Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
woensdag 4 mei 2011 om 15:29
Ja, komt heel onverwacht, toen ie dinsdagmorgen hier vertrok leek dr niks aan de hand...hij zeg dat hij zich gespannen voelt, en n te grote druk voelt om een relatie te beginnen. En dat ie niet verliefd is (wat ik overigens niet geloofd). Heb m net gesmst om vanavond te komen praten, en dat doet ie ook...geen idee wat k daarvan moet verwachten.
woensdag 4 mei 2011 om 16:24
Hey Alynia,
thx voor de knuffel...probeer nu wat tot rust te komen op de bank. Heb m gevraagd om straks te komen praten, en dat doet ie ook, rond 8 uur is ie hier...Geen idee wat k moet denken / verwachten. Heb zn brief nu al tig keer herlezen en tis zo dubbel...
Ik weet dat ik ontzettend hard van stapel kan lopen in t bang, en ben nu juist zo bang dat dat hetgene is wat hem heeft afgeschrikt...
thx voor de knuffel...probeer nu wat tot rust te komen op de bank. Heb m gevraagd om straks te komen praten, en dat doet ie ook, rond 8 uur is ie hier...Geen idee wat k moet denken / verwachten. Heb zn brief nu al tig keer herlezen en tis zo dubbel...
Ik weet dat ik ontzettend hard van stapel kan lopen in t bang, en ben nu juist zo bang dat dat hetgene is wat hem heeft afgeschrikt...
woensdag 4 mei 2011 om 16:31
Kan goed zijn dat het angst is bij hem. Bang om een nieuwe relatie aan te gaan, met een enorm leeftijdsverschil wat toch al extra druk geeft denk ik...bewust of onbewust ben je toch bezig met reacties van de buitenwereld enz.
Misschien dat dit opgeteld het voor hem moeilijk maakt een relatie aan te gaan.
Ik hoop dat jullie vanavond goed kunnen praten. En kijk ook vooral naar wat je zelf wil. Je wil een man die voor je gaat lijkt me, en niet een man die steeds twijfelt en het eng vind, want daar heb jij niets aan.
Succes!
Misschien dat dit opgeteld het voor hem moeilijk maakt een relatie aan te gaan.
Ik hoop dat jullie vanavond goed kunnen praten. En kijk ook vooral naar wat je zelf wil. Je wil een man die voor je gaat lijkt me, en niet een man die steeds twijfelt en het eng vind, want daar heb jij niets aan.
Succes!
woensdag 4 mei 2011 om 17:28
Dat vind ik nou zo typisch aan mensen...geen enkele moeite met t lichamelijke, maar zodra t op gevoel aankomt.
Maandagavond zou ie blijven slapen, lagen we met zn 2en op de bank, Net voor t eerst seks gehad, nageknuffeld. Hij was kapot dus ging om half 11 mn bed in, 'schat kijk jij nog maar ff die soap af'. Gedaan en om half 12 naast m gekropen, hij kroop meteen tegen me aan met zn armen stevig om me heen...s morgens samen koffie gedronken en beide aan t werk gegaan....
Ik ben iemand die zich vol overgave in wat nieuws stort..ondanks t feit dat ik maaaaanden gewacht heb met actie ondernemen haha.
Vind t wel heel fijn dat ie toch naar me toekomt, ook al maakt dat t niet makkelijker..nu al veel herinneringen hier in mn huisje
.
Maandagavond zou ie blijven slapen, lagen we met zn 2en op de bank, Net voor t eerst seks gehad, nageknuffeld. Hij was kapot dus ging om half 11 mn bed in, 'schat kijk jij nog maar ff die soap af'. Gedaan en om half 12 naast m gekropen, hij kroop meteen tegen me aan met zn armen stevig om me heen...s morgens samen koffie gedronken en beide aan t werk gegaan....
Ik ben iemand die zich vol overgave in wat nieuws stort..ondanks t feit dat ik maaaaanden gewacht heb met actie ondernemen haha.
Vind t wel heel fijn dat ie toch naar me toekomt, ook al maakt dat t niet makkelijker..nu al veel herinneringen hier in mn huisje
.
woensdag 4 mei 2011 om 22:26
Hey,
had even tijd nodig om weer beetje tot mezelf te komen. Hij heeft dus echt gigantische bindingsangst, nu al zo'n tien jaar, vanaf zn scheiding. Die uit zich zo erg dat hij dr fysiek bijna bij neervalt, ook nu weer. Alles vastzitten, verstopt, hyperventileren, alles....
Hij zat jankend naast me hier op de bank, omdat hij wel degelijk net zo verliefd wil worden en dat gevoel wil toelaten maar t dus echt niet gaat :s.....
Dit weekend is hij met n vriend n dag weg, en vermijdt bewust het cafe waarvan we elkaar kennen...omdat t geroddel dan weer zo zal oplaaien, net als afgelopen weekend.
Zaten met de armen om elkaar heen innig op de bank hier, en evengoed nog innig zitten knuffelen en zoenen...t doet gewoon verdomd veel pijn nu...
had even tijd nodig om weer beetje tot mezelf te komen. Hij heeft dus echt gigantische bindingsangst, nu al zo'n tien jaar, vanaf zn scheiding. Die uit zich zo erg dat hij dr fysiek bijna bij neervalt, ook nu weer. Alles vastzitten, verstopt, hyperventileren, alles....
Hij zat jankend naast me hier op de bank, omdat hij wel degelijk net zo verliefd wil worden en dat gevoel wil toelaten maar t dus echt niet gaat :s.....
Dit weekend is hij met n vriend n dag weg, en vermijdt bewust het cafe waarvan we elkaar kennen...omdat t geroddel dan weer zo zal oplaaien, net als afgelopen weekend.
Zaten met de armen om elkaar heen innig op de bank hier, en evengoed nog innig zitten knuffelen en zoenen...t doet gewoon verdomd veel pijn nu
...
donderdag 5 mei 2011 om 11:21
Hey rq,
hij is nu zo'n tien jaar gescheiden. Daarna 1 wat langere relatie gehad - waarbij dit probleem hem ook opbrak- die daardoor een soort knipperlichtrelatie werd (elkaar blijven aantrekken en weer afstoten). Sindsdien 2 pogingen gedaan tot (een relatie) die niks werden vanwege te weinig gevoel, en nu dus de laatste 2 jaar echt vrijgezel geweest, tot dit tussen ons gebeurde.
Ik merk aan hem dat dr een hoop onverwerkt verdriet zit, rondom de scheiding, en zn kinderen die vlak erna ook beiden t huis uit gegaan zijn, en alles erna..moeten vechten om zn eigen dingen en waardigheid weer te hervinden. Maar merk ook dat hij iemand mist waar ie echt bij terecht kan om te praten en bij wie hij dingen kwijt kan.
Vind dit zo enorm moeilijk...wil er voor hem zijn, en hem proberen te helpen..maar zodra hij naast me zit zitten we weer in elkaars armen.. t gevoel voor elkaar zit dr, nog steeds, en hij is binnen een paar maanden zoveel meer geworden dan alleen n goede vriend.. Vannacht ook alleen maar liggen woelen...slapen valt tegen als je bed nog naar hem ruikt...
hij is nu zo'n tien jaar gescheiden. Daarna 1 wat langere relatie gehad - waarbij dit probleem hem ook opbrak- die daardoor een soort knipperlichtrelatie werd (elkaar blijven aantrekken en weer afstoten). Sindsdien 2 pogingen gedaan tot (een relatie) die niks werden vanwege te weinig gevoel, en nu dus de laatste 2 jaar echt vrijgezel geweest, tot dit tussen ons gebeurde.
Ik merk aan hem dat dr een hoop onverwerkt verdriet zit, rondom de scheiding, en zn kinderen die vlak erna ook beiden t huis uit gegaan zijn, en alles erna..moeten vechten om zn eigen dingen en waardigheid weer te hervinden. Maar merk ook dat hij iemand mist waar ie echt bij terecht kan om te praten en bij wie hij dingen kwijt kan.
Vind dit zo enorm moeilijk...wil er voor hem zijn, en hem proberen te helpen..maar zodra hij naast me zit zitten we weer in elkaars armen.. t gevoel voor elkaar zit dr, nog steeds, en hij is binnen een paar maanden zoveel meer geworden dan alleen n goede vriend.. Vannacht ook alleen maar liggen woelen...slapen valt tegen als je bed nog naar hem ruikt
...
donderdag 5 mei 2011 om 11:31
quote:syl1981 schreef op 02 mei 2011 @ 10:51:
Kim, ik had een relatie met een oudere man (18 jaar verschil) vanaf mijn 14de. Dat was echt foute boel achteraf, maar ik denk niet dat dat per se aan het leeftijdsverschil lag. (die man was gewoon hartstikke fout en hij had idd wél stapels porno met net iets te jonge meisjes...) Nu wou ik dat iemand me uit die situatie had gehaald, toen was ik veel te kwetsbaar om voor mezelf op te komen.
Ik denk dat de bezorgdheid van de meiden hier niet geheel onterecht is. Dat jullie samen gelukkig zijn is natuurlijk heel mooi en wat maakt dat leeftijdsverschil dan uit? Wat mij zorgelijk lijkt is dat je al een hele moeilijke jeugd achter de rug hebt. Ja, dat maakt je wijzer, maar dat maakt ook dat je waarschijnlijk een deel van je jeugd hebt gemist. Daardoor heb je geen goede basis voor je toekomst. Nu merk je dat niet, maar over een paar jaar (ik ben nu 40 en nu pas komt het opzetten) kan je daar last van krijgen.
Het feit dat je met een oudere man bent lijkt me dus niet zo erg, maar wel dat je zo veel van je jeugd hebt moeten missen en zo snel volwassen moet worden. (de zorg voor en het verlies van je ouders, de opvoeding van zijn kinderen) Ik denk dat het belangrijk is dat je ook de ruimte vraagt om gewoon een meid van 22 te zijn. Bijvoorbeeld een studie doen (je komt over als heel intelligent, dus zonde als je dat zou opgeven als je dat zou willen), omgaan met leeftijdsgenootjes, een avond in de week stappen met vriendinnen etc. Je zal vast antwoorden dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt en dat je liever met je gezin bent. Maar neem dit nu alsjeblieft aan van deze oude, wijze ervaringsdeskundige
Anders gaat je relatie het gewoon niet redden en heb je straks het idee dat je een heel stuk gemist hebt.
Is er ook iemand in je omgeving waarbij je terecht kan om over je jeugd etc. te praten? Een tante ofzo die je vertrouwd?
hey syl1981
Sorry ik had dit berichtje pas super laat gelezen mijn excusses ervoor. Tuurlijk is de bezorgdheid van enkele vrouwen op deze site niet onterecht, dat wil ik ook zeker niet zeggen, en het klopt ook wel dat ik nog erg jong ben, en al aardig wat voor de kiezen heb gehad. Ik heb zeker wel wat gemist als ik naar andere leeftijdgenootjes kijk, dat had ik al toen ik nog bij mijn ouders woonde. Mijn vriendinnen toen, gingen elke weekend stappen, leuke dingen doen, maar ik kon niet, want moest voor mijn ouders zorgen. Uiteindelijk heb ik mij er bij neer gelegd. Vriendinnen nu heb ik niet, waar ik eens mee kan gaan stappen. Wel kennissen maar goed dat is toch anders, dat is meer hallo hoe gaat het en doei. Familie hier heb ik niet, die wonen aan de andere kant van nederland. Ook heb ik er geen intensief contact mee.
Kim, ik had een relatie met een oudere man (18 jaar verschil) vanaf mijn 14de. Dat was echt foute boel achteraf, maar ik denk niet dat dat per se aan het leeftijdsverschil lag. (die man was gewoon hartstikke fout en hij had idd wél stapels porno met net iets te jonge meisjes...) Nu wou ik dat iemand me uit die situatie had gehaald, toen was ik veel te kwetsbaar om voor mezelf op te komen.
Ik denk dat de bezorgdheid van de meiden hier niet geheel onterecht is. Dat jullie samen gelukkig zijn is natuurlijk heel mooi en wat maakt dat leeftijdsverschil dan uit? Wat mij zorgelijk lijkt is dat je al een hele moeilijke jeugd achter de rug hebt. Ja, dat maakt je wijzer, maar dat maakt ook dat je waarschijnlijk een deel van je jeugd hebt gemist. Daardoor heb je geen goede basis voor je toekomst. Nu merk je dat niet, maar over een paar jaar (ik ben nu 40 en nu pas komt het opzetten) kan je daar last van krijgen.
Het feit dat je met een oudere man bent lijkt me dus niet zo erg, maar wel dat je zo veel van je jeugd hebt moeten missen en zo snel volwassen moet worden. (de zorg voor en het verlies van je ouders, de opvoeding van zijn kinderen) Ik denk dat het belangrijk is dat je ook de ruimte vraagt om gewoon een meid van 22 te zijn. Bijvoorbeeld een studie doen (je komt over als heel intelligent, dus zonde als je dat zou opgeven als je dat zou willen), omgaan met leeftijdsgenootjes, een avond in de week stappen met vriendinnen etc. Je zal vast antwoorden dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt en dat je liever met je gezin bent. Maar neem dit nu alsjeblieft aan van deze oude, wijze ervaringsdeskundige
Anders gaat je relatie het gewoon niet redden en heb je straks het idee dat je een heel stuk gemist hebt.Is er ook iemand in je omgeving waarbij je terecht kan om over je jeugd etc. te praten? Een tante ofzo die je vertrouwd?
hey syl1981
Sorry ik had dit berichtje pas super laat gelezen mijn excusses ervoor. Tuurlijk is de bezorgdheid van enkele vrouwen op deze site niet onterecht, dat wil ik ook zeker niet zeggen, en het klopt ook wel dat ik nog erg jong ben, en al aardig wat voor de kiezen heb gehad. Ik heb zeker wel wat gemist als ik naar andere leeftijdgenootjes kijk, dat had ik al toen ik nog bij mijn ouders woonde. Mijn vriendinnen toen, gingen elke weekend stappen, leuke dingen doen, maar ik kon niet, want moest voor mijn ouders zorgen. Uiteindelijk heb ik mij er bij neer gelegd. Vriendinnen nu heb ik niet, waar ik eens mee kan gaan stappen. Wel kennissen maar goed dat is toch anders, dat is meer hallo hoe gaat het en doei. Familie hier heb ik niet, die wonen aan de andere kant van nederland. Ook heb ik er geen intensief contact mee.
donderdag 5 mei 2011 om 11:56
Hoi Kim
Je hoeft je niet te excuseren hoor, schrijf lekker als het je uitkomt
Het lijkt me echt beter voor je als je wat meer contacten buiten je gezin zoekt. Dat heeft trouwens niet eens met het leeftijdsverschil en je verleden te maken. Vrouwen van 30 die een gezin hebben en niets daarbuiten doen, trekken dat op de lange termijn vaak ook niet. Je wilt de wereld ontdekken en af en toe wat anders dan steeds dezelfde mensen om je heen, ook al hou je nog zoveel van ze.
Lijkt het je niks om een part time studie/cursus te doen? Of een groepssport?
Je hebt je er toen bij neergelegd dat je niet uit kon gaan enz. omdat je voor je ouders wilde zorgen. Dat is heel nobel van je, ontzettend lief, maar je bent in die rol blijven hangen terwijl ik vind dat het nu eigenlijk eens Kim-tijd moet zijn. Dingen doen die je leuk vind, je talenten ontwikkelen, ontspannen, want daar kom je niet snel aan toe als je voor je gezin moet zorgen. Al is het maar een avond in de week. Beperkt je man je eigenlijk in je vrijheid? Wil hij dat je thuis blijft of ga je gewoon niet weg omdat je geen zin hebt of niemand kent om wat mee te gaan doen?
Je hoeft je niet te excuseren hoor, schrijf lekker als het je uitkomt
Het lijkt me echt beter voor je als je wat meer contacten buiten je gezin zoekt. Dat heeft trouwens niet eens met het leeftijdsverschil en je verleden te maken. Vrouwen van 30 die een gezin hebben en niets daarbuiten doen, trekken dat op de lange termijn vaak ook niet. Je wilt de wereld ontdekken en af en toe wat anders dan steeds dezelfde mensen om je heen, ook al hou je nog zoveel van ze.
Lijkt het je niks om een part time studie/cursus te doen? Of een groepssport?
Je hebt je er toen bij neergelegd dat je niet uit kon gaan enz. omdat je voor je ouders wilde zorgen. Dat is heel nobel van je, ontzettend lief, maar je bent in die rol blijven hangen terwijl ik vind dat het nu eigenlijk eens Kim-tijd moet zijn. Dingen doen die je leuk vind, je talenten ontwikkelen, ontspannen, want daar kom je niet snel aan toe als je voor je gezin moet zorgen. Al is het maar een avond in de week. Beperkt je man je eigenlijk in je vrijheid? Wil hij dat je thuis blijft of ga je gewoon niet weg omdat je geen zin hebt of niemand kent om wat mee te gaan doen?
donderdag 5 mei 2011 om 12:00
Hey Snoopy,
wat rot voor je zeg. Dikke knuffel!
Toch vind ik wel, iemand die 10 jaar last heeft van bindingsangst, die heeft hulp nodig. Zo te lezen is het een groot probleem voor hem, en dat belemmerd hem.
Jij kunt hier ook helemaal niets aan doen. Ik begrijp dat je er voor hem wilt zijn, en dat siert je ook, maar hij is degene die moet willen. En heel kort door de bocht, wil hij dat nu niet. Omdat hij het niet kan, niet durft, maar hij zal daar toch overheen moeten stappen, en dat lukt blijkbaar niet zelf, dus heeft hij hulp nodig. Hoe staat hij daar tegenover?
Als mannen het op bindingsangst gooien dan ben ik al snel geneigd te zeggen dat jij het dan toch niet helemaal voor hem bent. Maar ik vermoed dat jouw vriend/ ex er echt wel last van heeft. Ik heb wel uit ervaring geleerd dat je er heel graag voor iemand wilt zijn en je diegene wilt helpen, maar dat lukt niet zolang die ander daar niet voor open staat.
Dan ga je er zelf aan onderdoor, want je cijfert jezelf weg voor de ander.
Als hij echt gek op je is dan gaat hij voor je, en grijpt hij alle hulp aan om hier overheen te komen. Of hij kiest voor een leven alleen, maar lijkt me niet dat hij dat wil.
Het aan en afstoten van jou is in ieder geval killing, en dat verdien jij ook niet!
Ik denk dat je hem de keus moet geven van hulp zoeken, en er dan wel voor hem zijn, maar hij zal iets moeten doen!
Wat denk jij zelf?
wat rot voor je zeg. Dikke knuffel!
Toch vind ik wel, iemand die 10 jaar last heeft van bindingsangst, die heeft hulp nodig. Zo te lezen is het een groot probleem voor hem, en dat belemmerd hem.
Jij kunt hier ook helemaal niets aan doen. Ik begrijp dat je er voor hem wilt zijn, en dat siert je ook, maar hij is degene die moet willen. En heel kort door de bocht, wil hij dat nu niet. Omdat hij het niet kan, niet durft, maar hij zal daar toch overheen moeten stappen, en dat lukt blijkbaar niet zelf, dus heeft hij hulp nodig. Hoe staat hij daar tegenover?
Als mannen het op bindingsangst gooien dan ben ik al snel geneigd te zeggen dat jij het dan toch niet helemaal voor hem bent. Maar ik vermoed dat jouw vriend/ ex er echt wel last van heeft. Ik heb wel uit ervaring geleerd dat je er heel graag voor iemand wilt zijn en je diegene wilt helpen, maar dat lukt niet zolang die ander daar niet voor open staat.
Dan ga je er zelf aan onderdoor, want je cijfert jezelf weg voor de ander.
Als hij echt gek op je is dan gaat hij voor je, en grijpt hij alle hulp aan om hier overheen te komen. Of hij kiest voor een leven alleen, maar lijkt me niet dat hij dat wil.
Het aan en afstoten van jou is in ieder geval killing, en dat verdien jij ook niet!
Ik denk dat je hem de keus moet geven van hulp zoeken, en er dan wel voor hem zijn, maar hij zal iets moeten doen!
Wat denk jij zelf?
donderdag 5 mei 2011 om 12:47
Syl, thanks voor de knuffel...is maar n virtuele maar doet wel goed .
Voel me zo enorm machteloos nu. Ben zo bang dat als ik nu heel hard aan m ga lopen trekken, hij juist nog harder wil weglopen ervoor.
Hij heeft sowieso aangegeven om dit weekend weg te blijven uit het cafe. Om even af te kunnen schakelen en om ook even aan andere dingen te kunnen denken, want het vreet net zo goed aan hem. Zou betekenen dat ik hem volgend weekend pas weer zie. Misschien beter om bij hem ook alles ns te laten bezinken?
.Voel me zo enorm machteloos nu. Ben zo bang dat als ik nu heel hard aan m ga lopen trekken, hij juist nog harder wil weglopen ervoor.
Hij heeft sowieso aangegeven om dit weekend weg te blijven uit het cafe. Om even af te kunnen schakelen en om ook even aan andere dingen te kunnen denken, want het vreet net zo goed aan hem. Zou betekenen dat ik hem volgend weekend pas weer zie. Misschien beter om bij hem ook alles ns te laten bezinken?
donderdag 5 mei 2011 om 15:32
quote:syl1981 schreef op 05 mei 2011 @ 11:56:
Hoi Kim
Je hoeft je niet te excuseren hoor, schrijf lekker als het je uitkomt
Het lijkt me echt beter voor je als je wat meer contacten buiten je gezin zoekt. Dat heeft trouwens niet eens met het leeftijdsverschil en je verleden te maken. Vrouwen van 30 die een gezin hebben en niets daarbuiten doen, trekken dat op de lange termijn vaak ook niet. Je wilt de wereld ontdekken en af en toe wat anders dan steeds dezelfde mensen om je heen, ook al hou je nog zoveel van ze.
Lijkt het je niks om een part time studie/cursus te doen? Of een groepssport?
Je hebt je er toen bij neergelegd dat je niet uit kon gaan enz. omdat je voor je ouders wilde zorgen. Dat is heel nobel van je, ontzettend lief, maar je bent in die rol blijven hangen terwijl ik vind dat het nu eigenlijk eens Kim-tijd moet zijn. Dingen doen die je leuk vind, je talenten ontwikkelen, ontspannen, want daar kom je niet snel aan toe als je voor je gezin moet zorgen. Al is het maar een avond in de week. Beperkt je man je eigenlijk in je vrijheid? Wil hij dat je thuis blijft of ga je gewoon niet weg omdat je geen zin hebt of niemand kent om wat mee te gaan doen?
Jammer genoeg kan ik op dit moment geen enkel studie/cursus volgen omdat daar ook geld voor nodig is, wat er momenteel niet is jammer genoeg. ook wou ik me aanmelden voor een sportschool om daar eens lekker te relaxen en natuurlijk om wat kilotjes kwijt te raken maar alleen is ook maar alleen, en dan verveeld dat ook snel. Heb wel een vriendin maar die zie ik erg weinig omdat ie niet in de buurt woont. we zijn met zijjn 6e thuis en dat is zeker druk, dan kom je niet veel toe aan ontspannen, maar als de kids op bed liggen dan geniet ik ook van mijn vrije tijd.
Nee mijn man beperkt mij niet in mijn vrijheid, maar als je op stap wil of je wilt iets leuks doen, moet je niet alleen zijn. reageren op dit soort forums, of lekker kletsen met mensen vergroot mijn sociale contacten ook wel, alleen is dat net iets anders
Hoi Kim
Je hoeft je niet te excuseren hoor, schrijf lekker als het je uitkomt
Het lijkt me echt beter voor je als je wat meer contacten buiten je gezin zoekt. Dat heeft trouwens niet eens met het leeftijdsverschil en je verleden te maken. Vrouwen van 30 die een gezin hebben en niets daarbuiten doen, trekken dat op de lange termijn vaak ook niet. Je wilt de wereld ontdekken en af en toe wat anders dan steeds dezelfde mensen om je heen, ook al hou je nog zoveel van ze.
Lijkt het je niks om een part time studie/cursus te doen? Of een groepssport?
Je hebt je er toen bij neergelegd dat je niet uit kon gaan enz. omdat je voor je ouders wilde zorgen. Dat is heel nobel van je, ontzettend lief, maar je bent in die rol blijven hangen terwijl ik vind dat het nu eigenlijk eens Kim-tijd moet zijn. Dingen doen die je leuk vind, je talenten ontwikkelen, ontspannen, want daar kom je niet snel aan toe als je voor je gezin moet zorgen. Al is het maar een avond in de week. Beperkt je man je eigenlijk in je vrijheid? Wil hij dat je thuis blijft of ga je gewoon niet weg omdat je geen zin hebt of niemand kent om wat mee te gaan doen?
Jammer genoeg kan ik op dit moment geen enkel studie/cursus volgen omdat daar ook geld voor nodig is, wat er momenteel niet is jammer genoeg. ook wou ik me aanmelden voor een sportschool om daar eens lekker te relaxen en natuurlijk om wat kilotjes kwijt te raken maar alleen is ook maar alleen, en dan verveeld dat ook snel. Heb wel een vriendin maar die zie ik erg weinig omdat ie niet in de buurt woont. we zijn met zijjn 6e thuis en dat is zeker druk, dan kom je niet veel toe aan ontspannen, maar als de kids op bed liggen dan geniet ik ook van mijn vrije tijd.
Nee mijn man beperkt mij niet in mijn vrijheid, maar als je op stap wil of je wilt iets leuks doen, moet je niet alleen zijn. reageren op dit soort forums, of lekker kletsen met mensen vergroot mijn sociale contacten ook wel, alleen is dat net iets anders
