Hij negeert me

Tja, hij vind het waarschijnlijk toch niet zo leuk (meer).



Niet netjes dat hij helemaal niets meer laat horen.

Wat Rob zegt.

Reden. Niet rede. Dat laatste is een toespraak zoals de koning doet met zijn troonrede.

Hij vond je niet leuk genoeg waarschijnlijk.

Als je het graag wil weten, is bellen geen optie zeker?

Heel raar ja, Maaike. Ik heb het ook meegemaakt.

Blijkbaar normaal voor sommige mensen om niets meer te laten horen als het toch niet meer zo leuk is. Dat laatste kan, is niets mis mee, maar dat niet even laten weten is niet bepaald netjes.



Blokkeren en lekker verder daten

Het zou kunnen zijn dat hij je toch niet leuk genoeg vindt, maar geen contact opnemen vind ik ook niet de hoofdprijs verdienen..

Maar ze zitten er echt wel tussen, ik had dat ooit met een scharrel, van 3 maanden, en na een leuk weekend samen, (alles leek perfect) ,zou hij me nog wel bellen...heeft ie nooit gedaan, en ik hem vervolgens ook niet meer, hahaha, de boodschap was mij wel duidelijk.

Persoonlijk zou ik t er gewoon bij laten, want blijkbaar heeft ie dan niet de ballen om je netjes te woord te staan....

Hoe vaak hadden jullie hiervoor contact? Tussen de dates door?

Oh...dus hij laat niks meer van zich horen?

.

Hebben we nu alweer zo,n gehaktbal..?

Misschien wou hij zijn toetje helemaal niet delen

quote:GateKeeper schreef op 07 oktober 2014 @ 11:43:

Misschien wou hij zijn toetje helemaal niet delen

https://www.youtube.com/watch?v=m6fq3Jkh9Es

hehehe daar moest ik ook aan denken

quote:maaaike24 schreef op 07 oktober 2014 @ 11:13:

maar 4 dagen vind ik vreemd.Zaterdag, zondag, maandag. 3 toch?

Ik zou gewoon bellen of het er bij laten.

Handjes vast en toetje delen bij een etentje.



Ik ben al 14 jaar getrouwd. Dat hebben wij nog nooit gedaan. Ik wil dat ook

Ik begin te denken dat die hele manier van daten van nu met vooraf/tussendoor/ achteraf alsmaar contact (whatsappen/ smsen) heel veel beginnende relaties de das omdoet.



Er wordt zoveel aan opgehangen (been there, done that), aan deze hele manier van communiceren en het laat zoveel ruimte voor eigen projecties & interpretaties. Hoe vaak wel/ niet, wanneer wel en niet terugreageren, en waarom, en zelfs het (dagen) helemaal niks laten horen (en waarom) kunnen allemaal uitgelegd en geanalyseerd worden en dat is funest in een onzekere fase van elkaar leren kennen.



Het is (voor de mogelijkheden van sms/whatsapp bestonden, voordat iedereen een eigen telefoon bij zich had) nooit normaal geweest om zoveel contact met elkaar te (willen) hebben. Het heeft de hele manier van omgang met elkaar veranderd en hoewel het extra communicatiemiddelen zijn denk ik dat dat bepaald niet ten goede komt aan op een relaxte manier elkaar leren kennen (gezien het aantal topics hierover).



Het heeft allerlei (nieuwe) behoeftes met zich meegebracht, lijkt het wel. En is het niet meer een vrouwending dan een mannending? En het projecteren van die behoefte (aan contact) op de ander, er allerlei betekenissen aan hechten die voor jezelf zouden gelden (bijv hoe vaak terugreageren iets zegt over hoe vaak iemand aan je denkt? Of iemand net zo gek is op jou als jij op hem? Ook of hij net zoveel behoefte heeft aan aandacht & geruststelling/ bevestiging (dat het nog goed zit) als jijzelf hebt?

Aan het uiten van gevoelens op deze manier?



Net als het liken en reageren op Fb bijv, het feit dat je bijv ff 5 minuten tijd hebt en dan een paar bekenden wel liked of een reactie plaatst en dan kunnen anderen zich weer afvragen: waarom reageert ze niet op mij? Vind ze niet leuk wat ik geplaatst heb? Wat is er aan de hand?



Zeker onzekere mensen en/of onzekere situaties zijn hier niet bepaald bij gebaat.

En ik durf onderhand wel te stellen dat mannen iha (uitzonderingen daargelaten) dat hele whatsappen en smsen zien als uitsluitend handig middel voor korte berichten om bijv uur en tijd af te spreken en verder geen behoefte aan hebben. En ook niet constant mee bezig zijn (en dat niet zegt dat ze niet aan je denken, maar gewoon andere dingen aan het doen zijn).



Ik kan me voorstellen dat heel wat mannen afgeschrikt worden door de hoeveelheid aandacht die een date al kost (en daar weer aan verbinden: als ze nu al zoveel aandacht nodig heeft, hoe moet dat dan wel niet als het echt een relatie zou worden?), dit dus als indicatie zien en ook weer eigen betekenis aan geven. BIjv dat je kennelijk geen/ nauwelijks een eigen leven hebt, je emoties aan hem (& zijn wel/niet reageren) ophangt, hem centraal zet in je leven, enz.



Maar ook is het gewoon waar dat als ze erin meegaan (in de veroveringsfase) in veel aandacht tussen de dates door, door smsen/appen, ze dat niet meer terug kunnen schroeven, want dan denkt zij dat zijn gevoelens verminderen oid. Dus veel reageren betekent dat je eraan vast zit, normaal wordt, en verandering in de hoeveelheid contact ook weer geinterpreteerd wordt.



Zowel reageren als stilte wordt van alles van gedacht en verondersteld. Betekenis aan gegeven. Als hij dan zegt: ik heb het daar te druk voor, dan denkt zij: je kan toch altijd wel 1 berichtje tussendoor sturen, al is het vanaf de wc? Wat kost dat nou aan tijd? enz.



Maar de vraag is of mannen iha dat wel willen? Of het wel normaal is ook om continu van elkaar te willen weten wat je aan het doen bent, of je aan elkaar denkt, wat je voelt, verwacht, of er een volgende date aankomt, wat de bedoelingen/ intenties zijn, of die ander serieus is (na een paar dates), enz.



Dat je je al verontschuldigt/ moet verantwoorden als je een dag niets laat horen, gewoon je eigen leven leidt, is eigenlijk van de gekke.. Ik weet inmiddels wel dat heel veel mannen helemaal niet zo van de communicatie per geschreven woord zijn, enorm hechten aan hun bewegingsvrijheid en gewoon helemaal geen zin hebben in dat "gedoe" met whatsapp/ sms. Ook al sta je er zelf heel relaxt in (we zien wel hoe het loopt), dan nog kan al die aandacht (geven en vragen) ook bij hem een ander signaal geven dan wat je zegt (de inhoud ervan).



TO: in jouw geval weet ik niet hoeveel contact jullie hadden tot aan de laatste date en wat de inhoud ervan was (om tot een date te komen of uit te spreken hoe gezellig het was, en uitkijkt naar de volgende, of hoe leuk je elkaar vindt oid), maar houd rekening met het feit dat veel vrouwen hele dagen met hem bezig zijn (lekker mijmeren, fantaseren, aan hem denken, verlangen naar volgende ontmoeting, terugdenken aan de afgelopen keer/keren, enz) en veel mannen gewoon niet.



Die blijven alle andere dingen ook belangrijk vinden (en als ze je leuk vinden denken ze daarbij echt wel aan je) en blijven doen. En niet dezelfde betekenis hechten aan hun mobiel (en contact) en (volgens mij dan he) niet bewust op de bank gaan zitten denken/ mijmeren en analyseren, maar met hun volle aandacht hun werk doen, met vrienden op stap zijn, dat filmpje kijken enz als ze niet bij je zijn. En ook niet als er al een relatie is, en dat zegt niets over of ze verliefd zijn/worden of van je houden.



Het kan voor hun wel degelijk een indicatie zijn voor wat zij denken dat jij nodig hebt. En zo ook voelen als een claim op hun tijd/ leventje, dat je veel bevestiging nodig hebt, hun vrijheid bedreigt, zich verplicht voelt te reageren als er vragen komen van "waarom reageer je niet even terug? Is er iets? Heb ik iets verkeerds gezegd of zo? Wil je nog wel afspreken?"



Dat hele sms/app-gebeuren maakt (vrouwen mn??!) enorm onzeker, als je het van jezelf al niet was. Er wordt zoveel tussen de (on)geschreven regels door gelezen, terwijl er gewoon een verschil in behoeften kan zijn.



Ik denk dat ook veel met goede bedoelingen beginnen met daten hierdoor om zeep worden geholpen. Omdat het daten al zo beladen raakt (wel/niet reageren tussendoor en hoe vaak dan) dat het iets haastigs krijgt, ongeduld om elkaar tijdens die dates te leren kennen, te kletsen, samen dingen te ondernemen. Willen weten van elkaar wat je aan het doen bent, wat je plannen zijn, wat je intenties zijn, duidelijkheid willen (en aan aflezen): het is eigenlijk als je erover nadenkt ook gewoon heel a-relaxt.



Ik denk dat hier toch een groot verschil tussen mannen iha en vrouwen iha naar boven komt. En dat is de rol die liefde/lust/ relatie in je leven inneemt. Hoe belangrijk het voor je is. Hoeveel tijd en aandacht gaat naar een relatie in vergelijking met eigen leven en eigen bezigheden. En misschien generaliseer ik, maar ik denk toch dat veel mannen dat eigen leven erg belangrijk blijven vinden EN daarnaast best/ graag een liefje/relatie willen. En dat (nog steeds) veel vrouwen liefst alleen nog maar bezig zijn met hem en of het een relatie gaat worden, met interpreteren van signalen (daartoe), met hun verwachtingen en zichzelf onder de aandacht brengen. En hun vriendinnen op een lager plan zetten, evenals hun verdere interesses enz.



Je ziet dat ook vaak gebeuren: vrouwen willen eerst weten welke avond van het weekend hij evt wil/ kan afspreken en plannen vriendinnen/ sport enz daaromheen. Mannen blijven vaak werk, sport, familie en vrienden sowieso doen en spreken liefst af op de dag(en) die "overblijven". Hij blijft "zijn gang gaan" en zij maakt plaats in haar leven, dan past zij zich aan.



En zo zijn er ook algemene verschillen tussen m/v in de behoefte tot het duiden en uiten van gevoelens, volgens mij. Hoe normaal is het geworden dat veel vrouwen haast obsessief met hem bezig zijn? Zoveel over hem nadenken, veel contact willen, overal betekenis achter zoeken? Dat geeft die date ook het idee dat hij/ een relatie wel erg belangrijk is in je leven/ gedachten. En dat je veel "zekerheid" nodig hebt of uit zo'n relatie haalt, iig (al) veel tijd/aandacht kost om je tevreden te stellen (en hoe moet dat wel niet in een relatie? Kan een signaal zijn dat hij dat als een bedreiging van zijn vrijheid ziet, van een drang tot onder controle willen/moeten hebben, willen weten wat hij doet en met wie, of hij wel aan haar denkt enz).



Kan me eigenlijk steeds meer voorstellen dat mannen dat vervelend vinden ipv leuk. Nog een verschil zit volgens mij in de behoefte om de ander te laten weten dat je hem ziet zitten, te bevestigen dat je hem leuk vindt enz. Dat is vaak "geven" aan de ander waar je zelf behoefte aan hebt van hem: zelf die duidelijkheid en zekerheid nodig hebben. Ik denk dat het voor veel mannen juist niet leuk is om (direct) al die bevestiging te krijgen (nog zonder dat je elkaar goed kent haar al "in the pocket" hebt, heel snel veroverd) er een stuk uitdaging wegvalt.



Dat geldt niet voor iedereen natuurlijk, maar het komt erop neer dat veel vrouwen onzeker worden of blijven en hij (te) zeker is van zijn zaak en er niet zoveel moeite in hoeft te steken. En zo maken veel vrouwen hem tot bepalende factor en wordt het "zoals het hem uitkomt". En dikke kans dat het dan ook zo blijft. Zoals het hem uitkomt.



Mannen zijn denk ik iha minder "behoeftig" dan vrouwen, zo lijkt het althans. En dat kan je ook makkelijker zijn als je alsmaar bevestigd wordt dat je de moeite waard bent, dat iemand zich voegt naar jou, van alles voor je opzij zet en de indruk geeft dat je er alles voor over hebt om hem te zien en te spreken.



Ik zou dus ook maar eens wat minder contact zoeken via al die social media, TO en ook als je hem supergeweldig vindt niet te happig zijn. Ik herken het zeker wel, maar ook dat dat misschien vleiend kan zijn voor de ander, maar voor hem ook kan duiden op dat je een man/relatie wel heel erg nodig hebt (terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn). Dat je geen eigen leven hebt (of belangrijk vindt) als je eenmaal beet hebt (en ook dat hoeft niet waar te zijn).



Ik lees toch wel erg vaak (en zie het bij mezelf en vrouwen om me heen) dat veel vrouwen toch wel in zo'n soort sfeertje terecht komen, terwijl ze zich als single uitstekend kunnen redden en zelfs oprecht zichzelf prima kunnen vermaken (zelfs gelukkig voelen) zonder man/ relatie. En zodra er een man in beeld is, of dat nu een potentiele relatie is of een SV of een FwB gewoon veel belang hechten aan contact en aandacht via sms/whatsapp en (vaker) in zijn nabijheid willen zijn.. behoeftig worden of lijken en ik weet niet precies waarom dat zo is.



Maar kan die mannen ook steeds beter begrijpen. Of ze nu een intentie tot relatie hadden/hebben of niet. Ook bij losser vormen is het niet in verhouding hoeveel contact en aandacht een vrouw ervoor uittrekt (al is het in gedachten/ fantaseren/ analyseren) dan een man zal doen. En wat zegt het over de vrouw in dat geval? Is dat wel gezond, wat er verwacht wordt, als hij zo snel al zo bepalend is voor haar humeur en zelfverzekerdheid?



En ook is het zo dat als een vent er (ff) geen zin meer in heeft, hij gewoon niks meer laat horen. Onvolwassen, weg van de minste weerstand, onbeleefd (minimaal), bot, enz. Geen zin in gedoe, in verwijten, in vragen waarom, verontwaardiging? Niet willen horen dat ze je kwetsen? Dat hij je teleurstelt, dat ie geen rekening met jouw gevoelens houdt, tekortschiet ergens in? Wij vinden dat laf en onbevredigend, voor hem is het het makkelijkste.



En juist doordat het zo vaak voorkomt mannen dat op die manier afkappen, zijn we misschien wel zo bang dat als je ff een dag of paar dagen niks horen die kant uit gaat?

Juist daarom zo bang zijn dat "stilte" betekent dat het voorbij is? En dan gaan vragen wat er aan de hand is, of laten weten dat ie het gewoon moet zeggen als ie niet verder wil? (en dan blijkt er iets anders aan de hand aan zijn kant bijv.. dus was je voorbarig, maar geeft het signaal dat je stilte meteen negatief invult?).



Ik denk dat we dat hele whatsappen/smsen beter weer kunnen terugbrengen naar waar het handig voor is: om uur en tijd af te spreken. Niet om te kijken of hij nog online is geweest en waarom ie dan niet ff iets liefs kan zeggen tegen jou. En wel tijd heeft voor anderen? Het laat zoveel ruimte voor eigen betekenis geven en zeker voor types die al argwanend zijn (na vorige ervaringen bijv of omdat ze van nature niet snel durven vertrouwen dat iets goed zit zolang het tegendeel niet gebleken is).



Ook mensen die sterk in hun schoenen staan zijn hier gevoelig voor. Zeker als stilte vaak idd het einde betekende (na een paar dates, met of zonder -vrij snel- seks en intimiteit gedeeld te hebben). Ik denk dat het ongeduldige/ gulzige/ happige toch ook wegjaagt, voor veel mannen onaantrekkelijk is ipv fijn dat zij (zo snel) er 100% voor gaat. In die zin heeft dat boek "De ideale vrouw is een bitch" misschien toch wel gelijk, gaat het iig voor een grote groep mannen nog steeds op.



Misschien is het gewoon geen goede ontwikkeling dat vrouwen iha minder kieskeurig lijken (wat niet zegt dat we dat niet meer zijn!) en zonder elkaar echt een beetje te kennen er al te snel "voor willen gaan" en dat ook terugverwachten.. Rustig afwachten of zich iets ontwikkelt (en hoe snel) en de nodige onzekerheid (en geduld) om daarachter te komen niet meer aan de orde is. Zoals alles snel moet in deze tijd? Kunnen we niet meer omgaan met onzekerheid? Met iets op zijn beloop laten? Is die gulzigheid (naar aandacht en contact/ elkaar zien) wel zo normaal eigenlijk, waar komt dat smachtende tekort eigenlijk vandaan?



Ik vraag me al die dingen af omdat elke vrouw die ik ken (en hier op forum zo enorm vaak voorkomt, al dan niet na seks/intiem te zijn geweest) hier wel 1 of meerdere keren ervaring mee heeft.. En de mannen die ik ken gewoon iha helemaal niet houden van dat ge-sms/ geapp en het vervelend vinden als een vrouw eea verwacht (en dat interpreteren als "achter hun aan lopen" of "veel aandacht nodig kennelijk" en dat niet prettig vinden, ook niet als het een leuke vrouw is)..



Zo ook ex en zoon, die beperken berichtjes met het minimale "Ok, morgen 18 uur" of "bel je straks ff/ kan je me ff bellen/ iets meenemen van de ah" oid.. Die zitten niet bovenop hun mobiel, zijn altijd iets aan het doen, onderweg, niet bereikbaar. En ik trouwens ook niet (mobiel niet bij me, mobiel leeg, of ik zit in bad, of ben aan het werk, onderweg, met andere mensen in gezelschap en hoor hem niet, kijk pas uren/ dag later weer, ik hoor altijd dat ik zo slecht bereikbaar ben).



Maar is er "iets" met een man gaande, dan kijk ik wel elke keer, wil ik ook contact enz. Terwijl ik helemaal geen "echte" relatie wil en zelf niet geclaimd worden in mijn vrijheid en mezelf prima kan vermaken, genoeg andere plezierige mensen en dingen en uitdagingen heb die ik ook belangrijk vind. Ik vraag me dus wel af waar dat vandaan komt, zodra er iemand in beeld komt. Dat tempo van "aftasten/ afstemmen".. van willen weten of die tijd die ik spendeer in gedachten enz wel zin heeft en (nog wel) beantwoord wordt? Dat ik niet eenzijdig (en nutteloos) bezig ben?



Verstandelijk heb ik de houding: "graag of (anders helemaal) niet", hoor. Maar gevoelsmatig gaat er vaak toch wel een heel circus in werking (fysieke behoefte aan nabijheid en bij gebrek daaraan (tussendoor) dan iig aan contact of terugdenken of vooruitmijmeren).. terwijl ik echt geen "echte" relatie wil en daar geen ruimte voor heb, heb of maak ik wel graag tijd voor verlangen en denken aan heerlijke momenten en daar meer (in de zin van vaker) van willen.. Wat vaak geinterpreteerd is (door de man in kwestie) dat ik toch meer wou (in de zin van meer/ diepere gevoelens, meer richting relatie), wat het geval niet was.



En zo wordt er nogal aardig over en weer "ge-misinterpreteerd" als je het mij vraagt. Omdat je de bedoelingen achter gedrag vaak pas echt kan interpreteren met het gezicht en de sfeer erbij irl en niet via geschreven woorden of de hoeveelheid berichtjes/ reacties..

Trouwens inmiddels ook heel vaak meegemaakt dat niks horen helemaal niet betekende dat het voorbij was of diegene niet aan je dacht (maar ik dat voorheen gewoon niet afwachten kon en na paar dagen ging vragen/vissen/ opnieuw iets sturen).



Heb nu meermaals ervaren dat er helemaal niks veranderd of aan de hand was, maar diegene met eigen leven bezig was, en voor zijn doen al veel reageerde maar verder helemaal niet met mobiel, smsen/ whatsappen bezig was en daar zelfs een hekel aan had, dus tot het minimale beperkte en niks met mij te maken had. Of dat er idd iets speelde aan de andere kant, qua werk of iets wat voorgevallen was en iig om heel andere (eigen) redenen zijn hoofd er dan niet naar stond..



Soms betrek je dus veel te snel eea op jezelf en zeker als je diegene (en zijn omstandigheden/ verdere leven) nog helemaal niet kent..

Mooie post Suzy!



Maar goed, het blijft een feit dat Whatsapp tegenwoordig een populair communicatiemiddel is, voor heel veel mensen. En als je date eerder heel fanatiek was, en na de laatste date ineens niet meer appt (en zelfs niet reageert op een app), dan ga je wel nadenken. Of je dat nu leuk vindt of niet. Zo ben je het niet gewend, dus vraag je je af waar het aan ligt.



Het is een tweede om dit direct kenbaar te maken aan je date. Dat komt idd onzeker over en veel mannen vinden dat niet relaxed.



Dus TO, dat je hier onzeker van wordt, snap ik heel goed. Wacht alleen ff af voor je hem appt met de vraag 'waarom hij niet reageert'. Na een week/anderhalve week kan je wel eens vragen of hij het druk heeft of misschien een volgende date wil plannen. Tot die tijd nagels bijten en doorgaan met je leven

Dat vele appen is niet op lange termijn vol te houden, als je ook nog een leven hebt.. Dat moet je zien als "investering" maar niet als normaalwaarde gaan nemen. In het begin leuk, maak je er tijd voor, maar zo'n groot gedeelte van je tijd is op langere termijn niet houdbaar, tenzij je er andere dingen voor opzij zet.



Iets wat minder (intensief/vaak) wordt, wordt ook gevoeld als "minder". Daarom moeten we dat vele contact misschien al vanaf het begin niet willen?!



Niet voor niks dat verliefdheid een tijdelijk iets is, je zou niet meer functioneren als dat langere tijd zou duren, als alle aandacht en gedachten enz maar om 1 persoon zou draaien.. en wegdromen enz omdat het nu eenmaal heerlijk is om je dagen alleen maar met fijne gedachten en verlangens te vullen..



dan verwaarloos je misschien ff tijdelijk andere dingen, maar op den duur is er nog meer in het leven wat ook doorgaat en aandacht vergt..



Ik vind het heerlijk om tijd te besteden aan fantaseren en wegdromen, om te voelen alleen al (hoeveel tijd besteedt een mens normaal in dagelijks leven aan voelen? En niet afgeleid worden door denken, vermaak, dingen die gebeuren moeten, tv? Het is heerlijk om jezelf toe te staan om aan leuke momenten te denken, om fysiek te verlangen of terug te denken, enz, maar ik kan mezelf daar ook nogal in verliezen (en zeker als het langere tijd geleden is) als er iemand in beeld is..



Alles wat normaal zoveel aandacht vraagt aan verplichtingen en rationele dingen zoals werk en huis en rekeningen enzo blijven dan liggen als ik de kans krijg. Misschien dus wel dat die behoefte zo enorm omhoog komt juist omdat ik er normaal gesproken zo weinig van heb in dagelijkse bestaan, dat ik heel wat in te halen heb (na jaren van single zijn met af en toe een scharrel)? Omdat ik me normaal gesproken grootste deel vd tijd al zo verantwoordelijk voel voor van alles en iedereen?

Je hebt altijd mooie posten suzy, ik lees ze ook graag, wel lang, maar toch mooi, goede uitleg ook, en je hebt gelijk in veel dingen..

Wilde het je toch graag zeggen.

Iemand wie mij negeert kan optiefen

quote:savetheday schreef op 07 oktober 2014 @ 15:07:

Iemand wie mij negeert kan optiefen Hoi Johan!

Klopt Suzy. Alleen het punt is, het komt vaak voor dat een jongen niet zegt dat ie ermee wil kappen na een paar dates, maar dat laat blijken door niet of nauwelijks meer te reageren op berichtjes. Zo verwatert het en heeft hij nooit de ballen moeten tonen door gewoon eerlijk te zijn.



En hier is TO bang voor. Tuurlijk kan het dat hij haar nog helemaal ziet zitten, en het nu ff druk heeft. Het kan dus ook zijn dat ie haar niet meer zit zitten. En daten is altijd onzeker, dus zoiets denk je al snel. Het is tegenwoordig ook meer regel dan uitzondering, zulke taferelen.



Daarom zeg ik, kijk het nog ff een paar dagen aan.

quote:kerol schreef op 07 oktober 2014 @ 15:18:

[...]





Hoi Johan!

.

Ze negeert jou kerol nu.'''.zeg johan, je kunt toch wel kort iets zeggen?''