Relaties
alle pijlers
hij ziet me bijna niet staan
woensdag 26 november 2008 om 11:35
ik wil hier gewoon even van me afschrijven. misschien dat iemand zich herkend in mijn probleem
ik ben 4 maanden geleden gaan samen wonen met mijn vriend. wij hebben beide kinderen. ik 2 hij 1. zijn kind is een paar dagen per week bij ons. de eerste tijd dat we samen waren, voor we samen woonde, was alles super. hij was er altijd voor me en maakte altijd tijd voor me vrij. we hadden het echt super. nu een par maanden later lijkt het erop dat hij bijna alleen maar oog heeft voor zijn kind. wij als partners doen niks samen. alles draaid om de kinderen. het enigste wat wij nog samen doen is 1 keer in de week boodschappen. daar houd het merendeels wel bij op. dat is eigenlijk altijd op woensdag ochtend als wij beide vrij zijn en de kinderen op school zitten. de rest van de ochtend besteed hij 9 van de 10 keer liever aan het huishouden dan aan mij. dit zijn wel de enigste 3 uurtjes in de week die we alleen samen zijn en ook nog eens de deur uit kunnen. mijn kinderen zijn 24/7 bij mij. ze zien hun eigen vader door omstandigheden niet meer.
het doet me gewoon pijn dat we nooit eens iets samen doen. gewoon alleen wij 2. heeeeeeeeel af en toe lopen we op woensdag ochtend een stukje met de hond maar zelfs dit komt al heel erg weinig voor.
ik heb al zo vaak aangegeven dat ik meer wil maar hij doet er niks mee. de avonden zijn ook al weinig bijzonders. af en toe zitten we eens op dezelfde bank maar daar houd het dan ook wel bij op. zelfs ons sexleven die altijd echt super was, staat op een laag pitje. als ik geluk heb 1 keer in de week. nou ben ik iemand die het lichamelijke gevoel van sex nog het minst belangrijk vind. ik geniet veel meer van het gewoon even samen 1 zijn. alleen met elkaar bezig zijn, de intimiteit die je alleen met je partner deelt. ook dit heb ik aangekaart maar hij zegt alleen maar dat ie wel vaker periodes heeft dat ie niet zo veel behoefte heeft aan sex. op zich geen probleem als er ook nog maar iets anders zou zijn wat wij wel samen zouden doen.
we houden echt wel van mekaar hoor dat is het hem niet. maar op de een of andere manier mis ik hem zoals ik hem altijd gekend heb. nu hij is in zichzelf gekeert en denkt alleen nog maar aan zijn kind. zijn kind lijkt het moeilijk te hebben met de scheiding van zijn ouders. ik heb er alle begrip voor dat hij zich zorgen maakt om zijn kind. ik heb zelf ook kinderen dus ken het gevoel maar al te goed. maar is dat een reden om je partner niet meer te zien staan? in mijn ogen niet maar goed wie ben ik. ik mis hem zo erg ook al wonen we in 1 huis. hij lijkt zich voor alles af te sluiten. nu is hij ook een erg gesloten persoon.
soms zou ik het wel uit willen schreeuwen, ik ben er ook nog, zie mij ook eens staan!!!!!!!!!! ik weet niet meer hoe ik hem moet bereiken. hij zegt niet uit mekaar te willen en zegt dit ook oprecht maar toch draaid zijn hele wereld alleen maar om zijn kind.
misschien stel ik me ook wel aan en is dit normaal. heb ik wel hele rare verwachtingen van een relatie.
ik weet dat hij erg onzeker is in relaties. is altijd bang het niet goed te doen. het lijkt erop hoe langer ik hier woon hoe banger hij word en zich steeds meer afsluit en hoe minder moeite hij doet. zoiets als ach dan is de klap ook minder als ze bij me weg gaat. maar dat wil ik helemaal niet! ik wil niet weg bij hem en ga ook niet weg, ik wil alleen maar dat hij mij ziet staan.
ik ben 4 maanden geleden gaan samen wonen met mijn vriend. wij hebben beide kinderen. ik 2 hij 1. zijn kind is een paar dagen per week bij ons. de eerste tijd dat we samen waren, voor we samen woonde, was alles super. hij was er altijd voor me en maakte altijd tijd voor me vrij. we hadden het echt super. nu een par maanden later lijkt het erop dat hij bijna alleen maar oog heeft voor zijn kind. wij als partners doen niks samen. alles draaid om de kinderen. het enigste wat wij nog samen doen is 1 keer in de week boodschappen. daar houd het merendeels wel bij op. dat is eigenlijk altijd op woensdag ochtend als wij beide vrij zijn en de kinderen op school zitten. de rest van de ochtend besteed hij 9 van de 10 keer liever aan het huishouden dan aan mij. dit zijn wel de enigste 3 uurtjes in de week die we alleen samen zijn en ook nog eens de deur uit kunnen. mijn kinderen zijn 24/7 bij mij. ze zien hun eigen vader door omstandigheden niet meer.
het doet me gewoon pijn dat we nooit eens iets samen doen. gewoon alleen wij 2. heeeeeeeeel af en toe lopen we op woensdag ochtend een stukje met de hond maar zelfs dit komt al heel erg weinig voor.
ik heb al zo vaak aangegeven dat ik meer wil maar hij doet er niks mee. de avonden zijn ook al weinig bijzonders. af en toe zitten we eens op dezelfde bank maar daar houd het dan ook wel bij op. zelfs ons sexleven die altijd echt super was, staat op een laag pitje. als ik geluk heb 1 keer in de week. nou ben ik iemand die het lichamelijke gevoel van sex nog het minst belangrijk vind. ik geniet veel meer van het gewoon even samen 1 zijn. alleen met elkaar bezig zijn, de intimiteit die je alleen met je partner deelt. ook dit heb ik aangekaart maar hij zegt alleen maar dat ie wel vaker periodes heeft dat ie niet zo veel behoefte heeft aan sex. op zich geen probleem als er ook nog maar iets anders zou zijn wat wij wel samen zouden doen.
we houden echt wel van mekaar hoor dat is het hem niet. maar op de een of andere manier mis ik hem zoals ik hem altijd gekend heb. nu hij is in zichzelf gekeert en denkt alleen nog maar aan zijn kind. zijn kind lijkt het moeilijk te hebben met de scheiding van zijn ouders. ik heb er alle begrip voor dat hij zich zorgen maakt om zijn kind. ik heb zelf ook kinderen dus ken het gevoel maar al te goed. maar is dat een reden om je partner niet meer te zien staan? in mijn ogen niet maar goed wie ben ik. ik mis hem zo erg ook al wonen we in 1 huis. hij lijkt zich voor alles af te sluiten. nu is hij ook een erg gesloten persoon.
soms zou ik het wel uit willen schreeuwen, ik ben er ook nog, zie mij ook eens staan!!!!!!!!!! ik weet niet meer hoe ik hem moet bereiken. hij zegt niet uit mekaar te willen en zegt dit ook oprecht maar toch draaid zijn hele wereld alleen maar om zijn kind.
misschien stel ik me ook wel aan en is dit normaal. heb ik wel hele rare verwachtingen van een relatie.
ik weet dat hij erg onzeker is in relaties. is altijd bang het niet goed te doen. het lijkt erop hoe langer ik hier woon hoe banger hij word en zich steeds meer afsluit en hoe minder moeite hij doet. zoiets als ach dan is de klap ook minder als ze bij me weg gaat. maar dat wil ik helemaal niet! ik wil niet weg bij hem en ga ook niet weg, ik wil alleen maar dat hij mij ziet staan.
woensdag 26 november 2008 om 11:37
Kun je niet een weekend samen plannen: kinderen gaan logeren bij vriendjes, vriendinnetjes, ooms en tantes, opa's en oma's weet ik veel, en jullie gaan lekker een weekend strand wandelen, uit eten, films kijken en vooral PRATEN samen.
Een gezin met drie kinderen en allebei een baan lijkt me erg druk, ik kan me voorstellen dat je nauwelijks aan elkaar toekomt.
Een gezin met drie kinderen en allebei een baan lijkt me erg druk, ik kan me voorstellen dat je nauwelijks aan elkaar toekomt.
woensdag 26 november 2008 om 11:47
ik werk vanuit huis dus dat scheelt gelukkig wel al iets. heb ook al eens voorgesteld om eens samen een nachtje weg te gaan zonder kinderen maar helaas komt hij nooit op mijn voorstellen terug. gaat er overigens ook niet echt op in. hooguit iets in de richting van, ja dat kunnen we wel eens doen. meer komt er ook niet uit. een iniatiatief neemt hij al helemaal nooit.
zoiezo heeft hij het altijd wle heel druk. komt op maandag rond half 9 thuis woensdag is zijn vaste avond met zijn beste vriend en is dan ook nooit voor 12 uur thuis of die vriend hier voor 12 uur weg (zijn altijd bij mekaar thuis, geen kroegen in of zo) en donderdags is hij ook zelden voor 10nen thuis. maandag en donderdag ivm met werk.
zoiezo heeft hij het altijd wle heel druk. komt op maandag rond half 9 thuis woensdag is zijn vaste avond met zijn beste vriend en is dan ook nooit voor 12 uur thuis of die vriend hier voor 12 uur weg (zijn altijd bij mekaar thuis, geen kroegen in of zo) en donderdags is hij ook zelden voor 10nen thuis. maandag en donderdag ivm met werk.
woensdag 26 november 2008 om 11:49
oja, we hebben 1 keer de kinderen uit logeren gestuurd en zijn samen uit eten geweest en naar het vuurwerk op scheveningen. en 1keer naar een bruiloft van zijn collega en een avond naar zijn broer. die woont erg ver weg en hebben toen ook de kinderen uit logeren gestuurd. dat is dan ook echt alles wat wij samen savonds hebben gedaan gedurende onze relatie.
woensdag 26 november 2008 om 11:49
woensdag 26 november 2008 om 12:03
woensdag 26 november 2008 om 13:26
Simpleme, misschien is het beter om jouw houding/gedachtes wat bij te stellen.
Wanneer je maar parttime ouder bent dan is het niet meer dan begrijpelijk dat een ouder heel veel naar het kind toetrekt. Op zich zou je dat als positief punt moeten zien.
Daarbij komt voor hem ook wel een beetje, dat jij heel duidelijk laat merken tekort schiet op een aantal vlakken . Als je dit is vanuit het positieve gaat benaderen, maakt het eigenlijk voor beide partijen makkelijker.
Wanneer je samen met de hond eens loopt, gewoon zeggen dat je dit erg gezellig vindt. Plan zelf een keer iets leuks om samen te gaan doen en plan ook duidelijk tijd in dat hij eens even niks hoeft te doen in de relatie of jouw gezinsleven.
Mogelijk maakt dat het een stuk makkelijker.
En wanneer zijn kind er is, dan is zijn aandacht daar en dat is best wel begrijpelijk.
Wanneer je maar parttime ouder bent dan is het niet meer dan begrijpelijk dat een ouder heel veel naar het kind toetrekt. Op zich zou je dat als positief punt moeten zien.
Daarbij komt voor hem ook wel een beetje, dat jij heel duidelijk laat merken tekort schiet op een aantal vlakken . Als je dit is vanuit het positieve gaat benaderen, maakt het eigenlijk voor beide partijen makkelijker.
Wanneer je samen met de hond eens loopt, gewoon zeggen dat je dit erg gezellig vindt. Plan zelf een keer iets leuks om samen te gaan doen en plan ook duidelijk tijd in dat hij eens even niks hoeft te doen in de relatie of jouw gezinsleven.
Mogelijk maakt dat het een stuk makkelijker.
En wanneer zijn kind er is, dan is zijn aandacht daar en dat is best wel begrijpelijk.
woensdag 26 november 2008 om 13:33
Volgens mij heeft je man het erg druk. Twee avonden laat aan het werk, vaste afspraak met goede vriend: die is blij als hij zijn kussen al eens ziet.
Als ik jou was, zou ik zelf het weekendje weg of avondje vrij regelen om even met hem bij te kletsen. Je merkt dan vanzelf of hij dat leuk vindt en als dat zo is, kun je het vaker organiseren. Dat het initiatief dan bij jou vandaan moet komen, tja, dat is niet anders, lijkt me?
Als ik jou was, zou ik zelf het weekendje weg of avondje vrij regelen om even met hem bij te kletsen. Je merkt dan vanzelf of hij dat leuk vindt en als dat zo is, kun je het vaker organiseren. Dat het initiatief dan bij jou vandaan moet komen, tja, dat is niet anders, lijkt me?
woensdag 26 november 2008 om 18:21
hij ziet zijn kind gemiddeld 4 dagen in de week. en die avondjes probeer ik regelmatig maar zonder succes. hij gaat er wel in mee maar kan nou niet zeggen dat dat erg enthousiast gaat.
hij gaat extreem ver met zijn kind. echt alles moet wijken en aangepast worden op hem. er lopen er alleen nog 2 rond.
die van hem trekt hij altijd voor met alles en zeer openlijk. die van mij zijn 4 en 7 en die van hem 6.
hij gaat extreem ver met zijn kind. echt alles moet wijken en aangepast worden op hem. er lopen er alleen nog 2 rond.
die van hem trekt hij altijd voor met alles en zeer openlijk. die van mij zijn 4 en 7 en die van hem 6.
woensdag 3 december 2008 om 16:00
ligt het nou aan mij? heb ik nou van die rare ideen over een relatie?
de problemen worden alleen maar groter. sinds mijn vriend heeft gehoord dat het wat minder goed gaat met zijn kind, loopt het hier helemaal spaak. begrijp me niet verkeerd, vind het logisch dat hij zich druk maakt over zijn kind. het loopt alleen nu de spuigaten uit. hij reageert zich volledig op mij af nu. niks kan ik goed doen. echt elke zin die ik zeg, word hij boos om.maar dan ook echt met alles. zo erg dat ik nu werkelijk niks meer durf te zeggen. hijnegeert me de helft van de tijd en als die al iets zegt loopt tie te fitten. het enigste wat hij maar wil is dat ik al mijn tijd in zijn kind stop en daarbij mijn eigen kinderen maar links laat liggen. ja zijn kind is er minder vaak als de mijne maar moet het daardoor dan maar zo zijn dat als de zijne er wel is mijn kinderen bijna volledig moeten worden weggecijvert? vandaag bijvoorbeeld. mijn kind (7) moest maar toe kijken hoe hij met de zijne achter de playstation zaten. vervolgens gaat hij boven spelen met zijn kind, daarna alleen in de schuur met zijn kind. mijn jongste heeft een sintfeestje en is er even niet. mijn oudste laat hij dus volledig links liggen en kijkt ie amper naar om. hij vraagt hem nu met gods en gratie mee met de eendjes voeren. mijn oudstes antwoord was, ok maar wel als we even veel mogen voeren. mijn oudste voelt maar altegoed dat zijn kind voor getrokken word met alles. en dan moet ik ook nog alle tijd aan zijn kind schenken? en mijn eigen kinderen dan? die moeten al toekijken hoe hun stiefvader leuk doet met zijn eigen kind (ze hebben zelf al geen vader meer) en dan moeten ze dus ook nog eens toe gaan kijken hoe ik al mijn tijd met zijn kind door breng? ik vind dit gewoon niet kunnen. hij begrijpt dat totaal niet. dat hij veel met zijn eigen kind doet ok, maar er lopen er nog 2 rond. bovendien staat zijn kind tussen ons in. de zijne verdraaid een hoop verhalen en mijn partner weigert daar normaal over te praten. zolang het niet goed gaat met zijn kind, is er ook niemand anders waar hij normaal tegen doet zijn zijn woorden. nou sorry hoor maar ik kan daar toch niks aan doen. kind heeft het moeilijk met de scheiding maar toen was ik nog geen eens in beeld. hoe kan ik daar dan op deze manier de schld van krijgen. waarom moet hij mij dan zo behandelen? gewoon een klein kusje met slapen gaan etc wil hij niet meer. heeft hij ineens geen behoefte meer aan.
hij snauwt me liever af. zegt zelf ook te weten dat hij ziet wanneer ik me best doet en hij me onterecht afsnauwt maar weigert daar iets aan te doen. gaat er liever mee door. hij lijkt me het licht in mijn ogen gewoon even niet meer te gunnen. waarom geen steun bij mekaar zoeken? waarom niet samen kijken wat we kunnen veranderen? waarom niet samen kijken hoe het voor IEDEREEN goed is. nee wij zijn hier alle 3 de lul van zijn frustraties. ik voel me zo in en in ongelukkig. sorry moest het even kwijt
de problemen worden alleen maar groter. sinds mijn vriend heeft gehoord dat het wat minder goed gaat met zijn kind, loopt het hier helemaal spaak. begrijp me niet verkeerd, vind het logisch dat hij zich druk maakt over zijn kind. het loopt alleen nu de spuigaten uit. hij reageert zich volledig op mij af nu. niks kan ik goed doen. echt elke zin die ik zeg, word hij boos om.maar dan ook echt met alles. zo erg dat ik nu werkelijk niks meer durf te zeggen. hijnegeert me de helft van de tijd en als die al iets zegt loopt tie te fitten. het enigste wat hij maar wil is dat ik al mijn tijd in zijn kind stop en daarbij mijn eigen kinderen maar links laat liggen. ja zijn kind is er minder vaak als de mijne maar moet het daardoor dan maar zo zijn dat als de zijne er wel is mijn kinderen bijna volledig moeten worden weggecijvert? vandaag bijvoorbeeld. mijn kind (7) moest maar toe kijken hoe hij met de zijne achter de playstation zaten. vervolgens gaat hij boven spelen met zijn kind, daarna alleen in de schuur met zijn kind. mijn jongste heeft een sintfeestje en is er even niet. mijn oudste laat hij dus volledig links liggen en kijkt ie amper naar om. hij vraagt hem nu met gods en gratie mee met de eendjes voeren. mijn oudstes antwoord was, ok maar wel als we even veel mogen voeren. mijn oudste voelt maar altegoed dat zijn kind voor getrokken word met alles. en dan moet ik ook nog alle tijd aan zijn kind schenken? en mijn eigen kinderen dan? die moeten al toekijken hoe hun stiefvader leuk doet met zijn eigen kind (ze hebben zelf al geen vader meer) en dan moeten ze dus ook nog eens toe gaan kijken hoe ik al mijn tijd met zijn kind door breng? ik vind dit gewoon niet kunnen. hij begrijpt dat totaal niet. dat hij veel met zijn eigen kind doet ok, maar er lopen er nog 2 rond. bovendien staat zijn kind tussen ons in. de zijne verdraaid een hoop verhalen en mijn partner weigert daar normaal over te praten. zolang het niet goed gaat met zijn kind, is er ook niemand anders waar hij normaal tegen doet zijn zijn woorden. nou sorry hoor maar ik kan daar toch niks aan doen. kind heeft het moeilijk met de scheiding maar toen was ik nog geen eens in beeld. hoe kan ik daar dan op deze manier de schld van krijgen. waarom moet hij mij dan zo behandelen? gewoon een klein kusje met slapen gaan etc wil hij niet meer. heeft hij ineens geen behoefte meer aan.
hij snauwt me liever af. zegt zelf ook te weten dat hij ziet wanneer ik me best doet en hij me onterecht afsnauwt maar weigert daar iets aan te doen. gaat er liever mee door. hij lijkt me het licht in mijn ogen gewoon even niet meer te gunnen. waarom geen steun bij mekaar zoeken? waarom niet samen kijken wat we kunnen veranderen? waarom niet samen kijken hoe het voor IEDEREEN goed is. nee wij zijn hier alle 3 de lul van zijn frustraties. ik voel me zo in en in ongelukkig. sorry moest het even kwijt
woensdag 3 december 2008 om 16:15
woensdag 3 december 2008 om 16:29
je slaat de spijker op zijn kop. heeft ook momenteel weinig liefde en begrip
tis zijn huis, koophuis. ik had een huurhuis. hij vroeg ons bij hem in te trekken en heb ik dus uiteindelijk alles opgegeven. zelfs mijn meubels verkocht. en de hoofdreden waarom ik blijf, het gaat voor het eerst goed met mijn oudtste. gaat voor het eerst goed op school en op zwemmen. hem hier nu weg trekken is fataal. vooral oudtste is zwaar getraumatiseert door zijn pa. dit kan hij er niet ook nog bij hebben. zou hem finaal kapot maken.
tis zijn huis, koophuis. ik had een huurhuis. hij vroeg ons bij hem in te trekken en heb ik dus uiteindelijk alles opgegeven. zelfs mijn meubels verkocht. en de hoofdreden waarom ik blijf, het gaat voor het eerst goed met mijn oudtste. gaat voor het eerst goed op school en op zwemmen. hem hier nu weg trekken is fataal. vooral oudtste is zwaar getraumatiseert door zijn pa. dit kan hij er niet ook nog bij hebben. zou hem finaal kapot maken.
woensdag 3 december 2008 om 17:19
Ik heb geen kinderen, dus ik weet niet hoever je moet gaan voor het geluk van je kinderen, maar het lijkt me toch niet in zijn voordeel (je zoon's voordeel) dat zijn moeder zo liefdeloos wordt behandeld.
Lijkt me ook niet echt een goed voorbeeld.
Wat zou hem kapot maken? Het feit dat hij nu genegeerd wordt door zijn semi-stiefvader (een titel die je moet verdienen!) en zijn moeder niet gelukkig is? Dat z'n stiefbroertje een hekel heeft aan zijn eigen moeder?
Lijkt me ook niet echt een goed voorbeeld.
Wat zou hem kapot maken? Het feit dat hij nu genegeerd wordt door zijn semi-stiefvader (een titel die je moet verdienen!) en zijn moeder niet gelukkig is? Dat z'n stiefbroertje een hekel heeft aan zijn eigen moeder?
donderdag 4 december 2008 om 10:03
Hoelang kenden jullie elkaar voordat je ging samenwonen?
Zeker als er kinderen bij zijn betrokken, moet je daar uitgebreid de tijd voor nemen. Kan het zo zijn dat het allemaal erg snel is gegaan, en dat jullie elkaar nog niet heel erg goed kenden?
Als je eenmaal samenwoont leer je iemand pas echt goed kennen. Je deelt verantwoordelijkheden, en daardoor komt naar boven of je op 1 lijn zit qua opvoeding. Maar wat ik dan vreemd vind, is dat hij jou gewoon zo vanzelfspreknd beschouwt. Een soort van veredelde huishoudster. Want er is niks van genegenheid of liefde meer, zoals jij het schrijft. Hoe druk je het ook hebt, als je samen in bed ligt heb je de tijd om intiem te zijn, maar dat wil hij niet?
Ik zou me afvragen of hij wel om de juiste reden is gaan samenwonen..
Zeker als er kinderen bij zijn betrokken, moet je daar uitgebreid de tijd voor nemen. Kan het zo zijn dat het allemaal erg snel is gegaan, en dat jullie elkaar nog niet heel erg goed kenden?
Als je eenmaal samenwoont leer je iemand pas echt goed kennen. Je deelt verantwoordelijkheden, en daardoor komt naar boven of je op 1 lijn zit qua opvoeding. Maar wat ik dan vreemd vind, is dat hij jou gewoon zo vanzelfspreknd beschouwt. Een soort van veredelde huishoudster. Want er is niks van genegenheid of liefde meer, zoals jij het schrijft. Hoe druk je het ook hebt, als je samen in bed ligt heb je de tijd om intiem te zijn, maar dat wil hij niet?
Ik zou me afvragen of hij wel om de juiste reden is gaan samenwonen..
donderdag 4 december 2008 om 10:12
Dit lijkt me een situatie waar je een onpartijdige derde bij moet halen. Iemand waar je vriend misschien wel naar luistert.
Dus, of hij gaat mee om met een relatietherapeut te praten, of je gaat ergens anders wonen.
Als je zoon zo duidelijk voelt dat hij wordt achtergesteld kan het echt niet goed voor hem zijn om bij elkaar te blijven wonen. Kinderen zijn heel gevoelig voor voortrekkerij en kunnen dat niet relativeren. Het geeft jouw kinderen het gevoel dat ze minder waard zijn. Dat wil je toch niet?
Dus, of hij gaat mee om met een relatietherapeut te praten, of je gaat ergens anders wonen.
Als je zoon zo duidelijk voelt dat hij wordt achtergesteld kan het echt niet goed voor hem zijn om bij elkaar te blijven wonen. Kinderen zijn heel gevoelig voor voortrekkerij en kunnen dat niet relativeren. Het geeft jouw kinderen het gevoel dat ze minder waard zijn. Dat wil je toch niet?
donderdag 4 december 2008 om 10:18
ik zou lekker iets voor mezelf regelen,avondje sauna, lekker wat drinken met een vriendin, kan hij mooi s'avonds even op de kids passen terwijl jij leuke dingen met je leven doet.
als hij jou toch niet ziet staan, kan hij ook wel allleen op de bank tv kijken toch?!
miss gaan zijn ogen dan open? blijf in iedergeval niet stilzitten.
dan kan je later altijd nog andere stappen ondernemen.
laat zien dat jij met of zonder hem, je leven wel leuk maakt!
"het leven is 1 groot feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen" niemand doet het voor je!
los van het bovenstaande, was het wel minder slim dat je alles opgegeven hebt, dat het nog zijn huis is ook. je bent deels afhankelijk van hem nu.. maar niks is wat het lijkt, je bent baas over je eigen leven, je moet niet blijven in iets wat je niet gelukkig maakt, zelfs niet voor je kinderen! die gaan dat uiteindelijk ook merken, dat mama ongelukkig is.
blijf niet hangen om duizend redenen. glij niet perongeluk in de slachtoffer-rol, of de het-is-nu-eenmaal zo. je kan altijd gaan, als jij dat wilt.
als hij jou toch niet ziet staan, kan hij ook wel allleen op de bank tv kijken toch?!
miss gaan zijn ogen dan open? blijf in iedergeval niet stilzitten.
dan kan je later altijd nog andere stappen ondernemen.
laat zien dat jij met of zonder hem, je leven wel leuk maakt!
"het leven is 1 groot feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen" niemand doet het voor je!
los van het bovenstaande, was het wel minder slim dat je alles opgegeven hebt, dat het nog zijn huis is ook. je bent deels afhankelijk van hem nu.. maar niks is wat het lijkt, je bent baas over je eigen leven, je moet niet blijven in iets wat je niet gelukkig maakt, zelfs niet voor je kinderen! die gaan dat uiteindelijk ook merken, dat mama ongelukkig is.
blijf niet hangen om duizend redenen. glij niet perongeluk in de slachtoffer-rol, of de het-is-nu-eenmaal zo. je kan altijd gaan, als jij dat wilt.
donderdag 4 december 2008 om 10:21
Ik vraag me af of zijn ogen open gaan als to iets leuks gaat doen. Denk dat het hem neit eens iets zal uitmaken..en dat is nog het ergste!
Het was misschien niet slim om alles op te geven, maar soms moet je ervoor gaan. En het zat toen nog goed. To kon niet weten dat hij zo zou veranderen. Het gaat er nu om wat je er nu mee doet. Jij kunt er iets aan veranderen. Vindt hij het wel prima zo, dan moet je bedenken of jij dit lang kunt volhouden. Denk van niet en het wordt dan steeds grimmiger bij jullie.
Het was misschien niet slim om alles op te geven, maar soms moet je ervoor gaan. En het zat toen nog goed. To kon niet weten dat hij zo zou veranderen. Het gaat er nu om wat je er nu mee doet. Jij kunt er iets aan veranderen. Vindt hij het wel prima zo, dan moet je bedenken of jij dit lang kunt volhouden. Denk van niet en het wordt dan steeds grimmiger bij jullie.
donderdag 4 december 2008 om 10:27
donderdag 4 december 2008 om 19:27
Lieve help... Wat een super nare situatie. Ik kan me voorstellen dat je dit niet verwacht had toen je 4 maanden geleden met hem ging samenwonen. Wat een gedoe zeg.
Wat je zeker kunt doen is naar de woningbouw gaan en je laten inschrijven. Je hebt alles achter je gelaten schreef je dus schrijf je voor de zekerheid in. Zelf heb ik dat ook gedaan toen mijn relatie een flinke deuk op liep. Inschrijven kan altijd...annuleren ook! Je hebt dan toch een soort geruststelling dat als het fout loopt dat je in ieder geval bekend bent bij de woningbouw.
Een hulp van een derde persoon om je relatie te redden lijkt me hier zeker op zijn plaats. Er zal zeker gecommuniceerd moeten worden en de problemen van jullie beiden ter sprake moeten worden gebracht.
Het lijkt wel of hij jaloers is dat jij elke dag jouw kinderen om je heen hebt en hij zijn eigen zoon minder ziet....
In ieder geval moet er iets gebeuren want dit is funest voor jou en jouw kinderen. Dit hebben jullie echt niet verdiend!
Sterkte
Wat je zeker kunt doen is naar de woningbouw gaan en je laten inschrijven. Je hebt alles achter je gelaten schreef je dus schrijf je voor de zekerheid in. Zelf heb ik dat ook gedaan toen mijn relatie een flinke deuk op liep. Inschrijven kan altijd...annuleren ook! Je hebt dan toch een soort geruststelling dat als het fout loopt dat je in ieder geval bekend bent bij de woningbouw.
Een hulp van een derde persoon om je relatie te redden lijkt me hier zeker op zijn plaats. Er zal zeker gecommuniceerd moeten worden en de problemen van jullie beiden ter sprake moeten worden gebracht.
Het lijkt wel of hij jaloers is dat jij elke dag jouw kinderen om je heen hebt en hij zijn eigen zoon minder ziet....
In ieder geval moet er iets gebeuren want dit is funest voor jou en jouw kinderen. Dit hebben jullie echt niet verdiend!
Sterkte
donderdag 4 december 2008 om 19:40
Simpleme, wat ga je zelf nu doen om wat verbetering te brengen? Wat ga je zelf doen om wat meer eenheid te krijgen in jullie gezinsleven. Ik krijg zo'n visioen van een mokkende vrouw op de bank en dat heeft weer een wisselwerking op je vriend.
Je mag gerust blijven spuien hier, maar het lost niks op.
Wel zou je naar een oplossing toe kunnen werken dor jezelf wat anders op te stellen.
En, heb er een beetje begrip voor dat hij parttime vader is van zijn kind. Als die er is, tsja dan is het logisch dat de aandacht naar zijn kind gaat.
Simpleme, jij geeft nu ook niet echt de indruk van een vrouw die gaat voor haar relatie.
Je mag gerust blijven spuien hier, maar het lost niks op.
Wel zou je naar een oplossing toe kunnen werken dor jezelf wat anders op te stellen.
En, heb er een beetje begrip voor dat hij parttime vader is van zijn kind. Als die er is, tsja dan is het logisch dat de aandacht naar zijn kind gaat.
Simpleme, jij geeft nu ook niet echt de indruk van een vrouw die gaat voor haar relatie.
