Relaties
alle pijlers
Hoe help ik mijn moeder verder?
maandag 25 september 2017 om 21:27
Hallo allemaal,
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
dinsdag 21 augustus 2018 om 13:50
Wow, een topic vol herkenbaarheid.
Ik heb geen tips maar wil wel iedereen bedanken voor de berichten want ik haal er veel tips uit voor mijn moeder en schoonmoeder. Beide zijn weduwe geworden voor hun 60e en ik vind het erg taai allemaal.
Ben zelf 30 en heb een jong gezin, drukke baan, voelt soms ook egoïstisch om het gevoel te hebben ‘het er niet bij te kunnen hebben’ terwijl ik hun met alle wil van de wereld wil helpen. Maar wat ik hier ook lees die verrekte slachtofferrol.... en ergens zijn ze ook beiden slachtoffer van een enorme pech om zo jong alleen komen te staan.
Sterkte voor iedereen die er ook mee worstelt.
Ik heb geen tips maar wil wel iedereen bedanken voor de berichten want ik haal er veel tips uit voor mijn moeder en schoonmoeder. Beide zijn weduwe geworden voor hun 60e en ik vind het erg taai allemaal.
Ben zelf 30 en heb een jong gezin, drukke baan, voelt soms ook egoïstisch om het gevoel te hebben ‘het er niet bij te kunnen hebben’ terwijl ik hun met alle wil van de wereld wil helpen. Maar wat ik hier ook lees die verrekte slachtofferrol.... en ergens zijn ze ook beiden slachtoffer van een enorme pech om zo jong alleen komen te staan.
Sterkte voor iedereen die er ook mee worstelt.
dinsdag 21 augustus 2018 om 14:19
Damas, wat ontzettend rot. Natuurlijk voor je moeder en schoonmoeder, maar ook voor jou en je gezin. Dat is gewoon zwaar om erbij te hebben. Dat mag. Dat mag je echt zo voelen. Het is ook veel wat er op je bord ligt. Denk ook aan jezelf, niemand is erbij gebaat als je instort.damas schreef: ↑21-08-2018 13:50Wow, een topic vol herkenbaarheid.
Ik heb geen tips maar wil wel iedereen bedanken voor de berichten want ik haal er veel tips uit voor mijn moeder en schoonmoeder. Beide zijn weduwe geworden voor hun 60e en ik vind het erg taai allemaal.
Ben zelf 30 en heb een jong gezin, drukke baan, voelt soms ook egoïstisch om het gevoel te hebben ‘het er niet bij te kunnen hebben’ terwijl ik hun met alle wil van de wereld wil helpen. Maar wat ik hier ook lees die verrekte slachtofferrol.... en ergens zijn ze ook beiden slachtoffer van een enorme pech om zo jong alleen komen te staan.
Sterkte voor iedereen die er ook mee worstelt.
Heb je wel een uitlaatklep?
Wat fijn dat je steun hebt aan dit topic!
dinsdag 21 augustus 2018 om 16:33
Jawel, een hele goede therapeut.
Die helpt me grenzen aangeven en verdriet van de ander ook bij de ander te laten. Luisteren mag, overnemen niet.
Maar dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb de neiging behoorlijk oplossingsgericht te zijn (zoals ik ook in jouw OP las) en dat heb ik bij mezelf niet van de ene op de andere dag veranderd.
Die helpt me grenzen aangeven en verdriet van de ander ook bij de ander te laten. Luisteren mag, overnemen niet.
Maar dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb de neiging behoorlijk oplossingsgericht te zijn (zoals ik ook in jouw OP las) en dat heb ik bij mezelf niet van de ene op de andere dag veranderd.
dinsdag 21 augustus 2018 om 17:12
JufJoke, mijn opa voelde zich ook zo eenzaam ondanks het feit dat er een paar keer per week mensen langskwamen, hij wekelijks bij familie at en op een club zat.En de hulp bleef na het poetsen ook altijd koffie drinken.Hij bleef zichzelf ook maar herhalen, zowel positief als negatief.Wat hem erg goed gedaan heeft was dat er op een bepaald moment twee wekelijks iemand van de Zonnebloem langs kwam.Dat was een leuke kordate maar wijze vrouw die de ene keer op de koffie kwam en de andere keer een stuk met hem ging wandelen of gezellig mee ging boodschappen doen.Zij kon hem positief sturen.Dat heeft hem veel goed gedaan.
En wat betreft dat computergedoe : mijn oudtante heeft een cursus gevolgd.De eerste twee keer is mijn nicht meegeweest en daarna heeft ze haar alleen gehaald en gebracht.Tante vond het allemaal maar stom(lees super spannend) in eerste instantie maar heeft er veel geleerd en bleef zich verbazen dat zo'n broekie alles zo goed uit kon leggen en vriendelijk bleef al werden dingen tien keer gevraagd.
De keerzijde van zoveel voor je moeder doen is dat ze steeds meer op jou gaat leunen en steeds afhankelijker wordt en dat komt jullie relatie niet ten goede.
En wat betreft dat computergedoe : mijn oudtante heeft een cursus gevolgd.De eerste twee keer is mijn nicht meegeweest en daarna heeft ze haar alleen gehaald en gebracht.Tante vond het allemaal maar stom(lees super spannend) in eerste instantie maar heeft er veel geleerd en bleef zich verbazen dat zo'n broekie alles zo goed uit kon leggen en vriendelijk bleef al werden dingen tien keer gevraagd.
De keerzijde van zoveel voor je moeder doen is dat ze steeds meer op jou gaat leunen en steeds afhankelijker wordt en dat komt jullie relatie niet ten goede.
dinsdag 21 augustus 2018 om 17:25
Met je laatste opmerking heb je wel een punt, daar ben ik ook wel bang voor. Daarom probeer ik grenzen te stellen (voorbeeld; mam wilde iets kopen waar een afspraak voor gemaakt moest worden om te gaan kijken. Ik heb samen met haar mogelijkheden opgezocht, maar toen ze me vroeg om te bellen, heb ik haar dat zelf laten doen. Hoe makkelijk afhankelijk gedrag erin sluipt, niet te geloven. Ze vroeg me serieus 'maar wat moet ik dan zeggen? ').ava75 schreef: ↑21-08-2018 17:12JufJoke, mijn opa voelde zich ook zo eenzaam ondanks het feit dat er een paar keer per week mensen langskwamen, hij wekelijks bij familie at en op een club zat.En de hulp bleef na het poetsen ook altijd koffie drinken.Hij bleef zichzelf ook maar herhalen, zowel positief als negatief.Wat hem erg goed gedaan heeft was dat er op een bepaald moment twee wekelijks iemand van de Zonnebloem langs kwam.Dat was een leuke kordate maar wijze vrouw die de ene keer op de koffie kwam en de andere keer een stuk met hem ging wandelen of gezellig mee ging boodschappen doen.Zij kon hem positief sturen.Dat heeft hem veel goed gedaan.
En wat betreft dat computergedoe : mijn oudtante heeft een cursus gevolgd.De eerste twee keer is mijn nicht meegeweest en daarna heeft ze haar alleen gehaald en gebracht.Tante vond het allemaal maar stom(lees super spannend) in eerste instantie maar heeft er veel geleerd en bleef zich verbazen dat zo'n broekie alles zo goed uit kon leggen en vriendelijk bleef al werden dingen tien keer gevraagd.
De keerzijde van zoveel voor je moeder doen is dat ze steeds meer op jou gaat leunen en steeds afhankelijker wordt en dat komt jullie relatie niet ten goede.
Maar het blijft een gevecht om steeds die grenzen te bepalen en aan te geven.
dinsdag 21 augustus 2018 om 18:24
Heel goed dat je haar zelf hebt laten bellen.Jufjoke schreef: ↑21-08-2018 17:25Met je laatste opmerking heb je wel een punt, daar ben ik ook wel bang voor. Daarom probeer ik grenzen te stellen (voorbeeld; mam wilde iets kopen waar een afspraak voor gemaakt moest worden om te gaan kijken. Ik heb samen met haar mogelijkheden opgezocht, maar toen ze me vroeg om te bellen, heb ik haar dat zelf laten doen. Hoe makkelijk afhankelijk gedrag erin sluipt, niet te geloven. Ze vroeg me serieus 'maar wat moet ik dan zeggen? ').
Maar het blijft een gevecht om steeds die grenzen te bepalen en aan te geven.
Ik hoop dat jullie relatie evenwichtiger zal worden in de toekomst.
dinsdag 21 augustus 2018 om 19:07
Daar ligt volgens mij ook echt de crux. De verhoudingen weer evenwichtiger krijgen. En dat is moeilijk, maar niet onmogelijk. De valkuilen zoals ' voor haar bellen' ; daar val je heel makkelijk in. Even een belletje gaat sneller dan uitlegen of een discussie. Dat kost meer energie. Voor nu. Maar op lange termijn slorpen ' die belletjes' je energie en je respect en daarmee ook een stukje liefde, op. Heel naar.
Mijn vader overleed na een aantal jaren zwaar ziek te zijn geweest op z'n 53 ste. Mijn moeder was even oud. Ik ben de jongste van 4 en was nog geen twintig, wel al op mezelf. Iedereen was bezig met studeren, huis bouwen, beginnend gezin e.d. Mijn moeder is altijd onze moeder gebleven. Zij was er in eerste instantie voor ons en ons verdriet. Heel knap hoe ze dat kon. En zo verschillend reageren mensen op zo'n groot verlies.
Dank allen om te delen. Ik denk zomaar dat dit een ' probleem' is waar nog een groot taboe op heerst want 'het is toch je ouder, die help je toch in tijd van nood?????'.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 21 augustus 2018 om 20:08
Deze 2 zinnen pik ik er even uit. Zo ontzettend waar! En zowel mijn schoonmoeder als mijn moeder kunnen het nu niet.Oudblond schreef: ↑21-08-2018 19:07Daar ligt volgens mij ook echt de crux. De verhoudingen weer evenwichtiger krijgen. En dat is moeilijk, maar niet onmogelijk.
Ik heb het verlies van mijn vader echt ervaren als een generatie opschuiven, terwijl ik gewoon nog steeds een levende ouder heb. Maar daar kan ik niet meer op terugvallen, maar ben ik juist een pilaar voor. En die switch maken als je zoals ik halverwege de 20 bent is echt retezwaar, los van mijn eigen verdriet. Nu een paar jaar verder heel hard bezig de verhoudingen en verantwoordelijkheden weer daar te krijgen waar ze horen maar dat vind ik af en toe echt een taaie strijd. Eentje die ik niet met heel veel mensen kan delen juist vanwege het onbegrip.
Mijn vrienden trommelen voor elke scheet hun ouders op. Terwijl ik alle bonen zelf moet doppen en mijn grenzen moet bewaken niet teveel opgetrommeld worden. En ja ik doe dat met liefde maar het is niet uit te leggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt.
En als ik dan eens mijn gevoel probeer te delen word dat snel weggewuifd, want ze herkennen het niet of willen er niet aan dat het hen ook kan overkomen.
dinsdag 21 augustus 2018 om 20:21
Je verwoord hier precies hoe ik het ook ervaar. Heel naar dat je daar al zo vroeg in je leven zo voor staat. Ik voel het exact hetzelfde, maar ik ben wel al 41.damas schreef: ↑21-08-2018 20:08Deze 2 zinnen pik ik er even uit. Zo ontzettend waar! En zowel mijn schoonmoeder als mijn moeder kunnen het nu niet.
Ik heb het verlies van mijn vader echt ervaren als een generatie opschuiven, terwijl ik gewoon nog steeds een levende ouder heb. Maar daar kan ik niet meer op terugvallen, maar ben ik juist een pilaar voor. En die switch maken als je zoals ik halverwege de 20 bent is echt retezwaar, los van mijn eigen verdriet. Nu een paar jaar verder heel hard bezig de verhoudingen en verantwoordelijkheden weer daar te krijgen waar ze horen maar dat vind ik af en toe echt een taaie strijd. Eentje die ik niet met heel veel mensen kan delen juist vanwege het onbegrip.
Mijn vrienden trommelen voor elke scheet hun ouders op. Terwijl ik alle bonen zelf moet doppen en mijn grenzen moet bewaken niet teveel opgetrommeld worden. En ja ik doe dat met liefde maar het is niet uit te leggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt.
En als ik dan eens mijn gevoel probeer te delen word dat snel weggewuifd, want ze herkennen het niet of willen er niet aan dat het hen ook kan overkomen.
dinsdag 21 augustus 2018 om 20:23
dinsdag 21 augustus 2018 om 20:27
Heel goed dat jij therapie ingeschakeld hebt voor jezelf. Zoals ik al schreef kwam bij ons een keerpunt na een aantal gesprekken met de praktijkondersteuner, maar als dat anders gelopen was hadden we ook echt meer hulp nodig gehad.
Positieve noot is dat ik merk dat door wat ik uit deze situatie leer, ik ook beter mijn grenzen kan bewaken in werk e.a. Op een positieve manier wel te verstaan. En daar heb zowel ik als mijn werkgever baat bij.
Positieve noot is dat ik merk dat door wat ik uit deze situatie leer, ik ook beter mijn grenzen kan bewaken in werk e.a. Op een positieve manier wel te verstaan. En daar heb zowel ik als mijn werkgever baat bij.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 21 augustus 2018 om 21:51
Nou zeker, en ook in mijn privé leven. Sinds die tijd ken ik mezelf en mijn noden zo ontzettend veel beter. Ondanks het moeilijke stuk met rouw, geleun van mijn moeder etc, ervaar ik mijn leven echt als beter nu, door de diepgang en het leren voor mezelf kiezen. Daarin had ik anders echt veel minder ver gestaan.Oudblond schreef: ↑21-08-2018 20:27Heel goed dat jij therapie ingeschakeld hebt voor jezelf. Zoals ik al schreef kwam bij ons een keerpunt na een aantal gesprekken met de praktijkondersteuner, maar als dat anders gelopen was hadden we ook echt meer hulp nodig gehad.
Positieve noot is dat ik merk dat door wat ik uit deze situatie leer, ik ook beter mijn grenzen kan bewaken in werk e.a. Op een positieve manier wel te verstaan. En daar heb zowel ik als mijn werkgever baat bij.
Ik vind het dan ook heel gek om te zeggen maar het overlijden van mijn vader heeft me psychisch ook heel veel gebracht.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:05
Hoe raar het ook klinkt, ik ben “blij” met dit stukje herkenning.damas schreef: ↑21-08-2018 20:08Deze 2 zinnen pik ik er even uit. Zo ontzettend waar! En zowel mijn schoonmoeder als mijn moeder kunnen het nu niet.
Ik heb het verlies van mijn vader echt ervaren als een generatie opschuiven, terwijl ik gewoon nog steeds een levende ouder heb. Maar daar kan ik niet meer op terugvallen, maar ben ik juist een pilaar voor. En die switch maken als je zoals ik halverwege de 20 bent is echt retezwaar, los van mijn eigen verdriet. Nu een paar jaar verder heel hard bezig de verhoudingen en verantwoordelijkheden weer daar te krijgen waar ze horen maar dat vind ik af en toe echt een taaie strijd. Eentje die ik niet met heel veel mensen kan delen juist vanwege het onbegrip.
Mijn vrienden trommelen voor elke scheet hun ouders op. Terwijl ik alle bonen zelf moet doppen en mijn grenzen moet bewaken niet teveel opgetrommeld worden. En ja ik doe dat met liefde maar het is niet uit te leggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt.
En als ik dan eens mijn gevoel probeer te delen word dat snel weggewuifd, want ze herkennen het niet of willen er niet aan dat het hen ook kan overkomen.
Dank je voor het delen zodat ik mij besef dat ik niet de enige ben hierin, dat er meer hiermee worstelen.
Ik denk ook dat er een taboe op deze omgekeerde situatie heerst. Naast dat er bij de overblijvende ouder ook een hoop boosheid door kan ontstaan met het besef dat hun kind nu al een deel van hun zorgen oplost i.p.v. vice versa.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:13
Ik voel het ook als een taboe in die zin dat ik er niet met mijn moeder over kan en wil praten. Ze zal het niet begrijpen en het zal haar alleen maar nog meer pijn doen.PotjePindakaas schreef: ↑21-08-2018 22:05Hoe raar het ook klinkt, ik ben “blij” met dit stukje herkenning.
Dank je voor het delen zodat ik mij besef dat ik niet de enige ben hierin, dat er meer hiermee worstelen.
Ik denk ook dat er een taboe op deze omgekeerde situatie heerst. Naast dat er bij de overblijvende ouder ook een hoop boosheid door kan ontstaan met het besef dat hun kind nu al een deel van hun zorgen oplost i.p.v. vice versa.
Ook dat vind ik dan weer moeilijk, dat niet vrij zijn in wat je zegt. Tegen mijn vader kon ik alles zeggen, we waren altijd heel open naar elkaar toe, ook als het soms pijnlijk was. Dat stukje heb ik met mijn moeder niet, dus dat is weg. Gestorven met mijn vader. Ik vind het heel lastig om te gaan met een heel nieuwe dynamiek, en eerlijk gezegd. ....een dynamiek waarin ik méér geef en mínder van mezelf kwijt kan.
Maar als ik jullie verhalen zo lees vermoed ik dat dat bij jullie ook speelt. Nee, Potjepindakaas, je bent niet de enige.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:14
Klopt Potjepindakaas!
Mijn moeder worstelt er zelf ook mee, ze beseft echt dat ze niet de moeder is die ze had willen zijn en dat vind ze ook enorm moeilijk. Maar de stap zetten naar verandering in gedrag is geen eenvoudige. Ze blijft wat hangen.
Sterkte ook voor jou en je achtergebleven ouder.
JufJoke sorry voor de topickaping.
Mijn moeder worstelt er zelf ook mee, ze beseft echt dat ze niet de moeder is die ze had willen zijn en dat vind ze ook enorm moeilijk. Maar de stap zetten naar verandering in gedrag is geen eenvoudige. Ze blijft wat hangen.
Sterkte ook voor jou en je achtergebleven ouder.
JufJoke sorry voor de topickaping.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:24
Ook heel herkenbaar, als er iets fijn of rot was gebeurd belde ik direct. Vandaag hoorde ik het liedje -One call away- in de auto en schoot ik er weer van vol, na jaren steekt nog steeds het besef dat ik nu niet voor alleen mijzelf maar voor alle achterblijvers moet zorgen.Jufjoke schreef: ↑21-08-2018 22:13Ik voel het ook als een taboe in die zin dat ik er niet met mijn moeder over kan en wil praten. Ze zal het niet begrijpen en het zal haar alleen maar nog meer pijn doen.
Ook dat vind ik dan weer moeilijk, dat niet vrij zijn in wat je zegt. Tegen mijn vader kon ik alles zeggen, we waren altijd heel open naar elkaar toe, ook als het soms pijnlijk was. Dat stukje heb ik met mijn moeder niet, dus dat is weg. Gestorven met mijn vader. Ik vind het heel lastig om te gaan met een heel nieuwe dynamiek, en eerlijk gezegd. ....een dynamiek waarin ik méér geef en mínder van mezelf kwijt kan.
Maar als ik jullie verhalen zo lees vermoed ik dat dat bij jullie ook speelt. Nee, Potjepindakaas, je bent niet de enige.
En die last drukt bij tijden erg zwaar. Ik maak momenteel weer een hoop rottigheid mee en er is niemand waar ik zo eenvoudig mijn verhaal kwijt bij kan en die altijd mijn belang voorop heeft met het geven van de tips. Die veilige haven is toen mee gestorven met mijn ouder.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:27
Och wat moeilijk. Je pijn spat van mijn scherm.Jufjoke schreef: ↑21-08-2018 22:13Ik voel het ook als een taboe in die zin dat ik er niet met mijn moeder over kan en wil praten. Ze zal het niet begrijpen en het zal haar alleen maar nog meer pijn doen.
Ook dat vind ik dan weer moeilijk, dat niet vrij zijn in wat je zegt. Tegen mijn vader kon ik alles zeggen, we waren altijd heel open naar elkaar toe, ook als het soms pijnlijk was. Dat stukje heb ik met mijn moeder niet, dus dat is weg. Gestorven met mijn vader. Ik vind het heel lastig om te gaan met een heel nieuwe dynamiek, en eerlijk gezegd. ....een dynamiek waarin ik méér geef en mínder van mezelf kwijt kan.
Maar als ik jullie verhalen zo lees vermoed ik dat dat bij jullie ook speelt. Nee, Potjepindakaas, je bent niet de enige.
Ik had eenzelfde band met mijn vader, twee handen op een buik. En volledig op een lijn in denken en doen.
Soms voel ik dat mijn moeder mij dan ook wel eens confronterend vind in haar gemis. Dat gaat ze nooit tegen me zeggen, maar ik voel het wel. Ik heb wel eens gedacht zuig je daarom meer energie bij mij als bij mijn broers? Die lijken meer op haar namelijk.
Die nieuwe dynamiek is echt moeilijk hè, ik vind het na ruim 3 jaar nog lastig en soms wat gemaakt.
Niet iedereen overloopt zijn rouwproces parallel merk ik waardoor niet alle pijn bespreekbaar is.
Even gevisualiseerd omschreven;
Het lijkt alsof alle poppetjes voor de dood op een vaste plek stonden, iedereen op de grond is gegooid, daarna degene die onderop lag er van tussen is gehaald (mijn vader) en daarna krabbelt de een na de ander overeind. En sommige blijven liggen.
Maar als een iemand staat en een iemand ligt kun je geen gesprek voeren. Dat gevoel.
Nog even terugkomend op je OP. Als jouw moeder ook nog op de grond ligt en jij staat al lang recht kun je trekken wat je wil, als zij wil blijven liggen zal ze blijven liggen. Het enige wat je echt kan doen is er af en toe eens naast gaan liggen voor een gelijkwaardig gesprek maar verwacht dan niet dat het op een staand niveau/diepgang is.
En dat laatste accepteren kost heel veel tijd en pijn merk ik.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:43
Ik denk ook dat er voor een deel gedoe ontstaat omdat onze moeders niet (allemaal) werkten.
Zowel mijn moeder alsook mijn schoonmoeder deden de huishoudschool. Mijn moeder heeft nog wat verdiend in de huishouding, mijn schoonmoeder met naaien. Maar beiden waren vanaf hun veertigste fulltime huisvrouw.
Mijn vader overleed toen hij 52 was, mijn moeder was toen 51. Had ze een baan gehad, had ze veel meer structuur gehad en het leven veel sneller moeten oppakken. Gelukkig vond zij de computer wel interessant, ze heeft via een forum mijn stiefvader leren kennen en is hertrouwd.
Mijn schoonmoeder was 68 toen mijn schoonvader stierf (met 72). Maar Man´s wil was wet en er kwamen pas nieuwe spullen als de oude kapot waren. Dus nog zo´n bakkelieten telefoon, een enorme tv, geen computer, laat staan internet. Frituren nog in zo´n pan die op het fornuis moet. Keuken en badkamer zijn veertig jaar oud. Uit eten deden ze nooit, want dat kostte geld, maar er stond wel elke drie jaar een nieuwe auto voor de deur, waar mijn schoonmoeder dan weer niet in kon (mocht) rijden. Dus schoonmoeder was nogal wereldvreemd én stond niet open voor veranderingen. Inmiddels zijn we tien jaar verder. Ze heeft een klein autootje, een paar vriendinnen en ze heeft een tijdlang een vriend gehad. Jammer dat zijn dochter tegen een relatie was, want nu was ze ´haar papa kwijt, boehoehoehoe...`. Let wel; directrice van een school, mijn leeftijd, single en geen tijd voor papa. Ik was geen fan van die man, maar schoonmoeder werd er wel heel blij van. Dat is nu weggevallen. Het liefst zat ze elk weekend bij ons. Helaas, wij werken in de weekenden.
Zowel mijn moeder alsook mijn schoonmoeder deden de huishoudschool. Mijn moeder heeft nog wat verdiend in de huishouding, mijn schoonmoeder met naaien. Maar beiden waren vanaf hun veertigste fulltime huisvrouw.
Mijn vader overleed toen hij 52 was, mijn moeder was toen 51. Had ze een baan gehad, had ze veel meer structuur gehad en het leven veel sneller moeten oppakken. Gelukkig vond zij de computer wel interessant, ze heeft via een forum mijn stiefvader leren kennen en is hertrouwd.
Mijn schoonmoeder was 68 toen mijn schoonvader stierf (met 72). Maar Man´s wil was wet en er kwamen pas nieuwe spullen als de oude kapot waren. Dus nog zo´n bakkelieten telefoon, een enorme tv, geen computer, laat staan internet. Frituren nog in zo´n pan die op het fornuis moet. Keuken en badkamer zijn veertig jaar oud. Uit eten deden ze nooit, want dat kostte geld, maar er stond wel elke drie jaar een nieuwe auto voor de deur, waar mijn schoonmoeder dan weer niet in kon (mocht) rijden. Dus schoonmoeder was nogal wereldvreemd én stond niet open voor veranderingen. Inmiddels zijn we tien jaar verder. Ze heeft een klein autootje, een paar vriendinnen en ze heeft een tijdlang een vriend gehad. Jammer dat zijn dochter tegen een relatie was, want nu was ze ´haar papa kwijt, boehoehoehoe...`. Let wel; directrice van een school, mijn leeftijd, single en geen tijd voor papa. Ik was geen fan van die man, maar schoonmoeder werd er wel heel blij van. Dat is nu weggevallen. Het liefst zat ze elk weekend bij ons. Helaas, wij werken in de weekenden.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 21 augustus 2018 om 22:59
Dat kan maar gaat niet op in mijn geval.
Die zijn begin de 60 en werken namelijk allebei nog gewoon en ook best veel. Daar ligt het dus niet aan.
Ik denk puur de dynamiek en het opnieuw uitvinden van zichzelf als individu in plaats van als onderdeel van een stel.
En ik begrijp het ook absoluut. Als mijn man morgen zou overlijden zou ik me misschien ook in al mijn verdriet verdrinken, het zou dan nog iets zijn van hem.
Die zijn begin de 60 en werken namelijk allebei nog gewoon en ook best veel. Daar ligt het dus niet aan.
Ik denk puur de dynamiek en het opnieuw uitvinden van zichzelf als individu in plaats van als onderdeel van een stel.
En ik begrijp het ook absoluut. Als mijn man morgen zou overlijden zou ik me misschien ook in al mijn verdriet verdrinken, het zou dan nog iets zijn van hem.
woensdag 22 augustus 2018 om 07:53
Damas, het lijkt wel of jij mij bent!
Ceylon, in mijn geval gaat dat inderdaad zo op wat je zegt. Beide nooit gewerkt, mijn moeder en schoonmoeder hadden hooguit een poetsadresje voor er kinderen kwamen. Dat maakt denk ik heel veel uit , er zijn zo veel lege uren in te vullen dat het ongetwijfeld overweldigend is.
Ceylon, in mijn geval gaat dat inderdaad zo op wat je zegt. Beide nooit gewerkt, mijn moeder en schoonmoeder hadden hooguit een poetsadresje voor er kinderen kwamen. Dat maakt denk ik heel veel uit , er zijn zo veel lege uren in te vullen dat het ongetwijfeld overweldigend is.
woensdag 22 augustus 2018 om 19:31
7 mnden pas....voor het verwerkem van het verlies van een partner/kind staat 7 jaar. Voorlopig is je moeder nog volop aan het rouwen, en ja het is onwijs moeilijk im daar als familielid mee om te gaan. Maar dit is niet op te lossen....
je kan haar pijn niet wegnemen
niemand niet
ook zij zelf niet
ze kan leren ermee te leven....met vallen en opstaan
7 mnd.... ze begint het wrs nu pas te bevatten.
je kan haar pijn niet wegnemen
niemand niet
ook zij zelf niet
ze kan leren ermee te leven....met vallen en opstaan
7 mnd.... ze begint het wrs nu pas te bevatten.
woensdag 22 augustus 2018 om 19:46
Inmiddels is het anderhalf jaar geleden. Maar eerlijk gezegd heb ik soms het gevoel dat de fase van 'nu pas gaan bevatten ' nog volop bezig is. Zeven jaar....Ik geloof het inmiddels absoluut.feniks02 schreef: ↑22-08-2018 19:317 mnden pas....voor het verwerkem van het verlies van een partner/kind staat 7 jaar. Voorlopig is je moeder nog volop aan het rouwen, en ja het is onwijs moeilijk im daar als familielid mee om te gaan. Maar dit is niet op te lossen....
je kan haar pijn niet wegnemen
niemand niet
ook zij zelf niet
ze kan leren ermee te leven....met vallen en opstaan
7 mnd.... ze begint het wrs nu pas te bevatten.
Maar begrijp me niet verkeerd, ik vind ook niet dat die rouw nu maar eens over moet zijn, hoor. Dat zeker niet. Het is alleen inderdaad zo pittig om mee om te gaan.
zaterdag 25 augustus 2018 om 12:32
Zeven jaar zal het niet zijn, maar in het eerste jaar doe je wel alles voor het eerst zonder je partner (of kind, of andere overledene).
Van een vriendin overleed de zus na een lang ziekbed. Overlijden en begrafenis gingen nog wel. En het gewone leven ging ook door. Maar toen was Vriendin jarig. En daarna was Moeder jarig. En toen was daar de bruiloft van Zoon-van-Vriendin. En vervolgens een kleinkind.
Allemaal dingen waar Zus gewoon bij had moeten zijn.
Wij merkten het zelf goed toen mijn moeder hertrouwde. We zeiden allemaal dat mijn vader dit een leuk feestje zou hebben gevonden. Maar ja, als hij er nog was geweest hadden we het feestje natuurlijk niet eens gehad.
Van een vriendin overleed de zus na een lang ziekbed. Overlijden en begrafenis gingen nog wel. En het gewone leven ging ook door. Maar toen was Vriendin jarig. En daarna was Moeder jarig. En toen was daar de bruiloft van Zoon-van-Vriendin. En vervolgens een kleinkind.
Allemaal dingen waar Zus gewoon bij had moeten zijn.
Wij merkten het zelf goed toen mijn moeder hertrouwde. We zeiden allemaal dat mijn vader dit een leuk feestje zou hebben gevonden. Maar ja, als hij er nog was geweest hadden we het feestje natuurlijk niet eens gehad.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zaterdag 25 augustus 2018 om 23:49
Jufjoke schreef: ↑22-08-2018 19:46Inmiddels is het anderhalf jaar geleden. Maar eerlijk gezegd heb ik soms het gevoel dat de fase van 'nu pas gaan bevatten ' nog volop bezig is. Zeven jaar....Ik geloof het inmiddels absoluut.
Maar begrijp me niet verkeerd, ik vind ook niet dat die rouw nu maar eens over moet zijn, hoor. Dat zeker niet. Het is alleen inderdaad zo pittig om mee om te gaan.
en dat is ook pittig. Echt ,,,, je hebt echt zelf af en toe pauze nodig van het zorgen voor of omgaan met iemand die rouwt.
liever dat je haar minder ziet en de band goed blijft .......
maar je moeder heeft ook veerkracht in zich, net als ieder mens, daar zul je steeds vaker een glimp van opvangen,
vertrouw haar maar, ze komt er wel op haar manier en op haar tijd, als je dat naar haar uitstraalt ben je van onschatbare waarde....
sterkte!
