Relaties
alle pijlers
Hoe help ik mijn moeder verder?
maandag 25 september 2017 om 21:27
Hallo allemaal,
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
maandag 25 september 2017 om 22:39
Nee, dat valt niet verkeerd. Ik hoop dat ook.kopjekoffie70 schreef: ↑25-09-2017 22:32Eenzaam en alleen zijn niet altijd dezelfde dingen. Waarschijnlijk voelt ze zich eenzaam omdat ze een vaste partner mist. Dan kunnen uitstapjes etc. misschien helpen maar soms kan men zich in een groet dan juist eenzamer voelen. Maar het ligt denk ik ook aan het karakter; de een leeft op in een groep en heeft bij wijze van graag het hoogste woord de ander niet. Zo te lezen hoort je moeder bij de laatste.
Misschien over een tijd - en hopelijk valt dit niet verkeerd- vindt ze een nieuwe partner.
maandag 25 september 2017 om 23:42
Herkenbaar, mijn moeder had dat ook toen ze op 60 jarige leeftijd van mijn vader ging scheiden. Ze was eenzaam, alleen, verdrietig, verlegen, klagerig, somber zelfs. Als dochter probeer je veel, maar het is niet jouw verantwoordelijkheid. Bij mijn moeder heeft dat een paar jaar geduurd. Er waren momenten mij dat mijn schoonzussen/broers en mn eigen partner niet meer met ons mee wilde op verjaardagsvisite. Omdat het weer geklaag en gezucht zou worden. Maarja, als kinderen blijf je ook weer niet weg.
Inmiddels is ze er wat over heen gegroeid, als ik haar nu bel is ze altijd druk, ze heeft haar hobbys gevonden en een paar andere dames met wie het wel klikt. Ze is deze zomer alleen op vakantie geweest en dat was een hele stap voor haar. Want dat hoefde nooit, had ze nooit verdient, was niet aan haar besteed, zat toch niemand op te wachten. Het is hopelijk een grote stap voorwaarts en ik hoop dat ze er kracht uit haalt om meer positiever naar het leven te kijken.
Als dochter vond ik het wel moeilijk, mijn andere broers en zussen lieten mij er een beetje mee zitten, omdat ik het dichtste bij woon. En mn moeder ook geregeld hier op de stoep stond, omdat ze aandacht wilde, waar ik niet altijd tijd voor had. Ik heb er veel mee geworsteld, nu nog wel. Maar ik kan het niet perfect voor haar doen. Als dochter doe ik wat ik kan, in de tijd die ik heb. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor haar geluk en haar verdriet. Dat is wel een les die ik in al die jaren geleerd heb.
Inmiddels is ze er wat over heen gegroeid, als ik haar nu bel is ze altijd druk, ze heeft haar hobbys gevonden en een paar andere dames met wie het wel klikt. Ze is deze zomer alleen op vakantie geweest en dat was een hele stap voor haar. Want dat hoefde nooit, had ze nooit verdient, was niet aan haar besteed, zat toch niemand op te wachten. Het is hopelijk een grote stap voorwaarts en ik hoop dat ze er kracht uit haalt om meer positiever naar het leven te kijken.
Als dochter vond ik het wel moeilijk, mijn andere broers en zussen lieten mij er een beetje mee zitten, omdat ik het dichtste bij woon. En mn moeder ook geregeld hier op de stoep stond, omdat ze aandacht wilde, waar ik niet altijd tijd voor had. Ik heb er veel mee geworsteld, nu nog wel. Maar ik kan het niet perfect voor haar doen. Als dochter doe ik wat ik kan, in de tijd die ik heb. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor haar geluk en haar verdriet. Dat is wel een les die ik in al die jaren geleerd heb.
dinsdag 26 september 2017 om 02:00
Ik vind dat je heel veel lieve en goede tips hebt gekregen, waar je waarschijnlijk veel emer mee kunt dan met de mijne. Maar toch wilde ik even zeggen dat als ze inderdaad het prettig zou vinden om meer onder te mensen te zijn, maar het 'niet tot last willen zijn' haar in de weg zit, dan zijn er wellicht activiteiten te vinden waarbij haar aanwezigheid nuttig is.
Mijn buurvrouw gaat altijd naar een breiclubje 1 keer in de week, waar ze babykleertjes breien voor mensen in nood (en koffie drinken en bijkletsen natuurlijk). Er worden ook koekjes gebakken door vrijwilligers om geld in te zamelen voor het een of ander. Misschien is er zoiets bij jouw moeder in de buurt? Dan is de drempel om te gaan miscchien lager, omdat je niemand 'tot last' bent, maar juist het gevoel hebt een positieve bijdrage te leveren. Vrijwilligerswerk hoeft echt niet altijd 'werk' te zijn, maar kan bijvoorbeeld ook 1 keer in de maand de boekjes vouwen voor de kerk, of de spelletjes middag in het lokale bejaardentehuis organiseren.
Het is prettig om te voelen alsof je een nuttige bijdrage levert, en als dat in een sociale setting kan is dat alleen maar meegenomen. Mijn overgrootmoeder ging altijd boodschappen doen voor 'de oudjes' in het bejaardentehuis, en dat heeft ze gedaan tot aan haar 97e, toen ze zelf de oudste was in het hele bejaardenhuis
Mijn buurvrouw gaat altijd naar een breiclubje 1 keer in de week, waar ze babykleertjes breien voor mensen in nood (en koffie drinken en bijkletsen natuurlijk). Er worden ook koekjes gebakken door vrijwilligers om geld in te zamelen voor het een of ander. Misschien is er zoiets bij jouw moeder in de buurt? Dan is de drempel om te gaan miscchien lager, omdat je niemand 'tot last' bent, maar juist het gevoel hebt een positieve bijdrage te leveren. Vrijwilligerswerk hoeft echt niet altijd 'werk' te zijn, maar kan bijvoorbeeld ook 1 keer in de maand de boekjes vouwen voor de kerk, of de spelletjes middag in het lokale bejaardentehuis organiseren.
Het is prettig om te voelen alsof je een nuttige bijdrage levert, en als dat in een sociale setting kan is dat alleen maar meegenomen. Mijn overgrootmoeder ging altijd boodschappen doen voor 'de oudjes' in het bejaardentehuis, en dat heeft ze gedaan tot aan haar 97e, toen ze zelf de oudste was in het hele bejaardenhuis
dinsdag 26 september 2017 om 07:38
Mooie post!Oudblond schreef: ↑25-09-2017 22:34Wij maken het mee met schoonvader. Vergeet niet dat je moeder ook gewoon aan het rouwen is. Dat 'klagen' over eenzaamheid e.d. is vaak ook vertellen dat haar gemis zo groot is, dat ze verdriet heeft, dat ze boos is over de situatie, dat ze zich in de steek gelaten voelt door het overlijden. Ik heb dat echt moeten leren zien en erkennen. Schoonvader kan in de stress schieten, tot hysterie toe over de room die zuur geworden is. De onuitgesproken boodschap dat dat noooooit gebeurde toen schoonmoeder nog leefde, begreep ik eerst niet. Ik begreep niet dat hij niet kan communiceren zoals wij, dat hij zijn emotie niet kan duiden en dat dit zijn manier is. Hoe moeilijk ook voor ons. Sinds ik dat besef kan ik veel langer geduldig blijven en doorvragen waardoor ik uiteindelijk wel een stap verder met hem kom en hem ook een beetje hulp kan bieden in dat stuk. Sterkte voor jou en voor je moeder.
Probeer allereerst te bedenken wat ze eigenlijk bedoelt, in plaats van gelijk naar oplossingen te schieten. Wil ze niet vooral gehoord en erkend worden in dat ze haar partner zo mist?
Verder moet ik denken aan een vriend van me die pas tegen me zei dat hij zich eenzaam voelt. Zijn relatie is net uitgegaan. Daarop zei ik iets als: kom lekker bij me eten vanavond. Toen zei hij zo ongeveer: dat lijkt me leuk, maar dat is niet wat ik bedoel. Vrienden heb ik, ze staan voor me klaar en daar kan ik nu veel leuke dingen mee doen. Maar dat is niet hetzelfde als met een partner. Dáár ben ik eenzaam in. Samen wakker worden, intimiteit,.. Dat is niet op te lossen door met vrienden af te spreken, hoe leuk ook.
Misschien geldt dit ook voor je moeder.
Ze is er misschien nu nog niet aan toe. Dat kan later zeker nog komen.
dinsdag 26 september 2017 om 07:47
Dank je wel voor je post. Ja, ik denk nu dat dat een valkuil is van mij, direct in de oplossingsmodus. Maar dat kan nu niet. Weer een inzicht rijker.menta schreef: ↑26-09-2017 07:38Mooie post!
Probeer allereerst te bedenken wat ze eigenlijk bedoelt, in plaats van gelijk naar oplossingen te schieten. Wil ze niet vooral gehoord en erkend worden in dat ze haar partner zo mist?
Verder moet ik denken aan een vriend van me die pas tegen me zei dat hij zich eenzaam voelt. Zijn relatie is net uitgegaan. Daarop zei ik iets als: kom lekker bij me eten vanavond. Toen zei hij zo ongeveer: dat lijkt me leuk, maar dat is niet wat ik bedoel. Vrienden heb ik, ze staan voor me klaar en daar kan ik nu veel leuke dingen mee doen. Maar dat is niet hetzelfde als met een partner. Dáár ben ik eenzaam in. Samen wakker worden, intimiteit,.. Dat is niet op te lossen door met vrienden af te spreken, hoe leuk ook.
Misschien geldt dit ook voor je moeder.
Ze is er misschien nu nog niet aan toe. Dat kan later zeker nog komen.
dinsdag 26 september 2017 om 07:56
Is het misschien een idee dat je hierbij juist hulp zoekt? In een dorp vlak bij mijn woonplaats zijn ze vanuit de verzorgingshuizen bezig met kijken hoe ze zelfstandig wonende oudere kunnen helpen bij het vinden van een nuttige of prettige dagbesteding die past bij wat zij willen ipv wat de familie denkt dat de mensen leuk vinden. Ze gaan dan vaak praten met de mensen en proberen dan te achterhalen wat ze leuk vinden. Vervolgens gaan ze daar dan een leuke activiteit bij zoeken.
Misschien dat ze bij een 'vreemde' wel beter durft aan te geven wat ze wil en wat ze leuk vindt en dat ze dat bij jou niet zo goed durft omdat ze jou dan misschien wel belast.
Omdat het dan eigenlijk vanuit haar komt wordt ze er misschien wel enthousiast van, zij is dan immer eigenaar van haar eigen keuze.
Misschien dat ze bij een 'vreemde' wel beter durft aan te geven wat ze wil en wat ze leuk vindt en dat ze dat bij jou niet zo goed durft omdat ze jou dan misschien wel belast.
Omdat het dan eigenlijk vanuit haar komt wordt ze er misschien wel enthousiast van, zij is dan immer eigenaar van haar eigen keuze.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 26 september 2017 om 08:00
Jij denkt dat ze van een grotere kennissenkring gelukkiger wordt en zijzelf vindt duidelijk van niet, anders had ze dat al gedaan. Kwestie van slecht moeder-dochtercontact denk ik. Ik zou niet langer zeuren over jouw idee van wat iemand gelukkiger zou moeten maken maar gewoon bij elkaar op visite gaan als jullie dat beiden leuk vinden en anders wat bel- of appcontact.Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 26 september 2017 om 08:16
Is het voor jouw opa misschien een idee om een hond of kat in huis te halen? Heeft hij wat om voor te zorgen en is hij minder alleen.bumbly schreef: ↑25-09-2017 21:59Zeker wel anderhalf jaar. Hij heeft ook altijd moeten zorgen, dus toen dat niet meer hoefde viel hij echt even in een gat. Ook merkte we toen pas dat oma eigenlijk altijd de sociale kant regelde. Hij was niet gewend om hier initiatief in te nemen.
Bij hem zit de grootste eenzaamheid ook in het 's avonds alleen thuis zijn. Alleen naar bed moeten, alleen weer op. Daar is helaas weinig aan te doen.
Misschien ook een tip voor TO, huisdieren bij oudere. Doen enorm veel goeds!
Vermindert eenzaamheid, geeft een reden tot opstaan en bied kroelen en gezelligheid....
dinsdag 26 september 2017 om 09:42
Mijn moeder heeft hetzelfde meegemaakt en klinkt qua karakter beetje als jouw moeder. Wat ik heb gedaan is een beetje extra contact met de vriendinnen van haar onderhouden voor haar. Ik nodigde ze uit, haalde ze soms op en haalde dan zelf gebakjes en bleef een uurtje, regelde daguitstapjes voor ze, kaartjes voor de 50+ beurs en theater/bioscoop.
Zo gaf ik haar het duwtje om de band en gesprekken met de vriendinnen weer aan te halen. Die wilde er namelijk wel voor haar zijn maar mijn moeder gaf niet aan wat ZIJ wilde waardoor vriendinnen afstand namen.
Het klagen over de eenzaamheid en niks willen is volgens mij een generatiedingetje. Het betekent in mijn optiek gewoon dat ze gaan beseffen dat er nooit meer een “samen”
Is met haar man.
Voor jou...sterkte...het is zwaar de verdrietrit samen met ma uit te zitten...maar het wordt elke dag beter. 7 maanden is zo kort.
Je komt erg lief en betrokken over. Gewoon jezelf blijven en laat haar dat ook. Haar leven is ingrijpend veranderd en dat moet ze op haar eigen manier verwerken. Buig maar een beetje met haar mee want het heeft tijd nodig. Haar op stel en sprong veranderen zal niet lukken.
Zo gaf ik haar het duwtje om de band en gesprekken met de vriendinnen weer aan te halen. Die wilde er namelijk wel voor haar zijn maar mijn moeder gaf niet aan wat ZIJ wilde waardoor vriendinnen afstand namen.
Het klagen over de eenzaamheid en niks willen is volgens mij een generatiedingetje. Het betekent in mijn optiek gewoon dat ze gaan beseffen dat er nooit meer een “samen”
Is met haar man.
Voor jou...sterkte...het is zwaar de verdrietrit samen met ma uit te zitten...maar het wordt elke dag beter. 7 maanden is zo kort.
Je komt erg lief en betrokken over. Gewoon jezelf blijven en laat haar dat ook. Haar leven is ingrijpend veranderd en dat moet ze op haar eigen manier verwerken. Buig maar een beetje met haar mee want het heeft tijd nodig. Haar op stel en sprong veranderen zal niet lukken.
maandag 20 augustus 2018 om 12:30
Het is nu bijna een jaar geleden dat ik dit topic plaatste. Met tranen las ik het net nog eens over. Tijd voor een update.
Hoe graag had ik geplaatst dat het al veel beter gaat. Maar dat is niet zo. Het gaat slecht. Mijn moeder slaapt slecht, huilt veel en is aan het eind van haar Latijn. Ze wil gelukkig wel met therapie beginnen, dus dat is hoopgevend.
Wat ik zelf het afgelopen jaar heb gedaan, ook naar aanleiding van jullie tips, is het volgende :
- haar gevraagd wat ze van mij nodig heeft. Antwoord was: aandacht, belangstelling en inlevingsvermogen. Ik app haar nu bijna dagelijks, dat vindt ze ook fijn, ik bel geregeld en zie haar meestal twee keer per week. Ik probeer dat zien te combineren met een activiteit, samen wandelen, naar de stad, zoiets. Ik nodig haar ook vaak uit om hier te komen eten.
- ik heb het losgelaten om aan te dringen op clubjes, nieuwe contacten of vrijwilligerswerk. Dat helpt toch niet, raakte ze alleen maar geïrriteerd van. Dit pakt ze nog steeds niet op, maar het loslaten geeft mij in ieder geval meer rust.
- ik probeer zo min mogelijk oplossingen aan te dragen, maar gewoon te luisteren.
Al met al vreet haar verdriet nog steeds veel energie. Het breekt mijn hart dat ze zo worstelt. Maar. Het maakt me ook boos dat ze zo vreselijk in de slachtofferrol blijft hangen. Wat je ook voor haar en met haar doet; genoeg is het nooit. Ze zegt met grote regelmaat dingen als: 'ik ben zo veel alleen geweest deze week. Er is vandaag niemand geweest. Marietje komt ook bijna nooit, die begrijpt er niks van. Truusje heb ik gevraagd om twee keer inde week te komen eten, maar dat wil ze niet. Maar zij is toch ook alleen? Dat kan ze dan toch best doen? Is dat zoveel gevraagd? Bert is langs geweest, maar hij heeft niet aangeboden om mee te helpen in de tuin. Terwijl ik toch zei dat ik de tuin nog moet doen '
Dit is zomaar een verzameling van zinnen die ze geregeld zegt. Ik kan dat slachtofferige erg slecht verdragen. Ik praat hier wel met haar over, maar echt iets bereiken, nee.
Ik heb veel zorgen om haar, nu al anderhalf jaar, mijn eigen rouw om mijn vader laat zich niet veel langer 'parkeren ' en eerlijk. ...langzaamaan begin ik ook aan het eind van mijn Latijn te geraken.
Geen erg vrolijke update, jammer.
Hoe graag had ik geplaatst dat het al veel beter gaat. Maar dat is niet zo. Het gaat slecht. Mijn moeder slaapt slecht, huilt veel en is aan het eind van haar Latijn. Ze wil gelukkig wel met therapie beginnen, dus dat is hoopgevend.
Wat ik zelf het afgelopen jaar heb gedaan, ook naar aanleiding van jullie tips, is het volgende :
- haar gevraagd wat ze van mij nodig heeft. Antwoord was: aandacht, belangstelling en inlevingsvermogen. Ik app haar nu bijna dagelijks, dat vindt ze ook fijn, ik bel geregeld en zie haar meestal twee keer per week. Ik probeer dat zien te combineren met een activiteit, samen wandelen, naar de stad, zoiets. Ik nodig haar ook vaak uit om hier te komen eten.
- ik heb het losgelaten om aan te dringen op clubjes, nieuwe contacten of vrijwilligerswerk. Dat helpt toch niet, raakte ze alleen maar geïrriteerd van. Dit pakt ze nog steeds niet op, maar het loslaten geeft mij in ieder geval meer rust.
- ik probeer zo min mogelijk oplossingen aan te dragen, maar gewoon te luisteren.
Al met al vreet haar verdriet nog steeds veel energie. Het breekt mijn hart dat ze zo worstelt. Maar. Het maakt me ook boos dat ze zo vreselijk in de slachtofferrol blijft hangen. Wat je ook voor haar en met haar doet; genoeg is het nooit. Ze zegt met grote regelmaat dingen als: 'ik ben zo veel alleen geweest deze week. Er is vandaag niemand geweest. Marietje komt ook bijna nooit, die begrijpt er niks van. Truusje heb ik gevraagd om twee keer inde week te komen eten, maar dat wil ze niet. Maar zij is toch ook alleen? Dat kan ze dan toch best doen? Is dat zoveel gevraagd? Bert is langs geweest, maar hij heeft niet aangeboden om mee te helpen in de tuin. Terwijl ik toch zei dat ik de tuin nog moet doen '
Dit is zomaar een verzameling van zinnen die ze geregeld zegt. Ik kan dat slachtofferige erg slecht verdragen. Ik praat hier wel met haar over, maar echt iets bereiken, nee.
Ik heb veel zorgen om haar, nu al anderhalf jaar, mijn eigen rouw om mijn vader laat zich niet veel langer 'parkeren ' en eerlijk. ...langzaamaan begin ik ook aan het eind van mijn Latijn te geraken.
Geen erg vrolijke update, jammer.
maandag 20 augustus 2018 om 13:02
Zo herkenbaar Jufjoke!
Als ik je zo lees, pak je het prima aan. Maar het heeft echt veel tijd nodig. Wij zijn bijna 3 jaar na het overlijden van schoonmoeder en pas sinds enkele maanden is het contact met schoonvader weer 'leuk' en niet meer eisend.
Hoe dat gekomen is? Man en ik zijn naar de praktijkondersteuner van de HA gegaan met het verhaal en de vraag hoe wij er beter in konden gaan staan. Dat was heel confronterend want uit de gesprekken bleek dat wij zijn negatieve gedrag toch echt bleven faciliteren al dachten we dat we best duidelijk naar hem waren.
Waar het hier vooral in zat is dat we meer van onszelf lieten zien. Je hebt de neiging om naar hem te luisteren en niets of weinig over jezelf prijs te geven. Zeker niet over je eigen moeilijkheden in het leven en in je rouw.
Als schoonvader meteen bij binnenkomst ons helemaal opeiste (nadat we 2 uur in de auto hadden gezeten) met klachten en angsten, gingen we daar niet meer meteen op in maar zeiden dat we daar straks wel tijd voor hadden maar dat we eerst graag een kop koffie zouden hebben na die vermoeiende rit. En wonder boven wonder werkt dit. Hem attent maken op onze situatie en hem uit het centrum weghalen. Hij is niet alleen op de wereld en ook niet de enige met moeilijkheden in het leven. Ons leven komt ook niet vanzelf en alleen maar positief aangevlogen. Sinds hij ons weer 'echt ziet' gaat het veel beter.
Beetje moeilijk uitleggen, maar ik hoop dat je er iets aan hebt.
Als ik je zo lees, pak je het prima aan. Maar het heeft echt veel tijd nodig. Wij zijn bijna 3 jaar na het overlijden van schoonmoeder en pas sinds enkele maanden is het contact met schoonvader weer 'leuk' en niet meer eisend.
Hoe dat gekomen is? Man en ik zijn naar de praktijkondersteuner van de HA gegaan met het verhaal en de vraag hoe wij er beter in konden gaan staan. Dat was heel confronterend want uit de gesprekken bleek dat wij zijn negatieve gedrag toch echt bleven faciliteren al dachten we dat we best duidelijk naar hem waren.
Waar het hier vooral in zat is dat we meer van onszelf lieten zien. Je hebt de neiging om naar hem te luisteren en niets of weinig over jezelf prijs te geven. Zeker niet over je eigen moeilijkheden in het leven en in je rouw.
Als schoonvader meteen bij binnenkomst ons helemaal opeiste (nadat we 2 uur in de auto hadden gezeten) met klachten en angsten, gingen we daar niet meer meteen op in maar zeiden dat we daar straks wel tijd voor hadden maar dat we eerst graag een kop koffie zouden hebben na die vermoeiende rit. En wonder boven wonder werkt dit. Hem attent maken op onze situatie en hem uit het centrum weghalen. Hij is niet alleen op de wereld en ook niet de enige met moeilijkheden in het leven. Ons leven komt ook niet vanzelf en alleen maar positief aangevlogen. Sinds hij ons weer 'echt ziet' gaat het veel beter.
Beetje moeilijk uitleggen, maar ik hoop dat je er iets aan hebt.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 20 augustus 2018 om 13:39
Wij focusten te lang op hulp voor schoonvader, terwijl we dus zelf ook onderdeel van het probleem waren. We moesten de verhoudingen opnieuw 'juist' krijgen. Mijn man was zo ongeveer vader voor zijn vader en dat was met de beste bedoelingen maar werkte averechts. Wij hebben schoonvader weer op de 'vader' plek gekregen en we voelen ons nu alle drie zoveel beter. Natuurlijk steunen we hem, maar we vragen ook zijn hulp en het contact is nu helpend maar gezellig.
Succes vrouw!
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 20 augustus 2018 om 13:50
Oh, kijk. Hier komt de eye-opener binnen. Dat speelt hier ook! Ik focus me op hulp voor mijn moeder en mijn broer, maar waar is hulp voor mij? Welke rol speel ik in het geheel? Ook ik voel me meer moeder dan dochter. Tijd om dat te doorbreken. Maar hoe? Het zal vast wel bij mij zelf beginnen, dat ik me niet meer als moeder opstel. Maar het is al een patroon geworden; zij leunt op mij, ik probeer haar te helpen en te steunen, gevolg is dat ze alleen maar meer op me gaat leunen.Oudblond schreef: ↑20-08-2018 13:39Wij focusten te lang op hulp voor schoonvader, terwijl we dus zelf ook onderdeel van het probleem waren. We moesten de verhoudingen opnieuw 'juist' krijgen. Mijn man was zo ongeveer vader voor zijn vader en dat was met de beste bedoelingen maar werkte averechts. Wij hebben schoonvader weer op de 'vader' plek gekregen en we voelen ons nu alle drie zoveel beter. Natuurlijk steunen we hem, maar we vragen ook zijn hulp en het contact is nu helpend maar gezellig.
Succes vrouw!
Pffff. Wat kan zo'n familie dynamiek toch ingewikkeld zijn!
Oudblond, ik ben heel blij met je reacties. Dank.
maandag 20 augustus 2018 om 14:10
Fijn. Ik hoop dat je weer wat licht ziet. En maak maar een afspraak met de ondersteuner die kan als buitenstaander beter analyseren en kleine veranderingen in gedrag adviseren.
Casus: Kerstavond. Man, schoonvader en ik in zijn huis. Ik heb uitgebreid gekookt, we hebben gegeten, schoonvader vroeg man hulp met de pc. Ik was af, ruim op, man en schoonvader aan de pc. Hysterie, gejank, geroep, man sust, legt uit.
Ik vraag of ze nog lang bezig zijn. 'Nee zo klaar'. Uur later zit ik in mijn eentje op de bank want ik word totaal genegeerd, een film te kijken. Schoonvader pakt de afstandsbediening want zijn muziekprogramma begint. Man en schoonvader bakkeleien verder achter de pc. Ik voel me totaal uit huis gezet.
Praktijkondersteuner aan man: Hoe komt het dat jij je vrouw zo laat zitten? 'Eh, pa had hulp nodig'.
Praktijkondersteuner aan mij: Waarom liet jij je aan de kant zetten en deed je mond niet meteen open toen hij de film afzette? 'Ik, eh... niet mijn plaats in zijn huis'.
Praktijkondersteuner aan beiden: En als schoonvader niet 'zielig' was/deed, zouden jullie dit horkgedrag dan pikken.
Man en ik in koor: 'Nee! maar eh...'.
Praktijkondersteuner: Man moet beter naar vrouw kijken, vrouw moet eerder aangeven dat ze zich aan de kant gezet voelt. Beiden moeten 'normaal' reageren op horkgedrag.
Heel stom. Maar dat was het begin van het wonder.
Casus: Kerstavond. Man, schoonvader en ik in zijn huis. Ik heb uitgebreid gekookt, we hebben gegeten, schoonvader vroeg man hulp met de pc. Ik was af, ruim op, man en schoonvader aan de pc. Hysterie, gejank, geroep, man sust, legt uit.
Ik vraag of ze nog lang bezig zijn. 'Nee zo klaar'. Uur later zit ik in mijn eentje op de bank want ik word totaal genegeerd, een film te kijken. Schoonvader pakt de afstandsbediening want zijn muziekprogramma begint. Man en schoonvader bakkeleien verder achter de pc. Ik voel me totaal uit huis gezet.
Praktijkondersteuner aan man: Hoe komt het dat jij je vrouw zo laat zitten? 'Eh, pa had hulp nodig'.
Praktijkondersteuner aan mij: Waarom liet jij je aan de kant zetten en deed je mond niet meteen open toen hij de film afzette? 'Ik, eh... niet mijn plaats in zijn huis'.
Praktijkondersteuner aan beiden: En als schoonvader niet 'zielig' was/deed, zouden jullie dit horkgedrag dan pikken.
Man en ik in koor: 'Nee! maar eh...'.
Praktijkondersteuner: Man moet beter naar vrouw kijken, vrouw moet eerder aangeven dat ze zich aan de kant gezet voelt. Beiden moeten 'normaal' reageren op horkgedrag.
Heel stom. Maar dat was het begin van het wonder.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 20 augustus 2018 om 14:11
Hier is eigenlijk geen echte oplossing voor, misschien heb je wat aan mijn tips.
Het gaat niet om het fysiek alleen zijn, hoe vaak je ook langs gaat per week en belt het zal nooit genoeg zijn. Je moeder is eenzaam, dat wil zeggen ze mist iemand die aan een blik al genoeg heeft om te weten hoe het met haar gaat. Waar ze ‘s ochtends mee ontbijt, waar ze mee op reis gaat en waar ze oude herinneringen samen mee kan ophalen. Die eenzaamheid neemt ze mee waar ze ook naartoe gaat. Als ze op een verjaardag zit is ze nog steeds net zo eenzaam en misschien zelfs nog wel meer. Dan zitten daar stelletjes die op elkaar ingespeeld zijn en dat is een harde confrontatie dat zij daar alleen is omdat haar partner is overleden. Na afloop komt ze ook nog alleen in een donker huis thuis. Je moeder is zogezegd haar warme thuis kwijt.
Dat je er voor je moeder bent is heel goed lees ik, anders zou ze echt helemaal vereenzamen. Dat ze niet goed begrijpt waarom Marietje niet langskomt kan je ook omdraaien: ma, waarom ga je dan zelf geen koffie bij Marietje drinken als je toch alleen bent en het een kleine moeite is? Misschien dat je moeder dan inziet dat ze precies hetzelfde doet als Marietje? Voor de praktische problemen zoals de tuin zou ik niet meeveren maar ook praktische oplossingen aandragen. Dat moeder het zelf doet of iemand inhuurt, of het aardig vraagt aan iemand in ruil voor een lekker diner bijvoorbeeld.
Voor jezelf zou ik wel grenzen stellen aan jullie contact, het risico is er dat je jezelf overvraagt en jezelf hard voorbij loopt. Zeker als je jou verdriet om je vader al geparkeerd hebt om je moeder te ondersteunen. Let goed op jezelf, en als je het moeilijk vind om daar grenzen aan te stellen neem dan iemand (partner of een vriend(in)) in vertrouwen die op je let. Verdriet wegstoppen is niet de bedoeling, dat kan het rouwproces echt gecompliceerd maken. Misschien is het handig om even langs de huisarts te gaan en daar over te praten zodat je eventueel hulp kan krijgen om de gevoelens toe te laten?
Het gaat niet om het fysiek alleen zijn, hoe vaak je ook langs gaat per week en belt het zal nooit genoeg zijn. Je moeder is eenzaam, dat wil zeggen ze mist iemand die aan een blik al genoeg heeft om te weten hoe het met haar gaat. Waar ze ‘s ochtends mee ontbijt, waar ze mee op reis gaat en waar ze oude herinneringen samen mee kan ophalen. Die eenzaamheid neemt ze mee waar ze ook naartoe gaat. Als ze op een verjaardag zit is ze nog steeds net zo eenzaam en misschien zelfs nog wel meer. Dan zitten daar stelletjes die op elkaar ingespeeld zijn en dat is een harde confrontatie dat zij daar alleen is omdat haar partner is overleden. Na afloop komt ze ook nog alleen in een donker huis thuis. Je moeder is zogezegd haar warme thuis kwijt.
Dat je er voor je moeder bent is heel goed lees ik, anders zou ze echt helemaal vereenzamen. Dat ze niet goed begrijpt waarom Marietje niet langskomt kan je ook omdraaien: ma, waarom ga je dan zelf geen koffie bij Marietje drinken als je toch alleen bent en het een kleine moeite is? Misschien dat je moeder dan inziet dat ze precies hetzelfde doet als Marietje? Voor de praktische problemen zoals de tuin zou ik niet meeveren maar ook praktische oplossingen aandragen. Dat moeder het zelf doet of iemand inhuurt, of het aardig vraagt aan iemand in ruil voor een lekker diner bijvoorbeeld.
Voor jezelf zou ik wel grenzen stellen aan jullie contact, het risico is er dat je jezelf overvraagt en jezelf hard voorbij loopt. Zeker als je jou verdriet om je vader al geparkeerd hebt om je moeder te ondersteunen. Let goed op jezelf, en als je het moeilijk vind om daar grenzen aan te stellen neem dan iemand (partner of een vriend(in)) in vertrouwen die op je let. Verdriet wegstoppen is niet de bedoeling, dat kan het rouwproces echt gecompliceerd maken. Misschien is het handig om even langs de huisarts te gaan en daar over te praten zodat je eventueel hulp kan krijgen om de gevoelens toe te laten?
maandag 20 augustus 2018 om 14:23
Mijn post is misschien compleet verkeerd maar kan je haar - opdat ze zich wat meer nuttig zou voelen en dat ze dan ook haar huis uitkomt - bij jou wat laten helpen. Niet schrikken, ik bedoel het helemaal niet egoïstisch!
Heb jij (al) kinderen waarvoor ze eens op een vakantiedag of woensdagnamiddag kan/mag zorgen?
Poetst ze graag of strijkt ze graag? Misschien kan je haar opnieuw zin in het leven doen krijgen door wat klussen van jou aan haar over te laten. Omdat je in je beginpost zegde dat haar ganse leven uit 'zorgen voor' heeft bestaan. En als ze eens bij jou wat heeft gedaan, is de stap naar vrijwilligerswerk in bijvb een bejaardentehuis misschien minder groot en minder eng.
Heb je er al met haar vriendinnen of gesproken, want die kennen haar natuurlijk beter dan wij allemaal.
Ik wens dat je een ideale tijdvulling vindt voor je moeder, een tijdvulling waarbij zij zich niet eng maar erg gewaardeerd voelt en nog veel gelukkige jaren met je mams.
En als mijn post compleet verkeerd is, snel vergeten!!!
Heb jij (al) kinderen waarvoor ze eens op een vakantiedag of woensdagnamiddag kan/mag zorgen?
Poetst ze graag of strijkt ze graag? Misschien kan je haar opnieuw zin in het leven doen krijgen door wat klussen van jou aan haar over te laten. Omdat je in je beginpost zegde dat haar ganse leven uit 'zorgen voor' heeft bestaan. En als ze eens bij jou wat heeft gedaan, is de stap naar vrijwilligerswerk in bijvb een bejaardentehuis misschien minder groot en minder eng.
Heb je er al met haar vriendinnen of gesproken, want die kennen haar natuurlijk beter dan wij allemaal.
Ik wens dat je een ideale tijdvulling vindt voor je moeder, een tijdvulling waarbij zij zich niet eng maar erg gewaardeerd voelt en nog veel gelukkige jaren met je mams.
En als mijn post compleet verkeerd is, snel vergeten!!!
maandag 20 augustus 2018 om 14:32
Hoe je beschrijft hoe het voor mijn moeder is, klopt helemaal. Daarom kan eigenlijk niemand haar eenzaamheid verlichten, want het gaat niet alleen om gezelschap.PotjePindakaas schreef: ↑20-08-2018 14:11
Dat je er voor je moeder bent is heel goed lees ik, anders zou ze echt helemaal vereenzamen. Dat ze niet goed begrijpt waarom Marietje niet langskomt kan je ook omdraaien: ma, waarom ga je dan zelf geen koffie bij Marietje drinken als je toch alleen bent en het een kleine moeite is? Misschien dat je moeder dan inziet dat ze precies hetzelfde doet als Marietje? Voor de praktische problemen zoals de tuin zou ik niet meeveren maar ook praktische oplossingen aandragen. Dat moeder het zelf doet of iemand inhuurt, of het aardig vraagt aan iemand in ruil voor een lekker diner bijvoorbeeld.
Misschien is het handig om even langs de huisarts te gaan en daar over te praten zodat je eventueel hulp kan krijgen om de gevoelens toe te laten?
Wat je hierboven zegt, is wat ik ook doe. Ik probeer haar wel bij de realiteit te houden. Door bijvoorbeeld te zeggen dat ze ook zelf naar Marietje kan inderdaad. Door haar te blijven vertellen dat mensen niet kunnen ruiken wat ze zou willen, maar dat ze zal moeten vragen. Dat weet ze, maar ze vindt dat moeilijk om te accepteren. Als ik dat benoem, vindt ze dat vaak niet fijn. Want ik heb makkelijk praten. En niemand weet hoe het is, hoe eng het is om ergens alleen binnen te stappen, of aan iets nieuws te beginnen. Daar probeer ik dan wel met haar over te praten, maar soms krijg ik ook een beetje het gevoel dat ze zichzelf vreselijk zielig vindt en dat ik dat niet erken.
Misschien is je laatste voorstel inderdaad wel een goed idee. Even laten bezinken maar. Bedankt, Potjepindakaas. Je helpt me echt.
En jij ook, Oudblond. Ik voel me weer even gesteund. Had ik even nodig.
maandag 20 augustus 2018 om 14:40
Nee, Mammezel, je post is niet totaal verkeerd! Je geeft een goed voorstel. Sterker nog, bij mijn broer heeft ze zo'n constructie. Daar komt ze eens per week helpen met poetsen en de kinderen. Ik heb zelf een zoon van 12, dus echt oppas heeft die niet meer nodig. Waar ik zelf wat bang voor ben: mijn moeder ziet iets snel als structureel. Als ik haar twee keer te eten vraag op dinsdag, gaat ze ervan uit dat ze elke dinsdag bij mij blijft eten. En, heel eerlijk. ....Ik wil haar niet structureel een dag per week in huis. Wel incidenteel. Ik zal haar eens vaker vragen om eens (eenmalig! ) te komen helpen poetsen of zo. Je hebt het goed ingeschat, dat zou haar inderdaad plezier doen. Ik weet dat, en doe dat dus ook heel af en toe. Niet te vaak, want zelf heb ik daar eigenlijk een hekel aan.mammezel schreef: ↑20-08-2018 14:23Mijn post is misschien compleet verkeerd maar kan je haar - opdat ze zich wat meer nuttig zou voelen en dat ze dan ook haar huis uitkomt - bij jou wat laten helpen. Niet schrikken, ik bedoel het helemaal niet egoïstisch!
Heb jij (al) kinderen waarvoor ze eens op een vakantiedag of woensdagnamiddag kan/mag zorgen?
Poetst ze graag of strijkt ze graag? Misschien kan je haar opnieuw zin in het leven doen krijgen door wat klussen van jou aan haar over te laten. Omdat je in je beginpost zegde dat haar ganse leven uit 'zorgen voor' heeft bestaan. En als ze eens bij jou wat heeft gedaan, is de stap naar vrijwilligerswerk in bijvb een bejaardentehuis misschien minder groot en minder eng.
Heb je er al met haar vriendinnen of gesproken, want die kennen haar natuurlijk beter dan wij allemaal.
Ik wens dat je een ideale tijdvulling vindt voor je moeder, een tijdvulling waarbij zij zich niet eng maar erg gewaardeerd voelt en nog veel gelukkige jaren met je mams.
En als mijn post compleet verkeerd is, snel vergeten!!!
Bedankt voor je tips, lief van je!
maandag 20 augustus 2018 om 14:52
En als je haar eens om goede raad vraagt?
Haar een probleem voor legt of iets waar jij mee zit?
Hoeft niet eens iets groots te zijn hoor of iets intiems, kan ook prima een huis , tuin en keuken dingetje zijn.
Mijn moeder vond dat altijd heerlijk: haar grote dochter had haar nog steeds nodig!
En ik deed het meer voor haar dan voor mezelf, zij kreeg er een goed gevoel over.
Misschien ook een idee om af en toe eens toe te passen bij je moeder?
Haar een probleem voor legt of iets waar jij mee zit?
Hoeft niet eens iets groots te zijn hoor of iets intiems, kan ook prima een huis , tuin en keuken dingetje zijn.
Mijn moeder vond dat altijd heerlijk: haar grote dochter had haar nog steeds nodig!
En ik deed het meer voor haar dan voor mezelf, zij kreeg er een goed gevoel over.
Misschien ook een idee om af en toe eens toe te passen bij je moeder?
maandag 20 augustus 2018 om 15:03
Het is nog maar 7 maanden geleden dat je vader overleed. ik denk dat je je moeder even de tijd moet geven. Ik kan me zo voorstellen dat je nog helemaal niet toe bent aan dat soort acties. Misschien zit ze nog teveel in haar verdriet. En mensne zijn zoals ze zijn. Met haar praten over wat ze wel zou willen en haar daarbij helpen kan, maar zij bepaalt. ik snap heel goed dat je haar wilt helpen maar het is haar proces.
Sterkte
Sterkte
maandag 20 augustus 2018 om 19:02
Ik ben destijds behoorlijk uitgevallen tegen mijn schoonmoeder.
Visualiseer; een buurvrouw die mij aanbiedt om een beetje op schoonmoeder te passen, mee te nemen naar de bingo. Een schoonmoeder die niemand in de straat echt mocht, dus dat helemaal niet wilde en ´ik wil niet naar de bingo´. Op zich prima, maar ik moest dan maar dit en dat en zus en zo en dan konden we dit en dat en dan zou ze bij ons zus en zo....
Echt niet.
Ik werd kwaad. Heel kwaad. En dat gebeurt niet zo snel. Ik ben opgestaan en heb haar in het gezicht geslingerd dat ze blij mocht zijn met de buurvrouw, want ik heb wel wat anders te doen dan haar leven op te leuken. Dat moet ze toch echt zelf doen.
Ze was stil daarna. En vier weken later hoorde ik van mijn man dat ze met de buurvrouw naar de bingo was geweest. Het was zoooo leuk geweest.. Ze is er bijna drie jaar lang wekelijks heen geweest, heeft er drie vriendinnen aan over gehouden en gaat nu regelmatig met de zonnebloem op stap.
Is dat niks voor jouw moeder? Vrijwilligster bij de zonnebloem? Of aansluiten bij een vrouwenvereniging?
Als je moeder zoveel aandacht blijft vragen en maar van iedereen verwacht dat ze haar sielug blijven vinden, dan wordt het misschien tijd om een keer met een vuist op tafel te slaan. Ik begrijp best dat ze rouwt, mijn vader is al 15 jaar dood en ik mis hem nog steeds. Maar het leven gaat wel door en we moeten toch gewoon werken, boodschappen doen en ik heb ook nog een dochter. Ik kan onmogelijk ook nog twee keer per week bij mijn moeder langs én twee keer per week bij mijn schoonmoeder. Ik zou niet weten wanneer ik dan nog moest slapen eerlijk gezegd.
Maar het is moeilijk. Zeker als ze er zelf niet voor open staan.
Visualiseer; een buurvrouw die mij aanbiedt om een beetje op schoonmoeder te passen, mee te nemen naar de bingo. Een schoonmoeder die niemand in de straat echt mocht, dus dat helemaal niet wilde en ´ik wil niet naar de bingo´. Op zich prima, maar ik moest dan maar dit en dat en zus en zo en dan konden we dit en dat en dan zou ze bij ons zus en zo....
Echt niet.
Ik werd kwaad. Heel kwaad. En dat gebeurt niet zo snel. Ik ben opgestaan en heb haar in het gezicht geslingerd dat ze blij mocht zijn met de buurvrouw, want ik heb wel wat anders te doen dan haar leven op te leuken. Dat moet ze toch echt zelf doen.
Ze was stil daarna. En vier weken later hoorde ik van mijn man dat ze met de buurvrouw naar de bingo was geweest. Het was zoooo leuk geweest.. Ze is er bijna drie jaar lang wekelijks heen geweest, heeft er drie vriendinnen aan over gehouden en gaat nu regelmatig met de zonnebloem op stap.
Is dat niks voor jouw moeder? Vrijwilligster bij de zonnebloem? Of aansluiten bij een vrouwenvereniging?
Als je moeder zoveel aandacht blijft vragen en maar van iedereen verwacht dat ze haar sielug blijven vinden, dan wordt het misschien tijd om een keer met een vuist op tafel te slaan. Ik begrijp best dat ze rouwt, mijn vader is al 15 jaar dood en ik mis hem nog steeds. Maar het leven gaat wel door en we moeten toch gewoon werken, boodschappen doen en ik heb ook nog een dochter. Ik kan onmogelijk ook nog twee keer per week bij mijn moeder langs én twee keer per week bij mijn schoonmoeder. Ik zou niet weten wanneer ik dan nog moest slapen eerlijk gezegd.
Maar het is moeilijk. Zeker als ze er zelf niet voor open staan.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
