Relaties
alle pijlers
Hulp / herkenning ?
zondag 10 maart 2019 om 16:49
Je geeft aan dat je wegens je religie niet kunt/wilt scheiden. Wie vindt dat, vind je dat zelf of vindt je omgeving dat ook?
Als je het zelf vindt: laat dat los, scheiden is mss niet zo christelijk maar het gedrag van je man ook niet. Je kunt geestelijk van alles hebben zonder je eigen schuld, maar je partner onder druk zetten en verbaal mishandelen tot je seks krijgt is gewoon ouderwets misbruik/verkrachting hoor. En hij is ook degene die de kinderen dit aandoet, niet jij.
Als je omgeving het vindt: ga naar de kerk en vraag om hulp en laat je niet afschepen met de boodschap dat je maar gewoon een goede vrouw moet zijn en ze mss ‘weleens met hem praten’. Niks niet, je hele ziel en zaligheid zit in dat geloof blijkbaar, dan gaan ze ook maar eens wat meer hun best doen om jullie te helpen, als scheiden zon schande is. En doen ze dat niet zou ik je kring maar eens heroverwegen, genoeg leukere religieuze kringen waar je gewoon mag scheiden.
Ik heb geen goed woord over voor het gedrag van je partner en ik vind het ronduit belachelijk dat je tot jouw of zijn dood dus gewoon gebukt gaat onder zn grillen. Ook al kan hij er mss niet alles aan doen, jij kunt er al helemaal niks aan doen. Succes, ik hoop niet dat je op je 80ste met spijt op je leven terug moet kijken.
Als je het zelf vindt: laat dat los, scheiden is mss niet zo christelijk maar het gedrag van je man ook niet. Je kunt geestelijk van alles hebben zonder je eigen schuld, maar je partner onder druk zetten en verbaal mishandelen tot je seks krijgt is gewoon ouderwets misbruik/verkrachting hoor. En hij is ook degene die de kinderen dit aandoet, niet jij.
Als je omgeving het vindt: ga naar de kerk en vraag om hulp en laat je niet afschepen met de boodschap dat je maar gewoon een goede vrouw moet zijn en ze mss ‘weleens met hem praten’. Niks niet, je hele ziel en zaligheid zit in dat geloof blijkbaar, dan gaan ze ook maar eens wat meer hun best doen om jullie te helpen, als scheiden zon schande is. En doen ze dat niet zou ik je kring maar eens heroverwegen, genoeg leukere religieuze kringen waar je gewoon mag scheiden.
Ik heb geen goed woord over voor het gedrag van je partner en ik vind het ronduit belachelijk dat je tot jouw of zijn dood dus gewoon gebukt gaat onder zn grillen. Ook al kan hij er mss niet alles aan doen, jij kunt er al helemaal niks aan doen. Succes, ik hoop niet dat je op je 80ste met spijt op je leven terug moet kijken.
zondag 10 maart 2019 om 16:50
Als ik dit zo lees, https://www.psyq.nl/persoonlijkheidssto ... ornis-ocps, lijkt het me handiger dat hij eerst alleen therapie volgt om inzicht te krijgen.viva-amber schreef: ↑10-03-2019 16:38Waarom gaan jullie niet samen in relatietherapie?
Hij dient echt inzicht te krijgen in hoe hij met jou omgaat.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 10 maart 2019 om 16:57
Kun je het met de dominee bespreken? Die zal wel vaker dit soort vragen gekregen hebben.
Dat is mijn meest nuttige advies dat aan je voorwaarden voldoet. Voor de kinderen en je eigen psychische gezondheid lijkt het me veel beter als je hier niet mee doorgaat. Je hoeft niet officieel te scheiden, latten kan al verbetering geven.
Dat is mijn meest nuttige advies dat aan je voorwaarden voldoet. Voor de kinderen en je eigen psychische gezondheid lijkt het me veel beter als je hier niet mee doorgaat. Je hoeft niet officieel te scheiden, latten kan al verbetering geven.
zondag 10 maart 2019 om 17:07
Ik moest het even opzoeken. Ik las dat iemand met OCPS, anders dan bij OCD niet inziet dat zijn gedrag voor andere opmerkelijk is, maar denkt dat het objectieve richtlijnen zijn. Ik vraag mij daarom af of het wel mogelijk is voor jouw man om in therapie hiervoor te gaan? Of ben jij dan alleen aangewezen om hier mee om te gaan? Het geloofskwestie lijkt mij een lastige hierin en daar kan ik ook niet over oordelen. Wel durf ik te zeggen dat je iemands gedrag niet hoeft te pikken, omdat diegene daar zelf niet of moeilijk iets aan kan doen. Ik vind het dan niet egoïstisch om voor jezelf te kiezen, als jijzelf ongelukkig wordt van de situatie en er geen zicht is op verbetering. Dat is geen keuze tussen jouw geluk of het geluk van de ander, eerder een keuze tussen samen ongelukkig of alleen jij gelukkig.
zondag 10 maart 2019 om 17:26
In hoeverre is jouw man op de hoogte van jouw gevoelens? Weet hij dat je het huwelijk op dit moment heel zwaar vindt? En is hij bereid hieraan te werken?
Het klinkt hard maar als scheiden geen optie is voor jullie is hij misschien ook minder bewust van de noodzaak om in jullie relatie te investeren. Jij blijft toch wel en doet uiteindelijk toch wel zijn zin.
Het klinkt hard maar als scheiden geen optie is voor jullie is hij misschien ook minder bewust van de noodzaak om in jullie relatie te investeren. Jij blijft toch wel en doet uiteindelijk toch wel zijn zin.
zondag 10 maart 2019 om 18:43
Wel fijn dat je kinderen moeten lijden omdat jij zonodig de schijn wilt ophouden.Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:26Alles wat ik stil heb gehouden zou dan naar buiten komen. Niemand die iets vermoedt. Alles lijkt mooi
zondag 10 maart 2019 om 19:02
Ze krijgen er meer van mee dan dat je denkt. Ze voelen ook heus wel hoe jij je voelt. Of papa zich voelt.Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:51Dat is jouw conclusie ... Zo is het niet. Er zijn moeilijke momenten, maar dat de kinderen lijden, nee dat is niet zo. Nog niet in ieder geval. Dat mag je van me aannemen.
Ze worden ouder en zullen meer gaan nadenken.
zondag 10 maart 2019 om 19:04
zondag 10 maart 2019 om 19:11
Ik weet niet wat andere reacties zijn (niks gelezen), maar als scheiden voor jou geen optie is, blijft er denk ik maar 1 pad over en dat is het accepteren dat hij zo is en proberen om zo goed als mogelijk daarnaast je eigen leven te leiden. Een soort (vriendschappelijke?) relatie bv. Of je dan moet willen blijven seksen vind ik lastig. Want eigenlijk heb je volgens mij alleen maar seks met hem, omdat hij anders onmogelijk wordt naar jou en jij je kinderen daartegen wilt beschermen. Ik weet niet op welke grijze lijn dit valt van verkrachting. Maar het komt iig niet over als gewenste wederkerige seks. Het is seks onder druk en dat is een vorm van misbruik die jij toestaat vanuit je christelijke perspectief. Ik kan mezelf slecht voorstellen dat je dit accepteert, tenzij er geen andere mogelijkheid is. Jij hebt voor jezelf dus al besloten dat er geen andere mogelijkheid is (scheiden) en dan zul je dit misbruik moeten blijven tolereren.
Maar je zult zeker niet de eerste en enige zijn die in een relatie blijft, omdat scheiden geen optie is. Omdat het financieel niet kan, omdat het vanuit normen en waarden vd betreffende samenleving niet kan, etc. Je "lot" accepteren en dan zoeken hoe je binnen die kaders zo gelukkig mogelijk kunt zijn lijkt me dan je beste kans.
Overigens vind ik het jammer dat je hiermee je kinderen wel een voorbeeld stelt dat je dus een nare partner die je geweld aandoet, behoort te accepteren en dat je daarbij dus niet voor jezelf en de kinderen mag kiezen. Ik vind het daarom vooral erg voor je kinderen die in jou geen voorbeeld zien dat je je niet alles hoeft te laten gebeuren, incl. slecht behandelt worden. Jouw kinderen groeien op met jouw normen en waarden en denken dus dat het oke is om een ander de grond in te trappen ofwel in de grond getrapt te worden. Tja, voor je kinderen zou je beter moeten willen. OCD is namelijk nogal een behoorlijk heftige stoornis!
Maar je zult zeker niet de eerste en enige zijn die in een relatie blijft, omdat scheiden geen optie is. Omdat het financieel niet kan, omdat het vanuit normen en waarden vd betreffende samenleving niet kan, etc. Je "lot" accepteren en dan zoeken hoe je binnen die kaders zo gelukkig mogelijk kunt zijn lijkt me dan je beste kans.
Overigens vind ik het jammer dat je hiermee je kinderen wel een voorbeeld stelt dat je dus een nare partner die je geweld aandoet, behoort te accepteren en dat je daarbij dus niet voor jezelf en de kinderen mag kiezen. Ik vind het daarom vooral erg voor je kinderen die in jou geen voorbeeld zien dat je je niet alles hoeft te laten gebeuren, incl. slecht behandelt worden. Jouw kinderen groeien op met jouw normen en waarden en denken dus dat het oke is om een ander de grond in te trappen ofwel in de grond getrapt te worden. Tja, voor je kinderen zou je beter moeten willen. OCD is namelijk nogal een behoorlijk heftige stoornis!
zondag 10 maart 2019 om 19:14
Rectificatie, ik dacht nl. dat je even sprak over OCD als stoornis. Maar je bedoelt de obsessieve compulsieve stoornis. Ook lastig om mee te leven, maar wel hanteerbaarder denk ik
https://www.dwang.eu/faq-items/obsessie ... sstoornis/
https://www.dwang.eu/faq-items/obsessie ... sstoornis/
zondag 10 maart 2019 om 19:16
Ramenbars, ik vind het knap dat je je verhaal doet.
Ik lees het wel met gemengde gevoelens. Ik vind het goed dat je niet direct bij een tegenslag wilt scheiden, maar dit gaat veel verder.
Je bent getrouwd, maar in de eerste plaats ben je een moeder van 3 kinderen. Zet hen asjeblieft op de eerste plaats. Dat kunnen ze zelf niet en ze krijgen hier echt wel een tik van mee.
Ik denk dat het goed is dat je voor jezelf hulp zoekt om er op welke manier dan ook mee om te gaan. Maar zet je kinderen op 1, je man volgt daarna pas.
Ik lees het wel met gemengde gevoelens. Ik vind het goed dat je niet direct bij een tegenslag wilt scheiden, maar dit gaat veel verder.
Je bent getrouwd, maar in de eerste plaats ben je een moeder van 3 kinderen. Zet hen asjeblieft op de eerste plaats. Dat kunnen ze zelf niet en ze krijgen hier echt wel een tik van mee.
Ik denk dat het goed is dat je voor jezelf hulp zoekt om er op welke manier dan ook mee om te gaan. Maar zet je kinderen op 1, je man volgt daarna pas.
I'm not lazy
I'm on energy saving mode
I'm on energy saving mode
zondag 10 maart 2019 om 19:36
Hij hoeft er toch ook niks van te leren? Want jij bent er toch wel om de klappen op te vangen en de rotzooi op te ruimen. Lekker makkelijk. Tussendoor even lief doen tegen jou en dan ben je weer een tijdje zoet. Niemand die er iets van weet of ziet.Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:26
Oh ja, hij heeft meerdere therapieën gevolgd, ziet deels ook de problemen in maar tegelijkertijd zegt hij ook dat hij het niet kan veranderen. Therapie samen hebben we ook al gedaan, allemaal op mijn initiatief. Het heeft weinig gedaan, behalve inzicht van mijn kant hoe slecht we er eigenlijk voor staan. Hij zelf leerde er erg weinig van helaas.
Probeer toch maar de stap te zetten om zelf hulp te vragen bij je kerk of een kerkelijke hulpinstantie. Dit is toch niet vol te houden?
zondag 10 maart 2019 om 19:40
Ik begrijp je angst maar tegelijkertijd vind ik dit een best schokkende uitspraak. Je gaat hiermee voorbij aan het welzijn van je kinderen.Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:26Ik kon even niet reageren, probeer dat nu zoveel mogelijk te doen.
Het moeilijke is dat wanneer hij goed in zijn vel zit hij mij mooi, lief, leuk, aantrekkelijk enz vindt. Hij is dan lief en
Aanhankelijk (en ja, hij verwacht dan ook wat van me). Er zijn ook goede en fijne momenten, op die momenten heb ik weer hoop dat alles goed komt. Helaas kan het een kwestie van minuten zijn en is alles weer anders.
Ik lees hier wat negativiteit richting geloof en kerk, ik moet Zeggen dat wij een fijne groep mensen hebben en een fijne kerk. Zeker niet met allemaal strakke en strenge regels. Dat soort kerk is het niet. Gelukkig. Alleen de stap zetten naar iemand binnen de kerk vind in enorm. Alles wat ik stil heb gehouden zou dan naar buiten komen. Niemand die iets vermoedt. Alles lijkt mooi en fijn bij ons.
Tijdens het schrijven en lezen v jullie reacties besef ik ook wel dat ik mijzelf in een hoek zet. Daar kunnen jullie niets aan veranderen, begrijp ik natuurlijk. Maar als mijn verhaal herkenbaar is v iemand, zou ik heel graag met haar in contact komen.
Oh ja, hij heeft meerdere therapieën gevolgd, ziet deels ook de problemen in maar tegelijkertijd zegt hij ook dat hij het niet kan veranderen. Therapie samen hebben we ook al gedaan, allemaal op mijn initiatief. Het heeft weinig gedaan, behalve inzicht van mijn kant hoe slecht we er eigenlijk voor staan. Hij zelf leerde er erg weinig van helaas.
En ja, alleen komen te staan lijkt me vreselijk. Ik ga er nl vanuit dat ik dat dan ook voor altijd zal blijven, heb zon vermoeden dat er geen man is die interesse heeft in er vrouw met 3 kinderen en al helemaal niet in een gehandicapt kind.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 10 maart 2019 om 19:41
Ik las ergens iemand die alleen therapie voor jou voorsteld. Lijkt me zinnig en behulpzaam. Ik lees dat je weinig uitlaatklep hebt, omdat je niet openlijk over deze problemen met anderen praat. Een (christelijke) hulpverlener zou je dan misschien kunnen helpen met stoom afblazen, je verhaal doen, weer even kracht opdoen, zo goed mogelijk zorgen voor jezelf/gezin binnen de gegeven kaders, etc.
Dus echt alleen iets voor jezelf om in je kracht te blijven en duidelijk te kunnen blijven naar je man.
Want op een gegeven moment wordt het steeds zwaarder om niet toe te geven en jezelf staande te houden. Want jaar in jaar uit omgaan met een moeilijk iemand, maakt dat je op een gegeven moment de handdoek in de ring wilt gooien en jezelf overgeeft aan het overheersende gedrag van de ander. Ik denk dat het goed is om jezelf 'erbij' te houden, door steeds te blijven checken: dit is oke en dit niet. En daar heb je simpelweg een spiegel voor nodig.
Misschien kun je hele praktische hulp gebruiken bij jullie woonomgeving als ordelijkheid en schoon/netjes een bron van strijd is. Is het mogelijk om huidhoudelijke hulp in te schakelen. Zodat schoonmaken uit handen gegeven kan worden en jullie als gezin alleen nog de orderlijkheid hoeven te bewaken?
En verder zou ik toch eens een goed gesprek overwegen met een ouderling/dominee of hoe zoiets ook heet in een kerk. Niet iedereen hoeft van de hoed of de rand te weten. Maar het kan écht wel fijn zijn om iig 1 iemand te hebben binnen de gemeenschap, die weet dat ook jullie tobben binnen de relatie. Iets alleen doen is heel veel zwaarder, dan wanneer je het kunt delen met anderen. Al is het maar om weer even te horen dat jij niet gek bent, dat je iemand altijd even mag bellen, dat je goed bent zoals je bent, etc.
Is er overigens -los van jullie relatie strubbles- meer hulp beschikbaar voor jullie middelste kind? Ik weet niet of alle hulp al ingezet wordt, maar kan me voorstellen dat het zwaar is om veel te zorgen. Zeker als je het alleen doet. Waarom doe je het trouwens alleen? Jouw man heeft toch geen excuus om niet mee te helpen? Volgens mij is er niks in zijn diagnose die maakt dat hij niet mee kan zorgen op zijn manier. Toch? Zou ook daar eens een goed gesprek aan wagen hoor. Al dan niet met een hulpverlener.
Kortom, probeer te zoeken hoe jouw/jullie leven zo gemakkelijk mogelijk kan worden.
Dus echt alleen iets voor jezelf om in je kracht te blijven en duidelijk te kunnen blijven naar je man.
Want op een gegeven moment wordt het steeds zwaarder om niet toe te geven en jezelf staande te houden. Want jaar in jaar uit omgaan met een moeilijk iemand, maakt dat je op een gegeven moment de handdoek in de ring wilt gooien en jezelf overgeeft aan het overheersende gedrag van de ander. Ik denk dat het goed is om jezelf 'erbij' te houden, door steeds te blijven checken: dit is oke en dit niet. En daar heb je simpelweg een spiegel voor nodig.
Misschien kun je hele praktische hulp gebruiken bij jullie woonomgeving als ordelijkheid en schoon/netjes een bron van strijd is. Is het mogelijk om huidhoudelijke hulp in te schakelen. Zodat schoonmaken uit handen gegeven kan worden en jullie als gezin alleen nog de orderlijkheid hoeven te bewaken?
En verder zou ik toch eens een goed gesprek overwegen met een ouderling/dominee of hoe zoiets ook heet in een kerk. Niet iedereen hoeft van de hoed of de rand te weten. Maar het kan écht wel fijn zijn om iig 1 iemand te hebben binnen de gemeenschap, die weet dat ook jullie tobben binnen de relatie. Iets alleen doen is heel veel zwaarder, dan wanneer je het kunt delen met anderen. Al is het maar om weer even te horen dat jij niet gek bent, dat je iemand altijd even mag bellen, dat je goed bent zoals je bent, etc.
Is er overigens -los van jullie relatie strubbles- meer hulp beschikbaar voor jullie middelste kind? Ik weet niet of alle hulp al ingezet wordt, maar kan me voorstellen dat het zwaar is om veel te zorgen. Zeker als je het alleen doet. Waarom doe je het trouwens alleen? Jouw man heeft toch geen excuus om niet mee te helpen? Volgens mij is er niks in zijn diagnose die maakt dat hij niet mee kan zorgen op zijn manier. Toch? Zou ook daar eens een goed gesprek aan wagen hoor. Al dan niet met een hulpverlener.
Kortom, probeer te zoeken hoe jouw/jullie leven zo gemakkelijk mogelijk kan worden.
zondag 10 maart 2019 om 19:48
Ouders onderschatten uit zelfbescherming altijd enorm wat voor impact zoiets kan hebben op de kinderen. Je kinderen krijgen echt wel mee dat je partner heel onbetrouwbaar is want je geeft zelf aan dat hij als een blad aan de boom kan omslaan. En dan hoeft zijn gedrag echt niet gericht tegen hen te zijn of heel vaak voor te komen. Heel erg onveilig voor de kinderen en geen wonder als die hechtingsproblemen krijgen met hun vader. En de kinderen houden naar jou toe ook mooi de schijn op want dat is wat ze van jou leren: beter als de buitenwereld niets ziet en we doen maar net alsof het allemaal niet zo erg is. Maar goed hou jezelf maar voor dat het niet zo erg is voor de kinderen, hopelijk heb je gelijk...Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:51Dat is jouw conclusie ... Zo is het niet. Er zijn moeilijke momenten, maar dat de kinderen lijden, nee dat is niet zo. Nog niet in ieder geval. Dat mag je van me aannemen.
zondag 10 maart 2019 om 19:53
Weet je, ik vind het knap van je dat je hier je verhaal doet, echt.
Waar ik dan wel van schrik, is dat je (ook al zie je het zelf niet zo) je achter je geloof verschuilt om in deze situatie te blijven zitten. Je kinderen zijn je eerste verantwoordelijkheid, en echt, die krijgen hier met wat je schrijft al veel te veel van mee! Laat staan van wat er nog meer gebeurt, wat je al wat door liet schemeren. Wil je echt dat je kinderen opgroeien met een voorbeeld dat een huwelijk zo is? Dat hun vader blijkbaar het recht heeft om hun moeder verbaal te mishandelen en eigenlijk gewoon te verkrachten, omdat hij een stoornis heeft? Wil je dat je dochters geloven dat dit hoort en ook in zo'n huwelijk terecht komen, dat je zonen zulke mannen worden? Jij hebt de verantwoordelijkheid naar hen toe om ze daarvoor te behoeden, om ze te leren dat ze het waard zijn om van zichzelf te houden, en dat jij het waard bent om van jezelf te houden. Heel dapper dat je de moeilijke weg wilt kiezen, maar echt, je kinderen krijgen hier WEL veel van mee, veel meer dan je zelf beseft. En ze worden hier zeker WEL door beschadigd. Vrouw, als je later voor God staat, en hij vraagt je waarom je niet je kinderen beschermd hebt tegen deze situatie door ze eruit te halen, terwijl Hij je liet leven in een tijd en land dat je dat wel kon doen, wat ga je dan antwoorden?
Waar ik dan wel van schrik, is dat je (ook al zie je het zelf niet zo) je achter je geloof verschuilt om in deze situatie te blijven zitten. Je kinderen zijn je eerste verantwoordelijkheid, en echt, die krijgen hier met wat je schrijft al veel te veel van mee! Laat staan van wat er nog meer gebeurt, wat je al wat door liet schemeren. Wil je echt dat je kinderen opgroeien met een voorbeeld dat een huwelijk zo is? Dat hun vader blijkbaar het recht heeft om hun moeder verbaal te mishandelen en eigenlijk gewoon te verkrachten, omdat hij een stoornis heeft? Wil je dat je dochters geloven dat dit hoort en ook in zo'n huwelijk terecht komen, dat je zonen zulke mannen worden? Jij hebt de verantwoordelijkheid naar hen toe om ze daarvoor te behoeden, om ze te leren dat ze het waard zijn om van zichzelf te houden, en dat jij het waard bent om van jezelf te houden. Heel dapper dat je de moeilijke weg wilt kiezen, maar echt, je kinderen krijgen hier WEL veel van mee, veel meer dan je zelf beseft. En ze worden hier zeker WEL door beschadigd. Vrouw, als je later voor God staat, en hij vraagt je waarom je niet je kinderen beschermd hebt tegen deze situatie door ze eruit te halen, terwijl Hij je liet leven in een tijd en land dat je dat wel kon doen, wat ga je dan antwoorden?
zondag 10 maart 2019 om 20:00
Als je die kerkmensen zo geweldig vindt dan mag je toch hopen dat je eerlijk tegen elkaar kunt zijn. Anders is het alleen maar gebakken lucht.Ramenbars41 schreef: ↑10-03-2019 18:26Ik kon even niet reageren, probeer dat nu zoveel mogelijk te doen.
Het moeilijke is dat wanneer hij goed in zijn vel zit hij mij mooi, lief, leuk, aantrekkelijk enz vindt. Hij is dan lief en
Aanhankelijk (en ja, hij verwacht dan ook wat van me). Er zijn ook goede en fijne momenten, op die momenten heb ik weer hoop dat alles goed komt. Helaas kan het een kwestie van minuten zijn en is alles weer anders.
Ik lees hier wat negativiteit richting geloof en kerk, ik moet Zeggen dat wij een fijne groep mensen hebben en een fijne kerk. Zeker niet met allemaal strakke en strenge regels. Dat soort kerk is het niet. Gelukkig. Alleen de stap zetten naar iemand binnen de kerk vind in enorm. Alles wat ik stil heb gehouden zou dan naar buiten komen. Niemand die iets vermoedt. Alles lijkt mooi en fijn bij ons.
Tijdens het schrijven en lezen v jullie reacties besef ik ook wel dat ik mijzelf in een hoek zet. Daar kunnen jullie niets aan veranderen, begrijp ik natuurlijk. Maar als mijn verhaal herkenbaar is v iemand, zou ik heel graag met haar in contact komen.
Oh ja, hij heeft meerdere therapieën gevolgd, ziet deels ook de problemen in maar tegelijkertijd zegt hij ook dat hij het niet kan veranderen. Therapie samen hebben we ook al gedaan, allemaal op mijn initiatief. Het heeft weinig gedaan, behalve inzicht van mijn kant hoe slecht we er eigenlijk voor staan. Hij zelf leerde er erg weinig van helaas.
En ja, alleen komen te staan lijkt me vreselijk. Ik ga er nl vanuit dat ik dat dan ook voor altijd zal blijven, heb zon vermoeden dat er geen man is die interesse heeft in er vrouw met 3 kinderen en al helemaal niet in een gehandicapt kind.
En tja, je zou idd alleen kunnen blijven. Er zijn wel meer mensen single en je hebt idd niet veel keuze gezien je kinderen hebt waar je verantwoordelijk voor bent tot ze het huis uit gaan. Vind je dat werkelijk erger dan met 'n man die je gezin mishandelt? Als je je opties open had willen houden had je andere levenskeuzes gemaakt.
zondag 10 maart 2019 om 20:56
Allereerst knap dat je je verhaal doet. Daar was vast moed voor nodig, en door het nu hier met ons te delen heb je al een eerste stap gezet.
Wat zit jij in een verdrietige situatie. En desondanks klink je heel dapper.
Het is goed om hulp te zoeken. Misschien verandert er niet direct iets aan de situatie, maar door er met iemand over te praten krijg je misschien al het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat er mensen zijn waarop je kan terugvallen. Weten jullie familie en vrienden bijvoorbeeld van de stoornis van je man? Kan je daar met hen over praten?
Verder zou ik met de dominee of ouderling gaan praten. Misschien kunnen zij je helpen door uit deze situatie te komen maar daarbij wel je eigen religieuze grenzen te respecteren. Zoals iemand al voorstelde; misschien is (tijdelijk) latten een idee.
Let er wel voor op dat je niet steeds je eigen grenzen een stukje verlegd omdat je altijd maar tegemoet moet komen aan wat je man wil. En onderschat niet wat je kinderen er van mee krijgen. In een kinderhoofd kunnen simpele dingen uitvergroot worden tot grote serieuze angsten. Bovendien moeten zij wel weten dat het gedrag van vader niet normaal is. En dat is lastig want je wilt ze beschermen, maar ze moeten ook een realistisch beeld van de wereld (en van mannen) krijgen. Heb ooit gelezen dat meisjes later vaak op een partner vallen die heel veel gelijkenis heeft met hun eigen vader. Daarvoor zou jij moeten proberen om je dochters te behoeden.
Sterkte met alles.
Wat zit jij in een verdrietige situatie. En desondanks klink je heel dapper.
Het is goed om hulp te zoeken. Misschien verandert er niet direct iets aan de situatie, maar door er met iemand over te praten krijg je misschien al het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat er mensen zijn waarop je kan terugvallen. Weten jullie familie en vrienden bijvoorbeeld van de stoornis van je man? Kan je daar met hen over praten?
Verder zou ik met de dominee of ouderling gaan praten. Misschien kunnen zij je helpen door uit deze situatie te komen maar daarbij wel je eigen religieuze grenzen te respecteren. Zoals iemand al voorstelde; misschien is (tijdelijk) latten een idee.
Let er wel voor op dat je niet steeds je eigen grenzen een stukje verlegd omdat je altijd maar tegemoet moet komen aan wat je man wil. En onderschat niet wat je kinderen er van mee krijgen. In een kinderhoofd kunnen simpele dingen uitvergroot worden tot grote serieuze angsten. Bovendien moeten zij wel weten dat het gedrag van vader niet normaal is. En dat is lastig want je wilt ze beschermen, maar ze moeten ook een realistisch beeld van de wereld (en van mannen) krijgen. Heb ooit gelezen dat meisjes later vaak op een partner vallen die heel veel gelijkenis heeft met hun eigen vader. Daarvoor zou jij moeten proberen om je dochters te behoeden.
Sterkte met alles.
