Het is weer eens zover

Het is weer eens zover: mijn moeder heeft weer alle registers opengetrokken in een poging haar zin te krijgen bij me. En verdomme wat voelt het toch weer k#t en wat blijft de twijfel over mijn 'nee' steeds in mijn hoofd spoken.

Mijn moeder wilde een paar dagen naar ons komen, nou hartstikke leuk en ik stelde voor over twee weken. Of het niet komend weekend kon? Nee, dat komt ons slecht uit want we hebben vakantie en we hebben deze tijd hard nodig om klussen in en om het huis af te maken. Oh, maar ze kon dan toch wel zaterdag (tot dinsdag) komen? Nou nee, dat komt gewoon echt niet uit. Nou denk er nog maar even over na en overleg het even. Ik nogmaals aangegeven dat ik het leuk vind als ze komt maar dat komend weekend echt niet uitkomt.

Goed, ik voelde de bui al hangen en twee dagen later belde ze inderdaad weer. Ze was erg down en verdrietig want ze had haar hoop ergens op gevestigd en dat was helaas op een grote teleurstelling uitgedraaid dus nu was de enige oplossing nog om een paar dagen naar ons te komen (ze wil namelijk een bepaalde situatie ontvluchten).
Hierop volgde een moeizaam en pijnlijk gesprek waarin zij dus alle (manipulatieve) registers opentrok om maar haar zin te krijgen en dus eind van de week een paar dagen bij ons te komen. Hierbij gaf ik aan dat het nu dus niet kon en dat ze dit toch echt op therapie moest bespreken. Uiteindelijk beëindigden we het gesprek waarbij zij vreselijk down en verdrietig was omdat ik niet toegaf en ze nu toch echt niet wist hoe ze het dan moest oplossen.

En ik? GVD wat was ik kwaad dat ze me dit weer flikt en wat voelde ik me tegelijkertijd een kil en naar persoon dat ik haar niet gewoon liet komen. Het kán immers wel, het komt alleen gewoon echt totaal niet uit. Het zou dan puur zijn om haar te helpen want ik zou zelf voornamelijk hinder ondervinden van het bezoek. Maarja, het zóu kunnen dus waarom ben ik dan zo egoïstisch om haar niet op deze manier te helpen. Maar ik moet toch verdomme ook 'nee' kunnen zeggen op de vraag of ze kan komen? Ik wil dit ook niet elke keer (ja, dit is niet de eerste keer dat het zo gaat). Grrr en aargggh.
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...

Het spookt en het spookt en de twijfel speelt me parten. Ik weet niet zo heel goed wat ik vraag met dit topic, misschien hoop ik vooral op bevestiging dat mijn 'nee' okee is. Alhoewel ik weet dat ik dat uit mezelf moet halen, maar dat lukt even niet zo goed nu .

Zo. Dat was heel wat bijschrijven. Nogmaals ontzettend bedankt voor jullie reacties, ik ben er erg blij mee. Ook de reacties die vragen stellen bij mijn handelen of het wellicht zelfs afkeuren en/of precies op mijn twijfel inhaken hebben me geholpen. Ik ben wel erg blij dat dat niet de enige reacties waren want ik kon zelf wel wat steun gebruiken, maar ze hebben me geholpen om duidelijker te voelen dat ik voor mij toch echt de juiste keuze heb gemaakt.

Ik ben er nog lang niet maar ik heb weer een stap gezet in het proces om 'nee' te durven/kunnen zeggen en om de gevolgen daarvan te dragen.

Oh en Suzy: heel erg bedankt voor je reactie. Ik heb hem maar niet gequote ( ) maar het deed me heel erg goed om je post te lezen, gaf me steun om begrip te krijgen en hij klopt bijzonder goed bij mijn situatie.