Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
maandag 19 februari 2007 om 01:32
Hier gaat het nu goed. Ik ben super blij met hem en hij met mij. Roerige tijd gehad...ook op t persoonlijke vlak maar we leren elke dag bij en hij steunt mij gigantisch. Hij is mijn rots in de branding en ik zijn wervelwindje. We zijn nu verloofd, en mijn ouders hebben hem meer dan volledig geaccepteerd. Zijn familie... geen idee. Ze laten niks van zich horen en doen er totaal geen moeite voor. Alsof het voor mijn ouders makkelijk was maar ja.
Ik heb na een incident op zijn verjaardag waarbij ze mij negeren en zijn ex niet een streep er onder getrokken. Als hij zn familie wil zien, veel plezier. Ga ik wel wat leuks voor mezelf doen. En willen ze hier in huis komen? Das prima als ze maar normaal doen (en daarmee bedoel ik niet negeren). Kortom nu spreken we ze bijna nooit maar mn vriend had al geen klef contact met de familie. Ik ga me er niet meer aan storen. Vind het jammer maar kan er ook niks aan doen.
De mensen van zijn leeftijd die me behandelen als het nieuwe neukertje na de scheiding... negeer ik. Ik ga die situaties wel uit de weg. Iemand vroeg laatst waarom we niet enthousiast waren over het aankomende motor weekend.
Toen heb ik ook gezegt van "Joh k vind het helemaal niet erg, ik kan best tegen een geintje.. en ik wil best voor jullie allemaal bier halen ter ontgroening, maar ik ben nu 4 weekenden meegeweest en 4 weekenden alleen maar domme grappen over seks en rare toespelingen zijn mij iets te veel van het goede. Ik heb ook gewoon een mond enzo, en ben in staat tot een gesprek." De reden: Wederom genegeerd worden en alleen maar domme geintjes. En mensen die door me heen lullen als ik ook wat zeg. Daar kan ik niet tegen.
Kortom omdat ik zo achter mn relatie sta, laat ik de mensen met stomme opmerkingen waaien of ik zeg er wat van. Weet je, ik ben trots op mn vriend en de tijd dat ik me schaamde vanwege de leeftijd is nu definitief voorbij. Het vertrouwen groeit met sprongen en ook het vertrouwen in een toekomst samen. Want wij tweeen vullen elkaar aan, maken elkaar gelukkig en daar gaat het om. Kijk maar om je heen hier op het forum. De mensen die echt gelukkig zijn met hun partner, zonder twijfels, zijn dun gezaaid.
Ik heb na een incident op zijn verjaardag waarbij ze mij negeren en zijn ex niet een streep er onder getrokken. Als hij zn familie wil zien, veel plezier. Ga ik wel wat leuks voor mezelf doen. En willen ze hier in huis komen? Das prima als ze maar normaal doen (en daarmee bedoel ik niet negeren). Kortom nu spreken we ze bijna nooit maar mn vriend had al geen klef contact met de familie. Ik ga me er niet meer aan storen. Vind het jammer maar kan er ook niks aan doen.
De mensen van zijn leeftijd die me behandelen als het nieuwe neukertje na de scheiding... negeer ik. Ik ga die situaties wel uit de weg. Iemand vroeg laatst waarom we niet enthousiast waren over het aankomende motor weekend.
Toen heb ik ook gezegt van "Joh k vind het helemaal niet erg, ik kan best tegen een geintje.. en ik wil best voor jullie allemaal bier halen ter ontgroening, maar ik ben nu 4 weekenden meegeweest en 4 weekenden alleen maar domme grappen over seks en rare toespelingen zijn mij iets te veel van het goede. Ik heb ook gewoon een mond enzo, en ben in staat tot een gesprek." De reden: Wederom genegeerd worden en alleen maar domme geintjes. En mensen die door me heen lullen als ik ook wat zeg. Daar kan ik niet tegen.
Kortom omdat ik zo achter mn relatie sta, laat ik de mensen met stomme opmerkingen waaien of ik zeg er wat van. Weet je, ik ben trots op mn vriend en de tijd dat ik me schaamde vanwege de leeftijd is nu definitief voorbij. Het vertrouwen groeit met sprongen en ook het vertrouwen in een toekomst samen. Want wij tweeen vullen elkaar aan, maken elkaar gelukkig en daar gaat het om. Kijk maar om je heen hier op het forum. De mensen die echt gelukkig zijn met hun partner, zonder twijfels, zijn dun gezaaid.
maandag 19 februari 2007 om 01:34
Jaahh! Wat een goed idee Christine!
Ik heb dus ook ondertussen alweer 8 maanden (time flies...) een relatie met iemand die 21 jaar ouder is dan ik. Hij is 42 en ik 21. Een maand of 3 geleden heb ik in een topic ook een bericht gepost over deze relatie. Toen speelde het probleem nog dat mijn ouders hem niet wilde zien, niets met hem te maken wilden hebben en het idee hadden dat ik deze relatie was aangegaan om hen te pesten. Recentelijk hebben ze hem dan eindelijk ontmoet. En de uitslag is eigenlijk vrij positief! Ze zijn het er nog steeds niet mee eens dat ik een relatie heb met een oudere man (zijn voornamelijk bang voor de mogelijke implicaties in de toekomst) maar vonden mijn vriend een prima vent! We zijn met zn tweeen op vakantie geweest, ik ben veel bij hem, hij veel bij mij (we hebben een LAT relatie ongeveer 150 km); we kunnen eigenlijk niet echt lang meer zonder elkaar.
Ook in onze omgeving is het voortaan bekend en geaccepteerd dat wij wat hebben. We hebben elkaar leren kennen in een restaurant waar we samen werkten en pas toen ik daar stopte, omdat ik ging verhuizen, zijn we er openlijk voor uit gekomen. Toen hadden we ondertussen al 3 maanden iets.
Over dat erover nadenken, het leeftijdsverschil, hebben wij in het begin wel gehad. Het was ook aanvankelijk de bedoeling dat we ermee zouden stoppen toen ik ging verhuizen... omdat je allebei toch het 'taboe' voelt, je wijkt af van de norm. Kan het wel? Wordt het wel geaccepteerd? Maar we konden er allebei geen punt achter zetten. Het voelde zo goed, en nog steeds!
Het enige waar ik af en toe tegenaan loop, is dat ik soms nog zoveel dingen wil doen, en hij vaak toch voor de rust kiest. Bijvoorbeeld dan liggen we in bed op donderdagavond en dan denk ik: "Kom op, ik ben toch een jonge levendige meid van 21, ik hoor nu toch in het uitgaansleven!?" en dan weet ik het dus even niet, snap je? Maar toch aan de andere kant, vind ik het prima om samen lekker vroeg in bed te liggen...
En uitgaan doe ik ook vrij regelmatig, maar dan met vriendinnen!
Nou, dit was even kort mijn verhaal. Ik vind het tof dat er nu een centraal topic is voor relaties met een (redelijk) groot leeftijdsverschil. En ik hoop ook dat er veel gebruik van gemaakt gaat worden! (Ook negatieve/positieve reacties van anderen zijn natuurlijk welkom!) Ik houd het hier in ieder geval in de gaten!
Groetjes,
Maddy
Ik heb dus ook ondertussen alweer 8 maanden (time flies...) een relatie met iemand die 21 jaar ouder is dan ik. Hij is 42 en ik 21. Een maand of 3 geleden heb ik in een topic ook een bericht gepost over deze relatie. Toen speelde het probleem nog dat mijn ouders hem niet wilde zien, niets met hem te maken wilden hebben en het idee hadden dat ik deze relatie was aangegaan om hen te pesten. Recentelijk hebben ze hem dan eindelijk ontmoet. En de uitslag is eigenlijk vrij positief! Ze zijn het er nog steeds niet mee eens dat ik een relatie heb met een oudere man (zijn voornamelijk bang voor de mogelijke implicaties in de toekomst) maar vonden mijn vriend een prima vent! We zijn met zn tweeen op vakantie geweest, ik ben veel bij hem, hij veel bij mij (we hebben een LAT relatie ongeveer 150 km); we kunnen eigenlijk niet echt lang meer zonder elkaar.
Ook in onze omgeving is het voortaan bekend en geaccepteerd dat wij wat hebben. We hebben elkaar leren kennen in een restaurant waar we samen werkten en pas toen ik daar stopte, omdat ik ging verhuizen, zijn we er openlijk voor uit gekomen. Toen hadden we ondertussen al 3 maanden iets.
Over dat erover nadenken, het leeftijdsverschil, hebben wij in het begin wel gehad. Het was ook aanvankelijk de bedoeling dat we ermee zouden stoppen toen ik ging verhuizen... omdat je allebei toch het 'taboe' voelt, je wijkt af van de norm. Kan het wel? Wordt het wel geaccepteerd? Maar we konden er allebei geen punt achter zetten. Het voelde zo goed, en nog steeds!
Het enige waar ik af en toe tegenaan loop, is dat ik soms nog zoveel dingen wil doen, en hij vaak toch voor de rust kiest. Bijvoorbeeld dan liggen we in bed op donderdagavond en dan denk ik: "Kom op, ik ben toch een jonge levendige meid van 21, ik hoor nu toch in het uitgaansleven!?" en dan weet ik het dus even niet, snap je? Maar toch aan de andere kant, vind ik het prima om samen lekker vroeg in bed te liggen...
En uitgaan doe ik ook vrij regelmatig, maar dan met vriendinnen!Nou, dit was even kort mijn verhaal. Ik vind het tof dat er nu een centraal topic is voor relaties met een (redelijk) groot leeftijdsverschil. En ik hoop ook dat er veel gebruik van gemaakt gaat worden! (Ook negatieve/positieve reacties van anderen zijn natuurlijk welkom!) Ik houd het hier in ieder geval in de gaten!
Groetjes,
Maddy
maandag 19 februari 2007 om 01:46
Ik heb mn vader maar aan de telefoon verteld van mn relatie. Wilde de scheld kannonade niet live mee maken. Nu vinden ze elkaar super tof haha.
En qua uitgaan enzo...we passen goed bij elkaar. Houden van dezelfde dingen. Ik ben wel de motor achter spontane acties maar das meer een karakter eigenschap dan dat het ons leeftijds verschil onderstreept. Het is ook meer de omgeving die ons daar bewust van maakt. En zn oude kop op foto's hahaha.
We houden van avondje stappen op zn tijd maar zowel hij als ik zijn geen fervente party gangers of doorgewinterde kroeg tijgers. Het gaat precies goed zo. Wel hadden we laatst zo'n moment toen we in de Efteling liepen met zijn kids met een regen poncho op onze kop van WTF doe ik hier in VREDESNAAM op mn 24e. Maar hij haat die pretparken ook , het is dat we gratis kaarten hadden... kortom dan lachen we samen om onze burgertrutterigheid.
Nee ik ben echt mega blij dat ik mn gevoel heb gevolgd en me niet gekker dan strikt noodzakelijk heb laten maken. En ik heb liever een kortere relatie met iemand waar ik helemaal gek op ben (stel hij komt eerder te overlijden) dan dat ik jarenlang gevangen zit in een net-niet je van het relatie snappie??
En qua uitgaan enzo...we passen goed bij elkaar. Houden van dezelfde dingen. Ik ben wel de motor achter spontane acties maar das meer een karakter eigenschap dan dat het ons leeftijds verschil onderstreept. Het is ook meer de omgeving die ons daar bewust van maakt. En zn oude kop op foto's hahaha.
We houden van avondje stappen op zn tijd maar zowel hij als ik zijn geen fervente party gangers of doorgewinterde kroeg tijgers. Het gaat precies goed zo. Wel hadden we laatst zo'n moment toen we in de Efteling liepen met zijn kids met een regen poncho op onze kop van WTF doe ik hier in VREDESNAAM op mn 24e. Maar hij haat die pretparken ook , het is dat we gratis kaarten hadden... kortom dan lachen we samen om onze burgertrutterigheid.
Nee ik ben echt mega blij dat ik mn gevoel heb gevolgd en me niet gekker dan strikt noodzakelijk heb laten maken. En ik heb liever een kortere relatie met iemand waar ik helemaal gek op ben (stel hij komt eerder te overlijden) dan dat ik jarenlang gevangen zit in een net-niet je van het relatie snappie??
maandag 19 februari 2007 om 01:58
Ja inderdaad, liever kort maar krachtig, dan lang en langdradig!
En die burgerlijkheid haha! Laatst met zn 2-en een middag in de IKEA geweest. Als dat niet het toppunt van burgerlijkheid is haha!
Even een vraag aan jou Christine: Vind je het niet vervelend dat hij kinderen heeft? Kan je daar goed mee om, ook al zijn ze niet van jezelf? Heb je daar dan wel een soort van 'moedergevoel' bij? En hebben jullie samen nog een kinderwens?
Mijn kinderwens is vrij groot, maar denk soms aan hoe het zou zijn, met hem. Het zou toch wel een generatiekloof worden tussen de kinderen en pa. Al is mijn vriend helemaal geen 'ouwe lul' om het maar effe cru te zeggen. Ach ja, dat zijn van die hersenspinsels...
En die burgerlijkheid haha! Laatst met zn 2-en een middag in de IKEA geweest. Als dat niet het toppunt van burgerlijkheid is haha!
Even een vraag aan jou Christine: Vind je het niet vervelend dat hij kinderen heeft? Kan je daar goed mee om, ook al zijn ze niet van jezelf? Heb je daar dan wel een soort van 'moedergevoel' bij? En hebben jullie samen nog een kinderwens?
Mijn kinderwens is vrij groot, maar denk soms aan hoe het zou zijn, met hem. Het zou toch wel een generatiekloof worden tussen de kinderen en pa. Al is mijn vriend helemaal geen 'ouwe lul' om het maar effe cru te zeggen. Ach ja, dat zijn van die hersenspinsels...
maandag 19 februari 2007 om 02:04
Zijn kinderen hebben mij geaccepteerd dus dat gaat goed. Ik wil zelf geen kinderen en hij absoluuuut niet meer. Ik vind zijn kinderen gaaf, al heb ik geen moeder gevoel er bij. Ik vind ze leuk, maar ben ook erg op mn rust gesteld als ze weer weg zijn zeg maar. Het is leuk, zo voor een weekendje... maar 24/7 pffft moet er niet aan denken.
Ik geef om de kinderen, ik wil het beste voor ze, ik steek veel energie in ze als ze er zijn, bedoel een scheiding is niet niks. Maar das gewoon een soort verbondenheid omdat zij bij hem horen. Moeder gevoelens wil ik het niet noemen. Ik sluit me daar ook bewust voor af. Stel dát het misgaat. Dan zit ik met het gevoel dat ik mijn 'kinderen' kwijt ben. Das niet de bedoeling lijkt me.
In het begin had ik moeite met de kids. Dan zag ik ze als een wandelende mengeling van zijn DNA en dat van ex. Het idee dat een andere vrouw 3 kids heeft van mijn liefde-van-mn-leven vond ik super moeilijk.
Nu zie ik de kids als individu en ik heb ook vriendjes voor hem gehad.... veeeel meer dan hij vriendinnetjes. Dus de daad (seks) heb ik vaak zat gedaan voor ik hem tegen kwam. Dus ik ga ook niet meer schijnheilig doen over het feit dat ik jaloers was op zn ex dat zij kinderen van hem heeft. Dat heb ik los gelaten vreet alleen maar energie.
Ze zijn er nou eenmaal, en ze zitten er gratis bij als ik een relatie met hem wil. Mocht je trouwens over kinderen willen kletsen, dan is er hier ook een topic over Relatie met man met kinderen... moet je maar even zoeken. Daar komen de stiefmoeders bij elkaar...
Ik geef om de kinderen, ik wil het beste voor ze, ik steek veel energie in ze als ze er zijn, bedoel een scheiding is niet niks. Maar das gewoon een soort verbondenheid omdat zij bij hem horen. Moeder gevoelens wil ik het niet noemen. Ik sluit me daar ook bewust voor af. Stel dát het misgaat. Dan zit ik met het gevoel dat ik mijn 'kinderen' kwijt ben. Das niet de bedoeling lijkt me.
In het begin had ik moeite met de kids. Dan zag ik ze als een wandelende mengeling van zijn DNA en dat van ex. Het idee dat een andere vrouw 3 kids heeft van mijn liefde-van-mn-leven vond ik super moeilijk.
Nu zie ik de kids als individu en ik heb ook vriendjes voor hem gehad.... veeeel meer dan hij vriendinnetjes. Dus de daad (seks) heb ik vaak zat gedaan voor ik hem tegen kwam. Dus ik ga ook niet meer schijnheilig doen over het feit dat ik jaloers was op zn ex dat zij kinderen van hem heeft. Dat heb ik los gelaten vreet alleen maar energie.
Ze zijn er nou eenmaal, en ze zitten er gratis bij als ik een relatie met hem wil. Mocht je trouwens over kinderen willen kletsen, dan is er hier ook een topic over Relatie met man met kinderen... moet je maar even zoeken. Daar komen de stiefmoeders bij elkaar...
maandag 19 februari 2007 om 03:43
Toch ff reageren, hoewel ik eigenlijk zou gaan slapen...
Hier 29 jaar leeftijdsverschil. In het begin veel mensen moeite ermee, maar 'who can blame them'. Had er zelf ook wel de nodige moeite mee. Kende hem via studie en werk. Werd verliefd, wist dat hij ouder was, maar niet dat hij zó veel ouder was, dus dat was nog ff grote shock... Helaas toen al over mn oren verliefd. Wist toen veel van hem, maar dus niet leeftijd. Is wel typerend voor me, weet van veel mensen leeftijd niet en moet ook altijd over de mijne nadenken. Geeft aan hoe interessant ik het vind, dus niet... Vind andere dingen belangrijker om te weten.
Maar goed, nog voordat ik werkelijke leeftijdsverschil wist van plan niks te doen met verliefdheid. Wilde het over laten waaien. Leuk plan, alleen nam híj het initiatief, waar ik in mijn plan geen rekening mee had gehouden en voordat ik het wist had ik in mijn verliefdheid een relatie. Dacht toen dat het zo wel over zou gaan, 'my rebound guy', want was nog niet helemaal over ex heen (al had ik dat zelf uit gemaakt). Maar het bleef goed gaan, toen kwam eigenlijk ergste twijfel. Doe ik hier wel goed aan, kan dit goed blijven gaan... Weg geweest om na te denken, maar eigenlijk vooral hem gemist. Had een relatie met hem, was ook gelukkig met hem, maar wilde dat ik er nooit aan begonnen was (uit vrees voor toekomst: hij eerder dood en/of zeurdige bejaarde), maar uit maken vond ik ook geen optie, want hield -en hou- ontzettend veel van hem. Veel gezien van relaties om me heen, veel gedoe gelezen hier op het forum en als ik dan kijk naar onze relatie, mag ik in mn handjes knijpen. Wat wij hebben is echt bijzonder. Toen dat besef kwam werd het gemakkelijker. Ik moest stoppen met twijfelen: of voor hem kiezen en ervoor gaan, of stoppen met relatie. En ik zag me niet een geweldige relatie uit maken met als reden verschillende geboortedata....
Inmiddels bijna 7 jaar samen, waarvan al een aantal jaren getrouwd. Nog elke dag gelukkig samen, merk eigenlijk bijna niks van leeftijdsverschil. Het enige waar ik last van heb is mezelf als toch weer iets van de vroegere twijfel naar boven komt 'hoe moet dat later', maar bedenk me dan ook wat voor zorgen ik me gemaakt heb om sommige dingen met mijn ex, die nooit aan de orde zijn gekomen..... En ik weet zeker als ik het uit maak, dat ik er reuze spijt van krijg, omdat ik waarschijnlijk nooit weer zo'n leuke relatie zal hebben als nu (en dat maakt het idee van dat hij waarschijnlijk eerder sterft weer extra beangstigend). Dus: zou er zelf nooit aan beginnen, maar nu ik er eenmaal aan begonnen ben wel reuze gelukkig met mijn vent (ondanks dan soms die twijfels, of eigenlijk beter gezegd angsten).
Hier 29 jaar leeftijdsverschil. In het begin veel mensen moeite ermee, maar 'who can blame them'. Had er zelf ook wel de nodige moeite mee. Kende hem via studie en werk. Werd verliefd, wist dat hij ouder was, maar niet dat hij zó veel ouder was, dus dat was nog ff grote shock... Helaas toen al over mn oren verliefd. Wist toen veel van hem, maar dus niet leeftijd. Is wel typerend voor me, weet van veel mensen leeftijd niet en moet ook altijd over de mijne nadenken. Geeft aan hoe interessant ik het vind, dus niet... Vind andere dingen belangrijker om te weten.
Maar goed, nog voordat ik werkelijke leeftijdsverschil wist van plan niks te doen met verliefdheid. Wilde het over laten waaien. Leuk plan, alleen nam híj het initiatief, waar ik in mijn plan geen rekening mee had gehouden en voordat ik het wist had ik in mijn verliefdheid een relatie. Dacht toen dat het zo wel over zou gaan, 'my rebound guy', want was nog niet helemaal over ex heen (al had ik dat zelf uit gemaakt). Maar het bleef goed gaan, toen kwam eigenlijk ergste twijfel. Doe ik hier wel goed aan, kan dit goed blijven gaan... Weg geweest om na te denken, maar eigenlijk vooral hem gemist. Had een relatie met hem, was ook gelukkig met hem, maar wilde dat ik er nooit aan begonnen was (uit vrees voor toekomst: hij eerder dood en/of zeurdige bejaarde), maar uit maken vond ik ook geen optie, want hield -en hou- ontzettend veel van hem. Veel gezien van relaties om me heen, veel gedoe gelezen hier op het forum en als ik dan kijk naar onze relatie, mag ik in mn handjes knijpen. Wat wij hebben is echt bijzonder. Toen dat besef kwam werd het gemakkelijker. Ik moest stoppen met twijfelen: of voor hem kiezen en ervoor gaan, of stoppen met relatie. En ik zag me niet een geweldige relatie uit maken met als reden verschillende geboortedata....
Inmiddels bijna 7 jaar samen, waarvan al een aantal jaren getrouwd. Nog elke dag gelukkig samen, merk eigenlijk bijna niks van leeftijdsverschil. Het enige waar ik last van heb is mezelf als toch weer iets van de vroegere twijfel naar boven komt 'hoe moet dat later', maar bedenk me dan ook wat voor zorgen ik me gemaakt heb om sommige dingen met mijn ex, die nooit aan de orde zijn gekomen..... En ik weet zeker als ik het uit maak, dat ik er reuze spijt van krijg, omdat ik waarschijnlijk nooit weer zo'n leuke relatie zal hebben als nu (en dat maakt het idee van dat hij waarschijnlijk eerder sterft weer extra beangstigend). Dus: zou er zelf nooit aan beginnen, maar nu ik er eenmaal aan begonnen ben wel reuze gelukkig met mijn vent (ondanks dan soms die twijfels, of eigenlijk beter gezegd angsten).
maandag 19 februari 2007 om 11:02
Ik en mijn vriend schelen 13 jaar. Al ben ik van de omgekeerde wereld lijkt het.
De mannen in jullie relatie zijn ouder, die van mij dus 13 jaar jonger.
Ik ben 33 jaar en moeder van 2 kinderen en heb ik een relatie met N. van 20. Inmiddels zijn we al ruim een jaar samen en wonen we bijna een jaar bij elkaar.
Voordat wij een relatie kregen met elkaar kenden we elkaar al 2 jaar, via internet. Eind 2004 begin 2005 ben ik gaan scheiden, overigens heeft dat NIETS met mijn huidige vriend te maken.
In december 2005 zag ik N voor het eerst en het klikte zo goed, dat ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik er mee aanmoest.
Wat zou hij moeten met een ouder iemand? Gelukkig was N wel zo eerlijk mij te vertellen dat hij gevoelens voor me had.
In het begin kreeg ik echt enorm veel naar mijn hoofd geslingerd, ik was een pedo, het was vies wat ik deed en of N niet toevallig mijn zoon was.:o
Constant heb ik het gevoel gehad, in het begin dat ik verantwoording moest afleggen voor mijn keuze, dat doe ik niet meer...
Helaas kon zijn familie er niet mee omgaan en is hij uiteindelijk op straat tgezet omdat hij het niet, onder dwang van zijn ouders, wilde uitmaken (zijn ouders hebben mij telefonisch benaderd, om op een dwingende wijze te proberen mij een punt te laten zetten achter de relatie.
Het is niet gelukt, ik woon samen met hem, en ben ontzettend gelukkig.
Ik weet dat er genoeg mensen zijn die sceptisch zijn als ze horen over leeftijdsverschil...
Ik kan er maar 1 ding over zeggen; Sinds wanneer is leeftijd bepalend voor het wel of niet slagen van een relatie?
(mijn ex was een jaar ouder, dat ging toch ook niet goed?
Ik geniet met volle teugen, dat zouden meer mensen moeten doen
xxx
D
De mannen in jullie relatie zijn ouder, die van mij dus 13 jaar jonger.
Ik ben 33 jaar en moeder van 2 kinderen en heb ik een relatie met N. van 20. Inmiddels zijn we al ruim een jaar samen en wonen we bijna een jaar bij elkaar.
Voordat wij een relatie kregen met elkaar kenden we elkaar al 2 jaar, via internet. Eind 2004 begin 2005 ben ik gaan scheiden, overigens heeft dat NIETS met mijn huidige vriend te maken.
In december 2005 zag ik N voor het eerst en het klikte zo goed, dat ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik er mee aanmoest.
Wat zou hij moeten met een ouder iemand? Gelukkig was N wel zo eerlijk mij te vertellen dat hij gevoelens voor me had.
In het begin kreeg ik echt enorm veel naar mijn hoofd geslingerd, ik was een pedo, het was vies wat ik deed en of N niet toevallig mijn zoon was.:o
Constant heb ik het gevoel gehad, in het begin dat ik verantwoording moest afleggen voor mijn keuze, dat doe ik niet meer...
Helaas kon zijn familie er niet mee omgaan en is hij uiteindelijk op straat tgezet omdat hij het niet, onder dwang van zijn ouders, wilde uitmaken (zijn ouders hebben mij telefonisch benaderd, om op een dwingende wijze te proberen mij een punt te laten zetten achter de relatie.
Het is niet gelukt, ik woon samen met hem, en ben ontzettend gelukkig.
Ik weet dat er genoeg mensen zijn die sceptisch zijn als ze horen over leeftijdsverschil...
Ik kan er maar 1 ding over zeggen; Sinds wanneer is leeftijd bepalend voor het wel of niet slagen van een relatie?
(mijn ex was een jaar ouder, dat ging toch ook niet goed?
Ik geniet met volle teugen, dat zouden meer mensen moeten doen
xxx
D
maandag 19 februari 2007 om 14:46
Ja ik ben ook bang voor later. Maar aan de andere kant ken ook verhalen van leeftijds verschil relatie waarin de jongste ernstig ziek werd .
Met oud en nieuw had ik het even moeilijk. Ik was met hem bij mijn ouders en bij de overburen lag de overbuurman opgebaard. 17 jaar ouder dan zn vrouw. Overleden aan kanker. Mijn ouders hebben van dichtbij meegemaakt hoe gek die 2 op elkaar waren. Hij heeft haar verzorgd achter gelaten , zij heeft hem bijgestaan tot het einde. Hij is iets van 55 geworden, sowieso veelste jong.
Overal vuurwerk die avond maar het liet me niet los. Ik heb mn vent nog eens extra hard in zn handen geknepen en extra innig geknuffeld om 00.00. En me vanaf toen ook voorgenomen van elk moment te genieten wat we hebben....
Met oud en nieuw had ik het even moeilijk. Ik was met hem bij mijn ouders en bij de overburen lag de overbuurman opgebaard. 17 jaar ouder dan zn vrouw. Overleden aan kanker. Mijn ouders hebben van dichtbij meegemaakt hoe gek die 2 op elkaar waren. Hij heeft haar verzorgd achter gelaten , zij heeft hem bijgestaan tot het einde. Hij is iets van 55 geworden, sowieso veelste jong.
Overal vuurwerk die avond maar het liet me niet los. Ik heb mn vent nog eens extra hard in zn handen geknepen en extra innig geknuffeld om 00.00. En me vanaf toen ook voorgenomen van elk moment te genieten wat we hebben....
maandag 19 februari 2007 om 15:21
Hi Christine,
Interessant topic! Ik zit niet in een relatie met leeftijdsverschil, maar wel in een soortgelijke 'situatie'. Als je het zo kan noemen. Ik vind het verhaal een beetje te ingewikkeld/lang om hier nog een keer te vertellen, maar je weet ervan want je hebt ook op mijn topic 'Onbereikbaar...' (waarin ik alles heb uitgelegd). gereageerd. Bedankt daarvoor trouwens.
Ik vind het echt mooi hoe alles bij jou op z'n 'pootjes terecht is gekomen'. Erg mooi hoe je ouders hem geaccepteerd hebben. Zo hoort het ook. Denk dat elke ouder wil dat zijn zoon of dochter gelukkig is. Hoe, waar of met wie dan ook. Maar nog een vraagje... Hoe gaan je vrienden ermee om. Ben je 'vrienden' kwijtgeraakt door je relatie met hem? Durfde je het ze meteen te vertellen? Of heb je eerst een soort van 'geheime' relatie met 'm gehad (tov je vrienden)
Interessant topic! Ik zit niet in een relatie met leeftijdsverschil, maar wel in een soortgelijke 'situatie'. Als je het zo kan noemen. Ik vind het verhaal een beetje te ingewikkeld/lang om hier nog een keer te vertellen, maar je weet ervan want je hebt ook op mijn topic 'Onbereikbaar...' (waarin ik alles heb uitgelegd). gereageerd. Bedankt daarvoor trouwens.
Ik vind het echt mooi hoe alles bij jou op z'n 'pootjes terecht is gekomen'. Erg mooi hoe je ouders hem geaccepteerd hebben. Zo hoort het ook. Denk dat elke ouder wil dat zijn zoon of dochter gelukkig is. Hoe, waar of met wie dan ook. Maar nog een vraagje... Hoe gaan je vrienden ermee om. Ben je 'vrienden' kwijtgeraakt door je relatie met hem? Durfde je het ze meteen te vertellen? Of heb je eerst een soort van 'geheime' relatie met 'm gehad (tov je vrienden)
maandag 19 februari 2007 om 15:51
Zelf heb ik een man van mijn eigen leeftijd (37), wat ik nooit had verwacht omdat ik altijd op oudere mannen viel. Maar mijn beste vriendin heeft wel al 8 jaar een relatie met haar 23 jaar oudere man.
Leeftijd is voor mij niet bepalend in een relatie. De vraag hoe goed je bij elkaar past is veel interessanter! Waarom zou je de juiste man met toevallig een "verkeerde" leeftijd weg sturen? Je leeft maar één keer. Als je van elkaar houdt en bij elkaar past, wees dan gelukkig samen.
Angsten en twijfels hebben we allemaal. Ik moet er ook niet aan denken dat er iets met mijn lief gebeurt. Maar het kan mij ook overkomen. Jullie. Ons allemaal. We zijn allemaal mensen van de dag...
Leeftijd is voor mij niet bepalend in een relatie. De vraag hoe goed je bij elkaar past is veel interessanter! Waarom zou je de juiste man met toevallig een "verkeerde" leeftijd weg sturen? Je leeft maar één keer. Als je van elkaar houdt en bij elkaar past, wees dan gelukkig samen.
Angsten en twijfels hebben we allemaal. Ik moet er ook niet aan denken dat er iets met mijn lief gebeurt. Maar het kan mij ook overkomen. Jullie. Ons allemaal. We zijn allemaal mensen van de dag...
maandag 19 februari 2007 om 16:03
quote:
Zelf heb ik een man van mijn eigen leeftijd (37), wat ik nooit had verwacht omdat ik altijd op oudere mannen viel. Maar mijn beste vriendin heeft wel al 8 jaar een relatie met haar 23 jaar oudere man.
Leeftijd is voor mij niet bepalend in een relatie. De vraag hoe goed je bij elkaar past is veel interessanter! Waarom zou je de juiste man met toevallig een "verkeerde" leeftijd weg sturen? Je leeft maar één keer. Als je van elkaar houdt en bij elkaar past, wees dan gelukkig samen.
Angsten en twijfels hebben we allemaal. Ik moet er ook niet aan denken dat er iets met mijn lief gebeurt. Maar het kan mij ook overkomen. Jullie. Ons allemaal. We zijn allemaal mensen van de dag... mooi gesproken!
Zelf heb ik een man van mijn eigen leeftijd (37), wat ik nooit had verwacht omdat ik altijd op oudere mannen viel. Maar mijn beste vriendin heeft wel al 8 jaar een relatie met haar 23 jaar oudere man.
Leeftijd is voor mij niet bepalend in een relatie. De vraag hoe goed je bij elkaar past is veel interessanter! Waarom zou je de juiste man met toevallig een "verkeerde" leeftijd weg sturen? Je leeft maar één keer. Als je van elkaar houdt en bij elkaar past, wees dan gelukkig samen.
Angsten en twijfels hebben we allemaal. Ik moet er ook niet aan denken dat er iets met mijn lief gebeurt. Maar het kan mij ook overkomen. Jullie. Ons allemaal. We zijn allemaal mensen van de dag... mooi gesproken!
maandag 19 februari 2007 om 16:17
Mijn vriend was 13 jaar ouder dan mij. Deze relatie is na 9 jaar afgesprongen. Ik heb een prachtige tijd gehad met hem en ik heb 2 schatten van 'stiefdochters'. De jongste noemt me trouwens nog steeds haar 'stiefmama' als ze tegen anderen over mij praat. Wij verschillen ook 13 jaar, met de oudste verschil ik 10 jaar. Ik dacht altijd dat ik op oudere mannen viel omdat mijn vriendjes altijd ouder waren, maar mijn vriend nu is 4 jaar jonger dan mij. Blijkt dat ik niet op oudere mannen viell omwille van hun leeftijd, maar omwille van hun levenservaring. Mijn huidig vriendje heeft ook veel levenservaring, vandaar de aantrekkingskracht ;)
maandag 19 februari 2007 om 17:21
@ treschique ja ik kan me je verhaal nog herinneren.
Ik ben geen vrienden kwijt geraakt maar ik heb me wel een tijd geschaamd. Dit omdat ik nog studeer en nu dus stage loop. Dan zit je met allemaal leeftijds genoten lekker te klessen en heb je het over relaties en vroeg of laat kun je je daar niet meer onderuit lullen.
Nu kom ik er gwoon voor uit. Hij is een deel van mijn leven, ik ben trots op ons dus ik stop hem uit schaamte niet meer weg in een donker hoekje. Wat het wel raar maakt, ben deze studie begonnen na paar jaar werken dus de jongste stagiairs zijn hier 19 ofzo. Een jongen van 19 heeft een stiefpa van 43 en ik dus een vriend van 41. Dat is dan wel heel krom. Maar ze hebben hem ook keer gezien toen hij me kwam ophalen en vinden het ook wel weer mooi om te zien hhoe happy we met elkaar zijn.
Ja er zal genoeg achter mn rug om geouwehoerd worden...no doubt about it. Maar als wij tussen de 4 muren van ons huis maar blij met elkaar zijn dan zal het me verder mn anus oxideren wat anderen van ons denken. Ik zie ook vaak zat mensen lopen dat ik denk van Hoe kunnen die in godsnaam blij met elkaar zijn... dus dat dat andersom ook gebeurt...tja.
Ik ben geen vrienden kwijt geraakt maar ik heb me wel een tijd geschaamd. Dit omdat ik nog studeer en nu dus stage loop. Dan zit je met allemaal leeftijds genoten lekker te klessen en heb je het over relaties en vroeg of laat kun je je daar niet meer onderuit lullen.
Nu kom ik er gwoon voor uit. Hij is een deel van mijn leven, ik ben trots op ons dus ik stop hem uit schaamte niet meer weg in een donker hoekje. Wat het wel raar maakt, ben deze studie begonnen na paar jaar werken dus de jongste stagiairs zijn hier 19 ofzo. Een jongen van 19 heeft een stiefpa van 43 en ik dus een vriend van 41. Dat is dan wel heel krom. Maar ze hebben hem ook keer gezien toen hij me kwam ophalen en vinden het ook wel weer mooi om te zien hhoe happy we met elkaar zijn.
Ja er zal genoeg achter mn rug om geouwehoerd worden...no doubt about it. Maar als wij tussen de 4 muren van ons huis maar blij met elkaar zijn dan zal het me verder mn anus oxideren wat anderen van ons denken. Ik zie ook vaak zat mensen lopen dat ik denk van Hoe kunnen die in godsnaam blij met elkaar zijn... dus dat dat andersom ook gebeurt...tja.
maandag 19 februari 2007 om 18:00
quote:Zijn kinderen hebben mij geaccepteerd dus dat gaat goed. Ik wil zelf geen kinderen en hij absoluuuut niet meer. Ik vind zijn kinderen gaaf, al heb ik geen moeder gevoel er bij. Ik vind ze leuk, maar ben ook erg op mn rust gesteld als ze weer weg zijn zeg maar. Het is leuk, zo voor een weekendje... maar 24/7 pffft moet er niet aan denken. En hier gaan mijn haren recht van overeind staan! Dit vind ik zo schandalig! Je kiest voor een man met kinderen, dus dat betekent dat zijn kinderen onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden, of jij dat nu leuk vindt of niet. Het is ten eerste niet normaal dat de kinderen er maar een weekendje zijn. Eigenlijk hoort een vader 50/50 voor zijn kinderen te zorgen. Sta jij er wel eens bij stil dat als de kinderen wat ouder worden, ze ook aan kunnen geven dat ze bij hun vader willen wonen? Wat doe jullie dan? Ook als er wat gebeurd met hun moeder kan het zo maar kunnen dat de kinderen bij hun vader willen wonen. En dan? Ik vind die houding van jou echt niet kunnen......
Ik geef om de kinderen, ik wil het beste voor ze, ik steek veel energie in ze als ze er zijn, bedoel een scheiding is niet niks. Maar das gewoon een soort verbondenheid omdat zij bij hem horen. Moeder gevoelens wil ik het niet noemen. Ik sluit me daar ook bewust voor af. Stel dát het misgaat. Dan zit ik met het gevoel dat ik mijn 'kinderen' kwijt ben. Das niet de bedoeling lijkt me.
In het begin had ik moeite met de kids. Dan zag ik ze als een wandelende mengeling van zijn DNA en dat van ex. Het idee dat een andere vrouw 3 kids heeft van mijn liefde-van-mn-leven vond ik super moeilijk. Dan had je eigenlijk er niet eens aan moeten beginnen.....
Ik geef om de kinderen, ik wil het beste voor ze, ik steek veel energie in ze als ze er zijn, bedoel een scheiding is niet niks. Maar das gewoon een soort verbondenheid omdat zij bij hem horen. Moeder gevoelens wil ik het niet noemen. Ik sluit me daar ook bewust voor af. Stel dát het misgaat. Dan zit ik met het gevoel dat ik mijn 'kinderen' kwijt ben. Das niet de bedoeling lijkt me.
In het begin had ik moeite met de kids. Dan zag ik ze als een wandelende mengeling van zijn DNA en dat van ex. Het idee dat een andere vrouw 3 kids heeft van mijn liefde-van-mn-leven vond ik super moeilijk. Dan had je eigenlijk er niet eens aan moeten beginnen.....
maandag 19 februari 2007 om 18:29
En hier gaan MIJN haren dus recht van overeind staan.
Ik ben 24. Ben pas een jaar stiefmoeder over ineens 3 kids. Dan is het in mijn ogen meeeer dan logisch dat het tijd nodig heeft die band. Dat dat moet groeien. Biologische ouders hebben er langzaam aan kunnen wennen. Ik niet. Ik ben doodop na een weekend kids hier... zoals ik al zeg ze zijn met zijn drietjes dus das niet niks. Ik doe onwijs veel met en voor ze. Maar ik hou mijn gepaste afstand als stiefmoeder. Ik BEN geen ouder, ze hebben al 2 ouders die voor ze zorgen.
Mijn vriend zorgt veel vaker voor de kids maar doordeweek werk ik overdag dus dan zie ik ze niet. Ik zie ze alleen 1x per 2 weken als ze het weekend hier zijn. Ze hebben de kids dus 50/50 maar ze slapen doordeweek bij de moeder. Tussen de middag zijn ze hier en de rest van de tijd op school.
Ik vind juist dat ik het onwijs goed doe! Ik maak regelmatig tijd voor ze vrij en als ze bij hun vader willen wonen staat de deur hier wagenwijd open. De vraag was of ik ZELF kinderen zou willen met hem. Het antwoord is dus nee omdat ik kan zien hoe vermoeiend kinderen kunnen zijn. Mochten ze hier komen wonen zijn ze al wat ouder geen baby of kleuter meer en dat scheelt in mijn ogen aanzienlijk.
De meeste meiden van mijn leeftijd zitten midden in de studie en het uitgaans leven. Als ik er ben met de kids lees ik voor ik praat met ze ik kook eten ik ruim kots kortom ik draai volledig mee.
Sorry hoor maar ik kan er niet tegen dat een paar dingen van mij in een ander verband worden geplaatst. Ik kies voor hem én zijn kinderen maar ik dring me niet gelijk op als surrogaat moeder. Die scheiding is al ingrijpend genoeg.
Ik ben 24. Ben pas een jaar stiefmoeder over ineens 3 kids. Dan is het in mijn ogen meeeer dan logisch dat het tijd nodig heeft die band. Dat dat moet groeien. Biologische ouders hebben er langzaam aan kunnen wennen. Ik niet. Ik ben doodop na een weekend kids hier... zoals ik al zeg ze zijn met zijn drietjes dus das niet niks. Ik doe onwijs veel met en voor ze. Maar ik hou mijn gepaste afstand als stiefmoeder. Ik BEN geen ouder, ze hebben al 2 ouders die voor ze zorgen.
Mijn vriend zorgt veel vaker voor de kids maar doordeweek werk ik overdag dus dan zie ik ze niet. Ik zie ze alleen 1x per 2 weken als ze het weekend hier zijn. Ze hebben de kids dus 50/50 maar ze slapen doordeweek bij de moeder. Tussen de middag zijn ze hier en de rest van de tijd op school.
Ik vind juist dat ik het onwijs goed doe! Ik maak regelmatig tijd voor ze vrij en als ze bij hun vader willen wonen staat de deur hier wagenwijd open. De vraag was of ik ZELF kinderen zou willen met hem. Het antwoord is dus nee omdat ik kan zien hoe vermoeiend kinderen kunnen zijn. Mochten ze hier komen wonen zijn ze al wat ouder geen baby of kleuter meer en dat scheelt in mijn ogen aanzienlijk.
De meeste meiden van mijn leeftijd zitten midden in de studie en het uitgaans leven. Als ik er ben met de kids lees ik voor ik praat met ze ik kook eten ik ruim kots kortom ik draai volledig mee.
Sorry hoor maar ik kan er niet tegen dat een paar dingen van mij in een ander verband worden geplaatst. Ik kies voor hem én zijn kinderen maar ik dring me niet gelijk op als surrogaat moeder. Die scheiding is al ingrijpend genoeg.
maandag 19 februari 2007 om 18:36
@christien:
Het ging mij om deze zin: Het is leuk, zo voor een weekendje... maar 24/7 pffft moet er niet aan denken. Dan had je dus niet voor deze man moeten kiezen...... Lijkt me duidelijk.
Je zegt dat de kinderen nu nog niet bij je komen wonen, nu ze nog klein zijn, maar dat weet je toch nooit van te voren. Er kan toch van alles veranderen in de situatie? Zijn ex kan ziek worden, dood gaan, weet ik veel.
Je zegt het gewoon erg cru! Het lijkt erop dat je blij bent als ze weer opgerot zijn, en dat zou je vriend ook niet leuk vinden denk ik.
Het ging mij om deze zin: Het is leuk, zo voor een weekendje... maar 24/7 pffft moet er niet aan denken. Dan had je dus niet voor deze man moeten kiezen...... Lijkt me duidelijk.
Je zegt dat de kinderen nu nog niet bij je komen wonen, nu ze nog klein zijn, maar dat weet je toch nooit van te voren. Er kan toch van alles veranderen in de situatie? Zijn ex kan ziek worden, dood gaan, weet ik veel.
Je zegt het gewoon erg cru! Het lijkt erop dat je blij bent als ze weer opgerot zijn, en dat zou je vriend ook niet leuk vinden denk ik.
maandag 19 februari 2007 om 18:41
quote:
En hier gaan MIJN haren dus recht van overeind staan.
Ik ben 24. Ben pas een jaar stiefmoeder over ineens 3 kids. Dan is het in mijn ogen meeeer dan logisch dat het tijd nodig heeft die band. Dat dat moet groeien. Biologische ouders hebben er langzaam aan kunnen wennen. Ik niet. Ik ben doodop na een weekend kids hier... zoals ik al zeg ze zijn met zijn drietjes dus das niet niks. Volgens mij ben je in deze relatie gestapt zonder je te realiseren wat een man met drie kinderen met zich meebrengt. Ik doe onwijs veel met en voor ze. Maar ik hou mijn gepaste afstand als stiefmoeder. Ik BEN geen ouder, ze hebben al 2 ouders die voor ze zorgen. Ja, maar je moet ook rekening houden dat er wat met de moeder kan gebeuren, dan is het aan de vader om hun op te vangen toch, samen met jou.......
Mijn vriend zorgt veel vaker voor de kids maar doordeweek werk ik overdag dus dan zie ik ze niet. Ik zie ze alleen 1x per 2 weken als ze het weekend hier zijn. Ze hebben de kids dus 50/50 maar ze slapen doordeweek bij de moeder. Tussen de middag zijn ze hier en de rest van de tijd op school.
Ik vind juist dat ik het onwijs goed doe! Ik maak regelmatig tijd voor ze vrij en als ze bij hun vader willen wonen staat de deur hier wagenwijd open. Nou zo klonk je niet hoor in je eerdere post. De vraag was of ik ZELF kinderen zou willen met hem. Het antwoord is dus nee omdat ik kan zien hoe vermoeiend kinderen kunnen zijn. Mochten ze hier komen wonen zijn ze al wat ouder geen baby of kleuter meer en dat scheelt in mijn ogen aanzienlijk. Dat weet je dus nooit!
De meeste meiden van mijn leeftijd zitten midden in de studie en het uitgaans leven. Als ik er ben met de kids lees ik voor ik praat met ze ik kook eten ik ruim kots kortom ik draai volledig mee. Daar heb je zelf voor gekozen!
En hier gaan MIJN haren dus recht van overeind staan.
Ik ben 24. Ben pas een jaar stiefmoeder over ineens 3 kids. Dan is het in mijn ogen meeeer dan logisch dat het tijd nodig heeft die band. Dat dat moet groeien. Biologische ouders hebben er langzaam aan kunnen wennen. Ik niet. Ik ben doodop na een weekend kids hier... zoals ik al zeg ze zijn met zijn drietjes dus das niet niks. Volgens mij ben je in deze relatie gestapt zonder je te realiseren wat een man met drie kinderen met zich meebrengt. Ik doe onwijs veel met en voor ze. Maar ik hou mijn gepaste afstand als stiefmoeder. Ik BEN geen ouder, ze hebben al 2 ouders die voor ze zorgen. Ja, maar je moet ook rekening houden dat er wat met de moeder kan gebeuren, dan is het aan de vader om hun op te vangen toch, samen met jou.......
Mijn vriend zorgt veel vaker voor de kids maar doordeweek werk ik overdag dus dan zie ik ze niet. Ik zie ze alleen 1x per 2 weken als ze het weekend hier zijn. Ze hebben de kids dus 50/50 maar ze slapen doordeweek bij de moeder. Tussen de middag zijn ze hier en de rest van de tijd op school.
Ik vind juist dat ik het onwijs goed doe! Ik maak regelmatig tijd voor ze vrij en als ze bij hun vader willen wonen staat de deur hier wagenwijd open. Nou zo klonk je niet hoor in je eerdere post. De vraag was of ik ZELF kinderen zou willen met hem. Het antwoord is dus nee omdat ik kan zien hoe vermoeiend kinderen kunnen zijn. Mochten ze hier komen wonen zijn ze al wat ouder geen baby of kleuter meer en dat scheelt in mijn ogen aanzienlijk. Dat weet je dus nooit!
De meeste meiden van mijn leeftijd zitten midden in de studie en het uitgaans leven. Als ik er ben met de kids lees ik voor ik praat met ze ik kook eten ik ruim kots kortom ik draai volledig mee. Daar heb je zelf voor gekozen!
maandag 19 februari 2007 om 18:47
quote:In het begin had ik moeite met de kids. Dan zag ik ze als een wandelende mengeling van zijn DNA en dat van ex. Het idee dat een andere vrouw 3 kids heeft van mijn liefde-van-mn-leven vond ik super moeilijk. Dan had je eigenlijk er niet eens aan moeten beginnen.....Niet mee eens. Ik ben gewoon open en eerlijk dat ik het in het begin lastig vond. Ik ga niet doen of dat meteen rozegeur en maneschijn is... Iedereen heeft zo zijn verleden en bij hem zitten er kinderen in het bagagemandje om het maar even zo te zeggen. Dat ik daar niet meteen om stond te springen was omdat ik zelf geen neefjes nichtjes etc heb, noooit heb opgepast, nooit wat met kleine kinderen van doen had. Daar moet je in groeien en nu vind ik het fantastisch.
Om er dan gelijk maar niet aan te beginnen.... beetje kort door de bocht. We hebben het geleidelijk laten gaan. Niet vers na de scheiding die kids geconfronteerd van Tadaaa de nieuwe lover van papa.
Verder wil ik de kinderen discussie hier een beetje buiten houden. Daar is al een topic over.
Om er dan gelijk maar niet aan te beginnen.... beetje kort door de bocht. We hebben het geleidelijk laten gaan. Niet vers na de scheiding die kids geconfronteerd van Tadaaa de nieuwe lover van papa.
Verder wil ik de kinderen discussie hier een beetje buiten houden. Daar is al een topic over.
maandag 19 februari 2007 om 18:50
Treuzeltje, ik klaag nergens hoor! Ik gaf alleen aan dat ik het IN HET BEGIN moeilijk vond en dat is mn goed recht.
Als er wat met de moeder gebeurt dan word ik fulltime stiefmoeder. Daar heb ik voor gekozen en ik zal altijd het belang van de kids op nr 1 houden.
met mijn 24/7 opmerking bedoel ik dat een EIGEN kind 24/7 is. En dat wil ik niet. Mochten zijn kids hier wonen dan gaan ze al naar school en zijn ze op een leeftijd dat ze ook hun eigen dingen doen.
Ik kies voor deze man EN zijn kinderen. Maar zelf wil ik geen kinderen met hem en hij niet met mij dus dat lijkt me duidelijk. Het is goed zo. Mocht er wat gebeuren met mams wat we niet hopen natuurlijk dan dealen we daar mee. Maar vooralsnog mag ik toch ook blij zijn met mijn vrijheid op de dagen dat we de kids hier s avonds niet hebben? Ik zie niet in wat daar mis mee is...
Als er wat met de moeder gebeurt dan word ik fulltime stiefmoeder. Daar heb ik voor gekozen en ik zal altijd het belang van de kids op nr 1 houden.
met mijn 24/7 opmerking bedoel ik dat een EIGEN kind 24/7 is. En dat wil ik niet. Mochten zijn kids hier wonen dan gaan ze al naar school en zijn ze op een leeftijd dat ze ook hun eigen dingen doen.
Ik kies voor deze man EN zijn kinderen. Maar zelf wil ik geen kinderen met hem en hij niet met mij dus dat lijkt me duidelijk. Het is goed zo. Mocht er wat gebeuren met mams wat we niet hopen natuurlijk dan dealen we daar mee. Maar vooralsnog mag ik toch ook blij zijn met mijn vrijheid op de dagen dat we de kids hier s avonds niet hebben? Ik zie niet in wat daar mis mee is...
maandag 19 februari 2007 om 18:52
Treuzeltje, het is wel erg makkelijk gesproken als je zelf niet in die situatie zit. Ik weet wel zeker dat dat niet het geval is. Ik zie het toevallig van beide kanten. Ben gescheiden moeder én ik heb een vriend met kind. Christine, volgens mij doe je het prima, je hoeft geen moeder te zijn, ook niet als -god forbid- de ex van me vriend komt te overlijden. Zij blijft altijd hun moeder. Jij bent de vriendin van papa. Fijn dat je ze het gevoel geeft dat ze welkom zijn, je gevoel kun je immers niet dwingen. Kom op, laat je niet gek maken hoor!
maandag 19 februari 2007 om 19:23
quote:Treuzeltje, het is wel erg makkelijk gesproken als je zelf niet in die situatie zit. Ik weet wel zeker dat dat niet het geval is. Ik zie het toevallig van beide kanten. Ben gescheiden moeder én ik heb een vriend met kind. Christine, volgens mij doe je het prima, je hoeft geen moeder te zijn, ook niet als -god forbid- de ex van me vriend komt te overlijden. Zij blijft altijd hun moeder. Jij bent de vriendin van papa. Fijn dat je ze het gevoel geeft dat ze welkom zijn, je gevoel kun je immers niet dwingen. Kom op, laat je niet gek maken hoor!Het gaat er niet om dat ze een echte moeder voor ze moet zijn. Ik had alleen moeite dat ze de kinderen zag als iets wat elke 2 weken op duikt en dat ze blij is dat ze na het weekend weer opgerot zijn.
Maar als ik die zin nog eens lees zie ik dat ik voorbarig heb gereageerd. Ze praat weldegelijk over evt. haar eigen kinderen die er 24/7 zijn.
Mijn excuses Christien.
Maar als ik die zin nog eens lees zie ik dat ik voorbarig heb gereageerd. Ze praat weldegelijk over evt. haar eigen kinderen die er 24/7 zijn.
Mijn excuses Christien.
