijn best moeten doen!! Als je onvoorwaardelijk van iemand houdt, kun je over veel dingen heen stappen/komen. Voor mijn gevoel maakt hij zich er wel heel gemakkelijk vanf, toch?
Hij was toch op de hoogte van alles?
O ja: Niet bellen!!!!
maandag 6 juni 2011 om 22:45
quote:betwins schreef op 06 juni 2011 @ 22:11:
Kop op Ivy!!!!!
Het feit dat je je dat realiseert is al fantastisch! Het mes snijdt idd aan 2 kanten. Jouw ex had beter zijn best moeten doen!! Als je onvoorwaardelijk van iemand houdt, kun je over veel dingen heen stappen/komen. Voor mijn gevoel maakt hij zich er wel heel gemakkelijk vanf, toch?
Hij was toch op de hoogte van alles?
O ja: Niet bellen!!!!
Hi betwins,
lief bericht van je... Ik heb niet gebeld, nee.. was ff een zwak momentje, moest het ff kwijt.
Om terug te komen op het bovenstaande. Hij wist het niet echt vanaf het begin, wij hebben veel ellende meegemaakt. Ik heb vooral veel drama uitgelokt en vervolgens was hij vaak diegene die een hand uitreikte. Dit heeft hij 3jaar vol gehouden. Natuurlijk heb ik ook veel shit van hem moeten slikken, tja dat hoort nou eenmaal in een relatie. Alleen de laatste tijd konden wij beide niet meer zo goed geven. mmmmmm zucht...
ik had ergens nog op jouw post gelezen over een dat, hoe is dat trouwens verlopen?
Kop op Ivy!!!!!
Het feit dat je je dat realiseert is al fantastisch! Het mes snijdt idd aan 2 kanten. Jouw ex had beter zijn best moeten doen!! Als je onvoorwaardelijk van iemand houdt, kun je over veel dingen heen stappen/komen. Voor mijn gevoel maakt hij zich er wel heel gemakkelijk vanf, toch?
Hij was toch op de hoogte van alles?
O ja: Niet bellen!!!!
Hi betwins,
lief bericht van je... Ik heb niet gebeld, nee.. was ff een zwak momentje, moest het ff kwijt.
Om terug te komen op het bovenstaande. Hij wist het niet echt vanaf het begin, wij hebben veel ellende meegemaakt. Ik heb vooral veel drama uitgelokt en vervolgens was hij vaak diegene die een hand uitreikte. Dit heeft hij 3jaar vol gehouden. Natuurlijk heb ik ook veel shit van hem moeten slikken, tja dat hoort nou eenmaal in een relatie. Alleen de laatste tijd konden wij beide niet meer zo goed geven. mmmmmm zucht...
ik had ergens nog op jouw post gelezen over een dat, hoe is dat trouwens verlopen?
maandag 6 juni 2011 om 23:02
Ik bedoel te zeggen dat waar 2 kijven 2 schuld hebben. Je geeft jezelf van zoveel zaken de schuld. Wel begrijpelijk maar niet reëel. Hij had ook zijn fouten. Je zegt zelf: "Ik heb ook veel shit moeten slikken"
Dan zeg je: Hij heeft het 3 jaar volgehouden.
Dat klinkt als straf. Jullie zullen ook veel leuke momenten hebben gehad. Je hebt zelfreflectie, bent eerlijk, empatisch en kunt je gevoel goed verwoorden. Dit vind ik erg belangrijke eigenschappen. Het zal dus ook vaak een feest zijn geweest om met jou te zijn!!!!!!!!!!
De date was gezellig maar ik heb geen verwachtingen. We hebben namelijk totaal verschillende levens en ik weet ook dat je een relatie van 13 jaar niet in een paar maandjes verwerkt.
Er is dus nog geen vervolgdate gepland. We zien wel..
Dan zeg je: Hij heeft het 3 jaar volgehouden.
Dat klinkt als straf. Jullie zullen ook veel leuke momenten hebben gehad. Je hebt zelfreflectie, bent eerlijk, empatisch en kunt je gevoel goed verwoorden. Dit vind ik erg belangrijke eigenschappen. Het zal dus ook vaak een feest zijn geweest om met jou te zijn!!!!!!!!!!
De date was gezellig maar ik heb geen verwachtingen. We hebben namelijk totaal verschillende levens en ik weet ook dat je een relatie van 13 jaar niet in een paar maandjes verwerkt.
Er is dus nog geen vervolgdate gepland. We zien wel..
maandag 6 juni 2011 om 23:07
Ivy, jij zit toch ook op dat verlatingsangsttopic? Als je erg last hebt van verlatingsangst, dan is een man die twijfelt niet handig voor je. Die triggert namelijk jouw diepe angst. Als het begin al lastig was, omdat hij niet echt wilde, zal je diep van binnen steeds blijven denken: ja, maar meent hij het nu wel echt? Voor volgende keer, al moet je daar misschien nu nog helemaal niet aan denken: een kerel die stevig is, die weet wat hij wil en die helemaal zeker weet dat hij jou wil, met ál je rare dingen. Want die mannen die zijn er en die blijven. En dan zullen jullie allebei (jij en je partner) véél minder last hebben van jouw angst.
Mensen met verlatingsangst kiezen vaak onbewust partners die hun angst bevestigen. Want, hoe naar ook, die angst is een vertrouwd gevoel. En die wakkert verliefdheid aan. Dus weg blijven bij de twijfelende, wijfelende, vreemdgaande en ambivalente mannen.
Mensen met verlatingsangst kiezen vaak onbewust partners die hun angst bevestigen. Want, hoe naar ook, die angst is een vertrouwd gevoel. En die wakkert verliefdheid aan. Dus weg blijven bij de twijfelende, wijfelende, vreemdgaande en ambivalente mannen.
