Relaties
alle pijlers
hoe nu verder
dinsdag 4 mei 2010 om 01:01
Hallo allemaal,
ik ben d en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik woon samen met mijn vriend en baby. We delen alle kosten..
Ik zit in de laatste fase van mijn studie(heb veel studievertraging opgelopen tijdens mijn zwangerschap) en werk een dag in de week. Ik zorg praktisch alleen voor het huishouden en de baby.
Hij wil het liefst heel de dag met rust gelaten worden, alleen in z’n eigen kamer zitten(hij schrijft). Hij drinkt en blowt dan veel en wil dat ik hem met rust laat zodat ie in z’n roes kan blijven. Zodra ik dat verstoor raakt hij zwaar geïrriteerd.
De laatste tijd hebben we veel ruzie. Hij heeft ook niet echt meer een inkomen en alle kosten komen dus voor mijn rekening. Ik ben ook maar een student met een bijbaantje. Ik kan daarvan niet eens de gehele huur betalen! Al het geld dat er is geef ik uit aan de huur, met alle gevolgen van dien.
Ik zou wel meer willen werken (heb het geprobeerd), maar het valt neit te combineren met het moederschap en studie.Ik probeer wel op alle mogelijke manieren een goedkoper huis te vinden maar de wachttijden zijn erg lang en voor vrije sector komen we niet in aanmerking.. Hij wil niet werken, hij eet nog liever niks dan dat ie moet werken zei ie. We hebben de laatste tijd ook bijna dagelijks ruzie. Hij wordt dan zo agressief dat ie me heel erg uitscheld en ook wel eensslaat , duwt of hard beetpakt. Ik heb niet echt het idee dat ie er daarna heel veel spijt van heeft. Meestal gaat ie dan naar z’n kamer en ik naar de woonkamer en ben ik allang blij dat er weer ‘rust’ in de tent is en haal ik het niet in m’n hoofd er na de hand weer over te beginnen. Onze baby is hier gelukkig niet bij (maar zal vast wel de spanningen voelen en daar voel ik me heel rot over).Ik geniet super veel van de kleine en we doen veel leuke dingen samen. Aan de andere kant vind ik het zo moeilijk om me te concentreren op mijn studie (heb wel pas nog 2 tentamens gehaald) omdat ik continu die problemen om me heen heb. Hij vind dat ik hem stagneer en dat hij daardoor minder inkomsten heeft. Hij vind dat het mijn schuld is dat we geen geld hebben en de huur niet kunnen betalen, hij wilde eigenlijk sowieso al niet samen wonen zei ie.
Maar ondanks dit is hij heel leuk met de baby. Ik zie echt dat ze plezier hebben samen en dat doet mij heel erg goed. Voor mij is dit ook wel een reden om nog even vol te blijven houden.
Ik denk dat als we maar eindelijk een goedkoper huis hebben en als ik klaar ben met m’n studie en een goede baan kan vinden dan hebben we geen in ieder geval geen stress meer om geld. Maar ja de vraag is zal het dan ophouden..
Ik ben benieuwd wat anderen ervan vinden en naar eventuele verhalen van jullie.
Liefs, d
ik ben d en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik woon samen met mijn vriend en baby. We delen alle kosten..
Ik zit in de laatste fase van mijn studie(heb veel studievertraging opgelopen tijdens mijn zwangerschap) en werk een dag in de week. Ik zorg praktisch alleen voor het huishouden en de baby.
Hij wil het liefst heel de dag met rust gelaten worden, alleen in z’n eigen kamer zitten(hij schrijft). Hij drinkt en blowt dan veel en wil dat ik hem met rust laat zodat ie in z’n roes kan blijven. Zodra ik dat verstoor raakt hij zwaar geïrriteerd.
De laatste tijd hebben we veel ruzie. Hij heeft ook niet echt meer een inkomen en alle kosten komen dus voor mijn rekening. Ik ben ook maar een student met een bijbaantje. Ik kan daarvan niet eens de gehele huur betalen! Al het geld dat er is geef ik uit aan de huur, met alle gevolgen van dien.
Ik zou wel meer willen werken (heb het geprobeerd), maar het valt neit te combineren met het moederschap en studie.Ik probeer wel op alle mogelijke manieren een goedkoper huis te vinden maar de wachttijden zijn erg lang en voor vrije sector komen we niet in aanmerking.. Hij wil niet werken, hij eet nog liever niks dan dat ie moet werken zei ie. We hebben de laatste tijd ook bijna dagelijks ruzie. Hij wordt dan zo agressief dat ie me heel erg uitscheld en ook wel eensslaat , duwt of hard beetpakt. Ik heb niet echt het idee dat ie er daarna heel veel spijt van heeft. Meestal gaat ie dan naar z’n kamer en ik naar de woonkamer en ben ik allang blij dat er weer ‘rust’ in de tent is en haal ik het niet in m’n hoofd er na de hand weer over te beginnen. Onze baby is hier gelukkig niet bij (maar zal vast wel de spanningen voelen en daar voel ik me heel rot over).Ik geniet super veel van de kleine en we doen veel leuke dingen samen. Aan de andere kant vind ik het zo moeilijk om me te concentreren op mijn studie (heb wel pas nog 2 tentamens gehaald) omdat ik continu die problemen om me heen heb. Hij vind dat ik hem stagneer en dat hij daardoor minder inkomsten heeft. Hij vind dat het mijn schuld is dat we geen geld hebben en de huur niet kunnen betalen, hij wilde eigenlijk sowieso al niet samen wonen zei ie.
Maar ondanks dit is hij heel leuk met de baby. Ik zie echt dat ze plezier hebben samen en dat doet mij heel erg goed. Voor mij is dit ook wel een reden om nog even vol te blijven houden.
Ik denk dat als we maar eindelijk een goedkoper huis hebben en als ik klaar ben met m’n studie en een goede baan kan vinden dan hebben we geen in ieder geval geen stress meer om geld. Maar ja de vraag is zal het dan ophouden..
Ik ben benieuwd wat anderen ervan vinden en naar eventuele verhalen van jullie.
Liefs, d
zondag 9 mei 2010 om 12:42
Meid, je valt ons niet lastig met je verhalen. Als ik het niet zou willen lezen, deed ik het gewoon niet.
Goed dat je de stap hebt gezet!
Pijnlijk wel dat je 'vriend' zo snel en enthousiast instemt met je plan. Een teken aan de wand dat jij nog zo hard je best kan doen, maar dat de relatie sowieso nooit had kunnen slagen, omdat HIJ er gewoon niet aan meewerkt.
Goed dat je de stap hebt gezet!
Pijnlijk wel dat je 'vriend' zo snel en enthousiast instemt met je plan. Een teken aan de wand dat jij nog zo hard je best kan doen, maar dat de relatie sowieso nooit had kunnen slagen, omdat HIJ er gewoon niet aan meewerkt.
zondag 9 mei 2010 om 16:05
Doodles, schrijf je sores gewoon lekker van je af. Juist omdat het anoniem is, kun je echt zeggen wat je denkt en voelt zonder daar iemand persoonlijk mee te kwetsen.
Natuurlijk gaat het pijn doen om uit elkaar te gaan, het is een soort rouwen. Hij is toch de vader van je kind (toch?).
Maar schrijf eens de positieve en negatieve punten van je partner op een blaadje. Wat heeft de overhand?
Zijn de negatieve punten allemaal dingen waar je wel mee kunt leven, op een leuke manier?
(Ik bedoel maar: als hij zijn sokken naast de wasmand laat vallen is daarmee -met wat gezucht- mee te leven. Maar als hij je slaat kun je dat niét).
Goed van je dat je het bespreekbaar hebt gemaakt met je moeder, je kunt de hulp goed gebruiken. Maak daar ook gebruik van, want ook voor je kind is het veel fijner om een moeder te hebben die goed in haar vel zit.
Sterkte!!!
Natuurlijk gaat het pijn doen om uit elkaar te gaan, het is een soort rouwen. Hij is toch de vader van je kind (toch?).
Maar schrijf eens de positieve en negatieve punten van je partner op een blaadje. Wat heeft de overhand?
Zijn de negatieve punten allemaal dingen waar je wel mee kunt leven, op een leuke manier?
(Ik bedoel maar: als hij zijn sokken naast de wasmand laat vallen is daarmee -met wat gezucht- mee te leven. Maar als hij je slaat kun je dat niét).
Goed van je dat je het bespreekbaar hebt gemaakt met je moeder, je kunt de hulp goed gebruiken. Maak daar ook gebruik van, want ook voor je kind is het veel fijner om een moeder te hebben die goed in haar vel zit.
Sterkte!!!
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
maandag 10 mei 2010 om 13:21
Wat ben ik blij om dit te horen!
Denk eraan: alleen maar geen ruzie hebben is echt geen reden om toch nog iets te proberen met deze vent. Hij wil duidelijk geen gezinsleven opbouwen, is zo te lezen opgelucht dat hij weer de vrijgezel kan gaan uithangen bij een vriend op kamers. En als hij niet wil, wordt het nooit wat, hoe pijnlijk ook.
En voor je kindje is het ook alleen maar goed dat er zo snel mogelijk een einde aan komt, lijkt me. Doorzetten dus!
Denk eraan: alleen maar geen ruzie hebben is echt geen reden om toch nog iets te proberen met deze vent. Hij wil duidelijk geen gezinsleven opbouwen, is zo te lezen opgelucht dat hij weer de vrijgezel kan gaan uithangen bij een vriend op kamers. En als hij niet wil, wordt het nooit wat, hoe pijnlijk ook.
En voor je kindje is het ook alleen maar goed dat er zo snel mogelijk een einde aan komt, lijkt me. Doorzetten dus!
zaterdag 15 mei 2010 om 11:34
Ik wilde jullie bedankten voor de berichten! En nog een korte update geven.. Het is nu een week geleden sinds ik de knoop heb doorgehakt. Aan de ene kant een opluchting, aan de andere kant vind ik het ontzettend moeilijk. We wonen nu nog met z'n drieen maar binnen twee weken moet het huis leeg zijn. Binnen twee weken moet ik ook m'n scriptie inleveren, voor 1 vak moet ik pleiten voor de rechtbank en ik moet 6 tentamens maken. Maar vooral wil ik in deze hectische tijd er zijn voor m'n dochter. Ook al is het de beste keuze om te verhuizen, toch maakt het heel veel emoties bij me los. Hoe hard ik ook m'n best doe, het lukt me gewoon niet om me nu ook op de studie te richten. Daarnaast moet ik (ivm ziekte van een collega) bijna iedere dag werken. Het wordt mij allemaal een beetje teveel. Ik heb veel last van hyperventilatie en ben voor de zoveelste keer zwaar verkouden. Wat moet ik nou doen? Al deze dingen apart vragen eigenlijk al veel aandacht en tijd en om het allemaal tegelijk te doen.. Pff. Als ik hier met m'n moeder over praat merk ik dat ze vooral wil dat ik maar ' gewoon eventjes m'n studie afmaak' , dat snap ik wel en dat wil ik ook maar het lukt gewoon nu even niet allemaal binnen twee weken. Hoe denken jullie hierover?
Uggla, bedankt voor je reactie, wat vervelend dat je ook in een rotsituatie zit! Wil graag nog je email adres, je kan mij ook mailen op doodles2010@hotmail.com.
Liefs,d
Uggla, bedankt voor je reactie, wat vervelend dat je ook in een rotsituatie zit! Wil graag nog je email adres, je kan mij ook mailen op doodles2010@hotmail.com.
Liefs,d
zaterdag 15 mei 2010 om 11:39
