Relaties
alle pijlers
hoe nu verder
dinsdag 4 mei 2010 om 01:01
Hallo allemaal,
ik ben d en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik woon samen met mijn vriend en baby. We delen alle kosten..
Ik zit in de laatste fase van mijn studie(heb veel studievertraging opgelopen tijdens mijn zwangerschap) en werk een dag in de week. Ik zorg praktisch alleen voor het huishouden en de baby.
Hij wil het liefst heel de dag met rust gelaten worden, alleen in z’n eigen kamer zitten(hij schrijft). Hij drinkt en blowt dan veel en wil dat ik hem met rust laat zodat ie in z’n roes kan blijven. Zodra ik dat verstoor raakt hij zwaar geïrriteerd.
De laatste tijd hebben we veel ruzie. Hij heeft ook niet echt meer een inkomen en alle kosten komen dus voor mijn rekening. Ik ben ook maar een student met een bijbaantje. Ik kan daarvan niet eens de gehele huur betalen! Al het geld dat er is geef ik uit aan de huur, met alle gevolgen van dien.
Ik zou wel meer willen werken (heb het geprobeerd), maar het valt neit te combineren met het moederschap en studie.Ik probeer wel op alle mogelijke manieren een goedkoper huis te vinden maar de wachttijden zijn erg lang en voor vrije sector komen we niet in aanmerking.. Hij wil niet werken, hij eet nog liever niks dan dat ie moet werken zei ie. We hebben de laatste tijd ook bijna dagelijks ruzie. Hij wordt dan zo agressief dat ie me heel erg uitscheld en ook wel eensslaat , duwt of hard beetpakt. Ik heb niet echt het idee dat ie er daarna heel veel spijt van heeft. Meestal gaat ie dan naar z’n kamer en ik naar de woonkamer en ben ik allang blij dat er weer ‘rust’ in de tent is en haal ik het niet in m’n hoofd er na de hand weer over te beginnen. Onze baby is hier gelukkig niet bij (maar zal vast wel de spanningen voelen en daar voel ik me heel rot over).Ik geniet super veel van de kleine en we doen veel leuke dingen samen. Aan de andere kant vind ik het zo moeilijk om me te concentreren op mijn studie (heb wel pas nog 2 tentamens gehaald) omdat ik continu die problemen om me heen heb. Hij vind dat ik hem stagneer en dat hij daardoor minder inkomsten heeft. Hij vind dat het mijn schuld is dat we geen geld hebben en de huur niet kunnen betalen, hij wilde eigenlijk sowieso al niet samen wonen zei ie.
Maar ondanks dit is hij heel leuk met de baby. Ik zie echt dat ze plezier hebben samen en dat doet mij heel erg goed. Voor mij is dit ook wel een reden om nog even vol te blijven houden.
Ik denk dat als we maar eindelijk een goedkoper huis hebben en als ik klaar ben met m’n studie en een goede baan kan vinden dan hebben we geen in ieder geval geen stress meer om geld. Maar ja de vraag is zal het dan ophouden..
Ik ben benieuwd wat anderen ervan vinden en naar eventuele verhalen van jullie.
Liefs, d
ik ben d en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik woon samen met mijn vriend en baby. We delen alle kosten..
Ik zit in de laatste fase van mijn studie(heb veel studievertraging opgelopen tijdens mijn zwangerschap) en werk een dag in de week. Ik zorg praktisch alleen voor het huishouden en de baby.
Hij wil het liefst heel de dag met rust gelaten worden, alleen in z’n eigen kamer zitten(hij schrijft). Hij drinkt en blowt dan veel en wil dat ik hem met rust laat zodat ie in z’n roes kan blijven. Zodra ik dat verstoor raakt hij zwaar geïrriteerd.
De laatste tijd hebben we veel ruzie. Hij heeft ook niet echt meer een inkomen en alle kosten komen dus voor mijn rekening. Ik ben ook maar een student met een bijbaantje. Ik kan daarvan niet eens de gehele huur betalen! Al het geld dat er is geef ik uit aan de huur, met alle gevolgen van dien.
Ik zou wel meer willen werken (heb het geprobeerd), maar het valt neit te combineren met het moederschap en studie.Ik probeer wel op alle mogelijke manieren een goedkoper huis te vinden maar de wachttijden zijn erg lang en voor vrije sector komen we niet in aanmerking.. Hij wil niet werken, hij eet nog liever niks dan dat ie moet werken zei ie. We hebben de laatste tijd ook bijna dagelijks ruzie. Hij wordt dan zo agressief dat ie me heel erg uitscheld en ook wel eensslaat , duwt of hard beetpakt. Ik heb niet echt het idee dat ie er daarna heel veel spijt van heeft. Meestal gaat ie dan naar z’n kamer en ik naar de woonkamer en ben ik allang blij dat er weer ‘rust’ in de tent is en haal ik het niet in m’n hoofd er na de hand weer over te beginnen. Onze baby is hier gelukkig niet bij (maar zal vast wel de spanningen voelen en daar voel ik me heel rot over).Ik geniet super veel van de kleine en we doen veel leuke dingen samen. Aan de andere kant vind ik het zo moeilijk om me te concentreren op mijn studie (heb wel pas nog 2 tentamens gehaald) omdat ik continu die problemen om me heen heb. Hij vind dat ik hem stagneer en dat hij daardoor minder inkomsten heeft. Hij vind dat het mijn schuld is dat we geen geld hebben en de huur niet kunnen betalen, hij wilde eigenlijk sowieso al niet samen wonen zei ie.
Maar ondanks dit is hij heel leuk met de baby. Ik zie echt dat ze plezier hebben samen en dat doet mij heel erg goed. Voor mij is dit ook wel een reden om nog even vol te blijven houden.
Ik denk dat als we maar eindelijk een goedkoper huis hebben en als ik klaar ben met m’n studie en een goede baan kan vinden dan hebben we geen in ieder geval geen stress meer om geld. Maar ja de vraag is zal het dan ophouden..
Ik ben benieuwd wat anderen ervan vinden en naar eventuele verhalen van jullie.
Liefs, d
dinsdag 4 mei 2010 om 09:57
Ik weet niet hoe oud je bent en hoe je band met je familie is, maar als het enigszins mogelijk is zou ik mijn spullen en baby inpakken en (tijdelijk) weer bij ouders intrekken. Of hem er uit schoppen maar weet neit of je het dan zelf nog financieel gaat trekken natuurlijk. Wat steun van vrienden/familie terwijl je je studie afmaakt en de boel op orde brengt zou fijn zijn.
Aan die gozer heb je in ieder geval niets, nu niet en later ook niet.
Aan die gozer heb je in ieder geval niets, nu niet en later ook niet.
dinsdag 4 mei 2010 om 10:23
dinsdag 4 mei 2010 om 10:40
Wow, ik had niet verwacht dat er zo veel reacties zouden komen, ontzettend bedankt. Sommige vroegen hoe ik dat dan zelf doe qua geld, met m'n bijbaan en studiefinanciering heb ik ong. ¤ 800 per maand, dus ik kan daarvan wel de helft van de kosten betalen maar niet alle.
En inderdaad als ik mijn verhaal zo terug lees dan staat er weining positiefs in. Op de een of andere manier zie ik dan steeds een klein jongetje voor me die het ook moeilijk had thuis, en dan wil ik hem juist helpen door er voor hem te zijn, ik wil hem niet in de steek laten. Maar ik begin nu wel in te zien dat hij ons juist een beetje in de steek laat.
De eerste reactie die ik kreeg was van iemand die zich afvroeg of ik het echt meende en wat ik dan studeerde. Dat kan ik me heel goed voorstellen, niemand in mijn omgeveving zou dit van mij verwachten. Ik studeer rechten en de meeste mensen verwachten niet dat ik in zo'n situatie terecht zou komen maa, dat is helaas wel zo.
Als ik een juridische casus moet oplossen, ben ik heel zeker van m'n zaak en kan ik dat goed verdedigen. Maar zodra het persoonlijk wordt, ben ik absoluut niet zeker van mezelf en twijfel ik overal aan. Ik blijf steeds de schuld bij mezelf zoeken. Ik ben bang dat als we bij hem weggaan, er dan misschien wel (hopelijk) een periode komt van rust (geen aanvallen meer van hem) maar ik ben bang dat ik dan juistm denk dat het aan mij lag en dat we het nog een keer moeten proberen.
Ik heb in ieder geval heel veel aan jullie reacties, het is confronterend maar heel goed om onder ogen te komen. Dank jullie wel!
Liefs,d
En inderdaad als ik mijn verhaal zo terug lees dan staat er weining positiefs in. Op de een of andere manier zie ik dan steeds een klein jongetje voor me die het ook moeilijk had thuis, en dan wil ik hem juist helpen door er voor hem te zijn, ik wil hem niet in de steek laten. Maar ik begin nu wel in te zien dat hij ons juist een beetje in de steek laat.
De eerste reactie die ik kreeg was van iemand die zich afvroeg of ik het echt meende en wat ik dan studeerde. Dat kan ik me heel goed voorstellen, niemand in mijn omgeveving zou dit van mij verwachten. Ik studeer rechten en de meeste mensen verwachten niet dat ik in zo'n situatie terecht zou komen maa, dat is helaas wel zo.
Als ik een juridische casus moet oplossen, ben ik heel zeker van m'n zaak en kan ik dat goed verdedigen. Maar zodra het persoonlijk wordt, ben ik absoluut niet zeker van mezelf en twijfel ik overal aan. Ik blijf steeds de schuld bij mezelf zoeken. Ik ben bang dat als we bij hem weggaan, er dan misschien wel (hopelijk) een periode komt van rust (geen aanvallen meer van hem) maar ik ben bang dat ik dan juistm denk dat het aan mij lag en dat we het nog een keer moeten proberen.
Ik heb in ieder geval heel veel aan jullie reacties, het is confronterend maar heel goed om onder ogen te komen. Dank jullie wel!
Liefs,d
dinsdag 4 mei 2010 om 11:11
quote:doodles schreef op 04 mei 2010 @ 10:40:
En inderdaad als ik mijn verhaal zo terug lees dan staat er weining positiefs in. Op de een of andere manier zie ik dan steeds een klein jongetje voor me die het ook moeilijk had thuis, en dan wil ik hem juist helpen door er voor hem te zijn, ik wil hem niet in de steek laten. Maar ik begin nu wel in te zien dat hij ons juist een beetje in de steek laat.
In mijn ogen is dit NOOIT een reden om een relatie met iemand te hebben. En al helemaal niet als je een kind hebt, want je zou samen (of in dit geval waarschijnlijk beter alleen) voor je kind moeten zorgen, en niet jij voor twee kinderen.
Dus. Wat ga je nu doen?
En inderdaad als ik mijn verhaal zo terug lees dan staat er weining positiefs in. Op de een of andere manier zie ik dan steeds een klein jongetje voor me die het ook moeilijk had thuis, en dan wil ik hem juist helpen door er voor hem te zijn, ik wil hem niet in de steek laten. Maar ik begin nu wel in te zien dat hij ons juist een beetje in de steek laat.
In mijn ogen is dit NOOIT een reden om een relatie met iemand te hebben. En al helemaal niet als je een kind hebt, want je zou samen (of in dit geval waarschijnlijk beter alleen) voor je kind moeten zorgen, en niet jij voor twee kinderen.
Dus. Wat ga je nu doen?
dinsdag 4 mei 2010 om 11:17
Heb je steun in/van je omgeving? Het klinkt een beetje alsof niemand weet wat er echt gaande is bij jullie namelijk. Lijkt me een goed plan om iemand in vertrouwen te nemen, ouders/broers/zussen/vrienden of anders de huisarts ofzo. Vraag hulp, anders kom je niet los van hem. En als je bang bent dat je hem gaat missen of twijfelen nadat je bij hem weggaat is het juist goed dat er iemand in de buurt is die je met beide benen op de grond kan zetten.
Hij laat jullie niet een beetje in de steek, hij heeft jullie vreselijk in de steek gelaten. Wil je voor je kind een toekomst in een gezin waarin papa mama slaat? Een vader die blowt en die geen verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf of voor zijn gezin? Meid, je studeert en kunt een mooie toekomst opbouwen voor jezelf en voor je kind. Doe jezelf een lol en grijp die kans aan. Wegwezen dus, dit gaat echt niet goed komen.
Hij laat jullie niet een beetje in de steek, hij heeft jullie vreselijk in de steek gelaten. Wil je voor je kind een toekomst in een gezin waarin papa mama slaat? Een vader die blowt en die geen verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf of voor zijn gezin? Meid, je studeert en kunt een mooie toekomst opbouwen voor jezelf en voor je kind. Doe jezelf een lol en grijp die kans aan. Wegwezen dus, dit gaat echt niet goed komen.
dinsdag 4 mei 2010 om 11:40
quote:okapi73 schreef op 04 mei 2010 @ 10:45:
Of hij je niet een beetje in de steek laat!? Ja precies, een beetje? Wat zou hij in godesnaam nog meer kunnen doen om jullie in de steek te laten? Zelfs als hij zou vertrekken was het nog een gunst in zijn/jullie geval.
Of hij je niet een beetje in de steek laat!? Ja precies, een beetje? Wat zou hij in godesnaam nog meer kunnen doen om jullie in de steek te laten? Zelfs als hij zou vertrekken was het nog een gunst in zijn/jullie geval.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 4 mei 2010 om 11:48
Op de een of andere manier zie ik dan steeds een klein jongetje voor me die het ook moeilijk had thuis, en dan wil ik hem juist helpen door er voor hem te zijn, ik wil hem niet in de steek laten.
Zoals ik jou lees is het is een klaploper die niet wil werken , wel wiet rookt en jou slaat als het hem niet zint. Ik zie nergens maar dan ook echt nergens het kleine jongentje dat jij wel schijnt te zien . Zolang jij met deze blik (zielig mannetje) blijft kijken kan hij compleet zijn gang gaan en sta jij het hem toe jou uit te wonen.
Zoals ik jou lees is het is een klaploper die niet wil werken , wel wiet rookt en jou slaat als het hem niet zint. Ik zie nergens maar dan ook echt nergens het kleine jongentje dat jij wel schijnt te zien . Zolang jij met deze blik (zielig mannetje) blijft kijken kan hij compleet zijn gang gaan en sta jij het hem toe jou uit te wonen.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:00
dinsdag 4 mei 2010 om 12:11
doodles, volgens mij herken ik je van een eerder, verwijderd, topic. Ik ga daaruit niks aanhalen, het is verwijderd om een goede reden, maar kun jij je nog herinneren hoe bang je toen was? Niemand, he-le-maal níemand, dus ook JIJ niet, verdient het om zó bang te zijn voor zijn of haar partner!
Die angst wil je liever niet meer oproepen, dat snap ik. Maar die angst wegstoppen is geen oplossing voor het probleem! Daarmee wordt de réden van die angst niet weggehaald. Daarvoor moet je echt actie ondernemen, want HIJ gaat niet veranderen!
Wil je die angst vaker moeten voelen? Wil je dat je kindje dat later wel meekrijgt? Want dat moment gaat komen, en waarschijnlijk eerder dan je zelf vermoed...
Die angst wil je liever niet meer oproepen, dat snap ik. Maar die angst wegstoppen is geen oplossing voor het probleem! Daarmee wordt de réden van die angst niet weggehaald. Daarvoor moet je echt actie ondernemen, want HIJ gaat niet veranderen!
Wil je die angst vaker moeten voelen? Wil je dat je kindje dat later wel meekrijgt? Want dat moment gaat komen, en waarschijnlijk eerder dan je zelf vermoed...
Iets anders
dinsdag 4 mei 2010 om 12:32
Enneaaa bedankt voor de pdf, het komt inderdaad heel herkenbaar over.
Ik heb met de huisarts gesproken en die heeft me doorverwezen naar een psychiater. Ik wil graag het beste voor m'n kind en ik ben blijkbaar op dit moment te verward om de juiste beslissing te nemen.
Ik ben er wel achter dat het beter is als we bij hem weggaan. De reden dat ik nu niet a la minute wegga is omdat ik bang ben dat daarmee toch heel veel verdriet loskomt en als ik die emoties dan toe laat dan ga ik daar zo in op dat ik bang ben dat er op het moment helemaal niets meer terecht komt van een stabiele moeder zijn en werken en studeren. Op de een of andere manier houden de problemen zich ook in evenwicht. Ik blijf alles steeds maar alles wegstoppen en in mezelf zeggen dat ik doormoet gaan voor m'n dochter.
Ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen. Het is heel moeilijk om te accepteren dat sommige dingen gewoon niet gaan.
Babsjuh, dit is de eerste keer dat ik iets heb geschreven. Ik wil niet mensen lastig vallen met mijn probleem, ik kan me voorstellen dat veel mensen me misschien dom of stom vinden, en misschien ook daarom dat mijn omgeving het niet weet.
Nogmaals heel erg bedankt voor jullie steun.
liefs, d
Ik heb met de huisarts gesproken en die heeft me doorverwezen naar een psychiater. Ik wil graag het beste voor m'n kind en ik ben blijkbaar op dit moment te verward om de juiste beslissing te nemen.
Ik ben er wel achter dat het beter is als we bij hem weggaan. De reden dat ik nu niet a la minute wegga is omdat ik bang ben dat daarmee toch heel veel verdriet loskomt en als ik die emoties dan toe laat dan ga ik daar zo in op dat ik bang ben dat er op het moment helemaal niets meer terecht komt van een stabiele moeder zijn en werken en studeren. Op de een of andere manier houden de problemen zich ook in evenwicht. Ik blijf alles steeds maar alles wegstoppen en in mezelf zeggen dat ik doormoet gaan voor m'n dochter.
Ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen. Het is heel moeilijk om te accepteren dat sommige dingen gewoon niet gaan.
Babsjuh, dit is de eerste keer dat ik iets heb geschreven. Ik wil niet mensen lastig vallen met mijn probleem, ik kan me voorstellen dat veel mensen me misschien dom of stom vinden, en misschien ook daarom dat mijn omgeving het niet weet.
Nogmaals heel erg bedankt voor jullie steun.
liefs, d
dinsdag 4 mei 2010 om 12:57
quote:doodles schreef op 04 mei 2010 @ 12:32:
Enneaaa bedankt voor de pdf, het komt inderdaad heel herkenbaar over.
Ik heb met de huisarts gesproken en die heeft me doorverwezen naar een psychiater. Ik wil graag het beste voor m'n kind en ik ben blijkbaar op dit moment te verward om de juiste beslissing te nemen.
Ik ben er wel achter dat het beter is als we bij hem weggaan.
Blijkbaar heb je de juiste beslissing al wel genomen, je weet alleen nog niet hoe je hem uit moet voeren.
quote:De reden dat ik nu niet a la minute wegga is omdat ik bang ben dat daarmee toch heel veel verdriet loskomt en als ik die emoties dan toe laat dan ga ik daar zo in op dat ik bang ben dat er op het moment helemaal niets meer terecht komt van een stabiele moeder zijn en werken en studeren. Op de een of andere manier houden de problemen zich ook in evenwicht. Ik blijf alles steeds maar alles wegstoppen en in mezelf zeggen dat ik doormoet gaan voor m'n dochter.
A la minute is te begrijpen (hoewel ik ernstig vóór a la minute ben), maar neem dan nu ook je tijd om je voor te bereiden, dingen uit te zoeken en te bedenken hoe je weg kunt gaan. Overigens vind ik dat híj weg moet gaan hoor, als hij nu niks tot weinig betaald. Blijf jij maar lekker in je goedkope appartementje zitten, want je vindt nie tsnel iets anders. HIj werkt toch niet, dus heeft alle tijd om te zoeken!
quote:Ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen. Het is heel moeilijk om te accepteren dat sommige dingen gewoon niet gaan.
VOoral voor dat laatste moet je denk ik je tijd nemen, maar in combinatie met het eerste: kom nu dan ook daadwerkelijk in actie!! Je hebt al contact met een psychiater, dat is een begin. Ga lijstjes maken over wat er nodig is, wat je wil, wat je kunt en wie je erbij kan helpen. Ga eventueel naar een studiedecaan (of hoe heet zo iemand) om uit te leggen in welke situatie je zit en dat je niet goed weet hoe je je studie erbij moet doen.
Ik denk trouwens dat niemand in je omgeving je stom zal vinden. Ze zullen juist blij zijn dat je voor jezelf kiest en voor je dochter en ze zullen je graag helpen. Dan moeten ze echter wel weten wat er aan de hand is, dus ga alsjeblieft met vrienden en familie praten, dat helpt ook echt om rust in je hoofd te brengen.
Sterkte!!
Enneaaa bedankt voor de pdf, het komt inderdaad heel herkenbaar over.
Ik heb met de huisarts gesproken en die heeft me doorverwezen naar een psychiater. Ik wil graag het beste voor m'n kind en ik ben blijkbaar op dit moment te verward om de juiste beslissing te nemen.
Ik ben er wel achter dat het beter is als we bij hem weggaan.
Blijkbaar heb je de juiste beslissing al wel genomen, je weet alleen nog niet hoe je hem uit moet voeren.
quote:De reden dat ik nu niet a la minute wegga is omdat ik bang ben dat daarmee toch heel veel verdriet loskomt en als ik die emoties dan toe laat dan ga ik daar zo in op dat ik bang ben dat er op het moment helemaal niets meer terecht komt van een stabiele moeder zijn en werken en studeren. Op de een of andere manier houden de problemen zich ook in evenwicht. Ik blijf alles steeds maar alles wegstoppen en in mezelf zeggen dat ik doormoet gaan voor m'n dochter.
A la minute is te begrijpen (hoewel ik ernstig vóór a la minute ben), maar neem dan nu ook je tijd om je voor te bereiden, dingen uit te zoeken en te bedenken hoe je weg kunt gaan. Overigens vind ik dat híj weg moet gaan hoor, als hij nu niks tot weinig betaald. Blijf jij maar lekker in je goedkope appartementje zitten, want je vindt nie tsnel iets anders. HIj werkt toch niet, dus heeft alle tijd om te zoeken!
quote:Ik wil er echt alles aan doen om het goed te laten komen. Het is heel moeilijk om te accepteren dat sommige dingen gewoon niet gaan.
VOoral voor dat laatste moet je denk ik je tijd nemen, maar in combinatie met het eerste: kom nu dan ook daadwerkelijk in actie!! Je hebt al contact met een psychiater, dat is een begin. Ga lijstjes maken over wat er nodig is, wat je wil, wat je kunt en wie je erbij kan helpen. Ga eventueel naar een studiedecaan (of hoe heet zo iemand) om uit te leggen in welke situatie je zit en dat je niet goed weet hoe je je studie erbij moet doen.
Ik denk trouwens dat niemand in je omgeving je stom zal vinden. Ze zullen juist blij zijn dat je voor jezelf kiest en voor je dochter en ze zullen je graag helpen. Dan moeten ze echter wel weten wat er aan de hand is, dus ga alsjeblieft met vrienden en familie praten, dat helpt ook echt om rust in je hoofd te brengen.
Sterkte!!
dinsdag 4 mei 2010 om 19:33
Even iets praktisch:
TO: heb je al aanvullende beurs voor ouders aangevraagd? Als jij en je partner weining geld verdienen heb je daar volgens mij wel recht op. Scheelt toch weer iets in de geldzorgen dacht ik zo.
van de site van de IB-Groep
Verzorg je een kind?
Verzorg jij (als student) een kind voor wie je aanspraak kunt maken op kinderbijslag? Dan kun je misschien een toeslag op je basisbeurs aanvragen.
Eénoudertoeslag
Je krijgt de toeslag als je geen partner hebt en je een kind verzorgt dat jonger is dan 18 jaar. Dit kan je eigen kind zijn, maar dat hoeft niet. Je moet recht hebben op kinderbijslag voor het kind, of het kind moet op jouw adres ingeschreven staan bij de gemeente. In 2010 is de maandelijkse toeslag ¤ 445,93.
en eventueel:
Partnertoeslag
Je krijgt de toeslag als je samen met je partner een kind verzorgt dat jonger is dan 12 jaar. Dit kind kan jouw of jullie eigen kind zijn, maar dat hoeft niet. Jullie moeten recht hebben op kinderbijslag voor het kind, of het kind moet op jullie adres ingeschreven staan bij de gemeente. Je krijgt de toeslag alleen als je partner zelf geen recht heeft op studiefinanciering. Verder mag zijn of haar verzamelinkomen of belastbaar loon niet hoger zijn dan ¤ 8.618,97. In 2010 is de maandelijkse toeslag ¤ 557,27.
TO: heb je al aanvullende beurs voor ouders aangevraagd? Als jij en je partner weining geld verdienen heb je daar volgens mij wel recht op. Scheelt toch weer iets in de geldzorgen dacht ik zo.
van de site van de IB-Groep
Verzorg je een kind?
Verzorg jij (als student) een kind voor wie je aanspraak kunt maken op kinderbijslag? Dan kun je misschien een toeslag op je basisbeurs aanvragen.
Eénoudertoeslag
Je krijgt de toeslag als je geen partner hebt en je een kind verzorgt dat jonger is dan 18 jaar. Dit kan je eigen kind zijn, maar dat hoeft niet. Je moet recht hebben op kinderbijslag voor het kind, of het kind moet op jouw adres ingeschreven staan bij de gemeente. In 2010 is de maandelijkse toeslag ¤ 445,93.
en eventueel:
Partnertoeslag
Je krijgt de toeslag als je samen met je partner een kind verzorgt dat jonger is dan 12 jaar. Dit kind kan jouw of jullie eigen kind zijn, maar dat hoeft niet. Jullie moeten recht hebben op kinderbijslag voor het kind, of het kind moet op jullie adres ingeschreven staan bij de gemeente. Je krijgt de toeslag alleen als je partner zelf geen recht heeft op studiefinanciering. Verder mag zijn of haar verzamelinkomen of belastbaar loon niet hoger zijn dan ¤ 8.618,97. In 2010 is de maandelijkse toeslag ¤ 557,27.
dinsdag 4 mei 2010 om 20:36
Gezien de chaos neem ik aan dat jullie geen samenlevingscontract of iets dergelijks hebben afgesloten? Enfin, je kunt je nu kennelijk niet veroorloven om je studie te vervolgen. Dat betekent in elk geval een baan zoeken, eigen woonruimte zoeken, kinderopvang regelen en in een later stadium wellicht je studie weer oppakken. Of jezelf de hersens laten inslaan, da's natuurlijk ook een optie.
dinsdag 4 mei 2010 om 20:47
Waarom zou ze haar studie niet door kunnen zetten? Op vriendlief hoeft ze nu toch al niet te rekenen qua steun of inkomsten, dus als ze alleen met haar kind verdergaat is er in ieder gaval 1 mond minder te voeden (om over blowtjes maar niet te spreken), en het gaat bakken met stress schelen.
Ik zou dit schooljaar als verloren beschouwen, je tijd gebruiken om veel informatie over je rechten als alleenstaande moeder en student in te winnen en in september met frisse moed ertegenaan (zonder Mr. Niceguy natuurlijk)
Ik zou dit schooljaar als verloren beschouwen, je tijd gebruiken om veel informatie over je rechten als alleenstaande moeder en student in te winnen en in september met frisse moed ertegenaan (zonder Mr. Niceguy natuurlijk)
woensdag 5 mei 2010 om 01:35
quote:doodles schreef op 04 mei 2010 @ 10:40:
Ik blijf steeds de schuld bij mezelf zoeken. Ik ben bang dat als we bij hem weggaan, er dan misschien wel (hopelijk) een periode komt van rust (geen aanvallen meer van hem) maar ik ben bang dat ik dan juistm denk dat het aan mij lag en dat we het nog een keer moeten proberen. ,d
En leg mij dan eens uit hoe jij uit dit verhaal op kan maken dat het jouw schuld is?? Er is NIETS in deze wereld dat hem het recht geeft om jou zo te behandelen. Hij kan nog zo'n rotjeugd hebben gehad, misschien werk je hem soms op zijn zenuwen (dan doen we allemaal wel eens in een relatie), maar dat zijn allemaal geen dingen die zijn gedrag op welke manier dan ook kunnen rechtvaardigen.
En niet bang zijn voor je emoties!! Hoe sneller je daarmee dealt, hoe eerder je weer door kan met je leven. Van gevoelens verdringen komt alleen nog maar grotere ellende op lange termijn. Je bent in mijn ogen juist een geweldige moeder als je nu voor jezelf opstaat en je leven terugeist en meneer "vader" in zijn sop laat gaar koken!!
Hij moet eerst eens even heel scherp in de spiegel kijken, heeel hard aan zichzelf gaan werken en dan, heel misschien, als hij op zijn knieën om genade vraagt bij wijze van, mag hij misschien weer een kleine rol in jullie leven spelen....
Nogmaals veel sterkte!!! Je hebt het in je!! Je doet het al zo goed!!
Ik blijf steeds de schuld bij mezelf zoeken. Ik ben bang dat als we bij hem weggaan, er dan misschien wel (hopelijk) een periode komt van rust (geen aanvallen meer van hem) maar ik ben bang dat ik dan juistm denk dat het aan mij lag en dat we het nog een keer moeten proberen. ,d
En leg mij dan eens uit hoe jij uit dit verhaal op kan maken dat het jouw schuld is?? Er is NIETS in deze wereld dat hem het recht geeft om jou zo te behandelen. Hij kan nog zo'n rotjeugd hebben gehad, misschien werk je hem soms op zijn zenuwen (dan doen we allemaal wel eens in een relatie), maar dat zijn allemaal geen dingen die zijn gedrag op welke manier dan ook kunnen rechtvaardigen.
En niet bang zijn voor je emoties!! Hoe sneller je daarmee dealt, hoe eerder je weer door kan met je leven. Van gevoelens verdringen komt alleen nog maar grotere ellende op lange termijn. Je bent in mijn ogen juist een geweldige moeder als je nu voor jezelf opstaat en je leven terugeist en meneer "vader" in zijn sop laat gaar koken!!
Hij moet eerst eens even heel scherp in de spiegel kijken, heeel hard aan zichzelf gaan werken en dan, heel misschien, als hij op zijn knieën om genade vraagt bij wijze van, mag hij misschien weer een kleine rol in jullie leven spelen....
Nogmaals veel sterkte!!! Je hebt het in je!! Je doet het al zo goed!!
woensdag 5 mei 2010 om 10:10
Het is heus geen makkelijke beslissing om met je relatie te stoppen. Je moet niet alleen je vriend loslaten, maar ook de illusie dat er toch nog een mooie toekomst voor jullie in zit. En die illusie is heel moeilijk op te geven, dat voelt als falen.
Maar zeg nu zelf: hopen dat dit beter wordt is hopen op een wonder, want je vriend wil heel andere dingen in het leven dan jij. Hij wil niet eens echt bij jullie zijn, hij wil vooral met rust gelaten worden.
Je bent het jezelf (en je kind) verplicht om goed voor jezelf te zorgen. Neem die verantwoordelijkheid.
Misschien kun je een weekje even bij ouders of iemand anders gaan logeren met de kleine, gewoon om wat afstand te nemen en uit te rusten? Dat kan wonderen doen.
Maar zeg nu zelf: hopen dat dit beter wordt is hopen op een wonder, want je vriend wil heel andere dingen in het leven dan jij. Hij wil niet eens echt bij jullie zijn, hij wil vooral met rust gelaten worden.
Je bent het jezelf (en je kind) verplicht om goed voor jezelf te zorgen. Neem die verantwoordelijkheid.
Misschien kun je een weekje even bij ouders of iemand anders gaan logeren met de kleine, gewoon om wat afstand te nemen en uit te rusten? Dat kan wonderen doen.
woensdag 5 mei 2010 om 10:50
Misschien moet je dan maar even op een wat hardere manier over zaken nadenken. Want jouw vriend is nu zo leuk met de baby. Maar wat gebeurt er wanneer de baby kan kruipen of lopen, en praten, en zijn 'inspiratie' verstoort door ook de studeerkamer binnen te lopen. Krijgt die dan ook maar klappen? En moet het zover komen voor jij niet meer verward bent en wel de keuze kan maken en uitvoeren? Kom op, je bent slim genoeg (intellectueel gezien dan, je emotionele intelligentie lijkt me op onvolwassen niveau te zijn blijven steken). Ben jij bekend met het Moeder Theresa Syndroom? Wat is jouw motivatie om deze man ten koste van alles te willen beschermen? Wat maakt dat het beschermen van en faciliteren van de luiheid van deze vent prioriteit hebben?
Wie is degene in jullie huishouden die echt zorg en aandacht behoeft? Wie is de meest kwetsbare? Het belang van wie moet ten allen tijde voorop staan, bij elke beslissing die je neemt?
En als je daar een antwoord op hebt, misschien kun je je dan afvragen of dat belang beter gediend is door direct op te stappen (ga bijv naar je ouders, het lijkt me nl. beter dat je de komende maanden niet alleen gaat wonen. Jij moet ook bijtanken en je leven op orde krijgen. daarnaast kun je dan de zorg even delen en kan je kindje ook tot rust komen). Je hebt bovendien een heleboel zaken uit te zoeken. Financieel. Straks woonruimte voor jullie tweetjes. Maar ook bezoekregelingen voor het kind. Hoe wil je daarmee omgaan? Heeft hij straks eten en luiers in huis of moet het kind ook maar even niet eten omdat de aanwezigheid van het kind tenslotte kostbare schrijftijd in beslag neemt? Weet hij zelfs wel hoe je een luier verschoont? Is het veilig om je kind een heel weekeinde (minstens de komende 14 jaar) gezellig aan een blowende pa met losse handjes te sturen? DAT zijn vragen waar je je hoofd over zult breken.
Ik denk dat je beter nu onmiddellijk weg kunt gaan. Je besluit is nu genomen, je bent nu nog helder genoeg om in te zien dat dat de beste keuze is. Het is niet gezegd dat jouw schuldgevoel (waarover eigenlijk? Dat lijkt me wel voer voor een psychiater) je op een later moment niet zal belemmeren om ook echt te gaan. Het si ook niet gezegd dat je je plannen voor je kunt houden, en het lijkt me niet wenselijk om af te wachten wat deze man gaat doen als hij luht krijgt van jouw plannen. Het is nl. wel mooi om te roepen dat je liever niet samenwoont, maar het lijkt me toe dat jij wel mooi zijn natje en droogje verzorgt, dus ik zou verwachten dat aankondiging van je vertrek een nieuwe explosie kan ontketenen. Ik denk niet dat je dat af moet wachten.
Ik maak me oprecht zorgen over jou. Jouw situatie is vele malen extremer en gevaarlijker dan je zelf schijnt te denken en zal alleen maar verder afglijden. Zorg dat je wegbent voor hij jou of je kind echt iets aandoet.
Wie is degene in jullie huishouden die echt zorg en aandacht behoeft? Wie is de meest kwetsbare? Het belang van wie moet ten allen tijde voorop staan, bij elke beslissing die je neemt?
En als je daar een antwoord op hebt, misschien kun je je dan afvragen of dat belang beter gediend is door direct op te stappen (ga bijv naar je ouders, het lijkt me nl. beter dat je de komende maanden niet alleen gaat wonen. Jij moet ook bijtanken en je leven op orde krijgen. daarnaast kun je dan de zorg even delen en kan je kindje ook tot rust komen). Je hebt bovendien een heleboel zaken uit te zoeken. Financieel. Straks woonruimte voor jullie tweetjes. Maar ook bezoekregelingen voor het kind. Hoe wil je daarmee omgaan? Heeft hij straks eten en luiers in huis of moet het kind ook maar even niet eten omdat de aanwezigheid van het kind tenslotte kostbare schrijftijd in beslag neemt? Weet hij zelfs wel hoe je een luier verschoont? Is het veilig om je kind een heel weekeinde (minstens de komende 14 jaar) gezellig aan een blowende pa met losse handjes te sturen? DAT zijn vragen waar je je hoofd over zult breken.
Ik denk dat je beter nu onmiddellijk weg kunt gaan. Je besluit is nu genomen, je bent nu nog helder genoeg om in te zien dat dat de beste keuze is. Het is niet gezegd dat jouw schuldgevoel (waarover eigenlijk? Dat lijkt me wel voer voor een psychiater) je op een later moment niet zal belemmeren om ook echt te gaan. Het si ook niet gezegd dat je je plannen voor je kunt houden, en het lijkt me niet wenselijk om af te wachten wat deze man gaat doen als hij luht krijgt van jouw plannen. Het is nl. wel mooi om te roepen dat je liever niet samenwoont, maar het lijkt me toe dat jij wel mooi zijn natje en droogje verzorgt, dus ik zou verwachten dat aankondiging van je vertrek een nieuwe explosie kan ontketenen. Ik denk niet dat je dat af moet wachten.
Ik maak me oprecht zorgen over jou. Jouw situatie is vele malen extremer en gevaarlijker dan je zelf schijnt te denken en zal alleen maar verder afglijden. Zorg dat je wegbent voor hij jou of je kind echt iets aandoet.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:58
Terwijl ik jullie reactie nogmaals lees krijg ik gewoon kippenvel. Ik ben jullie zo ontzettend dankbaar hiervoor.Toch heb ik ook vooral het gevoel van zie je nou wat een idioot je bent dat je zoveel mensen hiermee lastigvalt! Maar ik denk dat jullie vooral blij zullen zijn als ik er wat mee doe. En dat gaat nu gebeuren. Ik heb de afgelopen dagen met mijn moeder gesproken en zij heeft aangeboden dat ik m'n dochter en ik bij haar kunnen komen wonen. Het duurt een paar weken voordat die ruimte beschikbaar is, maar dat is een goed vooruitzicht. Niet alleen geestelijk trek ik het heel slecht, ook lichamelijk gaat het slechter. Ik heb continu paniekaanvallen, hyperventilatie en het gevoel dat ik een hartaanval krijg of doodga. Ik denk dat dat komt door de stress, het gaat gewoon niet langer.
Ik heb hem verteld dat ik er over denk (durfde nog niet te zeggen dat het definitief zo is) om bij m'n moeder te gaan wonen. Hij zei meteen ja is goed, dan ga ik wel bij een vriend. Dat gaf me best wel een rot gevoel, ik had gehoopt dat het nu tot hem door zou dringen en dat hij zou zeggen toch heel graag te willen werken voor ons. Maar nee, hji denkt ook dat het de beste oplossing is. Pijnlijk. Hij begon ook meteen over een omgangsregeling, ik heb gezegd het daar pas later over te willen hebben.
Ondanks dit, dat hij dus zegt dat hij het ook beter vind om apart te gaan wonen, blijf ik twijfelen. Echt te bizar. Maar ik zal niet aan de twijfel toegeven, ik zal proberen m'n gevoel "uit te schakelen' en doen wat eht beste is, en daar hebben jullie mij eigenlijk heel erg bij geholpen.
Ik weet niet of het herkenbaar klinkt, zondag was de laatste uitbarsting van hem en sindsdien hebben we niet echt ruzie gehad (elkaar ook weliswaar neit echt gezein maar toch), dat lijkt voor mij dan al een reden om te twijfelen. Maar ik zal het niet doen. Gister hadden we dus ook geen ruzie gehad en m'n moeder kwam de kleine brengen (ze had opgepast omdat ik moest werken) en vanochtend vertelde ze dat ze dacht dat er echt iets aan de hand was omdat ze zo veel spannnigen voelde. Ook al is er dus een paar dagen niks gebeurd, toch is de spanning voelbaar. Dat wil ik m'n dochter absoluut niet aan doen, dus er is maar 1 oplossing.
Waarschijnlijk zal ik zelf lang het gevoel houden dat ik niet alles heb geprobeerd of niet lang genoeg enz.. Maar daar ga ik dan aan werken met hulp van o.a. psycholoog. Hoe rot ik me ook voel, het geluk dat m'n dochter ervoor terug krijgt is het allerbelangrijkste.
Nogmaals bedankt voor de steun, ik lees jullie berichten vaak terug.
Liefs, d
Ik heb hem verteld dat ik er over denk (durfde nog niet te zeggen dat het definitief zo is) om bij m'n moeder te gaan wonen. Hij zei meteen ja is goed, dan ga ik wel bij een vriend. Dat gaf me best wel een rot gevoel, ik had gehoopt dat het nu tot hem door zou dringen en dat hij zou zeggen toch heel graag te willen werken voor ons. Maar nee, hji denkt ook dat het de beste oplossing is. Pijnlijk. Hij begon ook meteen over een omgangsregeling, ik heb gezegd het daar pas later over te willen hebben.
Ondanks dit, dat hij dus zegt dat hij het ook beter vind om apart te gaan wonen, blijf ik twijfelen. Echt te bizar. Maar ik zal niet aan de twijfel toegeven, ik zal proberen m'n gevoel "uit te schakelen' en doen wat eht beste is, en daar hebben jullie mij eigenlijk heel erg bij geholpen.
Ik weet niet of het herkenbaar klinkt, zondag was de laatste uitbarsting van hem en sindsdien hebben we niet echt ruzie gehad (elkaar ook weliswaar neit echt gezein maar toch), dat lijkt voor mij dan al een reden om te twijfelen. Maar ik zal het niet doen. Gister hadden we dus ook geen ruzie gehad en m'n moeder kwam de kleine brengen (ze had opgepast omdat ik moest werken) en vanochtend vertelde ze dat ze dacht dat er echt iets aan de hand was omdat ze zo veel spannnigen voelde. Ook al is er dus een paar dagen niks gebeurd, toch is de spanning voelbaar. Dat wil ik m'n dochter absoluut niet aan doen, dus er is maar 1 oplossing.
Waarschijnlijk zal ik zelf lang het gevoel houden dat ik niet alles heb geprobeerd of niet lang genoeg enz.. Maar daar ga ik dan aan werken met hulp van o.a. psycholoog. Hoe rot ik me ook voel, het geluk dat m'n dochter ervoor terug krijgt is het allerbelangrijkste.
Nogmaals bedankt voor de steun, ik lees jullie berichten vaak terug.
Liefs, d
